ตอนที่ 6 เงาของความเจ้าชู้

ตอนที่ 6 เงาของความเจ้าชู้

สายลมยามบ่ายพัดโชยเข้ามาในสวนหย่อมของคฤหาสน์วรวิชญ์ พราวตะวันกำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่อย่างสงบ เธอเริ่มรู้สึกผ่อนคลายกับบรรยากาศที่นี่มากขึ้นเล็กน้อย

หลังจากหลายวันที่ผ่านมาเธอเผลอสังเกตเห็นความเอาใจใส่เล็ก ๆ น้อย ๆ ของอคิณที่ทำให้ใจเธอสั่นคลอนไปบ้างแต่แล้วความสงบนั้นก็พลันสลายไปเมื่อเสียงหัวเราะครึกครื้นของชายหนุ่มคนหนึ่งดังขึ้นใกล้ ๆ

อคินัยน้องชายของอคิณเดินเข้ามาในสวนพร้อมกับแม่บ้านสาวสองสามคน เขากำลังหยอกล้อและพูดคุยอย่างสนุกสนานกับพวกเธอ ใบหน้าหล่อเหลามีรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ประดับอยู่เสมอ ท่าทางติดเล่นและเป็นกันเองกับสาว ๆ ของอคินัยสะดุดตาพราวตะวันเข้าอย่างจัง

“น้องพราวสวัสดีครับ” อคินัยทักทายเธอด้วยรอยยิ้มกว้าง ก่อนจะหันไปขยิบตาให้แม่บ้านสาวคนหนึ่งที่กำลังเดินถือถาดน้ำส้มผ่านมา

“ดื่มน้ำส้มไหมครับคนสวย” พราวตะวันมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกขุ่นเคืองในใจ นี่แหละคือสิ่งที่เธอเคยได้ยินมา ครอบครัววรวิชญ์เป็นพวกเจ้าชู้ อคิณเองก็คงไม่ต่างจากน้องชายของเขา แม้ว่าตลอดเวลาที่ผ่านมาเขาจะทำตัวดีกับเธอแค่ไหน แต่มันก็คงเป็นแค่การเสแสร้ง

“พี่พราวคะ วันนี้ฟ้าเอาขนมมาฝากค่ะ” เสียงสดใสของพราวฟ้าน้องสาวของพราวตะวันดังขึ้น พราวฟ้าที่พักอาศัยอยู่หอพักไม่ไกลจากบ้านของพราวตะวันกับอคิณ เดินเข้ามาในสวนด้วยรอยยิ้มกว้างอคินัยหันไปยิ้มให้พราวฟ้าทันทีแววตาแพรวพราวอย่างเห็นได้ชัด

“พราวฟ้าคนสวย” อคินัยกล่าวด้วยน้ำเสียงหยอกเย้า

“วันนี้เรียนเหนื่อยไหมครับให้พี่ชายคนนี้ไปรับไปส่งที่มหาวิทยาลัยดีไหม” พราวฟ้าหัวเราะคิกคัก

“ไม่เป็นไรค่ะคุณอคินัยพราวไปเองได้ค่ะ” ภาพตรงหน้าตอกย้ำความเชื่อของพราวตะวัน ความเจ้าชู้ของตระกูลนี้มันฝังลึกอยู่ในสายเลือด น้องชายเจ้าชู้ขนาดนี้ แล้วพี่ชายอย่างอคิณจะไปเหลืออะไรความรู้สึกดี ๆ ที่เริ่มก่อตัวขึ้นในใจต่ออคิณพลันสลายไปสิ้น อคติที่เคยถูกสั่นคลอนกลับแข็งแกร่งขึ้นอีกครั้ง

ในบ่ายวันต่อมาขณะที่พราวตะวันกำลังนั่งดื่มชาอยู่ในห้องรับแขก เสียงกริ่งประตูก็ดังขึ้น แม่บ้านเดินไปเปิดประตูและครู่เดียว นิชาหญิงสาวสวยสง่า บุคลิกดี ก็เดินเข้ามาในบ้านด้วยท่าทีเป็นกันเองราวกับเป็นเจ้าของบ้าน เธอสวมชุดเดรสแบรนด์เนมราคาแพงและแต่งหน้าจัดเต็ม

“อ้าว มีแขกเหรอคะ” นิชาทักทายด้วยน้ำเสียงหวานหยดย้อย แต่แววตาเหลือบมองพราวตะวันตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาที่ประเมินและแฝงความไม่พอใจ

“ตายจริง นี่คุณพราวใช่ไหมคะ ไม่ยักรู้ว่าวันนี้คุณจะอยู่บ้าน” พราวตะวันรู้สึกไม่ชอบหน้าผู้หญิงคนนี้ตั้งแต่แรกเห็น ท่าทางที่ดูคุ้นเคยกับบ้านนี้มากเกินไปทำให้เธอรู้สึกแปลกใจ

“สวัสดีค่ะ” พราวตะวันตอบเสียงเรียบ

“ฉันนิชาค่ะ เป็นเพื่อนเก่าของอคิณ เราสนิทกันมากเลยล่ะ” นิชากล่าวพร้อมรอยยิ้มหวานหยดย้อย แต่ดวงตาของเธอกลับฉายแววท้าทาย เธอเดินไปทรุดตัวนั่งลงบนโซฟาฝั่งตรงข้ามกับพราวตะวันอย่างสบาย ๆ

“ไม่ยักรู้ว่าอคิณแต่งงานแล้ว นี่ฉันเพิ่งรู้ข่าวเองค่ะ เสียดายจัง ถ้าฉันรู้เร็วกว่านี้ คงจะมาค้านงานแต่งไปแล้ว” คำพูดของนิชาทำให้พราวตะวันขมวดคิ้วแน่น ท่าทีสนิทสนมและคำพูดที่พยายามจะสื่อความหมายทำให้พราวตะวันเริ่มรู้สึกไม่สบายใจ

นิชาเริ่มเข้ามาเยี่ยมเยียนคฤหาสน์วรวิชญ์บ่อยขึ้นเรื่อย ๆ เธออ้างว่ามาหาอคิณเพื่อพูดคุยเรื่องงานหรือเรื่องเก่า ๆ สมัยเรียน แต่ทุกครั้งที่เธอมา เธอจะพยายามสร้างสถานการณ์ให้พราวตะวันเข้าใจผิด

วันหนึ่งขณะที่อคิณกำลังนั่งทำงานอยู่ในห้องหนังสือ นิชาก็เดินเข้ามาพร้อมกาแฟร้อนในมือ เธอยืนพิงขอบประตูห้องมองอคิณด้วยสายตาที่หวานเยิ้ม

“อคิณคะ กาแฟค่ะ” นิชาพูดด้วยน้ำเสียงออดอ้อน

“พักบ้างนะคะ เห็นทำงานหนักแล้วนิชาเป็นห่วง” พราวตะวันที่บังเอิญเดินผ่านมาเห็นภาพนั้นพอดี ภาพนิชาที่ยืนอยู่ใกล้ชิดกับอคิณ สายตาที่ส่งให้กัน ราวกับกำลังจะสื่อความหมายบางอย่าง เธอได้ยินคำว่า "เป็นห่วง" ชัดเจน

“อ้าว คุณพราว” นิชาแสร้งทำเป็นตกใจเมื่อเห็นพราวตะวันยืนอยู่

“ไม่ได้ตั้งใจจะรบกวนนะคะ พอดีนิชาเอาเอกสารมาให้อคิณเรื่องโครงการใหม่น่ะค่ะ” อคิณเงยหน้าขึ้นมองพราวตะวันด้วยสีหน้าเรียบเฉย เขาไม่ได้อธิบายอะไรแต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธท่าทีสนิทสนมของนิชา ซึ่งนั่นยิ่งทำให้พราวตะวันรู้สึกโกรธและอคติเพิ่มขึ้นไปอีก "เห็นไหม เขาเป็นเสือผู้หญิงจริง ๆ" เสียงในใจของพราวตะวันตะโกนก้อง

นิชาไม่หยุดแค่นั้น เธอมักจะใช้โอกาสที่พราวตะวันอยู่ใกล้ ๆ เพื่อพูดถึงเรื่องราวในอดีตที่เธอเคยคบกับอคิณ โดยจงใจพูดให้ดูเกินจริงและคลุมเครือ

“อคิณคะ จำได้ไหมคะตอนที่เราไปเที่ยวอิตาลีด้วยกัน ทะเลสาบโคโม่สวยมากเลยนะคะ” นิชาพูดขึ้นในระหว่างทานอาหารค่ำ ซึ่งเป็นครั้งแรกที่นิชาถูกเชิญมาร่วมโต๊ะอาหารพร้อมกับอคิณและพราวตะวัน พราวตะวันมองหน้าอคิณ เขาไม่ได้ตอบโต้อะไร เพียงแต่จิบไวน์อย่างเงียบ ๆ ความเงียบของเขาถูกตีความไปในทางที่แย่ที่สุดในสมองของพราวตะวัน

“อคิณเขานี่แหละค่ะ เป็นคนโรแมนติกมากเลยนะคะ” นิชาพูดพลางหัวเราะคิกคัก

“ตอนนั้นเขาซื้อสร้อยคอรูปดาวให้ฉันด้วยค่ะ บอกว่าเป็นดาวนำโชคของเราสองคน” พราวตะวันกำมีดในมือแน่น เธอรู้สึกร้อนรุ่มไปทั้งตัว คำพูดของนิชา ภาพที่เธอเห็นอคินัยหยอกล้อสาว ๆ รวมถึงนิตยสารซุบซิบดาราที่เธออ่าน ยิ่งทำให้เธอปักใจเชื่อว่า อคิณคือเสือผู้หญิงตัวจริงเสียงจริง เขาพยายามทำดีกับเธอเพียงเพื่อจะหลอกลวงให้เธอรัก แล้วก็ทิ้งขว้างไปเหมือนผู้หญิงคนอื่น ๆ

อคติและความรังเกียจที่พราวตะวันมีต่ออคิณกลับมาอย่างเต็มเปี่ยม แผนการ "ทำให้เกลียด" ที่เธอเคยตั้งใจจะทำ ดูเหมือนไม่จำเป็นอีกต่อไป เพราะสิ่งที่เธอเห็นและได้ยินตอนนี้ มันตอกย้ำให้เธอรู้ว่าเขาเป็นคนอย่างไร เธอจะต้องหาทางหย่ากับเขาให้ได้ ไม่ว่าด้วยวิธีใดก็ตาม