บทนำ อารัมภบท

บทนำ

อารัมภบท

โทรศัพท์แนบหูจนร้อนผ่าว แต่ไฟในใจของพราวตะวันกลับร้อนแรงยิ่งกว่า

“ไม่!!! ทำไมต้องให้ฉันแต่งงานกับคนที่ฉันไม่ได้รัก!!!” เสียงหวานใสที่เคยอบอุ่นกลับเต็มไปด้วยความกร้าวร้าว พราวตะวันตะโกนใส่โทรศัพท์ก่อนจะกดวางสายอย่างแรง ในมือของเธอโทรศัพท์ราคาแพงแทบจะแหลกคามือด้วยแรงบีบอัดจากความเจ็บปวดและความสิ้นหวัง

“ก็เพื่อชีวิตพ่อของแกไงพราว!!!” น้ำเสียงแหบเครือของแม่ที่อ้อนวอนยังคงดังก้องในโสตประสาทของเธอ

“เงินสิบล้าน ไม่ใช่จำนวนน้อยๆถ้าไม่มีอคิณพ่อก็ตาย” เสียงของแม่ที่ร้องไห้และเสียงเครื่องช่วยหายใจของพ่อที่กำลังนอนหมดสติในโรงพยาบาลยังคงดังก้องอยู่ในหัว มันคือภาพซ้ำๆ ที่คอยตอกย้ำความจริงที่เธอพยายามจะปฏิเสธมาตลอดหนึ่งสัปดาห์

พราวตะวันทรุดตัวลงกับพื้นห้องนอนเย็นเฉียบราวกับจะช่วยดับไฟในใจที่กำลังลุกโชน น้ำตาไหลพรากอาบแก้มใสจนเปียกชุ่ม ความจริงที่โหดร้ายกำลังกดดันให้เธอต้องยอมจำนนต่อโชคชะตา การแต่งงานที่ไร้ซึ่งรักเพื่อแลกกับลมหายใจของผู้เป็นพ่อที่เธอรักสุดหัวใจ

ในเวลาต่อมา...

แสงไฟสลัวจากโคมไฟหัวเตียงส่องให้เห็นเงาร่างสูงของอคิณ ที่เพิ่งก้าวออกมาจากห้องน้ำร่างกายกำยำ เปลือยเปล่าท่อนบนมีเพียงผ้าขนหนูผืนเดียวที่พันรอบเอวสอบ เผยให้เห็นกล้ามเนื้อเป็นลอนสวยจากการออกกำลังกาย หยดน้ำเกาะพราวบนผิวแทน บ่งบอกถึงความสดชื่นหลังจากชำระกาย

เขาก้าวไปยืนอยู่ข้างเตียงคิงไซส์ที่ประดับประดาด้วยผ้าไหมสีขาวสะอาดตา กลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกลิลลี่อบอวลไปทั่วห้อง แต่บรรยากาศกลับเย็นเยียบราวกับไร้ชีวิต

บนเตียงพราวตะวันในชุดนอนผ้าไหมสีครีมตัวหลวมๆ ในคืนแรกของชีวิตแต่งงาน กำลังนั่งหันหลังให้เขา เธอหันหน้าไปทางหน้าต่างบานใหญ่ที่เผยให้เห็นแสงไฟระยิบระยับของเมืองยามค่ำคืน แต่สายตาว่างเปล่า ไม่ได้สนใจทิวทัศน์ภายนอกแม้แต่น้อย ใบหน้าสวยหวานที่ควรจะเปื้อนรอยยิ้มในวันแต่งงาน กลับฉายแววเย็นชาและเรียบเฉยไร้ความรู้สึกใดๆ

อคิณถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งข้างเธอ มือหนาเอื้อมไปสัมผัสแผ่นหลังเนียนอย่างแผ่วเบา

“พราว” เสียงทุ้มแหบพร่าเอ่ยเรียกชื่อเธอแผ่วเบา เต็มไปด้วยความอ่อนโยนปนความคาดหวัง

พราวตะวันสะดุ้งเล็กน้อย เธอหดตัวหลบสัมผัสของเขาราวกับถูกของร้อนลวกก่อนจะลุกขึ้นยืนห่างออกไป สายตาที่หันกลับมามองเขานั้นเต็มไปด้วยความรังเกียจอย่างไม่ปิดบัง

“อย่ามาแตะต้องฉัน” เสียงของเธอเยียบเย็นราวกับน้ำแข็ง “คุณไม่มีสิทธิ์ทำแบบนั้น”

อคิณนิ่งไปชั่วขณะ ความอ่อนโยนในดวงตาเลือนหายไปเล็กน้อย ถูกแทนที่ด้วยความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่

“เราแต่งงานกันแล้วนะพราว นี่คือคืนแรกของเรา” เขาพยายามจะพูดต่อแต่เธอชิงพูดแทรกขึ้นมาเสียก่อน

“แต่งงานงั้นเหรอ” พราวตะวันหัวเราะหึๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะนั้นฟังดูเจ็บปวดและเยาะเย้ย

“มันไม่ใช่การแต่งงานด้วยความรัก แต่มันคือพันธะที่คุณพ่อของคุณสร้างขึ้นมาเพื่อแลกกับการช่วยชีวิตพ่อของฉันต่างหากล่ะ”

พราวตะวันเดินถอยหลังไปจนชิดผนังราวกับต้องการสร้างระยะห่างให้มากที่สุดจากเขา

“คุณคิดว่าการที่คุณช่วยครอบครัวฉันไว้จะทำให้ฉันยอมมอบร่างกายและหัวใจให้คุณงั้นเหรอคุณอคิณ ฝันไปเถอะ”

อคิณลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแววตาคมกริบจ้องมองพราวตะวันเขม็ง ความอดทนของเขากำลังถูกท้าทาย

“ทำไมคุณถึงเกลียดผมมากนักพราวผมทำอะไรผิด”

“คุณไม่ได้ทำอะไรผิดแต่คุณก็ไม่ได้ดีไปกว่าใคร” พราวตะวันสวนกลับทันควันน้ำเสียงแข็งกร้าวขึ้น

“คุณก็แค่เสือผู้หญิงเจ้าชู้เหมือนกับที่ข่าวลือมันบอกทุกอย่างนั่นแหละฉันได้ยินมาหมดคุณคิดว่าฉันโง่นักหรือไงที่จะเอาชีวิตไปผูกกับคนแบบคุณ”

คำพูดของพราวตะวันเสียดแทงใจเขาอย่างจัง ความเจ็บปวดแล่นริ้วขึ้นมาในแววตา แต่เขาก็พยายามควบคุมอารมณ์เอาไว้

“ข่าวลือมันก็คือข่าวลือพราว” อคิณพยายามอธิบาย

“คุณควรจะเรียนรู้ที่จะมองคนด้วยตาของคุณเอง ไม่ใช่แค่เชื่อในสิ่งที่คนอื่นพูด”

“ฉันไม่จำเป็นต้องเรียนรู้อะไรจากคุณทั้งนั้น” พราวตะวันตะโกนกลับ น้ำตาเริ่มคลอหน่วยด้วยความอัดอั้น

“ฉันมีคนที่ฉันรักอยู่แล้วฉันรักเขาหมดหัวใจและฉันไม่มีทางมีอะไรกับคุณได้หรอกคุณมันน่ารังเกียจฉันจะทำทุกอย่างให้คุณรังเกียจฉันบ้างจนกว่าคุณจะทนไม่ไหวและยอมหย่ากับฉัน”

พราวตะวันถอยหนีไปอีกเมื่ออคิณพยายามก้าวเข้ามาใกล้ ดวงตาคู่สวยจ้องมองเขาด้วยความเกลียดชังอย่างชัดเจน

“อย่าคิดว่าฉันจะยอมง่ายๆ การแต่งงานครั้งนี้มันเป็นเหมือน นรก สำหรับฉันและฉันจะไม่มีวันยอมให้คุณได้ในสิ่งที่ต้องการจากฉันเด็ดขาด”

อคิณหยุดนิ่งอยู่กับที่ดวงตาคมจ้องมองเธอด้วยความผิดหวังและความเจ็บปวดที่ประดังเข้ามา คำพูดของเธอเหมือนมีดกรีดแทงลงมากลางใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ความเงียบเข้าปกคลุมห้องอีกครั้ง แต่คราวนี้มันเป็นความเงียบที่หนักอึ้งและบาดลึก พราวตะวันยังคงยืนตัวแข็งติดผนัง ใบหน้าซีดเซียว ดวงตาแดงก่ำจากการสะกดกั้นอารมณ์ ส่วนอคิณก็ยืนนิ่งงันอยู่กลางห้อง ราวกับถูกตรึงไว้ด้วยคำพูดร้ายกาจของเธอ

เขามองใบหน้าสวยที่เต็มไปด้วยความเกลียดชังนั้นด้วยความเจ็บปวดที่ยากจะอธิบาย หัวใจของเขาที่เคยเต็มไปด้วยความหวังและความรัก กลับถูกบดขยี้จนแหลกละเอียดในคืนแรกของการแต่งงาน

“ได้ถ้าคุณอยากให้ผมเกลียดคุณมากขนาดนั้น” อคิณเอ่ยเสียงเรียบ แต่แฝงไว้ด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย

“คุณจะได้เห็นเองว่าผมจะทำให้คุณรักผมได้ยังไง”

อคิณพูดขึ้นมาแล้วก็มองหน้าของพราวตะวันอย่างท้าทาย นี่คือเหตุการณ์ปัจจุบันและต่อจากนี้คือจุดเริ่มต้นของสัญญารักที่ไร้หัวใจ