บทที่ ๖ ปัญหาจากศัตรู

แผ่นเยื่อใสบาง ๆ ที่มีขนนกอัดแน่นอยู่ข้างใน พร้อมแปรงทำความสะอาด และแหนบเอาไว้ดึงเส้นเล็ก ๆ ในนั้นออกมาทำความสะอาดจนเอี่ยมอ่อง เรียกว่ากว่าจะเสร็จต้องนั่งหลังขดหลังแข็งกันอยู่นาน ทำครั้งแรกไม่ได้คล่องแคล่วอะไรนัก แต่โชคดีมีเพียงไม่กี่แผ่นเท่านั้น

ขลุ่ยกว่าจะกลับถึงที่พักก็ค่ำมืดแล้ว แต่ทันทีที่เห็นประตูห้องถูกเปิดแง้มอยู่ ความรู้สึกวูบโหวงก็แล่นขึ้นมาในอก ร่างผอมบางก้าวเท้าเข้าไปอย่างร้อนรน ก่อนจะชะงักเมื่อพบว่าข้าวของทั้งหมดที่เคยวางอยู่บัดนี้หายไปจนหมดสิ้น

ยังไม่ทันได้ตั้งสติ ทว่าเสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับร่างของทัพลูกน้องของนายหัวหน้าโหดนั่นก้าวเข้ามาแทรกอยู่ตรงทางออกประตู

“ของทั้งหมดของมึง นายหัวให้ขนเอาไปไว้ที่บ้านใหญ่แล้ว” ขลุ่ยภาวนาลึก ๆ ขอให้ไม่ใช่บ้านหลังเดียวกับที่คิด

“แล้วทำไมนายหัวของคุณถึงต้องย้ายใครตามอำเภอใจแบบนี้ด้วย”

“มึงอยากรู้อะไรไปถามนายหัวเองดีกว่า ส่วนกูมีหน้าที่ทำตามคำสั่งเท่านั้น” ทัพแจกแจงแค่นั้น ก่อนเดินนำออกไป ขลุ่ยกำมือแน่นพลางถอนหายใจเข้าออกราวกับกำลังระงับโทสะ

บ้านพักไม้กลางหุบเขาหลังเดิมอยู่ตรงหน้า ก่อนเตรียมก้าวฝีเท้าเข้าไปและพบกับเสือที่กำลังยืนอารักขาใกล้ ๆ ทางผ่านพอดี

“...อ้าว พี่เสือ”

“เออ ดีใจนะที่เห็นมึงหายดีแล้ว” เสือทักทายหลังจากได้รับคำสั่งให้มารับใช้นายหัวที่นี่แล้ว

“ขอบคุณครับพี่เสือ”

“เออ จากนี้ก็รีบชดใช้หนี้แล้วกัน กูคงช่วยมึงได้เท่านี้แหละ” ขลุ่ยรู้ว่าเสือกำลังหมายถึงอะไร ก่อนพยักหน้าเรียบ ๆ ตอบกลับ

“ไอ้เสือมึงอย่าชวนมันคุยมากนัก เดี๋ยวก็โดนอีกหรอก” เสียงทัพเอ่ยเตือนคู่หูมือซ้ายด้วยน้ำเสียงเซ็ง ๆ เสือไหวไหล่ ก่อนตวัดสายตามามองขลุ่ยที่ยังยืนงงอยู่หน้าทางเข้าประตู

ขลุ่ยมองทั้งสองอย่างสงสัยเล็กน้อย คำพูดดูกำกวมคล้ายแฝงนัยบางอย่าง แต่เพราะไม่อาจรีรอ จึงจำใจต้องเดินผ่านเข้าไปข้างในอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยง

ก๊อก ๆ ๆ

คนตัวใหญ่กำลังกวัดแกว่งแก้วแชมเปญไว้ในมือไม่พูดไม่จา แถมยังนั่งหันหลังให้อีก เมื่อขลุ่ยเข้ามาถึงจึงทำได้เพียงยืนนิ่ง ๆ เท่านั้น ส่วนอิฐรู้อยู่แล้วว่าเป็นใคร จึงไม่ต้องเสียเวลาอนุญาตให้มากความ เพราะเขาเป็นคนออกคำสั่งนั้นเอง

อิฐหมุนเก้าอี้กลับมาเผชิญหน้า ขลุ่ยมองคนตรงหน้าด้วยความประหลาดใจไม่น้อย แวบหนึ่งเขาแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง ภาพใบหน้าที่เคยมีหนวดเคราและดิบเถื่อน บัดนี้กลับหล่อเหลาสะอาดสะอ้านราวกับคนละคน

“หน้าฉันมันมีอะไรติดอยู่หรือไง?” ทันทีที่เสียงห้วนของชายตรงหน้า ฉับพลันขลุ่ยกลับได้สติขึ้นมา

“ปะ..เปล่า” อิฐแสยะยิ้ม เพราะรู้ว่าภายใต้ใบหน้าราบเรียบนั้นกำลังคิดอะไรอยู่

“นายคงไม่ชินกับความหล่อของฉันสินะ…”

“อย่าหลงตัวเองไปหน่อยเลย มาคุยเรื่องที่มึงย้ายข้าวของกูโดยพลการดีกว่า”

“...มีปัญหา?” อิฐเลิกปลายคิ้วถาม ก่อนวางแก้วแชมเปญกระแทกจนเกิดเป็นเสียงดังสนั่น จากนั้นเอนตัวมาข้างหน้าเล็กน้อย ดวงตาสีดำขลับเอาแต่จ้องร่างตรงหน้าราวกับต้องการมองให้ทะลุปรุโปร่ง

“กูไม่ได้อยากอยู่ที่นี่”

“นายมีทางเลือกต่อรองแบบนี้ด้วยเหรอ ฉันมีสิทธิ์ในฐานะเจ้าหนี้ ส่วนนายก็แค่ลูกหนี้ต้องทำตามง่าย ๆ เท่านั้นเอง”

ขลุ่ยพยักหน้าอย่างจำใจ หากจะคัดค้านคงมีแต่เสียกับเสีย ไม่สู้อยู่เฉย ๆ ให้รอดพ้นเงื้อมมือมัจจุราชดีกว่า ก่อนนึกขึ้นมาได้ว่ายังมีคำถามที่ยังค้างคาเอาไว้ เนื่องจากวันแรกยังไม่มีโอกาสตรงนั้น เพราะมัวแต่หวาดกลัวต่อบุคคลตรงหน้าจนหัวหด

“ถ้าอย่างนั้น...กูขอถามอะไรหน่อยสิ”

“...เชิญ” น้ำเสียงนิ่ง ๆ พร้อมกับมือใหญ่ที่ผายเบา ๆ ไปด้านหน้าเป็นเชิงอนุญาต

“กูอยากรู้ว่าหนี้จะลดยังไง แล้วเหลือเท่าไหร่ต่อวัน” ไหน ๆ ก็ไม่สามารถหนีพ้นเรื่องอย่างว่าได้อยู่แล้ว งั้นก็ทำต่อไปให้จบ ๆ อย่างน้อยก็ต้องรู้เงื่อนไขให้แน่ชัด จะได้ไม่เสียเปรียบ

“สองหมื่นต่อวัน ไม่รวมงานอื่น ๆ ที่นายต้องทำ” ขลุ่ยตาโตพร้อมคำนวณทุกอย่างผ่านสมอง หากตีรวม ๆ กันเขาต้องอยู่ที่นี่ประมาณปีกว่าหนี้สินถึงจะหมด

“มึงพูดจริงใช่มั้ย”

“ก็แล้วแต่นายจะคิดแล้วกัน อ๋อ…แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นต้องขึ้นอยู่กับความพอใจของฉันด้วยล่ะ” ขลุ่ยกำหมัดข้าง ๆ ลำตัวแน่น เนื่องจากต้องจำนนอยู่ในสภาวะกลืนไม่เข้าคายไม่ออกตรงนี้อย่างไม่มีข้อโต้แย้ง

.

.

.

ทัพนำทางขลุ่ยมายังห้องฝั่งตรงข้าม ซึ่งอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลกับห้องผู้ชายอันตรายนั่น ข้าวของเครื่องใช้วางอยู่ปลายหัวเตียง นับว่าพื้นที่กว้างขวางน่าอยู่กว่าห้องเก่ามากทีเดียว แถมยังมีแอร์หรูให้เปิดอีกต่างหาก แต่ถึงอย่างนั้น… ถ้าหากเลือกได้ ขลุ่ยก็ยังอยากอยู่ให้ห่างจากคนคนนี้ให้มากที่สุดอยู่ดี

เสียงถอนหายใจดังเป็นระลอก ใบหน้าเรียวรีหันมองซ้ายขวาตรวจสอบรอบ ๆ ข้างให้แน่ใจ และไม่ลืมหมุนกลอนประตูเพื่อเช็กอีกครั้งเพื่อความสบายใจ

ก๊อก ๆ ๆ 

ขลุ่ยที่ตั้งใจจะไปอาบน้ำเพื่อเตรียมเข้านอน ทันใดนั้นหูก็พลันได้ยินเสียงเคาะประตูดังมาจากห้องข้าง ๆ ใจหนึ่งอยากเมินเฉย แต่ความอยากรู้อยากเห็นกลับทำให้เขาโน้มตัวเข้าไปใกล้ แนบหูกับบานประตูเพื่อจับเสียงพูดคุยของคนข้างนอก

เงียบ….

ไม่มีคำพูดใดเล็ดลอดออกมา มีเพียงเสียงฝีเท้าหนัก ๆ ที่เดินไปมา ก่อนที่ทุกอย่างจะเงียบสนิทอีกครั้งเท่านั้น ขลุ่ยขมวดคิ้วไม่แน่ใจว่าควรโล่งใจหรือระแวงดี ร่างผอมบางถอยออกจากประตู ถอนหายใจยาว แล้วหันไปมองหน้าต่างนอกระเบียง มองสายฝนโปรยปรายลงมาเบา ๆ 

แต่ก่อนที่ขลุ่ยจะได้จัดแจงธุระส่วนตัว เสียงเคาะประตูดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ไม่ใช่ห้องข้าง ๆ แต่กลับเป็นหน้าประตูห้องของตัวเอง

ขลุ่ยค่อย ๆ แง้มออกไปดู ก่อนพบว่าเป็นทัพกำลังยืนด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

“...ครับ”

“กูแค่จะบอกมึงว่าอยู่ในห้องล็อกประตูให้ดี ๆ และอย่าสร้างปัญหาให้นายหัวภายหลัง เข้าใจมั้ย”

“...ครับ” แม้ขลุ่ยจะงงงวย แต่ก็ตอบรับกลับไปส่ง ๆ เพราะจากสีหน้าก็พอเดาได้ว่ากำลังมีปัญหาอะไรสักอย่างอยู่แน่ ๆ จึงไม่คิดสนใจอะไรต่ออีก 

บนหอคอยสังเกตการณ์ และมีคนงานเดินถือปืนกันไปมาเพื่อตรวจตราความเรียบร้อยอยู่ทุกวัน ซึ่งบริเวณนี้ถูกควบคุมอย่างเข้มงวด ต้องมีการ์ดประจำการตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงคอยสลับหมุนเวียนกันตลอดทั้งวันทั้งคืน เพื่อคอยดูแลความปลอดภัยของที่นี่

ปัง! ปัง! ปัง!

ทันทีที่มาถึงเสียงสาดกระสุนจากน้ำมือของอิฐรัวยิงใส่กลุ่มโจรปริศนาที่กำลังเตรียมขึ้นเรือหนีหายอย่างถี่ยิบ พร้อมกับของกลางเป็นรังนกมูลค่าหลายสิบล้านบาท

“แม่งเอ๊ย! พวกมึงแยกย้ายกันไปทางนั้น ส่วนไอ้ทัพ ไอ้เสือตามกูมา!” ท่ามกลางสายฝนที่ซัดกระหน่ำลงมาไม่ขาดสาย ร่างกำยำรีบกระโดดขึ้นเจ็ดสกีขับตามไป พร้อมกับลูกน้องอย่างเสือและทัพตามประกบหลัง

ขณะที่ภายนอกกำลังดุเดือด ภายในห้องพักของขลุ่ยกลับเต็มไปด้วยความเงียบสงบ ชายหนุ่มสะดุ้งตื่นขึ้นมาพร้อมเสียงปืนกระหน่ำรัว เขารีบยันตัวลุกขึ้น พร้อมกับเปิดไฟบนหัวเตียงจนสว่างจ้า ดวงตางัวเงียมองไปรอบห้อง ก่อนสะบัดปลายผ้าม่านออกผ่านหน้าต่างที่มีฝนเกาะอยู่ประปรายเพื่อดูว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่

“ฝนตกเหรอเนี่ย” เสียงของขลุ่ยพึมพำออกมาเบา ๆ ระหว่างกำลังสังเกตการณ์ข้างนอก ร่างผอมบางกะจะเปิดประตูเพื่อออกไปดูให้ชัด ๆ แต่ก็ต้องหยุดมือที่จับลูกบิดลง เมื่อคำเตือนของทัพแล่นดังก้องขึ้นมาในหัว

“...อย่าออกไปดีกว่า” ขลุ่ยเอ่ยพึมพำกับตัวเอง พลางปลอบใจว่าตัดสินใจถูกแล้ว ก่อนจะเตรียมปิดไฟบนหัวเตียงเข้านอนตามเดิม แต่ก้าวได้เพียงคืบเดียวเท่านั้น

เสียงก๊อกแก๊กดังออกมาจากข้างนอกราวกับอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกล ทำให้ขลุ่ยชะงักฝีเท้าที่จะก้าวไปยังเตียงนอนพลันหยุดกึกลง พยายามสะกดใจตัวเองไม่ให้สนใจ แต่จู่ ๆ เสียงเคาะประตูกลับดังขึ้นมาเสียอย่างนั้น

คราวนี้ขลุ่ยกลับคิดว่าเป็นคนของนายหัวโหดไม่คุณทัพก็พี่เสือแน่ ๆ เพราะในนี้ก็มีอยู่กันแค่ไม่กี่คนเท่านั้น ก่อนตัดสินใจเปิดประตูโดยลืมคิดเหลียวหน้าแลหลังให้รอบคอบเสียก่อน

แกร๊ก!

“...ครับ” ขลุ่ยเงยหน้าขึ้นมองบุคคลที่ยืนอยู่ตรงหน้า นัยน์ตาไร้เดียงสาสั่นระริก ก่อนขมวดคิ้วเข้าหากันอย่างฉับพลัน เมื่อเห็นว่าผู้มาเยือนเป็นชายร่างท้วม หน้าตารุ่นราวคราวพ่อ และยังมีชายฉกรรจ์อีกสองสามคนยืนขนาบอยู่ข้างหลัง