ตอนที่ 5 การตอบโต้ที่เหนือความคาดหมาย

ตอนที่ 5 การตอบโต้ที่เหนือความคาดหมาย

เช้าวันรุ่งขึ้นพราวตะวันตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกไม่สดใส เธอเดินลงมาจากห้องนอนในสภาพที่ไม่ได้สนใจการแต่งกายเหมือนเดิม เสื้อยืดเก่า ๆ และกางเกงขาสั้นยับยู่ยี่ ผมเผ้ายุ่งเหยิงราวกับรังนก เธอตั้งใจจะลงไปสร้างความรบกวนให้อคิณตั้งแต่เช้าเพื่อเริ่มแผนการ "ทำให้เกลียด" ที่เธอตั้งใจไว้

เมื่อเดินลงมาถึงห้องอาหาร พราวตะวันเห็นอคิณนั่งอยู่ที่โต๊ะตัวยาวใหญ่ กำลังจิบกาแฟและอ่านหนังสือพิมพ์อย่างสง่างาม เขาสวมชุดลำลองดูสบาย ๆ แต่ก็ยังคงเนี้ยบและดูดีในสายตาของเธอ

พราวตะวันรู้สึกขัดใจเล็กน้อยเธอจงใจลากเก้าอี้เสียงดังเอี๊ยดอ๊าดเมื่อนั่งลงมือเรียวหยิบขนมปังขึ้นมาทาเนยอย่างลวก ๆ จนเนยเลอะขอบจาน แต่ดูเหมือนอคิณจะไม่ได้สนใจเลยแม้แต่น้อย เขายังคงอ่านหนังสือพิมพ์ต่ออย่างใจเย็น

“นี่คุณไม่คิดจะไปออกกำลังกายบ้างหรือคะ” พราวตะวันแกล้งพูดขึ้นเสียงดัง

“อยู่แต่ในบ้านแบบนี้ระวังจะเฉาก่อนวัยนะคะ” อคิณพับหนังสือพิมพ์ลงช้า ๆ เงยหน้าขึ้นมองเธอด้วยรอยยิ้มบาง ๆ

“ผมออกกำลังกายทุกเช้าครับ ไม่ต้องห่วง” คำตอบของเขาทำให้พราวตะวันรู้สึกหงุดหงิด เขาไม่ได้โต้ตอบอย่างที่เธอคาดไว้เลย เธอพยายามหาเรื่องพูดคุยด้วยน้ำเสียงที่จงใจให้กวนใจ

“แล้วนี่คุณไม่มีงานทำหรือไงคะ เห็นอยู่บ้านตลอดแบบนี้” เธอพูดพลางจิบกาแฟเสียงดังจ๊วบจ๊าบ

“ผมทำงานที่บ้านได้ครับ” อคิณตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

“บางวันก็เข้าโรงพยาบาลบ้างแต่วันนี้ผมอยากอยู่บ้าน” พราวตะวันขมวดคิ้วแน่น แผนการของเธอเหมือนกำลังพุ่งชนกำแพงที่มองไม่เห็น อคิณยังคงสงบนิ่งและตอบกลับด้วยความสุภาพเสมอ ไม่ว่าจะเธอจะทำตัวไม่น่ารักแค่ไหนก็ตาม

ตลอดทั้งวันพราวตะวันยังคงพยายามทำตัวให้วุ่นวายและไม่เรียบร้อย เธอเปิดเพลงเสียงดังลั่นบ้านในเวลาที่อคิณกำลังทำงานในห้องหนังสือ

เธอทำน้ำหกบนพื้นหลายครั้งและจงใจวางของระเกะระกะไม่เป็นที่ แต่ทุกครั้งอคิณก็จัดการแก้ไขสถานการณ์ได้อย่างใจเย็นเสมอ เขาไม่เคยแสดงความไม่พอใจออกมาเลยแม้แต่น้อย

ในช่วงเย็นพราวตะวันเดินเข้าไปในครัวเพื่อหาอะไรทาน เธอแปลกใจเมื่อเห็นอาหารหลายอย่างวางอยู่บนโต๊ะ อาหารทั้งหมดเป็นของโปรดของเธอ ไม่ว่าจะเป็นข้าวผัดกุ้ง กะเพราไก่ไข่ดาวและแกงเขียวหวานไก่ เธอหันไปมองอคิณที่ยืนอยู่ข้าง ๆ

“นี่อะไรคะ” พราวตะวันถามด้วยน้ำเสียงสงสัย

“ผมเห็นคุณทานอาหารข้างนอกไม่ค่อยเยอะ เลยให้แม่บ้านเตรียมอาหารที่คุณชอบให้” อคิณตอบด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ ไม่มีแววล้อเลียนหรือต้องการคำขอบคุณ

พราวตะวันรู้สึกหงุดหงิด เธอไม่ได้อยากให้เขาดูแลเอาใจใส่แบบนี้ มันทำให้แผนของเธอยากขึ้นไปอีก

เธอจงใจตักข้าวเยอะ ๆ จนพูนจาน และกินเสียงดังด้วยความเร่งรีบ ทว่าอคิณก็ยังคงนั่งทานข้าวอย่างสงบ เขาสังเกตเห็นว่าเธอชอบดื่มน้ำส้มคั้น เขาจึงเอื้อมมือไปรินน้ำส้มใส่แก้วแล้วเลื่อนมาให้เธอเบา ๆ การกระทำเล็ก ๆ น้อย ๆ นี้ทำให้พราวตะวันรู้สึกประหลาดใจ

“ทำไมคุณถึงทำแบบนี้” พราวตะวันถามออกไปในที่สุด

“คุณต้องการอะไรกันแน่” อคิณวางช้อนลงช้า ๆ มองเธอด้วยแววตาที่จริงจัง

“ผมแค่ทำหน้าที่ของสามีที่ดี” คำตอบของเขาทำให้พราวตะวันพูดไม่ออก ความรู้สึกสับสนเริ่มก่อตัวขึ้นในใจเธอ อคิณไม่ได้เหมือนกับที่ข่าวลือบอกเลยแม้แต่น้อย

หลังจากทานอาหารเสร็จ พราวตะวันเดินกลับขึ้นห้อง เธอแปลกใจเมื่อพบว่าห้องนอนที่ดูว่างเปล่าเมื่อเช้า บัดนี้มีแจกันดอกลิลลี่สีขาววางอยู่บนโต๊ะข้างเตียง

กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกไม้ลอยมาแตะจมูก บนเตียง ผ้าปูที่นอนถูกเปลี่ยนเป็นสีชมพูอ่อนหวาน ซึ่งเป็นสีโปรดของเธอและหมอนข้างใบโปรดของเธอก็ถูกจัดวางไว้อย่างเป็นระเบียบ เหมือนมีใครบางคนรู้ใจเธอเป็นอย่างดี

อคิณเดินตามเข้ามาในห้อง เขาเห็นสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยของเธอ

“ผมให้แม่บ้านจัดห้องให้ใหม่ครับ” อคิณกล่าว

“เผื่อคุณจะชอบ” พราวตะวันหันไปมองเขา เธอพยายามเก็บซ่อนความรู้สึกประหลาดใจไว้

“คุณทำแบบนี้ทำไมคะ” “ผมอยากให้คุณรู้สึกสบายใจที่บ้านหลังนี้” อคิณตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

“ที่นี่คือบ้านของคุณและผมอยากให้คุณมีความสุข” พราวตะวันรู้สึกอึดอัดกับความใจดีของเขา เธอต้องการให้อคิณโกรธเกลียดเธอแต่เขากลับมอบแต่ความเอาใจใส่และอบอุ่น

“คุณไม่ต้องทำดีกับฉันหรอกค่ะ” พราวตะวันกล่าว

“มันเสียเวลาเปล่า” อคิณยิ้มบาง ๆ

“ผมไม่คิดว่ามันเสียเวลาครับ” เขาล้มตัวลงนอนบนพื้นข้างเตียงเช่นเคย

“ราตรีสวัสดิ์ครับพราว” พราวตะวันมองเขาที่นอนอยู่บนพื้นอีกครั้ง ความรู้สึกผิดเริ่มกัดกินหัวใจเธอ เธอพยายามข่มตาหลับแต่ความใจดีของอคิณกลับทำให้เธอสับสนและนอนไม่หลับตลอดคืน

หลายวันผ่านไป แผนการ "ทำให้เกลียด" ของพราวตะวันยังคงดำเนินไปอย่างต่อเนื่อง เธอพยายามทำตัวไร้มารยาท ทำเสียงดัง ปล่อยตัวปล่อยใจไม่สนใจภาพลักษณ์ แต่ดูเหมือนจะไร้ผล อคิณยังคงอดทนและตอบโต้ด้วยความสุภาพและใจเย็นเสมอ เขาไม่เคยโกรธ ไม่เคยตำหนิและยังคงดูแลเอาใจใส่เธออย่างสม่ำเสมอ

บางครั้งเขาก็ทิ้งโน้ตไว้บนโต๊ะอาหารเช้า เพื่อบอกว่าเขาเตรียมอะไรไว้ให้หรือฝากแม่บ้านให้เตรียมของโปรดของเธอ

เขามักจะสังเกตเห็นสิ่งเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่เธอต้องการ โดยที่เธอไม่เคยเอ่ยปากขอ พราวตะวันเคยแกล้งทำของแตก เขาก็รีบเข้ามาช่วยเก็บกวาดอย่างใจเย็นโดยไม่ปริปากบ่น เธอแกล้งทำเป็นไม่สนใจเขาเมื่อเขาพูดด้วย แต่เขาก็ยังคงพูดกับเธอด้วยน้ำเสียงปกติเสมอ

“คุณนี่มันประหลาดจริง ๆ” พราวตะวันเคยเผลอพูดออกไปในวันหนึ่ง เมื่ออคิณกำลังช่วยเธอจัดเรียงหนังสือที่เธอจงใจวางสลับกันมั่วไปหมด อคิณเงยหน้าขึ้นมองเธอด้วยรอยยิ้ม

“ผมก็เป็นของผมแบบนี้แหละครับ” ความสับสนเริ่มก่อตัวขึ้นในใจของพราวตะวันอย่างช้า ๆ อคิณที่เธอรู้จักจากข่าวลือคือเสือผู้หญิง เจ้าชู้ตัวพ่อ แต่ผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าเธอนั้นกลับตรงกันข้ามโดยสิ้นเชิง เขามีความอดทนสูง มีความเป็นสุภาพบุรุษ และดูอบอุ่นอย่างน่าประหลาด

พราวตะวันเริ่มตั้งคำถามกับตัวเอง หรือว่าข่าวลือเหล่านั้นจะไม่เป็นความจริงหรือว่าเธอจะมองคนผิดไป ทุก ๆ การกระทำของอคิณ ไม่ว่าจะเป็นการเตรียมอาหารโปรด การจัดห้องให้น่าอยู่ หรือการอดทนกับความไม่น่ารักของเธอ ล้วนแต่สั่นคลอนกำแพงแห่งอคติที่เธอสร้างขึ้นมาอย่างแน่นหนา

แผนการที่เธอตั้งใจจะทำให้อคิณเกลียดเธอเพื่อขอหย่า บัดนี้กลับกลายเป็นดาบสองคมที่ย้อนกลับมาทิ่มแทงใจเธอเอง เธอไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงอดทนกับเธอได้มากขนาดนี้ และความไม่เข้าใจนี้เองที่ทำให้พราวตะวันเริ่มรู้สึกหงุดหงิดกับตัวเองมากขึ้นเรื่อย ๆ