ตอนที่ 7 หึงหวง

ตอนที่ 7 หึงหวง

ชุดราตรีสีน้ำเงินเข้มขับผิวขาวผ่องของพราวตะวันให้โดดเด่น เธอยืนอยู่ข้างอคิณในงานเลี้ยงการกุศลที่จัดขึ้นอย่างหรูหรา

ผู้คนมากมายเดินสวนกันไปมา เสียงดนตรีบรรเลงเบา ๆ คลอเคล้ากับเสียงหัวเราะและบทสนทนา อคิณในชุดสูทสีดำสนิทดูสง่างามและเป็นที่สนใจของสาว ๆ ทั่วทั้งงานแต่เขากลับไม่เคยละสายตาจากพราวตะวันเลยแม้แต่น้อย

“ยิ้มหน่อยสิครับพราว คุณดูเครียดไปนะ” อคิณกระซิบข้างหูเธอ เสียงทุ้มต่ำของเขาทำให้พราวตะวันรู้สึกขนลุกซู่ เธอปั้นหน้ายิ้มออกมาอย่างฝืน ๆ

“ฉันไม่ชอบงานแบบนี้ค่ะ มันน่าเบื่อ” เธอตอบเสียงเรียบ

“แต่คุณก็ต้องร่วมงานสังคมบ้างในฐานะภรรยาของผม” อคิณกล่าว เขาเอื้อมมือมาโอบเอวเธออย่างเป็นธรรมชาติ สัมผัสอุ่นร้อนจากฝ่ามือเขาที่แนบชิดกับผิวของเธอทำให้พราวตะวันรู้สึกร้อนวูบวาบไปทั้งตัว เธอพยายามปัดมือเขาออก แต่เขากลับกระชับวงแขนแน่นขึ้นเล็กน้อย

“คุณรออยู่ตรงนี้ก่อนนะ ผมขอไปคุยกับเพื่อนสักครู่” อคิณที่เห็นว่าพราวตะวันไม่ชอบการที่มีคนเยอะ ๆ เขาจึงไม่พาเธอไปคุยกับกลุ่มเพื่อนของเขาเลยให้เธอยืนรอเงียบ ๆ คนเดียว

ในขณะที่อคิณเดินไปหาเพื่อน ชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งคนหนึ่งก็เดินตรงเข้ามาหาพราวตะวันด้วยรอยยิ้มกรุ่มกริ่ม

“สวัสดีครับคุณผู้หญิง ผมขอคุยด้วยไดไหมครับ” ชายคนนั้นกล่าวพลางจ้องมองพราวตะวันด้วยสายตาที่เปิดเผยความสนใจอย่างชัดเจน พราวตะวันเหลือบมองอคิณเล็กน้อย เธอเห็นแววตาคมกริบของเขาฉายประกายความไม่พอใจขึ้นมาเพียงชั่วครู่ รอยยิ้มของอคิณเริ่มแข็งขึ้น

‘นี่คือโอกาส’ พราวตะวันคิดในใจ เธอไม่ได้อยากให้เขารู้สึกหึงหวงแต่ต้องการให้เขารู้สึกไม่พอใจและรังเกียจในตัวเธอ เพื่อที่เขาจะได้ยอมหย่า

“ได้สิคะ” พราวตะวันตอบกลับชายคนนั้นด้วยรอยยิ้มหวานที่สุดที่เธอเคยยิ้มให้ใครนับตั้งแต่แต่งงานมา เธอจงใจเมินเฉยต่อการแสดงออกของอคิณและหันไปให้ความสนใจชายแปลกหน้าคนนั้นอย่างออกนอกหน้า

“คุณชื่ออะไรคะ”

ใบหน้าของอคิณเริ่มตึงเครียดขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาของเขาฉายแววเย็นชาและดุดัน แต่พราวตะวันไม่ได้สังเกตเห็นความน่ากลัวที่ซ่อนอยู่ในแววตานั้นเลยแม้แต่น้อย เธอเพียงต้องการยั่วโมโหเขาและทำให้เขาหมดความอดทนกับเธอ

ชายหนุ่มแปลกหน้ายิ้มกว้างอย่างได้ใจเมื่อพราวตะวันให้ความร่วมมือ เขาเริ่มชวนเธอคุยเรื่องต่าง ๆ อย่างออกรสและพยายามสัมผัสแขนเธอเบา ๆ พราวตะวันไม่ได้ปัดป้องเพราะเธอต้องการให้อคิณเห็นภาพนั้นชัด ๆ

“คุณพราวดูน่าสนใจกว่าที่คิดไว้เยอะเลยนะครับ” ชายหนุ่มกล่าวพลางหัวเราะอย่างอารมณ์ดี

“จริงหรือคะ” พราวตะวันยิ้มตอบ ดวงตาเหลือบมองอคิณเป็นระยะ ๆ เธอเห็นกรามของอคิณบดเข้าหากันแน่น ราวกับกำลังสะกดกลั้นอารมณ์บางอย่าง

จู่ ๆ อคิณก็เดินกลับมาแล้วกระชับมือโอบที่เอวของพราวตะวันแน่นขึ้นกว่าเดิมมากจนเธอรู้สึกเจ็บไปถึงซี่โครง ก่อนที่เขาจะดึงเธอให้เข้ามาชิดกับร่างเขาจนแทบจะไม่มีช่องว่าง

“ขอโทษนะครับ ภรรยาของผม ไม่ค่อยสบายเท่าไหร่” อคิณกล่าวเสียงเรียบ แต่แฝงไว้ด้วยความเย็นเยือกจนชายแปลกหน้ารู้สึกหนาวสันหลังวาบ รอยยิ้มบนใบหน้าของอคิณหายไปแล้วเหลือเพียงใบหน้าเรียบเฉยที่ดูน่ากลัวอย่างประหลาด

“อ่อครับ” ชายหนุ่มตอบอย่างอึกอัก เขารู้สึกได้ถึงรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากตัวอคิณ อคิณมองชายหนุ่มด้วยสายตาที่แข็งกร้าว

“ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ผมขอตัวพาภรรยาไปพักนะครับ” เขาไม่รอให้ชายหนุ่มตอบอะไร ก็ลากพราวตะวันเดินออกห่างจากตรงนั้นทันที พราวตะวันรู้สึกเจ็บที่แขนและเอวจากการบีบจับของอคิณ เธอเพิ่งจะรู้ว่าเมื่อเขาโกรธ มันน่ากลัวเพียงใด

อคิณลากพราวตะวันออกมาจากงานเลี้ยงและตรงไปยังรถยนต์ที่จอดรออยู่ เขาเปิดประตูรถแล้วผลักเธอเข้าไปในที่นั่งข้างคนขับอย่างแรง พราวตะวันแทบจะล้มคะมำเข้าไปในรถ เธอเงยหน้ามองเขาด้วยความตกใจ ใบหน้าของอคิณดูเย็นชาและมืดครึ้มอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน แววตาคมกริบของเขาฉายประกายอันตรายจนเธอรู้สึกหวาดกลัว

“คุณทำอะไรของคุณเนี่ย” พราวตะวันตะคอกออกไปอย่างไม่พอใจ ทั้งที่ในใจกำลังสั่นเทาด้วยความกลัว อคิณไม่ได้ตอบอะไร เขาปิดประตูรถเสียงดังโครมแล้วเดินอ้อมไปขึ้นรถฝั่งคนขับก่อนจะสตาร์ทรถออกไปอย่างรวดเร็ว

ตลอดทางกลับบ้าน ไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมาจากทั้งคู่ มีเพียงความเงียบที่หนักอึ้งและน่าอึดอัด พราวตะวันพยายามจะหาเรื่องโต้เถียง แต่เมื่อเห็นใบหน้าของอคิณที่ดูแข็งกร้าวและเย็นชา เธอก็ไม่กล้าที่จะปริปากพูดอะไรเลย บรรยากาศภายในรถเต็มไปด้วยความกดดันราวกับกำลังนั่งอยู่ในสนามรบที่รอวันปะทุ

เมื่อมาถึงบ้าน อคิณเปิดประตูรถออกโดยไม่พูดอะไร พราวตะวันรีบก้าวลงจากรถทันที เธอเดินขึ้นบันไดไปยังห้องนอนอย่างรวดเร็ว หวังจะหลบหนีจากความน่ากลัวของเขา แต่เมื่อเธอเปิดประตูห้องนอนเข้าไป อคิณก็เดินตามเข้ามาอย่างเงียบเชียบ เขาล็อกประตูห้องและเดินตรงเข้ามาหาเธอช้า ๆ

พราวตะวันถอยหลังไปจนชนกับผนัง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัวเมื่อเห็นอคิณเดินเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความไม่พอใจอย่างชัดเจน แต่เขากลับไม่พูดอะไรเลย ความเงียบของเขาทำให้เธอรู้สึกหวาดกลัวยิ่งกว่าคำพูดรุนแรงใด ๆ

อคิณหยุดยืนตรงหน้าเธอ มือหนาของเขาค่อย ๆ ยกขึ้นมาสัมผัสใบหน้าของเธออย่างแผ่วเบา สัมผัสเย็นเฉียบของเขาทำให้พราวตะวันสะดุ้งเล็กน้อย

เธอพยายามเบือนหน้าหนี แต่เขาจับใบหน้าของเธอไว้แน่น ดวงตาคมกริบของอคิณจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเธอ ราวกับจะค้นหาบางสิ่งบางอย่างในตัวเธอ

“คุณคิดว่าผมจะปล่อยให้คุณทำอะไรก็ได้งั้นหรือพราว” เสียงทุ้มต่ำของอคิณดังขึ้นข้างหูเธอ น้ำเสียงของเขาไม่ได้โกรธเกรี้ยวอย่างที่เธอคาดไว้ แต่มันกลับเต็มไปด้วยความเยือกเย็นที่น่าขนลุก เขาไม่ได้โกรธแต่กำลังลงโทษเธออย่างเงียบ ๆ พราวตะวันรู้สึกร้อนวูบวาบไปทั้งตัว เธอไม่รู้จะตอบโต้อย่างไร ความรู้สึกหวาดกลัวผสมกับความหวั่นไหวที่ควบคุมไม่ได้ตีวนอยู่ในใจ

อคิณค่อย ๆ โน้มตัวลงมา ใบหน้าของเขาอยู่ใกล้จนเธอสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่น ๆ ของเขา กลิ่นกายสะอาดผสมกับกลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ ของเขาโชยมาแตะจมูกเธออย่างจัง

เขาจ้องมองริมฝีปากของเธออย่างเนิ่นนาน ก่อนจะค่อย ๆ กดจูบลงมาอย่างแผ่วเบา สัมผัสแรกนั้นอ่อนโยนแต่เต็มไปด้วยความต้องการที่รุนแรง พราวตะวันเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เธอพยายามดิ้นรน แต่เขากลับใช้มืออีกข้างโอบรัดเอวเธอไว้แน่นขึ้น

จูบของเขาเริ่มเร่าร้อนขึ้นเรื่อย ๆ อคิณบดเบียดริมฝีปากเข้ากับเธออย่างลึกซึ้งและดูดดื่ม พราวตะวันรู้สึกเหมือนร่างกายไร้เรี่ยวแรง ความร้อนจากริมฝีปากของเขาแผ่ซ่านไปทั่วร่าง เธอพยายามปฏิเสธ แต่ร่างกายกลับไม่เป็นไปตามที่ใจคิด

เมื่ออคิณผละออก ดวงตาของพราวตะวันพร่ามัวไปด้วยน้ำตาและความสับสน เธอหอบหายใจถี่ ใบหน้าแดงก่ำ

“คุณ... คุณจะทำอะไรน่ะ” เธอพึมพำเสียงแผ่ว อคิณยิ้มมุมปากเล็กน้อย รอยยิ้มนั้นไม่ได้แสดงความยินดี แต่กลับเต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์และเด็ดเดี่ยว

“ผมกำลังสอนให้คุณรู้ว่าใครคือสามีของคุณครับพราวและผมจะทำให้คุณรู้ว่าการทำให้ผมหึงมันน่ากลัวแค่ไหน” เขาก้าวถอยหลังออกไปเล็กน้อย

พราวตะวันยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น มองแผ่นหลังของอคิณที่เดินไปหยิบผ้าห่มและหมอนลงไปนอนที่พื้นเช่นเดิมแต่ครั้งนี้หัวใจของเธอเต้นรัวอย่างควบคุมไม่ได้และความรู้สึกหลากหลายตีวนอยู่ในใจ เธอไม่เคยคิดเลยว่าการยั่วโมโหเขา จะนำพามาซึ่งบทเรียนที่เร่าร้อนและสั่นคลอนหัวใจเธอได้มากขนาดนี้

แม้ว่าเขาจะหึงและหวงเธอมากขนาดไหนแต่เขาก็ไม่อยากเอาเปรียบเธอในวันที่เธอยังไม่อยากเป็นของเขา แต่ก็อย่าให้เขาได้หมดความอดทนถ้าความอดทนนั้นหมดเมื่อไร พราวตะวันจะได้รู้ว่าเขาเองก็ร้ายกาจไม่หน่อยไปกว่าเธอ