Novels by หลงจุ้นถิง

อิฐที่ตื่นขึ้นมาในเช้าวันนี้ดูจะอารมณ์ดีเป็นพิเศษ เขาอาศัยจังหวะจังหวะที่ขลุ่ยยังไม่ตื่นดี นอนตะแคงมองใบหน้าคนข้างกายอย่างเงียบ ๆ ด้วยความรู้สึกอบอุ่นและสุขล้นในอก รอยยิ้มบางผุดขึ้นตรงมุมปาก ก่อนกายกำยำจะก้มลงหอมพวงแก้มอิ่มเบา ๆ อย่างอ่อนโยนแกร๊ก! พรึ่บ!ภายหลังอาบน้ำแต่งตัวจนเสร็จเรียบร้อยแล้ว อิฐคว้าลูกบิดเปิดประตูออกจากห้องหวังจะออกไปสะสางงานที่คั่งค้างอยู่ทันที แต่ทันใดนั้นร่างของลูกน้องที่เปรียบเสมือนทั้งมือซ้ายและขวากลับล้มระเนระนาดลงมากองอยู่ตรงหน้า แถมเสื้อผ้ายังคงอยู่ในชุดเดิมราวกับว่าเมื่อคืนพวกมันสองตัวนั่งกันอยู่ตรงนี้“... แหะ ๆ ครึกครื้นดีนะครับนายหัว ” เสือสะลึมสะลือพูดขึ้นมา ทั้งที่ตายังไม่ทันลืมดี“คะ…คือผมกับไอ้เสือจะมาแจ้งว่า ลูกค้ารายใหญ่จากสิงคโปร์ที่เราเลื่อนดีลสินค้าเอาไว้เมื่อวาน จะเข้ามาช่วงสายวันนี้ครับ”“อืม…กูเห็นอีเมลแจ้งจากลูกค้าแล้ว ส่วนพวกมึงรีบจัดการธุระของตัวเองให้เรียบร้อย สายไปแค่วินาทีเดียว กูหักเงิน!”ขณะเดียวกันขลุ่ยที่รู้สึกหนัก ๆ ตัว จากขนอะไรบางอย่างที่กำลังทิ่มแทงอยู่บนใบหน้า แต่เมื่อลืมตาขึ้นมากลับพบว่าเป็นเจ้าเตาฟืนนั่นเองที่มานอนแหมะอยู่บ

แม้ต้องกลับมาเพราะแผนที่วางไว้ล่มไม่เป็นท่า แถมลูกชายยังปวดหนึบและเจ็บตึงไปหมด อิฐก็ได้แต่กัดฟันทน ข่มความกระสันที่ถูกปลุกขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ คิดในใจว่า...หากได้ขลุ่ยกลับมาเมื่อไหร่ เขาจะจัดให้หนักสมกับที่ต้องอดทนรอเกือบเดือน แต่ตอนนี้ต้องเบรกทุกความคิดไว้ก่อน เพราะทั้งเสือและทัพต่างก็เตือนกันหนักหนา ว่าหากไม่อยากสูญเสียอีกฝ่ายไปก็ต้องหักห้ามใจให้มากกว่านี้อิฐนึกถึงคำพูดที่ขลุ่ยเคยบอกไว้เมื่อตอนนั้น ก่อนตัดสินใจค่อย ๆ ละนิสัยความรุนแรงของตัวเองลง แต่ถามว่าหายขาดเลยไหม…ก็คงไม่ เพราะทุกอย่างต้องใช้เวลา แม้กระทั่งตอนที่เขาไม่สามารถพาอีกฝ่ายกลับมาได้ ทั้งที่ความจริงจะลากกลับไปเลยก็ทำได้ไม่ยาก เพียงแต่ผลได้เสียจากนั้นคงไม่คุ้มค่าที่จะเสี่ยง จึงจำใจต้องอดทนรออยู่อย่างนั้น จนกว่าอีกฝ่ายจะพร้อม“อึ้ม...อ่าส์...ซี้ด...ขลุ่ย…” เสียงครางต่ำสะท้อนก้องออกมาจากห้องน้ำ เงาร่างสูงกำยำที่กำลังพิงผนังรูดรั้งส่วนกลางกาย มือหยาบใหญ่เร่งเร้าขณะนึกถึงใบหน้าได้รูปของอีกคน เมื่อครั้งร่วมรักกัน ไม่นานน้ำสีขาวขุ่นก็ทะลักออกจากส่วนปลายพุ่งเปรอะเต็มพื้นกระเบื้องหรู พร้อมเสียงหอบถี่จากแรงอารมณ์ที่ผ่อนเบาลงแล้ว

“กว่าจะมาได้นะมึง แล้วนั่นที่คอโดนอะไรกัดมาน่ะ” มือบางรีบคว้าปิดลำคอตัวเองเอาไว้ ใบหน้าเลิ่กลั่ก ก่อนรีบตอบแก้เก้อ“สงสัยคงเป็นแมลงแถวนี้มั้งพ่อ แถวบ้านเราจะมีบ้างก็ไม่แปลกหรอก...เนอะ” ขลุ่ยว่าพลางเสิร์ฟข้าวสวยร้อน ๆ พร้อมกุนเชียงผัดไข่วางลงบนโต๊ะ“เออ ๆ จะนอนหรือทำอะไรก็ปัด ๆ หน่อยแล้วกัน”“ได้พ่อ” ขลุ่ยก้มหน้าถอนหายใจอย่างโล่งอก แววตาเหลือบมองรอบ ๆ เห็นเสือกับทัพกำลังกลั้นหัวเราะกันอยู่ แถมไม่ไกลจากนั้น คนที่เป็นเจ้าของรอยประทับบนคอก็กำลังยืนปั้นหน้าแบบไม่รู้สึกรู้สาขลุ่ยชวนเสือและทัพมาทานข้าวด้วยกัน ผิดกับอีกคนแม้ไม่ได้เอ่ยสักนิด กลับมานั่งแหมะอยู่ข้าง ๆ โดยไม่ได้รับอนุญาตพร้อมตักข้าวให้ตัวเองเสร็จสรรพ“นายหัวกินได้เหรอครับ?” คำพูดเชิงประชดถูกแทรกกลางวงสนทนาขึ้นมา“นั่นสิ จะกินกันได้เหรอ” สองพ่อลูกผู้มีศักดิ์เป็นเจ้าของบ้านเอ่ยถาม เนื่องจากเห็นพ้องต้องกัน“ก็แค่กับข้าว อยู่ไหนก็กินได้หมดนั่นแหละครับ” อิฐพูดพลางตักข้าวเข้าปากไม่หยุด จนจานตรงหน้าพร่องไปเกือบหมดในพริบตา“งั้นผมถามอะไรจริง ๆ เลยนะนายหัว” มือที่กำลังกวาดข้าวก้อนสุดท้ายหยุดลง ก่อนเงยหน้าตั้งใจฟังอย่างดี“ไอ้ขลุ่ยมันใช้ห

เป็นเวลาตีสองกว่าแล้วเจ้าของห้องยังเอาแต่นั่งขบคิดว่าจะทำยังไงให้อีกฝ่ายยอมคืนดี คิดวกไปวนมาอยู่อย่างนั้น จนแทบไม่ได้นอนจริงจังเสียที กระทั่งจังหวะเหลือบไปมองเจ้าเตาฟืนที่กำลังขดตัวนอนอย่างสบายใจข้างล่าง จู่ ๆ อิฐก็ผุดไอเดียบางอย่างขึ้นมาได้ เขาลุกไปอุ้มมันออกมา จากนั้นจึงพลิกตัวลำตัวที่เริ่มหนักของมันไปมา พร้อมจัดท่าทางให้ดูเหมือนกำลังตรอมใจม๊าว!...ฟ่อ...เสียงขู่ฟ่อ ๆ ดังลั่น เพื่อแสดงถึงความไม่พอใจสุดขีด เล็บแหลม ๆ ของมันกางออกมาเตรียมจะข่วนอีกครั้ง“อยากได้แม่แกกลับมาหรือเปล่า ฉะนั้นทำตัวให้มีประโยชน์หน่อยสิ” อิฐเริ่มจัดท่าทางจนได้มุมที่ต้องการแล้ว เขาก็รู้สึกว่ามันยังไม่พอ ก่อนหยิบถ้วยชามที่เพิ่งเติมไว้จนเต็ม จากนั้นอุ้มเจ้าเตาฟืนมานอนเกยอยู่ตรงนั้น ราวกับว่ามันเศร้าซึมสุด ๆ จนไม่สามารถกินอะไรได้ เก็บไว้เป็นไม้ตายเผื่อเอาไว้เรียกร้องความสนใจจากอีกฝ่ายระหว่างทางนั่งสปีดโบ๊ททั้งเสือและทัพต่างคอยรายงานถึงคำสั่งที่นายหัวได้สั่งเอาไว้ว่าเป็นไปด้วยความเรียบร้อยดี และไม่มีอะไรต้องกังวล“แล้วของที่กูสั่งไว้ล่ะ ได้มาครบหรือยัง”“ครบแล้วครับนาย” เสือเป็นคนรายงานรายละเอียดทั้งหมด เพราะตอน

อิฐกลับมาถึงเกาะก็ต้องเคลียร์งานจนหัวหมุน หลังเปิดคอมพิวเตอร์เพื่อเช็กงานอีเมลต่าง ๆ ก็ทยอยหลั่งไหลเข้ามารัว ๆ ส่วนปัญหาที่น่าปวดหัวที่สุดคงหนีไม่พ้นเรื่องจากลูกค้าเก่าที่เวียดนามแจ้งมาว่าพบสินค้าที่ส่งไปมีตำหนิหลายจุด แต่พอเช็กดูดี ๆ ก็พบว่าทุกอย่างเกิดจากการท่าขนส่ง ถึงจะไม่ใช่ความผิดของบริษัทต้นทางเราเต็ม ๆ ก็ต้องรับผิดชอบอยู่ดี ในห้องทำงานที่เอกสารกองพะเนินล้นโต๊ะ อิทธิกรเอนกายพิงพนักเก้าอี้ ผ่อนลมหายใจเฮือกยาวทิ้งอย่างคนได้หยุดพัก พอหันกลับไปดูปฏิทินถึงได้รู้ว่าเวลาผ่านไปเกือบสองอาทิตย์แล้ว ร่างกำยำนั่งเงียบ ๆ อยู่คนเดียว ใจพะวงคิดถึงใครบางคน ดวงตาเคล้าโศกเศร้า ใบหน้าเรียวยาวได้รูป ริมฝีปากที่ต่อล้อต่อเถียงอย่างไม่เกรงกลัว ทั้งที่ตั้งใจว่าจะขึ้นไปหาบ่อย ๆ แต่ก็มัวแต่ยุ่งจนไม่ได้ออกไปไหนเลยแต่ไม่เป็นไร ตอนนี้เขาว่างแล้ว จะไปทุกวันเลย ต่อให้อีกคนไม่อยากเจอก็ไม่สน...ตรงหน้าอิทธิกรที่ไม่รู้จะทำอะไรต่อ หยิบรีโมตขึ้นมากดเปิดโทรทัศน์แบบลวก ๆ หวังแค่หาสิ่งใดมาช่วยเบี่ยงเบนความคิดถึงชั่วคราว ภาพบนหน้าจอปรากฏเป็นรายการข่าวด่วน ผู้ประกาศสาวสวยน้ำเสียงฉะฉานรายงานถึงการเสียชีวิตของเสี่ยมนต

“คนไข้ปลอดภัยแล้วครับ โชคดีที่ไม่โดนอวัยวะสำคัญ และจะย้ายผู้ป่วยไปยังห้องพิเศษทั่วไปนะครับ” เสียงคุณหมอดังขึ้นทันทีที่ประตูห้องฉุกเฉินเปิดออก ทุกสายตาหันขวับไปมองต้นทางอย่างจดจ่อไม่กี่นาทีต่อมา พยาบาลเข็นเตียงออกมา อิทธิกรที่ยังคงหลับไม่ได้สติ ตามตัวมีสายระโยงระยางเต็มไปหมด ขลุ่ยตั้งท่าเดินขนาบเตียง แต่ทว่ากลับต้องชะงัก เมื่อได้ยินเสียงจากเหมที่ยืนอยู่ข้างหลัง“ดีนะที่มึงปลอดภัย เฮ้อ!” ขลุ่ยและเป้หันขวับมามองทันที“พี่เหมรู้จักเขาด้วยเหรอครับ?” เป้ถามขึ้นด้วยสีหน้าประหลาดใจ“อะ…เอ่อ แหะ ๆ ครับ” เหมหัวเราะแห้ง ๆ ลูบท้ายทอยแก้เขินกลบเกลื่อน ขลุ่ยเลิกคิ้วน้อย ๆ ความสงสัยก่อตัวตั้งแต่ได้ยินคำพูดสนิทสนมของทั้งคู่แล้ว“มึงกับพี่เขากลับไปก่อนก็ได้ เดี๋ยวกูเฝ้าต่อเอง” ขลุ่ยหันไปบอกเป้“แน่ใจนะ” เป้ถามให้แน่ใจอีกที“อือ ไปเถอะ”“แต่ถ้ามีอะไร โทรหากูได้ตลอดนะ”“...อื้อ”“พี่ฝากมันด้วยล่ะ” เหมเอ่ยพลางมองออกไปยังหน้าห้องผู้ป่วยที่เพิ่งเดินออกมาด้วยสายตาเป็นห่วง"พี่เสือและคุณทัพก็เหมือนกัน"“งั้นพวกกูฝากนายหัวด้วยนะไอ้ขลุ่ย พรุ่งนี้เช้าจะรีบมาหา” เสียงจากเสือแทรกตามมาด้วย ส่วนทัพทำเพียงพยักหน้าข

“น้องทำได้แล้ว และในที่สุดเราก็สามารถผ่านมันมาได้สักที!” เสียงใสตะโกนออกมาดังสนั่นทันทีที่ทุกอย่างสิ้นสุดลง“แล้วมีรางวัลอะไรให้กับผู้สนับสนุนหลักอย่างเป็นทางการบ้างล่ะ” ใบหน้าสวยขมวดคิ้วค้อนขวับ ก่อนพุ่งตัวเข้าไปสวมกอดผู้เป็นสามีด้วยความดีใจ“...งั้นเฮียอยากได้อะไรล่ะ” คนเด็กกว่าที่กำลังแนบแก้มอยู่บนอกแกร่งของอีกฝ่ายถามเสียงอู้อี้กลับ“ปั๊มลูกให้เฮียหน่อยสิ” เสียงแหบพร่ากระซิบกระซาบอยู่ข้างใบหูจนอวี่เฉินต้องย่นคอหลบหนี ก่อนใบหน้าเหนียมอายจะหลุบต่ำลง เมื่อนึกขึ้นมาได้ว่าในนี้ยังมีหยงอี้อยู่อีกคน“เฮีย ในนี้ไม่ได้มีแค่เราสองคนนะ ไว้กลับถึงบ้านเมื่อไหร่ น้องจะจัดเต็มให้เฮียทุกอย่างเลย ดีไหม?”“พูดแล้ว ห้ามคืนคำทีหลังล่ะ” คนโตกว่าพูดดักเอาไว้ ก่อนโอบเอวบางเข้ามาใกล้“แน่นอนสิ น้องจะโกหกทำไมล่ะ”“ได้ หยงอี้เป็นพยานนะ” จื่อรุ่ยหันหน้าตะโกนบอกบอดี้การ์ดคนสนิทลั่นรถ“ครับนาย”18.04 น.อวี่เฉินกลับมาถึงคฤหาสน์ตระกูลเฟิงก็เจอเข้ากับสองครอบครัวที่ต่างออกมายืนรอต้อนรับกันอย่างพร้อมเพรียง“ผลออกมาเป็นไงบ้างอาเฉิน ไม่ได้ก็ไม่เป็นไรนะ เราแค่กลับมาอยู่กันแบบเดิมก็พอ”“ใช่ เพราะไม่ว่ายังไงตระกูลหานเร

ณ คฤหาสน์ตระกูลเฟิงสามชั่วโมงให้หลัง ในที่สุดเอกสารที่ต้องการก็หาเจอสักที หลังพยายามขุ้นหาจนทั่วทั้วใบหุ้นบริษัทตัวจริง พร้อมตราประทับที่ถูกกลุ่มตระกูลหลี่ปลอมแปลงมันขึ้นมา“หลักฐานการชำระเงิน และเอกสารสำคัญอย่างการก่อตั้งบริษัท เรามีครบหมดแล้วใช่มั้ย” เสียงของเฟิงจื่อรุ่ยเอ่ยถาม หลังจากค้นหาเอกสารมาได้สักพักแล้ว“ครับ รวมถึงเอกสารการซื้อขายหุ้นก็มีครบ”“ดี งั้นพรุ่งนี้ตอนเช้าก็รีบเดินทางกลับบ้านเกิดของเรา แล้วรวบรวมเอกสารจัดการให้เสร็จเรียบร้อย”“ครับ” หานอวี่เฉินพยักหน้าตอบ แต่สายตายังคงนึกสงสัยกับกองแผ่นตรงหน้าว่ามันคืออะไรกันแน่“เฮีย น้องขอเปิดมันดูหน่อยได้หรือเปล่า?” เสียงใสเอ่ยขณะส่งสายตาเป็นเชิงบอก“หยงอี้เอาไปเปิดสิ”“ครับนาย” ลูกน้องคนสนิทขานรับ ก่อนหยิบแผ่นทรงกลมใส่เข้าไปในช่องเครื่องเล่นดีวีดีเพียงไม่กี่นาทีต่อมา ภาพเคลื่อนไหวก็เริ่มปรากฏออกมาอย่างช้า ๆ จากที่คราแรกเหมือนแผ่นติดขัดอยู่เล็กน้อย ก็เริ่มเผยออกมาเป็นรูปเป็นรางชัดเจนมากขึ้น นัยน์ตาคู่งามเบิกกว้างแทบนั่งไม่ติดทันที เมื่อเห็นเสื้อคุ้นเคยที่จำได้ว่าเป็นของพี่ชายตัวเองขณะพวกมันกำลังพยายามรุมล้อมเพื่อกระทำบางอย่างกั

“เสี่ยวเหว่ย ลื้อเก็บเอกสารถือหุ้นเอาไว้อย่างดีแล้วใช่มั้ย” เสียงของหลี่เจิ้งเอ่ยถามลูกชายที่วัน ๆ เอาแต่เล่นเกมไม่ทำอะไรสักอย่างขึ้นมาด้วยความไม่สบายใจ“แน่นอนสิป๊า อั๊วเก็บมันเอาไว้ในตู้เซฟอย่างดีเลย สบายใจได้ ไม่มีใครเปิดได้แน่นอน” หลี่เหว่ยตอบ ขณะมือสองข้างกำลังกดเกมที่ถืออยู่ในมือไปด้วย“งั้นอั๊วก็เบาใจลงหน่อย ช่วงนี้รู้สึกสังหรณ์ในใจแปลก ๆ ยังไงไม่รู้” “วัน ๆ ป๊าเอาแต่ทำงานก็เลยเป็นงี้แหละ ออกไปเปิดหูเปิดตาข้างนอกบ้างเถอะ เผื่อจะดีขึ้น” หลี่เจิ้งคิดตาม ก่อนพยักหน้าเห็นด้วยกับสิ่งที่ลูกชายบอก“งั้นอั๊วก็ฝากงานไว้กับลื้อแล้วกันนะ อย่ามัวแต่เล่นเกมจนลืมเอกสารที่กองอยู่บนโต๊ะล่ะ”“รู้แล้วน่าป๊า” หลี่เหว่ยตอบ ขณะที่สายตายังคงไม่ล่ะออกจากหน้าเกมปักกิ่ง20.05 น.“ใกล้ถึงแล้ว เดี๋ยวค่อยกลับไปนอนที่โรงแรมนะ” เสียงเรียกเอ่ยบอกกับคนที่กำลังนอนหนุนไหล่อยู่ข้างกาย“ครับ” อวี่เฉินรับคำอย่างเชื่อฟัง ก่อนหันใบหน้าไปออกไปทางหน้าต่างเพื่อชมวิวทิวทัศน์ของเมืองปักกิ่งทันทีที่เครื่องลงมาจอดถึงสนามบินใจกลางเมืองกรุงปักกิ่ง รถยนต์คันหรูขนาดใหญ่ก็เตรียมมุ่งหน้าสู่โรงแรมย่านซีเฉิงใกล้กับจัตุรัสเทียนอั

ภายหลังปรับความเข้าใจกันเรียบร้อยแล้ว ทั้งสองสามีภรรยาก็ต่างจูงมือกันลงมารับประทานอาหารในช่วงเช้าตรู่ด้วยกัน“เอ้า เจ้ารุ่ย อาเฉิน มาทานข้าวด้วยกันสิ”“นั่นสิคะ นาน ๆ ทีทั้งสองคนจะลงมารับประทานอาหารกันอย่างพร้อมหน้าพร้อมตาแบบนี้สักที”เสียงของเฟิงเหยียนและหวังไป๋หลันเอ่ยเรียก ขณะเห็นคนทั้งคู่กำลังเดินตรงเข้ามาทางนี้พอดี เฟิงจื่อหานได้ยินเช่นนั้นก็ชะงักค้าง มือสองข้างต่างกุมประสานกันแน่น ใบหน้าซีดเซียว เพราะยังไม่กล้าสู้หน้าคนทั้งสองแม่บ้านยกข้าวต้มมาวางลงบนโต๊ะเพิ่มอีกสองชาม จากนั้นทุกคนก็ต่างตั้งหน้าตั้งตารับประทานอาหารของตัวเองไป จนกระทั่งเวลาผ่านไปหลายนาที เฟิงเหยียนเห็นทุกคนเริ่มอิ่มเอม ในฐานะคนกลางและมีศักดิ์เป็นบิดาของสองคนพี่น้องก็ต้องรีบจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อย และต้องการให้ความเป็นธรรมกับสะใภ้ใหญ่ของตระกูลเฟิงด้วย“จื่อหาน”“คะ…ครับ อาป๊า” เฟิงจื่อหานตอบกลับด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก“เรื่องเมื่อวานที่ลื้อก่อเอาไว้ อั๊วให้โอกาสลื้อรีบขอโทษอาซ้อใหญ่ตอนนี้ซะ !” จื่อหานได้ยินก็พลันหน้าเสีย ก่อนรีบเข้าไปขอความช่วยเหลือจากมารดาข้าง ๆ“ม้า…”“ทำอะไรเอาไว้ ลื้อก็รับผิดชอบกันเอง ม้าไม

คนต้นเรื่องได้ยินก็ถึงกับต้องเม้มปากแน่น รีบดึงรั้งร่างบางบนตักเข้ามากอดเอาไว้อย่างหวงแหน ดวงตาสีรัตติกาลพลันแดงก่ำ นึกโทษตัวเองซ้ำ ๆ ที่ได้เผลอพลาดสร้างบาดแผลให้กับเด็กน้อยตรงหน้าอย่างไม่ตั้งใจเวลานี้ทุกอย่างพลันเงียบสงัด ไม่มีการเอื้อนเอ่ยสิ่งใดออกจากปากทั้งคู่ นอกเสียจากเสียงสะอื้นไห้และกายแนบชิดสนิทที่สั่นกระเพื่อมจากความเสียใจที่ต่างฝ่ายต่างเพิ่งได้รับรู้กันมาลำตัวของทั้งคู่ผละออกจากกัน ก่อนใบหน้าสวยของอวี่เฉินจะถูกมือใหญ่เชยคางมนให้เงยขึ้นมองสบ“ขอโทษ จากนี้เฮียจะไม่ทิ้งอาเฉินน้อยไปไหนอีกแล้ว”ดวงตาคู่งามเคล้าหยาดน้ำตาที่คราแรกเอาแต่หลบซ่อน บัดนี้กลับค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นกล้าสบตาผู้เป็นสามีตรง ๆ แล้ว“จะเชื่อใจได้แค่ไหนกัน กว่าจะกลับมาหาน้องก็ตั้งหลายปีเลย อึก…”“…เฮียขอโทษนะคะ ขอโทษที่กลับมาหาเราช้า แต่รู้อะไรไหมว่าเฮียเองก็ต้องใช้ความอดทนมากมายเหมือนกัน เพราะจากเหตุการณ์ในครั้งนั้น ตระกูลเฟิงก็เสียสูญไปพักใหญ่เลย และต้องใช้เวลาหลายปีกว่าจะกู้มันกลับคืนมาได้อีกครั้ง”“ฮึก…”“พอทุกอย่างจบลง เฮียก็รีบกลับมาหาเราเลย สุดท้ายคือเรื่องที่เฮียตั้งใจเข้าหาเราผิด ๆ เดิมทีมันตือข้ออ้างนั่

“เสี่ยวเหว่ย ลื้อเก็บเอกสารถือหุ้นเอาไว้อย่างดีแล้วใช่มั้ย” เสียงของหลี่เจิ้งเอ่ยถามลูกชายที่วัน ๆ เอาแต่เล่นเกมไม่ทำอะไรสักอย่างขึ้นมาด้วยความไม่สบายใจ“แน่นอนสิป๊า อั๊วเก็บมันเอาไว้ในตู้เซฟอย่างดีเลย สบายใจได้ ไม่มีใครเปิดได้แน่นอน” หลี่เหว่ยตอบ ขณะมือสองข้างกำลังกดเกมที่ถืออยู่ในมือไปด้วย“งั้นอั๊วก็เบาใจลงหน่อย ช่วงนี้รู้สึกสังหรณ์ในใจแปลก ๆ ยังไงไม่รู้” “วัน ๆ ป๊าเอาแต่ทำงานก็เลยเป็นงี้แหละ ออกไปเปิดหูเปิดตาข้างนอกบ้างเถอะ เผื่อจะดีขึ้น” หลี่เจิ้งคิดตาม ก่อนพยักหน้าเห็นด้วยกับสิ่งที่ลูกชายบอก“งั้นอั๊วก็ฝากงานไว้กับลื้อแล้วกันนะ อย่ามัวแต่เล่นเกมจนลืมเอกสารที่กองอยู่บนโต๊ะล่ะ”“รู้แล้วน่าป๊า” หลี่เหว่ยตอบ ขณะที่สายตายังคงไม่ล่ะออกจากหน้าเกมปักกิ่ง20.05 น.“ใกล้ถึงแล้ว เดี๋ยวค่อยกลับไปนอนที่โรงแรมนะ” เสียงเรียกเอ่ยบอกกับคนที่กำลังนอนหนุนไหล่อยู่ข้างกาย“ครับ” อวี่เฉินรับคำอย่างเชื่อฟัง ก่อนหันใบหน้าไปออกไปทางหน้าต่างเพื่อชมวิวทิวทัศน์ของเมืองปักกิ่งทันทีที่เครื่องลงมาจอดถึงสนามบินใจกลางเมืองกรุงปักกิ่ง รถยนต์คันหรูขนาดใหญ่ก็เตรียมมุ่งหน้าสู่โรงแรมย่านซีเฉิงใกล้กับจัตุรัสเทียนอ