บทที่ ๕ สัมปทานรังสิมันต์

ดึกดื่นจู่ ๆ ก็มีเรือเข้ามาจอดเทียบท่าชายหาด แสงไฟฉายจากคนงานต่างสาดส่องไปทั่วบริเวณ เพื่อนำทางบุคคลที่ได้ขึ้นชื่อว่าเป็นหมอตามมาอย่างเร่งด่วน

ขลุ่ยที่กำลังนอนซมด้วยพิษไข้ไม่มีกะจิตกะใจสนใจอะไรรอบตัว ลมหายใจร้อนผ่าว แถมความหนาวจากข้างนอกยังคงเล็ดลอดถาโถมเข้ามาอยู่เป็นระยะ ร่างผอมบางขดตัวเข้าหากัน พลันยกแขนกอดอกแน่น ก่อนจะกระชับผืนผ้าห่มขึ้นคลุมกายไว้มิดชิด

ทันใดนั้นบุคคลในชุดกาวน์ก็เข้ามาทำการรักษาคนที่กำลังนอนไม่ได้สติ เสาค้ำไม้เก่าข้าง ๆ ถูกนำมาเป็นอุปกรณ์ทางการแพทย์เพื่อแขวนน้ำเกลือชั่วคราว เสียงร้องของขลุ่ยดังออกมาเป็นระยะ เนื่องจากขั้นตอนการล้างบาดแผลเพื่อป้องกันการติดเชื้อ

“อย่าลืมกำชับคนไข้ให้ทานยาตรงเวลา และครบจนหมดด้วยนะครับ” เสียงของหมอเปรยขึ้นกับเสือที่กำลังยืนรออยู่ข้างนอกเพื่อรอส่งคุณหมอกลับพอดี เดิมทีเพิ่งอาบน้ำเสร็จ แต่กลับได้รับคำสั่งเร่งด่วนจากไอ้ทัพ คราแรกได้ยินนึกว่าหูฝาด เพราะปกตินายหัวไม่เคยปรนนิบัติลูกหนี้คนไหนแบบนี้เลย

.

.

.

“เป็นไงบ้าง” คำพูดแรกเอ่ยถาม ในขณะที่ลูกน้องอย่างทัพเพิ่งเข้ามาถึง

“เรียบร้อยครับนายหัว”

“อืม ขอบใจ งั้นมึงออกไปได้แล้ว”

“...ครับนายหัว!”

ทั้งคืนอิฐเอาแต่ใช้ความคิดอย่างหนัก จนแทบไม่ได้นอน ร่างกำยำพลิกตัวไปมาไม่รู้ว่าต้องทำอย่างไร เมื่อคนที่ตามหาอยู่ใกล้ตัวเองขนาดนี้ พอรุ่งเช้ามาถึงก็รีบดีดตัวทั้งที่ยังคงอยู่ในชุดมัดยอมเดิม เพื่อมาตามดูอีกฝ่ายถึงละแวกที่พักคนงานแถวนั้น

แกร๊ก!

เสียงเปิดประตูแผ่วเบา ดวงตามองเห็นร่างผอมบางกำลังนอนขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหน้าด้วยใบหน้าซูบซีดอยู่ลำพัง ตามตัวเผยให้เห็นรอยแผลเป็นที่มาจากฝีมือเขาประปราย แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่นึกเสียใจเท่าไหร่ ยิ่งได้รับรู้ว่าอีกฝ่ายเป็นใคร หากยังดื้อรั้นก็คงต้องจัดการขั้นเด็ดขาดเพื่อควบคุมอยู่ดี

“...แค่ก…แค่ก” เสียงไอแห้งดังเล็ดลอดจากคนที่กำลังนอนอย่าไงไม่รู้เรื่องรู้ราวว่ากำลังมีใครอยู่ในห้องร่วมด้วย

อิฐกวาดสายตามองหาน้ำใกล้ตัว ก่อนพบขวดน้ำดื่มและยาที่ตั้งไม่ห่างจากฟูกนอนเท่าไหร่ มือหยาบคว้าปลายหลอด พร้อมยื่นให้กับเจ้าตัว

“ขะ…ขอบคุณครับ” ขณะเดียวกันขลุ่ยรับน้ำขึ้นมาดื่มอย่างกระหาย ก่อนใบหน้าเรียวยาวได้รูปดูมีเลือดฝาดกว่าวันเก่า จะเงยหน้าสบเข้ากับดวงตาสีดำขลับที่กำลังนั่งอยู่ใกล้ ๆ พอดี

“มะ...มึงออกไปเลยนะ!” น้ำในขวดถูกปัดตกลงมา จนเปียกเต็มพื้นไปหมด

“ตื่นมาก็ดื้อเลยนะ ไหนขอฉันดูก้นนายหน่อยสิว่าเป็นยังไงบ้าง” แม้จะงงงวยกับสรรพนามที่อีกฝ่ายเรียกแทนตัวเอง แต่เพราะยังรู้สึกปวดระบมไปทั้งร่าง จึงไม่มีแรงจะคัดค้านอะไร

“อย่ามายุ่งกับกู!!...อ่ะ โอ๊ย!!” ร่างผอมบางรีบถอยกายหนีอัตโนมัติ จนลืมไปว่าร่างกายยังคงไม่สันทัด สุดท้ายก็ไม่ทันความเร็วของอีกคนที่จับข้อเท้าเอาไว้ แถมยังรูดรั้งกางเกงจนเห็นแก้มก้นขาวมีรอยริ้วเต็มไปหมด

“เดี๋ยวฉันทายาให้” ขลุ่ยจำใจนอนนิ่ง ๆ ให้มือใหญ่หยาบนั้นสัมผัสตามอำเภอใจ เพราะไม่มีเรี่ยวแรงจะต่อกรด้วยแล้ว

“...”

“อยู่นิ่ง ๆ” ทันทีที่ปลายนิ้วของคนโฉดแตะลงแก้มก้น เสียงร้องอึกอักและครวญครางก็พลันดังขึ้นมา จนปลุกสิ่งที่อยู่ภายใต้ช่วงล่างของกางเกงให้ผงาดขึ้นมา

“ซี้ด…อ่าส์ จะ…เจ็บ”

อิฐยังคงมองผ่านไม่ถือสา ก่อนรีบแหวกสองก้อนกลมเพื่อสำรวจดูช่องทางเพื่อทาแผลที่ทั้งบวมและยื่นออกมาจากบริเวณนั้น

“ตรงนั้นเดี๋ยวกูทำเอง” มือใหญ่หยุดชะงักมองคนที่กำลังนอนคว่ำหน้าอยู่

“เจ็บขนาดนี้จะทำไหวยังไง อย่าอวดเก่ง”

“แล้วที่กูบาดเจ็บขนาดนี้ ไม่ใช่ฝีมือมึงเหรอ”

“...นี่ไงฉันเลยมารับผิดชอบ”

“มึงออกไปเถอะ เดี๋ยวกูให้พี่เสือทาให้ก็ได้” ทันใดนั้นดวงตามัจจุราชหันขวับไปมองคนที่ยังไม่รู้อะไรดี ก่อนค่อย ๆ ถามเสียงเข้มกลับ

“นายว่าอะไรนะ”

“...ผมบอกว่าจะให้พี่ เสือ ช่วย ทา ให้ ก็ ได้” คำพูดเรียงเป็นลำดับชั้นเน้น ๆ เพื่อให้คนข้างกายได้ยินชัดเจน

“สนิทจนถึงขั้นนั้นเมื่อไหร่” คราวนี้ขลุ่ยไม่คิดตอบกลับ เพราะเริ่มเหนื่อยกับการโต้ตอบที่ไม่จบสิ้นสักที ก่อนทำเพียงใช้สายตาอ่อนล้าและไม่ยอมลงมองกลับไปเท่านั้น กลับกันในใจคิดว่านายหัวเช่นเขาต้องการอะไรจากลูกหนี้จน ๆ กันแน่

อิฐที่เตรียมเข้าคว้าหมับร่างอ่อนระโหย แต่กลับต้องระงับอารมณ์โทสะเอาไว้

“รีบหายล่ะ เพราะฉันจะกลับมาทบต้นทบดอกแน่” ร่างกำยำเอ่ยกระซิบข้างหู พลันหมุนกายกลับไปตรงประตูทางเข้า แถมยังไม่วายทิ้งคำพูดหวาดกลัวไว้กับขลุ่ยอีกเช่นเคย

.

.

.

ผ่านไปราวหนึ่งสัปดาห์นับจากวันที่ขลุ่ยต้องมาอยู่ที่นี่และต้องเจอกับเรื่องราวที่เปรียบเสมือนความเลวร้ายที่สุดในชีวิต อาการต่าง ๆ ก็เริ่มดีขึ้นบ้างแล้ว แข้งขาเดินเหินสะดวกกว่าเดิม ถึงแม้ตามตัวยังคงมีบาดแผลหลงเหลือทิ้งเอาไว้อยู่

ขลุ่ยอาบน้ำแต่งตัวออกมารับแสงแดดและลมทะเลข้างนอกด้วยท่าทีสดใสกว่าเก่า ก่อนสังเกตเห็นว่าเรือที่คาดว่าเป็นของชาวบ้านละแวกนั้นหายไปแล้ว

“เฮ้อ เมื่อไหร่จะหมดหนี้แล้วกลับไปใช้ชีวิตแบบเดิมสักที”

“...พึมพำอะไร”

“เฮ้ย…อะ!” ขลุ่ยตกใจเสียงที่มาไม่ตั้งตัว จนเสียหลักเกือบล้มลง

“...ดีนะที่ฉันรับทัน” ขลุ่ยอยู่ในอ้อมแขนของอิฐและกำลังพยายามงัดแงะมือที่แข็งดั่งคีมเหล็กออกไป

“ปล่อยสิวะ!” ไม่รู้นึกสนุกอะไร ฉับพลันมือที่คอยประคองร่างผอมบางอยู่ก็ปล่อยร่างนั้นให้ล้มจ้ำเบ้าลงบนพื้นทรายทันที

ตุ๊บ!

“โอ๊ย!...กูเจ็บนะ!…ปล่อยมาได้ไง!” ขลุ่ยตะคอกอย่างคนหัวเสีย แถมเมื่อเห็นท่าทียียวนกวนประสาท ยิ่งทำให้คนที่กองอยู่เบื้องล่างโมโหโกรธเกรี้ยวกว่าเดิม

“หายแล้วก็ลุกไปทำหน้าที่ของนายซะ” ปล้องไฟฉาย อีกทั้งอุปกรณ์เสื้อผ้าและป้องกันต่าง ๆ ถูกโยนลงมาอยู่ตรงหน้าขลุ่ย

“...กูต้องทำอะไร”

“ของที่อยู่ตรงหน้า ฉันคิดว่านายคงไม่โง่พอจนดูไม่ออกหรอกนะ  อย่าลืมสิว่าที่นี่คือเกาะสัมปทานรังนก”

ขลุ่ยเงียบพลันมองไปรอบ ๆ ก่อนครุ่นคิดตามคำบอกเล่าของเสือในวันแรกที่เข้ามาว่าหน้าที่ตรงนี้ต้องเป็นของคนที่ไว้ใจจริง ๆ เท่านั้น ทำให้อดสงสัยไม่ได้ว่านายหัวนั่นคิดจะทำอะไรกันแน่

ร่างผอมบางในชุดอุปกรณ์แน่นหนา เดินตามอิฐต้อย ๆ อย่างจำใจ จนมาถึงทางเข้าของถ้ำขนาดใหญ่ที่ค่อนข้างอันตรายอยู่ตรงหน้า

ร่างกำยำหันมองคนข้างหลังเป็นระยะ มีแสงสลัวจากคบเพลิงที่แขวนอยู่บนผนังถ้ำทำให้เห็นบันไดไม้เก่า ๆ กับกลุ่มคนงานจำนวนมากต่างตั้งใจเก็บเกี่ยวและทำหน้าที่ของตัวเองอย่างขยันขันแข็ง

“นี่คือฤดูเก็บเกี่ยวรอบแรก จะต้องทำก่อนที่นกจะออกไข่ เพื่อให้สามารถสร้างรังใหม่ได้ทัน และต้องระวังเป็นพิเศษด้วย”

ขลุ่ยตั้งน่าฟังที่อิฐกำลังอธิบายราวกับกำลังเรียนรู้ ก่อนมองไปรอบ ๆ ยังคงมีนกนางแอ่นอยู่กันเต็มไปหมด แต่พวกมันกลับไม่แตกตื่นเลยสักนิดเดียว

“หน้าที่ของนายแค่ต้องรอขนรังนกพวกนี้ไปทำความสะอาดและจัดเก็บให้เรียบร้อย แต่อาจมีรายละเอียดขั้นตอนอื่นอีกเล็กน้อย ซึ่งเดี๋ยวจะมีคนคอยสอนนายอีกที”

ขลุ่ยพยักหน้าตอบรับอย่างเข้าใจ ก่อนชะเง้อใบหน้าคอยมองหาคนที่ไม่ได้เห็นหน้าคาตามาหลายวันแล้ว

“มองอะไร?” เสียงเรียบของอิฐเอ่ยถาม

“...พี่เสือละ” เมื่อได้ยินชื่อของลูกน้องตัวเองออกจากปากอีกคน อารมณ์ที่เคยดี ๆ อยู่ก็พลันขุ่นมัวเสียดื้อ ๆ

“อ๋อ ฉันให้มันย้ายมาทำงานร่วมกับไอ้ทัพแทนแล้วล่ะ”

“ทำไมจู่ ๆ มึงถึงย้ายพี่เสือละ” ขลุ่ยเตรียมจะอ้าปากถามซ้ำอีกรอบ

“ลูกน้องฉัน…และฉันมีสิทธิ์จะทำอะไรก็ได้” ใบหน้าคมเข้มมีหนวดเคราเริ่มมีน้ำโห จนเกือบจะเขวี้ยงอุปกรณ์ใกล้ตัวทุ้มลงพื้น

“แต่...”

“ขืนนายยังถามอีกละก็…โดนดีแน่” สายตาเอาเรื่องมองขลุ่ยตั้งแต่หัวจรดปลายเท้า จนต้องรีบปิดปากลง เนื่องจากเพิ่งหายป่วยและยังไม่พร้อมรับศึกหนักตอนนี้