เข้าสู่ระบบแชร์
บทที่ 1 ขายเสียงเพลง 3
วันที่เผยแพร่:
2026-04-17 11:20:27“ทะ...ท่านลุง”
“ชู่ว เจ้าไม่อยากออกไปจากหอเหมยเขียวหรือ”
“ยะ...อยากเจ้าค่ะ”
“เจ้าจงเล่นเพลงต่อไปอย่าได้หยุดเด็ดขาด ลุงจะช่วยคลายหนาวให้เจ้าเอง”
“ตะ...แต่ อ๊ะ”
“ชู่ววว... ไม่ต้องห่วง เฉินฟงไม่ว่าอะไรหรอก”
ข้ายังคงขยับปลายนิ้วดีดสายพิณต่อไป แต่จังหวะเริ่มสั่นไหวไม่มั่นคง ท่านลุงป้อนสุราให้ข้าด้วยจุมพิต กระหวัดปลายลิ้นดุนดันเข้ามาในอุ้งปากน้อยๆ พร้อมป้อนสุราอุ่น สองเต้าของข้าถูกลวนลาม เขาใช้นิ้วชี้สะกิดยอดถันเด็กสาวรัวแรงราวกับกำลังดีดไปตามบทเพลงที่ข้าเล่น
“อึ่กก... อา...”
“จูบแรกสินะ”
“เจ้าค่ะ” ข้ากระซิบแทบริมฝีปากท่านลุง
“อูยย... ดียิ่งนัก ฮวาเอ๋อร์น่ารักเหลือเกิน” ยอดถันของข้ากำลังถูกนิ้วของท่านลุงดีด สะกิดถี่ๆ ท่อนหอกที่ถูไถร่องก้นของข้าก็ขยับแรงขึ้นจนตัวข้ากระเด้งลอย ข้าสับสนแต่ร่างกายข้าตอบสนองอย่างเร่าร้อน แอ่นกายคดโค้งและเผยอริมฝีปาก ตวัดลิ้นเข้าหากัน มันรู้สึกดีแปลกๆ แต่ส่วนลึกก็ร้องเตือนให้ข้าหยุด แต่ข้าไม่อาจหยุดได้เลย นี่เป็นแผนการตบตาคนที่เฝ้าข้างนอกหรือเปล่านะ หากข้าไม่โอนอ่อนตามใจ ท่านลุงจะเคืองโกรธไม่ช่วยไถ่ตัวข้าหรือไม่
“ซี้ดด อา...”
ท่านลุงครางกระเส่าขณะลงมือลวนลามข้า เพลงพิณยังคงเล่นไปเรื่อยๆ จนกระทั่งท่านลุงเริ่มล้วงมือเข้าไปใต้กระโปรงของข้า ตลบเปิดแล้วสอดท่อนหอกบวมเบ่งเข้าไปตรงหว่างขานุ่มๆ ถูไถอาบน้ำหวานจนแฉะ
“ท่านลุง อย่าเจ้าค่ะ”
“ฮวาเอ๋อร์ ลุงรักเจ้าเหลือเกิน อา... หลานข้างามนัก ไม่ต้องห่วง เจ้ายังสามารถเก็บพรหมจรรย์ไว้ให้เฉินฟงแน่นอน”
แท่งหยกของท่านลุงอวบยาวยิ่งนัก มันทั้งร้อนทั้งน่ากลัว มีเส้นเส้นปูดโปนพาดไปตามลำ ท่านลุงเริ่มขยับ ส่วนหัวบานๆ เหมือนดอกเห็ดก็ผลุบโผล่อยู่ตรงหว่างขาของข้า เร็วเร็ว ช้าช้าไปตามเสียงพิณ
“อูวว... ฮวาเอ๋อร์ ฮวาเอ๋อร์หนีบขาไว้ หนีบไว้ ลุงจะถูแรงๆ”
“อ๊ะ... อา... อึ่กก... ท่านลุง ข้ารู้สึกแปลกๆ เจ้าค่ะ”
“ไหนลองบอกลุงซิ”
“อ๊า... อ๊า... ตรงนั้นมันแฉะไปหมดเลยเจ้าค่ะ” ข้าคราง มือสั่นระริกจนแทบบรรเลงไม่เป็นเพลง แท่งหยกของท่านลุงบวมเบ่ง ยิ่งเสียดสีกันข้าก็ยิ่งคายน้ำหวานแฉะๆ เกิดเป็นเสียงเหนอะหนะน่าอาย อีกทั้งส่วนหัวลำบานๆ นั้นถูไถเม็ดทับทิมของข้าไปมา
“ซี้ดด” ท่านลุงประคองข้าให้ลุกขึ้นยืนโดยที่ลำหอกยังติดหนึบอยู่ตรงหว่างขา จากนั้นก็เริ่มโยกเอวเต็มที่ ใบหน้าหล่อเหลาคมเข้มเสียวกระสัน “อูวว... ฮวาเอ๋อร์ของข้า ลุงจะป้อนน้ำแล้วนะ อยากได้น้ำกามของเฉินฟงมั้ย เฉินฟงเขาฝากน้ำกามมาให้ไงจ๊ะ”
“ยะ...อย่าเจ้าค่ะ”
“อา... กลีบสดๆ ของฮวาเอ๋อร์นุ่มมาก ลุงจะแตกแล้ว อ้าขาสิจ๊ะ เดี๋ยวเฉินฟงเขาจะเสียใจนะที่ฮวาเอ๋อร์ไม่รับไมตรี” ข้าทำตามที่ใต้เท้าจ้าวชิงบอก อ้าขาเล็กน้อย แท่งหยกอวบก็จ่อหัวอยู่ที่ร่องสวาท มิได้เสือกใส่เข้าไปแม้แต่น้อย อึดใจถัดมาก็หลั่งน้ำกาม แตกพุ่ง
“อา... จ่อไว้ จ่อไว้ น้ำกามของเฉินฟงจะได้เข้ารู”
“เจ้าค่ะ”
พรวดด... พรวดด...
“อ๊า... อ๊า...” มันเป็นความรู้สึกแปลกๆ เพราะน้ำกามของท่านลุงถูกฉีดเข้าไปในรูเสียว มันทั้งร้อนทั้งแฉะไปหมด ก้นขาวเหมือนหมั่นโถวเด้งหนึบๆ รสสวาทที่ข้าไม่คุ้นเคยวิ่งพล่านไปทั้งตัว ร่างกำยำใช้นิ้วถ่างกลีบหลานสาวให้แบะอ้า จ้องมองน้ำกามของตนหยาดไหลออกมาจากรู
“อา... สีชมพูสด สวยมาก... กลีบอวบๆ โหนกอูมๆ แบบนี้ถูกใจลุงมาก ลุงจะไปบอกเฉินฟงให้นะ”
“ยะ...อย่าบอกนะเจ้าคะ”
“ไม่อยากให้ข้าบอกเขาหรือว่าเจ้างดงามเพียงใด หนำซ้ำยังอ้าขารับน้ำกามของเขาอย่างเอร็ดอร่อยแค่ไหน”
“ได้โปรดอย่าบอก หลานอายเจ้าค่ะ”
“ไม่ต้องอาย เป็นคู่หมั้นกันแท้ๆ ลุงเห็นฮวาเอ๋อร์มาตั้งแต่เล็ก รับรองได้เลยว่าเขาจะต้องดีใจมากแน่ๆ ที่ฮวาเอ๋อร์น่ารักขนาดนี้ หรือว่าเจ้าไม่อยากแต่งงานกับเขาแล้ว”
“ท่านลุง ฮือๆ”
“เอาล่ะๆ ไม่บอกก็ไม่บอก เรายังมีเวลาอีกตั้งหนึ่งชั่วยาม ให้ข้าจ่อรูป้อนน้ำกามของเฉินฟงอีกเยอะๆ ดีกว่า”
“เจ้าค่ะ” ข้าไม่อาจทัดทาน ได้แต่อ้าขาออกกว้างและเล่นเพลงพิณต่อเนื่องไปเรื่อยๆ ข้ารู้ว่าตัวเองช่างโง่งมเพียงใดที่ถูกหลอก แต่ข้าก็ยอมเพื่อหวังว่าจะหลุดพ้นออกจากที่แห่งนี้โดยเร็ว
“เจ้านี่ช่างโง่เขลา คิดหรือว่าผู้ชายจะรักษาคำพูด” นางเหยาหนี่ว์มีหรือจะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น นางยืนกอดอกและมองขาด้วยสายตาสมเพช ข้าเชิดหน้าขึ้น ไม่ว่าอย่างไรข้าก็เชื่อใจท่านลุงจ้าวชิง
“เด็กเอ๊ย ถูกหลอกเสียแล้ว ดีนะที่ยังไม่เสียพรหมจรรย์”
“ท่านลุงรีดน้ำกามของคู่หมั้นข้าใส่ในตัวข้า มันเป็นหลักฐานว่าข้าเป็นของพี่เฉินฟงแล้ว ท่านลุงรับปากแล้วว่าจะช่วยข้าออกไปได้แน่นอน และข้าก็จะไม่ยอมถูกประมูลพรหมจรรย์เด็ดขาด”
นางเหยาหนี่ว์หัวเราะเมื่อเห็นท่าทีจองหองของข้า นางเดินวนรอบตัว จับปลายคางของข้าและดันให้แหงนหงาย
“เช่นนั้นก็ถนอมพรหมจรรย์ของเจ้าเอาไว้ให้ดี เมื่อใดที่เจ้าสูญเสียมันไป เจ้าจะได้รู้ว่าเจ้ามันช่างไร้ค่าในสายตาผู้ชายเพียงใด”
แล้วนางก็เหวี่ยงหน้าข้าให้สะบัดไปอีกข้าง เนื้อตัวของข้าเย็นวาบ นึกถึงพี่เฉินฟง เขาไม่มีทางเป็นเช่นนั้น ท่านลุงจ้าวชิงรับปากข้าแล้วว่าจะช่วยข้าออกไปและยกย่องให้ข้าเป็นเจ้าสาวของพี่เฉินฟง
แต่ข้า... ข้าเสียเกียรติตกมาอยู่ในหอนางโลมเช่นนี้ หัวใจของเขาจะไม่หวั่นไหวต่อคำนินทาหรือ
ข้าทรุดตัวลง กอดตัวเองไว้แน่นแล้วสิ้นสติไปทั้งน้ำตา
บทล่าสุด
สัญญาวิวาห์สวาท บทส่งท้าย [จบ]
“ความจริงก็คือเสด็จพ่อมีลูกชายหลายคน แต่ละคนก็มีความสามารถให้เลือกใช้ ทุกคนอยากจะแสดงผลงานกันตัวสั่นเพราะหวังตำแหน่งรัชทายาท ข้าถอนตัวออกมาก็ทำให้พวกเขาผ่อนคลายลงและเลิกตอแยเจ้าสักที ถ้าเสด็จพ่อหงุดหงิดนัก ข้าจะพาเจ้าหนีไปอยู่กันสองคนให้รู้แล้วรู้รอด”“ท่านทำเพื่อข้ามากเกินไปแล้ว”“ข้ารู้ว่าไม่มีสิ่งใดจะสามารถชดเชยให้เจ้าได้ เมียข้าขี้แยจริง” เขาโน้มริมฝีปากลงมาคลอเคลีย มือลูบครรภ์ของข้าเบาๆ “เมื่อต้องเลือกระหว่างเจ้ากับตำแหน่งฐานันดร ข้าขอเลือกเจ้า”ข้าก็ไม่อยากจะร้องไห้เลย แต่ข้าไม่อาจห้ามน้ำตาได้จริงๆ เขาทำเพื่อข้ามากเกินไปแล้ว“มันจะคุ้มกันหรือเพคะ”“คุ้มสิ” เขาคลอเคลียข้างแก้มข้า เราจูบกันอย่างดูดดื่ม “ข้าปรารถนาจะแก่เฒ่าไปพร้อมกับเจ้า มีลูกหลานมากมาย ข้าปรารถนาจนตัวสั่นสะท้านทุกลมหายใจ”“ลาออกมาอยู่บ้านเฉยๆ เช่นนี้ หม่อมฉันเกรงว่าท่านจะเบื่อหน่ายเข้าสักวัน”“ข้าสะสมหนังสือเอาไว้มากมายชนิดที่ว่าแก่แล้วก็ยังอ่านไม่หมด ความตั้งใจเดิมของข้าคืออยากเก็บตัวเขียนตำราชำระประวัติศาสตร์ แต่ชะตากลับโยนข้าไปอยู่ที่สนามรบแทน หากไม่ถอนตัวจากสงครามตอนนี้ก็คงไม่มีโอกาสหลุดพ้นจากวังวนแย่งชิงอำนาจ
สัญญาวิวาห์สวาท บทส่งท้าย 1
พวกพี่ชายและญาติหลายคนมีส่วนพัวพันกับแคว้นเว่ย พวกเขาหลบหนีจากที่คุมขังในเหมืองหินไปได้ และข้าก็ไม่เคยได้ข่าวคราวจากพวกเขาอีกเลย ข้าจึงยิ่งรู้สึกว่าชีวิตของทุกคนช่างเหมือนเรือใบไม้ที่ล่องลอยไปตามกระแสธาร หมุนวน วิ่งวุ่นหรือจอดพัก บางลำล้มคว่ำ บางลำแล่นไปได้ไกลจนสุดสายตา ส่วนข้า ข้าถามตัวเองเหมือนอย่างที่เขาเคยถามว่าข้าต้องการอะไรกันแน่ ข้าจึงขอเลือกที่จะหยุดอยู่ที่นี่ อยู่เคียงข้างเขาตามใจปรารถนาอวี้เสิ่นหยางก้าวเข้ามาโอบประคองจากด้านหลัง ลูบครรภ์ที่เริ่มนูนเด่นของข้าเบาๆ“สีหน้าท่านดูเครียดแบบนี้ ฮ่องเต้ทรงตำหนิท่านอีกแล้วหรือ”“ไม่มีอะไรต้องกังวลหรอก”“จะดีกว่าหรือไม่ หากหม่อมฉันหย่าขาดจากท่าน”“จินฮวา เรื่องทุกอย่างที่เกิดขึ้น ไม่ใช่ความผิดของเจ้าเลย” ใบหน้าคมเข้มยิ้มอย่างอบอุ่นขณะก้มลงจุมพิตอ่อนโยน ท่อนแขนกำยำโอบกอดข้าไว้อย่างหวงแหน “ข้าไม่มีวันสูญเสียเจ้าไปเพราะเหตุผลไร้สาระโง่ๆ ของผู้อื่นหรอกนะ”“แต่ว่า...”“ข้าเบื่อศึกสงครามเต็มทน เบื่อที่ต้องใช้ชีวิตเดนตายในสนามรบ ฆ่าฟันไม่จบสิ้น ในเวลาต่อจากนี้ข้าปรารถนาเพียงสร้างครอบครัวและมีเลือดเนื้อเชื้อไขกับเจ้าให้มากเท่าที่จะมากได้ ในเ
สัญญาวิวาห์สวาท บทที่ 20 อ้อนวอนสวรรค์ 3
ข้าร่ำไห้ ท่านพ่อเองก็มือสั่นสะท้าน ร้องบอกให้พรรคพวกหนีไปก่อน ข้าจึงยิ้มออกมาอย่างมีความหวัง “ท่านพ่อ” “พ่อขอโทษ ฝากขอโทษแม่ของเจ้ากับทุกคนด้วย ให้มันจบลงที่ตรงนี้เถอะ”“ท่านพ่อ มันยังมีทางออก”“เว่ยอ๋องเริ่มไม่ไว้ใจพ่อแล้ว ไม่ว่าจะทางไหน พ่อก็ต้องตาย นี่เป็นราคาที่ต้องจ่าย” ท่านพ่อสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ข้าจึงเข้าใจว่าสิ่งที่พ่อกำลังจะพูดต่อไปเป็นเรื่องสำคัญ “ตราบใดที่พ่อมีชีวิตอยู่ พวกเจ้าจะไม่มีวันสงบสุข ฝากดูแลทุกคนแทนพ่อด้วย เรื่องที่เกิดขึ้น อย่าโทษเขา”เมื่อกระซิบจบ ท่านพ่อก็ชูดาบขึ้นพลางร้องตะโกนกลับไป“นังลูกหน้าโง่! ในเมื่อไม่ยอมสวามิภักดิ์ต่อเว่ยอ๋องก็จงตายเสียเถอะ!!”“เจิ้งไป๋!!!”อวี้เสิ่นหยางแผดเสียงตะโกนลั่น ท่านพ่อกอดข้าและเงื้อดาบขึ้นจะแทงใส่ ข้าเบิกตากว้าง จ้องมองท่านพ่อซึ่งหลับตาลงและยิ้ม วินาทีต่อมาลูกศรก็พุ่งเข้ามาเจาะกลางหน้าผาก ร่างของท่านพ่อกระเด็นลอยไปตามแรงยิง มันคล้ายเป็นภาพช้าที่ค่อยๆ เคลื่อนผ่านไม่... ไม่นะ ร่างของท่านพ่อแน่นิ่ง สิ้นใจไปก่อนที่ข้าจะขยับข้าทรุดตัวลงตรงหน้าศพของท่านพ่อ เสื้อผ้าของข้ามีเลือดสาดกระเซ็นเปรอะเปื้อน มือของข
สัญญาวิวาห์สวาท บทที่ 20 อ้อนวอนสวรรค์ 2
“ส่งมือมาให้พ่อเร็วเข้า” “บอกความจริงข้าก่อน” ข้ายังคงยืนอยู่กับที่ ไม่ขยับ น้ำเสียงของท่านพ่อก็พลันเปลี่ยนไป “อย่าบีบบังคับให้พ่อต้องทำร้ายเจ้า” “เพราะเหตุใดเจ้าคะ” ข้าก้าวถอยเพราะกลุ่มคนที่มาพร้อมกับท่านพ่อจ้องข้าอย่างดุดันพร้อมร้องบอกให้ท่านพ่อรีบลงมือ สำเนียงของพวกเขาเป็นสำเนียงของแคว้นเว่ย “ท่านแม่กับน้องๆ ที่ถูกวางยาพิษ เป็นฝีมือของท่านใช่หรือไม่” “...” ความเงียบคือคำยอมรับ ในที่สุดข้าก็เข้าใจทุกอย่างแล้ว ที่แท้เสิ่นอ๋องล่วงรู้จึงซ้อนแผน แสร้งจัดฉากวางยาเพื่อให้ท่านพ่อเข้าใจว่าลงมือสำเร็จ ข้าที่รู้ความจริงยิ่งเจ็บปวดใจแทบสลาย “พวกเขาคือภรรยา คือเลือดเนื้อเชื้อไขของท่านนะ” “ท่านเจิ้ง ลงมือเร็วเข้า! ถ้าจับนางไว้ได้ เสิ่นอ๋องก็หมดฤทธิ์” คนพวกนั้นเร่งเร้า ท่านเจิ้ง? ข้าจึงเข้าใจแล้วทุกอย่าง เจี่ยอี้ถังเป็นเพียงฉากหน้าของท่านพ่อ และท่านพ่อก็กำลังเฉลยความจริงทุกอย่างให้ข้าเข้าใจผ่านดาบที่กำลังเงื้อง่าขึ้นสูง “ชื่อจริงของพ่อคือเจิ้งไป๋ เจี่ยอี้ถังเป็นอีกตัวตนที่พ่อใช้แทรกซึมในแคว้นลั่วมานาน ยกโทษให้พ่อด้วยฮ
สัญญาวิวาห์สวาท บทที่ 20 อ้อนวอนสวรรค์ 1
บทที่ 20 อ้อนวอนสวรรค์ในที่สุดข้าก็หลุดพ้นจากการติดตามข้ากระซิบขอแกมบังคับ ดึงแผงคอเบาๆ ให้จินจินวิ่งไปยังบ้านสกุลเจี่ย ตอนนี้ล่วงเข้าสู่วันใหม่แล้ว ถนนหนทางในเมืองเงียบสงัดแต่เริ่มมีทหารออกตามจับข้ากันอึกทึก ถ้าไม่รีบ พวกเขาคงจะตามร่องรอยของข้าได้อย่างง่ายดาย“ลูกแม่ เจ้าเป็นลูกของเสิ่นอ๋อง พยัคฆ์ร้ายแห่งแคว้นลั่ว เจ้าต้องอดทนนะ”ข้าลูบหน้าท้องของตัวเองเพื่อปลอบใจ ก่อนจะลงจากหลังม้าเมื่อมาถึงสกุลเจี่ย บานประตูด้านหน้ายังคงถูกปิด ข้าผลักประตูเข้าไปพลางจูงจินจินให้เข้าไปด้านในด้วยกัน“รอข้าอยู่ตรงนี้ อย่าส่งเสียงนะ”ข้ารู้ดีว่าการตัดสินใจหุนหันเช่นนี้จะต้องถูกเขาเดือดดาลใส่แน่ แต่ข้าต้องการค้นหาความจริงด้วยตัวเอง ข้าจุดคบไฟ ก้มตัวลงไปในบ่อน้ำประจำบ้าน ปากบ่อก่อขึ้นจากหินแข็งแรง ดูปกติไม่ต่างจากบ่อน้ำกินน้ำใช้ของบ้านอื่นๆ เมื่อมองลงไปก็ไม่พบอะไร มีแค่น้ำใสสะอาดที่สะท้อนใบหน้าของข้าเพียงเท่านั้นถ้าจำไม่ผิด รู้สึกว่าแต้มตำหนิในรูปจะหมายถึงแถวๆ นี้ข้าคลำไปตามผนังบ่อด้านในจนสัมผัสเจอหินก้อนหนึ่งที่ยื่นออกมาเล็กน้อย พอกะระยะแล้วมันก็ตรงกับหินที่ยื่นออกมาจากผนังบ่อด้านนอกเช่นกัน ข้าจึงลอง
สัญญาวิวาห์สวาท บทที่ 19 ลาก่อน 2
เรียน พระชายาของกำนัลที่ตกหล่นไปได้มาถึงแล้ว จะดำเนินการจัดส่งภายในวันนี้ของกำนัล? จัดส่ง? ไม่มีข้อความใดเพิ่มเติมอีก แต่ข้าเคยเห็นท่านพ่อเอากระดาษลนเปลวเทียนอยู่บ่อยครั้ง ข้าจึงลองทำดูอย่างระมัดระวัง เมื่อหมึกชนิดพิเศษต้องไอร้อน ตัวขีดบนขีดล่างก็เริ่มจางหายไปบางส่วน เหลือเพียงข้อความที่แท้จริงเอาไว้ข้าไม่เข้าใจ และนึกสงสัยเพราะมีตัวขีดที่อ่านไม่เป็นคำปรากฏขึ้นมา ข้ามองไม่นานก็นึกออกเพราะนี่เป็นรูปแสดงถึงบ่อน้ำที่เสี่ยวหงเคยวาดเอาไว้ ทุกคนในบ้านก็เลยรู้จักสัญลักษณ์นี้แต้มกลมบนบ่อน้ำ...ความหมายของมันคืออะไร ดวงอาทิตย์หรือว่าดวงจันทร์ ที่บ่อน้ำประจำบ้านของเรามีอะไรกันนะ ข้าครุ่นคิด และนึกติดใจสงสัยจุดแต้มที่ผิดแผกไปในรูป ถ้ามองผ่านๆ ก็ดูเหมือนจุดเปื้อนที่ลงน้ำหนักมากเกินไปเท่านั้น แต่ข้าแน่ใจว่ามันไม่ใช่ยามนี้ใกล้จะเที่ยงคืนแล้ว หรือความหมายของรูปนี้คือข้าต้องไปที่บ่อน้ำนั่นภายในเวลาเที่ยงคืน?แต่ซาลาเปานี้วางอยู่ตั้งแต่เช้า ความหมายของท่านพ่ออาจจะหมายถึงเที่ยงวัน และทุกอย่างอาจสายไปแล้วแย่จริงข้าจดจำและรีบเผากระดาษทิ้งไป ไม่ว่ามันจะเกิดอะไรขึ้น ข้าต้องการที่จะเสี่ยง“ข้าต้องการ
สัญญาวิวาห์สวาท บทที่ 18 แผนร้าย 2
“ฟื้นแล้วหรือ” เมื่อข้าลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ก็พบว่าตนเองนอนเหยียดยาวอยู่ที่เตียง อวี้เสิ่นหยางนั่งอยู่ข้างๆ กุมมือข้าไว้พลางส่งยิ้มกว้าง ข้ายังงุนงงไม่เข้าใจ พอจะลุกขึ้นก็ถูกประคองให้ลงนอนไปก่อน“หมอบอกเจ้านอนพัก อย่าเพิ่งลุกขึ้นมา”“เกิดอะไรขึ้นเพคะ”“เจ้าเป็นลม”“เป็นลม?” ข้ากะพริบตาปริบๆ เห
สัญญาวิวาห์สวาท บทที่ 15 เข้าวัง 6
“มานี่!”ข้าโกรธจนน้ำตาไหลพราก นึกอยากจะทุบคนผู้นี้ให้ตายคามือ เขาทำเช่นนี้มันคุ้มตรงไหนกัน! ข้าเป็นฝ่ายฉุดแขนเขา หลบมุมไปที่ศาลาหลังน้อยเพื่อจัดการกับแผล ข้าหงายฝ่ามือเพื่อห้ามเลือด แต่สีหน้าของคนตัวใหญ่ไม่ทุกข์ไม่ร้อนอะไรแม้แต่น้อย“เจ้าโกรธข้าเรื่องอะไร”“ยังไม่รู้ตัวอีกหรือเพคะ ทำให้ตัวเองเจ็บต
สัญญาวิวาห์สวาท บทที่ 15 เข้าวัง 1
บทที่ 15 เข้าวังข่าวลวงเรื่องนางบำเรอชื่อดังตั้งครรภ์แล้วขจรขจายไปทั่วทุกทิศ พร้อมข่าวลือแสนหวานว่าเสิ่นอ๋องผู้โหดเหี้ยมดุดันดุจพยัคฆ์ในสนามรบรักนางยิ่งนัก ไม่ยอมแยกจากนางไปไหนเกินข้ามวัน บ้างก็มีข่าวลือว่าท่านอ๋องสามผู้องอาจคิดถึงนางมาก ถึงขนาดห้อม้าวิ่งตะบึงสามวันสามคืนเพื่อมาจุมพิตนาง พระองค์มิ
สัญญาวิวาห์สวาท บทที่ 12 รสสวาทบำเรอกาม 1
ของเหล่านี้ไร้ค่าในสายตาข้า ข้าตั้งใจว่าจะเดินรอบสวนตามที่พวกนางสักรอบแล้วจะได้รีบกลับมาเก็บตัวในห้องตามเดิมเสียทีสิ่งแรกที่ต้อนรับข้าคือต้นเหมยซึ่งกำลังออกดอกบานสะพรั่ง สีชมพูสีแดงแทรกสลับกันไปตามจังหวะธรรมชาติท่ามกลางสระน้ำกว้างและศาลาหลังน้อย กลีบดอกของมันส่งกลิ่นหอมระเรื่อ โปรยปรายลงสู่ผืนน้ำย
บางทีคุณอาจจะชอบ
ชายาอัปลักษณ์ของท่านอ๋องรูปงาม
จันทร์ส่องแสง44.5K viewsอ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส
จุ้ยหลิงซู998.5K viewsชายาข้ามภพ
หลินซินเหยียน29.5K viewsจวนร้างแห่งนี้มีสตรีถูกทิ้ง
ดอกท้อในสายลม36.4K viewsจิวอิงภรรยาพลิกชะตา
ซินเสวี่ย1.0K viewsสามีเจ้าขา อย่าเย็นชากับภรรยานักเลย
ฝากรักไว้ที่ปลายฟ้า148 viewsสามีผู้ลืมเลือน
มิณิณ/ชงฉีป๋อซาน99 viewsชายาตาบอดของทรราช
ต้นไม้แห้ง94 views
