Beranda / มาเฟีย / สัมผัสรักมาเฟียร้าย / บทที่ 9 อย่าเล่นลิ้น

Share

บทที่ 9 อย่าเล่นลิ้น

last update Tanggal publikasi: 2026-04-25 00:59:50

บทที่ 9 อย่าเล่นลิ้น

“ไปเตรียมน้ำ ฉันจะอาบน้ำ”

วาดิมดันเธอออกห่างก่อนจะขยับกายเอนหลังหลับตาพิงหัวเตียงโดยไม่ได้พูดหรือลืมตามองเธออีก

หญิงสาวก้าวเท้าลงจากเตียงนอนเดินไปยังห้องน้ำเพื่อเตรียมน้ำอุ่น หัวใจของเธอเต้นแรงด้วยความตื่นเต้น ไม่รู้ว่าวาดิมจะมาไม้ไหน แต่ทุกอย่างมันปุบปับไปหมด 

เมื่อเตรียมน้ำเรียบร้อยเธอก็ลังเลอยู่หลายนาทีก่อนจะตัดสินใจเดินออกไปเรียกเขาให้เข้ามาอาบน้ำ จะช้าจะเร็วมันก็ไม่ใช่เรื่องที่เธอจะเลี่ยงได้ แต่ทันทีที่เธอหมุนตัวกลับมาก็พบว่าวาดิมยืนอยู่ซ้อนหลังเธออยู่นานแล้ว 

ดวงตาขุ่นมัวคู่เดิมมองตรึงเธอเอาไว้ ใจของธรรมิการ่วงไปอยู่ที่ตาตุ่ม เธอกะพริบตาเล็กน้อยและผายมือไปที่อ่างน้ำ

“ฉันเตรียมน้ำเสร็จแล้วค่ะ” ธรรมิกาใจดีสู้เสือสบตาเขาแล้วพูดประโยคนั้น เมื่อวาดิมไม่ตอบเธอก็ก้มหน้าลง สองมือเธอยังคงขยุ้มกระโปรงชุดเดรสที่เป็นตัวเดิมกับที่เปื้อนซอสจากส้อมที่วาดิมเขวี้ยงใส่ในห้องอาหาร

“ไปเรียกแม่บ้านมาเปลี่ยนผ้าปูที่นอน และครั้งหน้าอย่าใส่อะไรสกปรกขึ้นไปบนเตียงอีก” เขาพูดจบก็เดินผ่านหน้าเธอไป อากาศวูบใหญ่ปะทะใบหน้าเธอจากเรือนกายกำยำนั่น

ถ้าเธอสกปรกแล้วการที่เขาออกไปข้างนอกแล้วมานั่งบนเตียงเธอนี่มันสะอาดตรงไหน

“จะยืนบื้ออยู่ทำไมกว่าพวกมันจะทำเสร็จฉันต้องมารอเหรอ?!” เสียงเข้มดังออกมาจากในห้องน้ำทำให้ธรรมิกาต้องรีบเดินออกไปตามหาแม่บ้านมาจัดการในสิ่งที่เขาต้องการในทันที

กว่าจะหาแม่บ้านเจอเธอเปิดประตูห้องนอนเข้ามาก็พบว่าวาดิมยืนศีรษะเปียกและสวมชุดคลุมอาบน้ำอยู่ปลายเตียง นั่นหมายความว่าเขาอาบน้ำเสร็จแล้ว! เสร็จก่อนเธอจะพาแม่บ้านกลับมา!

“กว่าฉันจะหาพะ…”

“ถ้าฉันไม่สั่งก็ไม่ต้องพูดมาก รีบทำรีบออกไปฉันจะพักผ่อน!”

ต้นประโยคแน่นอนว่าวาดิมพูดกระแทกเธอ ส่วนท้ายประโยคก็ไม่วายข่มขู่บรรดาลูกน้องเขา

ธรรมิกาลอบถอนหายใจ เธอแค่จะอธิบายว่ากว่าจะหาพวกแม่บ้านเจอก็หลายนาทีแล้ว มันก็เลยไม่พอดีกับที่วาดิมอาบน้ำเสร็จ คือเธอรู้ว่าเขานิสัยอย่างไร จึงไม่ต้องการให้ใครมาโดนต่อว่าไปด้วยเลยออกตัวไปเช่นนั้น 

และการออกตัวของเธอก็หาได้มีใครซาบซึ้งอะไร เพราะทุกคนไม่เงยหน้าขึ้นมามองเธอด้วยซ้ำ!

ก็นั่นแหละธรรมิกาโดนตอกหน้าหงายต่อหน้าบรรดาแม่บ้านที่ก้มหน้าก้มตาจัดการเปลี่ยนผ้าปูที่นอน หมอน ผ้าห่มราวกับว่ามันสกปรกนักหนา

หญิงสาวมองคนที่ยืนเช็ดผมรองทรงอยู่ปลายเตียงและมือก็กดโทรศัพท์ไปด้วย ผ่านไปไม่ถึงห้านาทีด้วยซ้ำทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยและมันเร็วกว่าที่ธรรมิกาคิดไว้มาก

ไม่มีใครอยู่ในห้องนอนเธออีก มีเพียงวาดิมคนเดียว และตอนนี้เขาเปลี่ยนมานั่งอยู่บนเตียงทั้งยังจ้องมองกันด้วยสายตาแบบที่ธรรมิกาไม่ชอบเอาเสียเลย

“ฉันต้องบอกเธอทุกอย่างเลยหรือไงมีก้า…เป็นปัญญาอ่อนเหรอ?” เงยหน้ามาสบตากันเขาก็พูดประโยคนี้เลย

ดวงตากลมกะพริบเชื่องช้าก่อนจะหมุนกายจะเดินไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า แต่เมื่อคิดอะไรได้จึงหันกลับมาและมองหน้าเขา

อาการคุ้มดีคุ้มร้ายของวาดิมทำเอาธรรมิกาทำตัวไม่ถูก รู้เพียงอย่างเดียวว่าเขาอยากให้ทำอะไรก็ทำ แต่ถ้าไม่ถามสักหน่อยมันก็ไม่ใช่เธอ

“อะไรอีก?!” วาดิมเห็นว่าร่างเล็กหมุนตัวกลับมาก็กระชากเสียงถาม

มาเฟียหนุ่มนึกไว้อยู่แล้วว่าคนอย่างธรรมิกาไม่มีทางจะทำตามโดยไม่มีข้อสงสัย ไม่มากก็น้อยยัยเด็กนี่ก็ต้องอ้าปากถาม!

“คุณจะนอนกับฉันวันนี้เหรอคะ?”

ทั้งที่มั่นใจว่าจะถามเขาแบบนั้นและคำตอบมันจะเป็นอย่างไรเธอก็คงหลีกเลี่ยงไม่ได้ การที่ผู้ชายเข้ามาอาบน้ำในห้องนอนส่วนตัวแบบนี้ ก็คงไม่พ้นคืนนี้

“ฉันต้องขออนุญาตเธอก่อนหรือไง! รีบไปอาบน้ำอย่าลีลา ไป!”

นัยน์ตาสีอ่อนไหวระริก สองมือเดี๋ยวกำเดี๋ยวแบ ธรรมิกาพยายามจะชินกับเพลิงโทสะของวาดิม พยายามจะยอมรับกับอารมณ์ที่เดี๋ยวขึ้นเดี๋ยวลงของเขา แต่วนมาเรื่องนี้ธรรมิกาจะชินได้ยังไง นี่มันครั้งแรกของเธอ!

“ฉันยังไม่พร้อม…คุณดูสภาพฉัน” ปากพูดไปหัวใจดวงน้อยก็เต้นระรัว ความหวั่นวิตกฉายชัดทางแววตา

“พ่อเธอให้เธอกินเครื่องต่อรองเป็นอาหารใช่ไหม? อ้าปากพูดแต่ละคำมีแต่เรื่องทั้งนั้น!”

ธรรมิกาเม้มริมฝีปาก ใจอยากจะสวนออกไปว่าแล้วคุณหลางบิดาของวาดิมให้เขากินน้ำเสียตามท่อระบายน้ำหรือไง เขาถึงได้พูดเป็นแต่เรื่องเสีย ๆ แบบนี้!!

“ไม่ต้องมาด่าฉันทางสายตา!” ผ้าขนหนูที่วาดิมไว้เช็ดผมถูกโยนมาทางเธอ ธรรมิกามองมันที่ตกลงมาบนพื้นตรงหน้า หญิงสาวตัดสินใจเดินไปเก็บและเอามาถือไว้

“เปล่าค่ะ แต่ว่าเรื่องแบบนี้มันก็ต้องพร้อมกันทั้งสองฝ่าย” เธอก้มลงมองดูตัวเอง ก่อนจะเงยหน้ามองเขา

“สรุปคือไม่ยินยอม พลิกลิ้น?” 

ที่จริงวาดิมไม่จำเป็นต้องมาต่อล้อต่อเถียงกับธรรมิกาเลยก็ได้ แต่เขาก็รู้สึกชีวิตมีสีสันขึ้นมากไม่ใช่วัน ๆ เจอแต่คนที่ยอมเขาไปซะหมด และอีกอย่างผู้หญิงคนนี้เขากดหัวเธอได้โดยไม่ต้องรู้สึกอะไรด้วยซ้ำ

“ไม่ใช่ไม่ยินยอม เราเจอกันเมื่อวานยังไม่ได้รู้จักกันดีด้วยซ้ำ…”

“มีก้าเธอวาดฝันอะไรอยู่?”

“แค่เอากันไม่จำเป็นต้องรู้จักกันดีหรอกนะ อย่าอินโนเซ้นต์ทำตัวเรียกราคาหน่อยเลย ถ้าเธอบริสุทธิ์ผุดผ่องพ่อเธอคงไม่ใส่พานถวายมาให้ฉันแบบนี้หรอก!”

ราวกับถูกฟ้าผ่า เธอเถียงอะไรวาดิมไม่ออก หัวใจก็คล้ายว่าจะบีบตัวแน่น แพขนตาที่แห้งสนิทอยู่ ๆ ก็เริ่มเปียกชื้น

ธรรมิกายอมรับว่าตัวเองหวังว่าหากมันจะไม่มีอะไรดีเลยสำหรับเรา เรื่องเซ็กซ์ทุกอย่างมันก็น่าจะวินวิน วาดิมไม่ควรขืนใจเธอหรือทำอะไรที่เธอไม่เต็มใจ

“หยุดหวังลม ๆ แล้ง ๆ เลิกต่อเวลาได้แล้ว อย่า ร้อง ไห้ นะ!

ธรรมิกาไม่ได้ร้องไห้เพียงแต่ขอบตาเธอมันร้อนผ่าวก็เท่านั้น หญิงสาวกล้ำกลืนความปวดร้าวทุกอย่างและหมุนตัวเดินเข้าห้องน้ำไปจัดการตัวเองตามคำสั่งของเจ้าชีวิต เพื่อออกมารับกรรมในสิ่งที่เธอไม่ได้ก่ออย่างเลี่ยงไม่ได้

Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • สัมผัสรักมาเฟียร้าย   ตอนพิเศษ 3 ส่งท้าย

    ตอนพิเศษ 3 สุดท้ายบ่อน้ำหลังบ้านก็ไม่ได้ถม เหตุเพราะเหล่าเด็ก ๆ สัญญากับนายหญิงใหญ่แห่งตระกูลโจวว่าจะไม่ไปเล่นซนตรงนั้น ส่วนปลาในบ่อก็จะไม่ตกปล่อยให้มันอยู่กันตามธรรมชาติหากเจิงเจิงอยากจะกินปลาก็ไม่ต้องไปลงมือตกเอง ป๊ะป๊าจะให้คนไปขนที่ตลาดปลาและลูกอยากจะย่างกี่ตัวก็ย่าง“ถ้ามีก้าจะโกรธก็โกรธฉันน่ะถูกแล้ว ฉันหละหลวมไปเองอย่าโกรธลูก ๆ เลย ไอ้เจิงมันก็เด็กปากเปราะไปเรื่อย ส่วนจินจินก็รักน้องออกรับแทน” เรื่องทั้งหมดจบที่วาดิมออกรับความผิดแทนลูก“ถ้ามีก้าไม่หายโกรธ...งั้นคืนนี้ฉันคุกเข่าให้แล้วกันนะ อยากจะให้คุกเข่านานเท่าไหร่ก็ได้”วาดิมมองใบหน้ากลมเกลี้ยงแม้จะมีริ้วรอยตามกาลเวลาแต่ก็ยังคงสวยสดสมฐานะนายหญิงใหญ่แห่งตระกูลโจวชุดกี่เพ้าคอจีนแบบเต็มยศ ผมยาวสลวยถูกมัดรวบเป็นมวยต่ำ ใบหน้าตกแต่งอย่างสวยจัด ในมือถือพัดขนนกสีแดงเพียงแค่ธรรมิกานั่งเคาะพัดกับฝ่ามือและตวัดสายตาดุ ๆ มองเขา วาดิมก็เหมือนจะแดดิ้นทุกครั้งไปวาดิมโจวกลัวเมียจะแย่...ธรรมิกาหันไปมองหน้าคนที่โน้มกายหยาบมาทำเสียงแผ่ว ๆ หยอกเย้าเธออยู่ในทีไม่วายมาแค่เสียง แต่ฝ่ามือหนาลูบสะโพกเธอเล่น แม้ใบหน้าคมคายเรียบนิ่ง แต่แววตาแพรวพร

  • สัมผัสรักมาเฟียร้าย   ตอนพิเศษ 2

    ตอนพิเศษ 2 ภาพตรงหน้าเป็นภาพที่คนในตระกูลโจวคุ้นเคยกันเป็นอย่างดี เด็กชายวัยห้าขวบกับเด็กหญิงวัยแปดขวบนั่งพับเพียบตระกองก้มหน้าก้มตาอยู่กลางห้องโถงของบ้านด้านหลังมีบริวารเพื่อนพ้องพี่น้องมากกว่าสิบคน แต่ละคนมีอายุไล่เรียงกับเจ้าเด็กแสบสองคนนั่น และทั้งหมดนั่งเรียงแถวก้มหน้าหลบสายตาเช่นเดียวกันกับลูกพี่ใช่…จินโจวและเจิงโจว เป็นลูกพี่ของเด็กพวกนั้น!“แม่บอกกี่รอบแล้วเรื่องตกปลา…”เสียงของมารดาทำให้ขนคอของเจิงเจิงลุกชัน เด็กชายเงยหน้าขึ้นไปสบตามารดาก่อนจะก้มหน้าลงแล้วเม้มขยี้ริมฝีปาก“มามี๊ไม่ได้ห้ามเรื่องตกปลาค่ะ แต่ห้ามไม่ให้พวกเราเล่นน้ำ” น้ำเสียงเล็กแผ่วเอ่ยออกอธิบายออกมาไม่เต็มเสียงเท่าใดนัก“แล้วตกปลาบนบกรึ!” เด็กหญิงเริ่มตัวแข็งค่อย ๆ ช้อนสายตาขึ้นมองไปทางบิดา วาดิมโจวลอบระบายลมหายใจ ใบหน้าคมคายหล่อเหลายังคงเรียบนิ่งตามลักษณะนิสัยของเขา“ตกในน้ำสิครับมามี๊ แต่ว่าพวกเราใส่ชูชีพที่ลุงเอียนซื้อมาให้ครบถ้วนเลยครับ!” เด็กชายเจิงโจวเห็นว่าพี่สาวจนมุมแล้วเขาก็สอดแทรกหาทางออกในทันทีซึ่งทางออกนั่นบิดาได้ยินแล้วถึงกับยกมือขึ้นคลึงขมับ และเมื่อวาดิมปรายสายตาไปทางภรรยา แน่นอนว่าธรรมิกามอ

  • สัมผัสรักมาเฟียร้าย   ตอนพิเศษ 1 

    ตอนพิเศษ 1 เสียงเจื้อยแจ้วของลูกสาวที่ดังมาจากชั้นล่างทันทีที่คนเป็นแม่เปิดประตูห้องนอนออกมา ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าบ้านมีแขกธรรมิกาพาร่างอุ้ยอ้ายเดินมาชะโงกหน้ามาเมียงมองจากชั้นบน แค่เห็นเสี้ยวหน้าของคนที่มาหาสามี แม้จะไม่เจอกันมาเป็นปี ธรรมิกาก็จำได้ว่าผู้ชายคนนั้นคือครูซ เพื่อนสนิทของวาดิมคนที่เป็นเจ้าของโรงพยาบาลที่ประเทศไทยธรรมิกาเดินย่ำเท้าลงบันไดแค่ขั้นแรก ร่างสูงของสามีก็ลุกขึ้นและเดินขึ้นมาหาทันทีเมื่อถึงตัวเธอมือหนาของเขาส่งมาให้เธอจับ คุณแม่ท้องโตยกยิ้มออกมาก่อนจะวางมือลงไปบนมืออันแสนจะอบอุ่นของสามี“ทำไมไม่เรียกเด็กมาเป็นเพื่อน” “ให้เด็กเก็บชุดเล็ก ๆ ของน้องจินจะเอาไปให้หลานแม่บ้าน ได้ยินเสียงดังข้างล่างเลยเดินออกมาดู”พูดจบธรรมิกาก็สาดสายตามองไปทางด้านหลังของสามี ครูซเห็นเธอก็พยักหน้าเล็กน้อยเป็นเชิงทักทาย แต่สำหรับธรรมิกาแล้วเธอไม่คิดว่าตัวเองจะต้องญาติดีกับผู้ชายใจดำคนนี้อีก“งั้นตามสบายเถอะค่ะ เดี๋ยวอีกสักพักมีก้าจะมีแขก” แขกคนที่ว่าทำให้มาเฟียหนุ่มเม้มริมฝีปาก“คุณรีบพาเพื่อนคุณกลับไป...” คนท้องพูดเบา ๆ ให้ได้ยินกันสองคนก่อนจะกวักมือเรียกลูกสาวที่นั่งอยู่บนตักครูซให้

  • สัมผัสรักมาเฟียร้าย   บทส่งท้าย

    บทส่งท้ายข่าวน่ายินดีของตระกูลโจวคือธรรมิกาได้ตั้งครรภ์ลูกคนที่สองสมใจพ่อของเขา ที่นับเดือนนับวันว่าเมื่อไหร่ลูกจะมาเกิดเพราะตั้งแต่จัดวันเกิดน้องจินครบสามขวบไปธรรมิกาก็ปล่อยให้เป็นไปตามธรรมชาติ แต่ลูกก็ยังไม่มาสักที กว่าคนนี้จะมาคนเป็นพ่อแม่ก็ลุ้นแทบแย่ วาดิมถึงกับนอนเอามือก่ายหน้าผากทุกวัน เขาคิดว่าตัวเองมีปัญหาเสียแล้ว เมื่อสำเร็จสมความปรารถนามาเฟียใหญ่ก็ตระเวนแก้บนตามศาลเจ้ากับซินอี๋เรียกได้ว่าทั้งอาทิตย์อยู่ไม่ติดบ้านเลยส่วนคนท้องอ่อนสำหรับท้องนี้ซมยิ่งกว่าตอนท้องน้องจินเพราะแพ้ท้องหนักมากกินอะไรก็ไม่ได้เพราะออกปากหมดก็ยังดีที่มีครอบครัวและสามีแถมยังมีลูกสาวตัวเล็กที่ตอนนี้รับบทเป็นพี่ของน้องรอเลี้ยงน้องเต็มที่“มามี้ขา ถ้าน้องเกิดมาแล้วจินขอเอาน้องไปนอนด้วยได้ไหม ไปนอนในห้องเจ้าหญิงของจิน นอนคนเดียวเหง๊า ๆ อะค่ะ”พี่สาวสามขวบเหงาเป็นแล้ว ธรรมิกาที่กำลังยกยาดมจ่อจมูก อดจะยิ้มกว้างออกมาไม่ได้ เธอรับแรงโถมรัดจากลูกสาวตัวอวบอ้วนที่มานอนซุกวางใบหน้ากลมเกลี้ยงอยู่บนเนินอกอวบอิ่ม“ได้สิคะ น้องจินอยากพาน้องไปนอนด้วยเมื่อไหร่ก็ได้มามี้อนุญาตแต่ไม่ใช่อุ้มหนีไปนะคะ ต้องบอกผู้ใหญ่ก่อน

  • สัมผัสรักมาเฟียร้าย   บทที่ 75 อยากมีลูกเพิ่ม

    บทที่ 75 อยากมีลูกเพิ่มเสียงฝีเท้าตุบตับดังมาจากหน้าห้องนอนทำเอาคนเป็นพ่อแม่ที่นอนกอดก่ายกันอยู่ผละออกจากกันแทบไม่ทันธรรมิกาคว้าเสื้อผ้าที่โดนถอดกระจัดกระจายบนเตียงนอนรวบมาอย่างเร่งรีบและรีบวิ่งเข้าไปในห้องน้ำส่วนวาดิมหยัดกายลุกขึ้นสวมใส่กางเกงอย่างรวดเร็ว เขาหันมาจัดผ้าปูที่นอนอย่างลวก ๆ เมื่อมันเรียบร้อยดีแล้วก็ถอนหายใจอย่างโล่งอกตั้งแต่เป็นพ่อแม่ หูเรียกได้ว่าความรู้สึกเร็วกว่าเดิมเป็นไหน ๆ อะไรนิดหน่อยก็รู้แล้วและยิ่งเวลาทำอะไรพิสดารกันแบบนี้ด้วยแล้ว รีบได้ก็ต้องรีบเพราะลูกสาวเห็นยังเด็กอยู่แต่ก็หูตาไวเหลือเกินตึง ๆๆๆๆ ยังไม่ทันขาดคำเสียงทุบประตูห้องนอนก็ดังขึ้น คนเป็นพ่อรีบสวมใส่เสื้อผ้าอย่างรวดเร็วกำปั้นน้อยของเจ้าก้อนแป้งบรรจงทุบประตูห้องนอนเสียงดังโดยไม่สนใจพี่เลี้ยงที่ยอบกายนั่งลงและบอกว่าภายในห้องไม่มีใครอยู่ แต่เด็กน้อยไม่เชื่อ“ป๊าาา ป๊ะป๊าาาา ยูหนายจ๊ะ” เสียงเล็ก ๆ เรียกบิดาชัดถ้อยชัดคำกว่าคำอื่น กำปั้นกลม ๆ บรรจงทุบประตูห้องนอนบานใหญ่อย่างขะมักเขม้นไม่ยอมแพ้แม้แรงจะน้อยนิดและเจ็บมือเพียงใดก็อดทน จินจินต้องการให้ประตูเปิดออก!ร่างอวบอ้วนในชุดกระโปรงสีฟ้าคราม ทรงผม

  • สัมผัสรักมาเฟียร้าย   บทที่ 74 Anniversary NC+++

    บทที่ 74 Anniversary NC+++#สองปีผ่านไปร่างเล็กบอบบางของคนเป็นภรรยากำลังโน้มตัวลงมาใช้ปลายจมูกโด่งเล็กของเธอคลอเคลียปลายจมูกโด่งสันของเขาก่อนจะจับข้อมือของมาเฟียหนุ่มไปพันธนาการรัดด้วยเนกไทสีแดงเข้มและผูกยึดติดไว้บนหัวเตียง“มีก้า”“ชอบมัดดีนักโดนบ้างจะได้รู้สึก”“มัดมือมันจะไปพออะไรมัดขาไปด้วยเลยสิ”หัวใจของคนพูดเต้นระรัวราวกับตีกลอง ก่อนจะจ้องมองคนเป็นภรรยาใช้ใบหน้าซุกลงมาตรงขาข้างหนึ่งและกดริมฝีปากเล็ก ๆ จูบลงไปบนท่อนเอ็นที่พองโตคับมือเธอ“มีก้า...ทำไมวันนี้พาตื่นเต้นจัง”“Happy Wedding Anniversary”จบคำพูดของเธอใจของเขากระเด็นกระดอนออกนอกอกไปเรียบร้อย มือข้างหนึ่งที่ถูกพันธนาการพยายามขยับออกจากเนกไทที่มัดไว้และเอามาวางลงบนศีรษะทุยของคนที่กำลังอ้าปากกลืนกินตัวตนใหญ่โตของเขาอยู่วาดิมใช้สายตารุ่มร้อนจ้องมองเรียวปากที่อ้ากว้างและพยายามขบเม้มตวัดปลายลิ้นละเลงเลียเส้นเสียวด้านหลังก่อนจะใช้ฟันขบส่วนหัวและดูดมันแรง ๆ อีกครั้งร่างหนาสะท้านสั่นไหวสองขาสั่นเกร็ง มาเฟียหนุ่มผ่อนลมหายใจขาดห้วงออกมาตามแรงจังหวะที่เธอกลืนกินตัวตนของเขา บางตอนที่เธอยัดมันเข้าไปในลำคอจนเกิดเสียงค่อกแค่ก วาดิมย

  • สัมผัสรักมาเฟียร้าย   บทที่ 40 ไม่ใช่ที่

    บทที่ 40 ไม่ใช่ที่เตียงนอนที่ยุบตัวลงทำให้คนที่เพิ่งจะหลับไปเมื่อชั่วโมงที่แล้วรู้สึกตัวตื่น แต่ธรรมิกายังไม่ขยับกายเพราะไม่อยากให้เขารู้ว่าเธอตื่นแล้ว แต่ท่อนแขนแกร่งสอดเข้ามารั้งร่างเธอไปกอด หญิงสาวจึงต้องขยับตัวใบหน้าคมคายถูไถศีรษะทุยราวกับกำลังเก็บกักกลิ่น ก่อนที่วาดิมจะระบายลมหายใจร้อนจัดที่

  • สัมผัสรักมาเฟียร้าย   บทที่ 31 พันธสัญญาฉบับใหม่

    บทที่ 31 พันธสัญญาฉบับใหม่เรื่องราวที่ธรรมิการู้มาทำให้ตั้งแต่ที่ร้านอาหารจนถึงบ้านตระกูลโจว หญิงสาวก็พูดน้อยลงในทันทีวาดิมรู้ว่าเธอสงสัยแต่มันไม่ใช่หน้าที่เขาที่ต้องอธิบาย มาเฟียหนุ่มไม่คิดว่าตัวเองต้องพูดหรือทำอะไรให้ธรรมิกาเข้าใจเขาเมื่อกลับถึงบ้านพวกแม่บ้านก็ช่วยกันยกข้าวของเธอไปเก็บ รวมถึงต

  • สัมผัสรักมาเฟียร้าย   บทที่ 29 สวรรค์...

    บทที่ 29 สวรรค์...ความเย็นชื้นของเครื่องปรับอากาศทำให้ร่างเล็กที่นอนคุดคู้อยู่ในผ้าห่มขยับกายเบียดซุกเข้าหาไออุ่น ท่อนแขนเรียวยกขึ้นโอบกอดสิ่งที่ตัวเองสัมผัสโดนดวงตาคมตวัดมองสิ่งมีชีวิตที่พยายามเอาใบหน้าเบียดซุกสะโพกของเขา ริมฝีปากอวบอิ่มเผยออ้าออกเผยให้เห็นฟันซี่หน้า เส้นผมดำขลับกระเซอะกระเซิงปิ

  • สัมผัสรักมาเฟียร้าย   บทที่ 27 เกมที่ตั้งใจเล่น

    บทที่ 27 เกมที่ตั้งใจเล่นครั้งนี้เป็นการทานอาหารมื้อแรกที่เราจะพูดคุยกันอย่างดี คราวนี้วาดิมไม่ต้องคีบอาหารมาเผื่อเธอแล้ว แต่ธรรมิกากลับเป็นคนเอาใจเขาไปเสียทุกอย่าง ชายหนุ่มเพียงแค่นั่งรับประทานอาหารไปเงียบ ๆ รอการปรนนิบัติจากเธอ“มีก้าไม่รู้ว่าคุณโจวชอบทานอะไรบ้าง แต่ป้าจูบอกว่าคุณเป็นคนทานง่าย”

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status