LOGINShare
บทที่ 8 ยอมรับชะตา
publish date:
2026-04-25 00:59:03บทที่ 8 ยอมรับชะตา
“และขอบเขตคือตรงไหน”
“สำหรับอะไรล่ะ?”
“นางบำเรอของคุณ”
วาดิมยังไม่ตอบคำถามเธอเพราะเอียนเรียกเขาให้ออกไปก่อน มาเฟียหนุ่มจ้องมองเธอก่อนจะฟาดฝ่ามือลงบนสะโพกเธอเบา ๆ และเขาก็เดินออกไป ก่อนออกไปเขาทิ้งสายตาเอาไว้ว่าจะกลับมาคุยแน่นอน
หัวใจของธรรมิการวดร้าว เนื้อตัวของเธอไม่เคยโดนผู้ชายคนไหนสัมผัสแบบนี้ ท่าทางตะกรุมตะกราม สายตาดูกักขฬะแบบที่วาดิมใช้มองกัน เธอไม่เคยพบเจอมาก่อนเลยในชีวิต
ธรรมิการีบวิ่งกลับไปทางเดิมคือห้องพัก ก่อนจะกดล็อกประตูอย่างรวดเร็ว หญิงสาวทรุดตัวลงนั่งและทันทีที่ประตูห้องนอนปิดลง เธอกวาดสายตามองไปรอบ ๆ สถานที่ที่เธออยู่ผ่านม่านน้ำตา
“พ่อเธอเขารู้ว่าการที่เธอมาอยู่กับฉัน อย่างน้อย ๆ อาชาไชยก็คงได้อะไรติดตัวกลับไปบ้าง”
หญิงสาวจ้องมองโทรศัพท์มือถือที่ไร้การตอบกลับจากบิดา แม้แต่โทร. กลับมาสักสายท่านก็ไม่ทำ ธรรมิกาใช้เวลาอยู่กับตัวเองหลายชั่วโมง จนเมื่อท้องรู้สึกหิวจึงหยุดร้องไห้
ร่างบอบบางลากขามายังกระเป๋าเดินทางก่อนจะเปิดออกดูก็พบว่ายังมีแครกเกอร์และน้ำผลไม้เหลืออีกสองกล่อง มันเหมือนว่าแรงกายแรงใจไม่มีเหลืออีกแล้ว สุดท้ายก็กินไม่ลง
หญิงสาวทิ้งตัวลงกับกองกระเป๋าและร้องไห้ออกมาอย่างอดสู ความเสียใจที่มีมันถาโถมเข้าใส่
สิ่งเลวร้ายถาโถมเข้ามาในชีวิตราวกับพายุร้ายที่โหมกระหน่ำ มันทิ้งความเสียหายไว้ภายในหัวใจเธอจนยับเยิน
น้ำตาแห่งความเจ็บปวดใจไหลทะลักออกมาราวกับทำนบแตกเมื่อนึกถึงสัจธรรมที่จะต้องก้มหน้ายอมรับเพราะเธอก็คือหนึ่งในอาชาไชย แม้จะพยายามเข้าใจบิดา แต่ธรรมิกาก็รู้สึกว่าตัวเองถูกทอดทิ้งและเสียใจเหลือเกิน
“หยุดร้องไห้”
ธรรมิกาไม่รู้ว่าตัวเองหลับไปตอนไหน แต่เสียงที่พูดอยู่ข้างเตียงนอนของเธอทำให้หญิงสาวผวาตื่นตกใจ
เธอหยัดกายลุกขึ้นอย่างรวดเร็วและมองคนที่อุกอาจเข้ามาภายในห้องพักส่วนตัวด้วยแววตาตื่น ๆ เธอล็อกประตูแล้วนี่
“คนที่จะทำให้เธอร้องไห้ได้มันมีแค่ฉัน! หยุดร้องไห้ให้พ่อเธอนะมีก้า อย่าให้ฉันอารมณ์เสีย!” วาดิมโยนกระเป๋าเงินกับโทรศัพท์ลงมาบนเตียง ธรรมิกาขยับถอยหลังหนีแถบไม่ทัน
“คะ คุณเข้ามาทำไม นี่ ๆ มันห้องส่วนตัวของฉัน” ดวงตากลมโตเริ่มฉายแววขุ่นเคืองเขาแล้ว วาดิมยกมือขึ้นเท้าเอวและเหยียดยิ้มมองคนที่มีสภาพเหมือนตัวอะไรสักอย่างที่มองยังไงก็ไม่ใช่คน!
ร่างเล็กที่นั่งขดตัวอยู่บนเตียงนอน ใบหน้าขาวซีดราวกับกระดาษเอสี่ ดวงตาทั้งสองข้างบวมปิดจนเหมือนโดนใครตบตีเพิ่มอีก ดวงหน้ากลมนั่นเล็กกว่าฝ่ามือเขาด้วยซ้ำ
ใบหน้าทั้งซีกซ้ายและขวามีรอยฟกช้ำเต็มไปหมด แต่ที่หนักก็เห็นจะเป็นมุมปาก และอีกจุดคือโหนกแก้มข้างซ้ายของเธอ วาดิมไม่แน่ใจว่าเธอโดนอะไรบาดมา แต่เมื่อแผลหายมันน่าจะทิ้งรอย
“สภาพเหมือนลูกหมาไม่มีผิด!” เขาพ่นวาจาร้าย ๆ ก่อนจะเดินเข้ามาใกล้เตียงนอน ธรรมิกากระโจนไปอีกทางแต่วาดิมจับปลายผมของเธอและออกแรงดึง
“มีก้า! ยังไม่ทันจะข้ามวันเธอลืมแล้วหรือไงว่าตกลงอะไรกับฉันไว้!” หญิงสาวเลิกขืนตัวก่อนจะหันกลับมามองเขาอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ
“ฉันยังไม่พร้อม! คุณไม่เห็นสภาพฉันหรือไงหรือว่าคุณอยากจะเอากับหมา!” วาดิมอยากจะบีบยัยคนอวดดีนี่ให้แหลกคามือ แต่เมื่อเห็นสภาพเธอแล้วถ้าเขาลงมืออีก คงได้ตายก่อนแน่ ๆ
“ปากดีเหลือเกินนะ! ให้ไอ้เอียนมันฟาดให้อีกทีดีไหม?”
ดวงตาวาววับจ้องมองเขา นี่มันสายตาของคนที่กลัวกันที่ไหน
ริมฝีปากหยักของมาเฟียหนุ่มเหยียดยิ้มทั้งยังบีบแก้มอย่างอดไม่ได้ ธรรมิกาขบริมฝีปากข่มกลั้นความเจ็บปวด บาดแผลตามใบหน้าเธอยังสดใหม่มาก จริง ๆ แค่วาดิมแตะก็เจ็บแล้ว แต่นี่เขาบีบ
วาดิมเห็นสายตาของหญิงสาวเขาก็รับรู้ได้ถึงความรู้สึกที่เธอมีต่อเขา แววตาคู่นั้นอัดแน่นไปด้วยแรงแค้นอย่างมหาศาล
“ฉันอยากรู้ว่าขอบเขตของการเป็นนางบำเรอคุณมันได้แค่ไหน อย่างน้อยฉันก็ควรรู้ว่าอะไรที่ฉันทำได้ อะไรที่ฉันทำไม่ได้ และอะไรที่ฉันควรได้รับบ้าง” เธอปัดมือหนาของเขาออก
“ฉันเจ็บ…คุณอย่าทำร้ายร่างกายกันได้ไหมคะ” ธรรมิกาคิดว่าเธอจะขอเรื่องนี้กับวาดิมดี ๆ
เขาเป็นถึงมาเฟียใหญ่ ถ้าเธอกล้าขอมีหรือว่าเขาจะไม่กล้าให้ วาดิมคลายมือออกจากใบหน้าเล็ก แต่เลื่อนมาจับต้นคอแทน เขานั่งลงบนเตียงเดียวกับเธอ
ตึง!
ร่างกายของธรรมิกาเกร็งเครียดขึ้นมา เมื่อมือหนาที่บีบนวดอยู่บริเวณต้นคอเธอเริ่มลามมาที่บ่าเล็ก
“ก็อย่าทำตัวน่าหมั่นไส้ อย่ากวนประสาท และไอ้น้ำเสียงที่เถียงฉอด ๆ นี่เลิกซะจะได้ไม่โดนดี”
คำเตือนของเขาทำให้เธอไหวสะท้าน หญิงสาวพยักหน้าอย่างจำยอมก่อนจะเอียงตัวให้ลำคอหลุดจากพันธนาการ เหงื่อกาฬเรียกว่าผุดพรายไปตามกรอบหน้าจนมือบางต้องยกขึ้นเช็ด
“ถ้าฉันไม่ทำในสิ่งที่คุณไม่ชอบ นอกจากห้องแคบ ๆ นี้ฉันออกไปไหนได้บ้าง ติดต่อใครได้บ้าง และระยะเวลาที่ต้องชดใช้มันนานแค่ไหนคะ?”
“ยังไม่ทันไรก็เรียกร้องอยากจะออกไปข้างนอก ผู้หญิงอย่างเธอนี่ดูออกเลยนะว่าสันดานเป็นยังไง ก่อนหน้านี้ยังร้องไห้จะเป็นจะตายไม่อยากจะเสียตัว ไม่อยากจะเป็นนางบำเรอของฉัน แต่ตอนนี้…”
แววตาของเขาสื่อความหมายหยาบโลนไม่ปิดบัง ฝ่ามือร้อนจัดที่จับลำคอเธออยู่เลื่อนลงมาลูบเอวบาง น้ำหนักมือเคล้นหนักขึ้นเรื่อย ๆ ธรรมิกาข่มกลั้นความเจ็บแค้นไว้ในใจก่อนจะจ้องตาเขากลับไป
คนอย่างวาดิมแสดงท่าทีแข็งไปก็มีแต่พ่ายแพ้ ในเมื่อชะตาชีวิตมันเป็นแบบนี้ทางเดียวที่จะอยู่ได้ก็คือเอาตัวรอด และตอนนี้มันยังไม่ถึงเวลาของเธอ…
“มันไม่สำคัญหรอกว่าสันดานฉันเป็นยังไง แต่มันสำคัญที่ว่าฉันทำให้คุณพอใจได้หรือเปล่า”
วาดิมยกยิ้มก่อนจะพยักหน้า เขายกท่อนขาข้างหนึ่งขึ้นมาบนเตียงโน้มหน้ามองเธอด้วยท่าทีสบายขึ้น
“ทุกอย่างที่ฉันเคยมีก็ต้องมี ไม่ต้องมากเท่าเดิมก็ต้องมี อีกอย่างคุณโจวไม่ควรลืมว่าการมีอยู่ของฉันมันก็หมายถึงศักดิ์ศรีของคุณเช่นกัน” ฟังธรรมิกาพูดจบคิ้วเข้มของวาดิมกระตุก เขาหันไปหัวเราะทางอื่น ก่อนจะถอนหายใจหันกลับมามองเธอ
“สมกับเป็นลูกสาวสุดที่รักของวัฒนาเจ้าพ่อใหญ่จริง ๆ”
“ฉันขอดีลเวลาที่ฉันต้องอยู่กับคุณ…”
“ไม่มีดีลอะไรทั้งนั้นมีก้า และเรื่องนี้มันจะจบได้ล้วนเป็นความพอใจของฉันคนเดียวเท่านั้น!”
***********
ผู้หญิงชอบคนเลวใช่ไหม เลาเลวมากนะเธอชอบมั๊ยยยยย
เลาก็จะจรั้มวรั้ยยยยว่าคุณโจว แซ้โบ้วพูดแบบนี้
แคป ๆ ๆ ๆ
Latest chapter
สัมผัสรักมาเฟียร้าย ตอนพิเศษ 3 ส่งท้าย
ตอนพิเศษ 3 สุดท้ายบ่อน้ำหลังบ้านก็ไม่ได้ถม เหตุเพราะเหล่าเด็ก ๆ สัญญากับนายหญิงใหญ่แห่งตระกูลโจวว่าจะไม่ไปเล่นซนตรงนั้น ส่วนปลาในบ่อก็จะไม่ตกปล่อยให้มันอยู่กันตามธรรมชาติหากเจิงเจิงอยากจะกินปลาก็ไม่ต้องไปลงมือตกเอง ป๊ะป๊าจะให้คนไปขนที่ตลาดปลาและลูกอยากจะย่างกี่ตัวก็ย่าง“ถ้ามีก้าจะโกรธก็โกรธฉันน่ะถูกแล้ว ฉันหละหลวมไปเองอย่าโกรธลูก ๆ เลย ไอ้เจิงมันก็เด็กปากเปราะไปเรื่อย ส่วนจินจินก็รักน้องออกรับแทน” เรื่องทั้งหมดจบที่วาดิมออกรับความผิดแทนลูก“ถ้ามีก้าไม่หายโกรธ...งั้นคืนนี้ฉันคุกเข่าให้แล้วกันนะ อยากจะให้คุกเข่านานเท่าไหร่ก็ได้”วาดิมมองใบหน้ากลมเกลี้ยงแม้จะมีริ้วรอยตามกาลเวลาแต่ก็ยังคงสวยสดสมฐานะนายหญิงใหญ่แห่งตระกูลโจวชุดกี่เพ้าคอจีนแบบเต็มยศ ผมยาวสลวยถูกมัดรวบเป็นมวยต่ำ ใบหน้าตกแต่งอย่างสวยจัด ในมือถือพัดขนนกสีแดงเพียงแค่ธรรมิกานั่งเคาะพัดกับฝ่ามือและตวัดสายตาดุ ๆ มองเขา วาดิมก็เหมือนจะแดดิ้นทุกครั้งไปวาดิมโจวกลัวเมียจะแย่...ธรรมิกาหันไปมองหน้าคนที่โน้มกายหยาบมาทำเสียงแผ่ว ๆ หยอกเย้าเธออยู่ในทีไม่วายมาแค่เสียง แต่ฝ่ามือหนาลูบสะโพกเธอเล่น แม้ใบหน้าคมคายเรียบนิ่ง แต่แววตาแพรวพร
สัมผัสรักมาเฟียร้าย ตอนพิเศษ 2
ตอนพิเศษ 2 ภาพตรงหน้าเป็นภาพที่คนในตระกูลโจวคุ้นเคยกันเป็นอย่างดี เด็กชายวัยห้าขวบกับเด็กหญิงวัยแปดขวบนั่งพับเพียบตระกองก้มหน้าก้มตาอยู่กลางห้องโถงของบ้านด้านหลังมีบริวารเพื่อนพ้องพี่น้องมากกว่าสิบคน แต่ละคนมีอายุไล่เรียงกับเจ้าเด็กแสบสองคนนั่น และทั้งหมดนั่งเรียงแถวก้มหน้าหลบสายตาเช่นเดียวกันกับลูกพี่ใช่…จินโจวและเจิงโจว เป็นลูกพี่ของเด็กพวกนั้น!“แม่บอกกี่รอบแล้วเรื่องตกปลา…”เสียงของมารดาทำให้ขนคอของเจิงเจิงลุกชัน เด็กชายเงยหน้าขึ้นไปสบตามารดาก่อนจะก้มหน้าลงแล้วเม้มขยี้ริมฝีปาก“มามี๊ไม่ได้ห้ามเรื่องตกปลาค่ะ แต่ห้ามไม่ให้พวกเราเล่นน้ำ” น้ำเสียงเล็กแผ่วเอ่ยออกอธิบายออกมาไม่เต็มเสียงเท่าใดนัก“แล้วตกปลาบนบกรึ!” เด็กหญิงเริ่มตัวแข็งค่อย ๆ ช้อนสายตาขึ้นมองไปทางบิดา วาดิมโจวลอบระบายลมหายใจ ใบหน้าคมคายหล่อเหลายังคงเรียบนิ่งตามลักษณะนิสัยของเขา“ตกในน้ำสิครับมามี๊ แต่ว่าพวกเราใส่ชูชีพที่ลุงเอียนซื้อมาให้ครบถ้วนเลยครับ!” เด็กชายเจิงโจวเห็นว่าพี่สาวจนมุมแล้วเขาก็สอดแทรกหาทางออกในทันทีซึ่งทางออกนั่นบิดาได้ยินแล้วถึงกับยกมือขึ้นคลึงขมับ และเมื่อวาดิมปรายสายตาไปทางภรรยา แน่นอนว่าธรรมิกามอ
สัมผัสรักมาเฟียร้าย ตอนพิเศษ 1
ตอนพิเศษ 1 เสียงเจื้อยแจ้วของลูกสาวที่ดังมาจากชั้นล่างทันทีที่คนเป็นแม่เปิดประตูห้องนอนออกมา ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าบ้านมีแขกธรรมิกาพาร่างอุ้ยอ้ายเดินมาชะโงกหน้ามาเมียงมองจากชั้นบน แค่เห็นเสี้ยวหน้าของคนที่มาหาสามี แม้จะไม่เจอกันมาเป็นปี ธรรมิกาก็จำได้ว่าผู้ชายคนนั้นคือครูซ เพื่อนสนิทของวาดิมคนที่เป็นเจ้าของโรงพยาบาลที่ประเทศไทยธรรมิกาเดินย่ำเท้าลงบันไดแค่ขั้นแรก ร่างสูงของสามีก็ลุกขึ้นและเดินขึ้นมาหาทันทีเมื่อถึงตัวเธอมือหนาของเขาส่งมาให้เธอจับ คุณแม่ท้องโตยกยิ้มออกมาก่อนจะวางมือลงไปบนมืออันแสนจะอบอุ่นของสามี“ทำไมไม่เรียกเด็กมาเป็นเพื่อน” “ให้เด็กเก็บชุดเล็ก ๆ ของน้องจินจะเอาไปให้หลานแม่บ้าน ได้ยินเสียงดังข้างล่างเลยเดินออกมาดู”พูดจบธรรมิกาก็สาดสายตามองไปทางด้านหลังของสามี ครูซเห็นเธอก็พยักหน้าเล็กน้อยเป็นเชิงทักทาย แต่สำหรับธรรมิกาแล้วเธอไม่คิดว่าตัวเองจะต้องญาติดีกับผู้ชายใจดำคนนี้อีก“งั้นตามสบายเถอะค่ะ เดี๋ยวอีกสักพักมีก้าจะมีแขก” แขกคนที่ว่าทำให้มาเฟียหนุ่มเม้มริมฝีปาก“คุณรีบพาเพื่อนคุณกลับไป...” คนท้องพูดเบา ๆ ให้ได้ยินกันสองคนก่อนจะกวักมือเรียกลูกสาวที่นั่งอยู่บนตักครูซให้
สัมผัสรักมาเฟียร้าย บทส่งท้าย
บทส่งท้ายข่าวน่ายินดีของตระกูลโจวคือธรรมิกาได้ตั้งครรภ์ลูกคนที่สองสมใจพ่อของเขา ที่นับเดือนนับวันว่าเมื่อไหร่ลูกจะมาเกิดเพราะตั้งแต่จัดวันเกิดน้องจินครบสามขวบไปธรรมิกาก็ปล่อยให้เป็นไปตามธรรมชาติ แต่ลูกก็ยังไม่มาสักที กว่าคนนี้จะมาคนเป็นพ่อแม่ก็ลุ้นแทบแย่ วาดิมถึงกับนอนเอามือก่ายหน้าผากทุกวัน เขาคิดว่าตัวเองมีปัญหาเสียแล้ว เมื่อสำเร็จสมความปรารถนามาเฟียใหญ่ก็ตระเวนแก้บนตามศาลเจ้ากับซินอี๋เรียกได้ว่าทั้งอาทิตย์อยู่ไม่ติดบ้านเลยส่วนคนท้องอ่อนสำหรับท้องนี้ซมยิ่งกว่าตอนท้องน้องจินเพราะแพ้ท้องหนักมากกินอะไรก็ไม่ได้เพราะออกปากหมดก็ยังดีที่มีครอบครัวและสามีแถมยังมีลูกสาวตัวเล็กที่ตอนนี้รับบทเป็นพี่ของน้องรอเลี้ยงน้องเต็มที่“มามี้ขา ถ้าน้องเกิดมาแล้วจินขอเอาน้องไปนอนด้วยได้ไหม ไปนอนในห้องเจ้าหญิงของจิน นอนคนเดียวเหง๊า ๆ อะค่ะ”พี่สาวสามขวบเหงาเป็นแล้ว ธรรมิกาที่กำลังยกยาดมจ่อจมูก อดจะยิ้มกว้างออกมาไม่ได้ เธอรับแรงโถมรัดจากลูกสาวตัวอวบอ้วนที่มานอนซุกวางใบหน้ากลมเกลี้ยงอยู่บนเนินอกอวบอิ่ม“ได้สิคะ น้องจินอยากพาน้องไปนอนด้วยเมื่อไหร่ก็ได้มามี้อนุญาตแต่ไม่ใช่อุ้มหนีไปนะคะ ต้องบอกผู้ใหญ่ก่อน
สัมผัสรักมาเฟียร้าย บทที่ 75 อยากมีลูกเพิ่ม
บทที่ 75 อยากมีลูกเพิ่มเสียงฝีเท้าตุบตับดังมาจากหน้าห้องนอนทำเอาคนเป็นพ่อแม่ที่นอนกอดก่ายกันอยู่ผละออกจากกันแทบไม่ทันธรรมิกาคว้าเสื้อผ้าที่โดนถอดกระจัดกระจายบนเตียงนอนรวบมาอย่างเร่งรีบและรีบวิ่งเข้าไปในห้องน้ำส่วนวาดิมหยัดกายลุกขึ้นสวมใส่กางเกงอย่างรวดเร็ว เขาหันมาจัดผ้าปูที่นอนอย่างลวก ๆ เมื่อมันเรียบร้อยดีแล้วก็ถอนหายใจอย่างโล่งอกตั้งแต่เป็นพ่อแม่ หูเรียกได้ว่าความรู้สึกเร็วกว่าเดิมเป็นไหน ๆ อะไรนิดหน่อยก็รู้แล้วและยิ่งเวลาทำอะไรพิสดารกันแบบนี้ด้วยแล้ว รีบได้ก็ต้องรีบเพราะลูกสาวเห็นยังเด็กอยู่แต่ก็หูตาไวเหลือเกินตึง ๆๆๆๆ ยังไม่ทันขาดคำเสียงทุบประตูห้องนอนก็ดังขึ้น คนเป็นพ่อรีบสวมใส่เสื้อผ้าอย่างรวดเร็วกำปั้นน้อยของเจ้าก้อนแป้งบรรจงทุบประตูห้องนอนเสียงดังโดยไม่สนใจพี่เลี้ยงที่ยอบกายนั่งลงและบอกว่าภายในห้องไม่มีใครอยู่ แต่เด็กน้อยไม่เชื่อ“ป๊าาา ป๊ะป๊าาาา ยูหนายจ๊ะ” เสียงเล็ก ๆ เรียกบิดาชัดถ้อยชัดคำกว่าคำอื่น กำปั้นกลม ๆ บรรจงทุบประตูห้องนอนบานใหญ่อย่างขะมักเขม้นไม่ยอมแพ้แม้แรงจะน้อยนิดและเจ็บมือเพียงใดก็อดทน จินจินต้องการให้ประตูเปิดออก!ร่างอวบอ้วนในชุดกระโปรงสีฟ้าคราม ทรงผม
สัมผัสรักมาเฟียร้าย บทที่ 74 Anniversary NC+++
บทที่ 74 Anniversary NC+++#สองปีผ่านไปร่างเล็กบอบบางของคนเป็นภรรยากำลังโน้มตัวลงมาใช้ปลายจมูกโด่งเล็กของเธอคลอเคลียปลายจมูกโด่งสันของเขาก่อนจะจับข้อมือของมาเฟียหนุ่มไปพันธนาการรัดด้วยเนกไทสีแดงเข้มและผูกยึดติดไว้บนหัวเตียง“มีก้า”“ชอบมัดดีนักโดนบ้างจะได้รู้สึก”“มัดมือมันจะไปพออะไรมัดขาไปด้วยเลยสิ”หัวใจของคนพูดเต้นระรัวราวกับตีกลอง ก่อนจะจ้องมองคนเป็นภรรยาใช้ใบหน้าซุกลงมาตรงขาข้างหนึ่งและกดริมฝีปากเล็ก ๆ จูบลงไปบนท่อนเอ็นที่พองโตคับมือเธอ“มีก้า...ทำไมวันนี้พาตื่นเต้นจัง”“Happy Wedding Anniversary”จบคำพูดของเธอใจของเขากระเด็นกระดอนออกนอกอกไปเรียบร้อย มือข้างหนึ่งที่ถูกพันธนาการพยายามขยับออกจากเนกไทที่มัดไว้และเอามาวางลงบนศีรษะทุยของคนที่กำลังอ้าปากกลืนกินตัวตนใหญ่โตของเขาอยู่วาดิมใช้สายตารุ่มร้อนจ้องมองเรียวปากที่อ้ากว้างและพยายามขบเม้มตวัดปลายลิ้นละเลงเลียเส้นเสียวด้านหลังก่อนจะใช้ฟันขบส่วนหัวและดูดมันแรง ๆ อีกครั้งร่างหนาสะท้านสั่นไหวสองขาสั่นเกร็ง มาเฟียหนุ่มผ่อนลมหายใจขาดห้วงออกมาตามแรงจังหวะที่เธอกลืนกินตัวตนของเขา บางตอนที่เธอยัดมันเข้าไปในลำคอจนเกิดเสียงค่อกแค่ก วาดิมย
สัมผัสรักมาเฟียร้าย บทที่ 5 ไม่ใช่อย่างที่คิด
บทที่ 5 ไม่ใช่อย่างที่คิดวาดิม โจว เป็นทายาทตระกูลมาเฟียใหญ่ผู้ทรงอิทธิพล ชื่อเสียงของเขาเป็นที่ต้องการรู้จักในช่วงสองปีให้หลังมานี้ หลังจากที่มาเฟียใหญ่อย่าง หลาง โจว ล้มป่วยลง ลูกชายเพียงคนเดียวอย่างวาดิมก็ขึ้นนั่งตำแหน่งตระกูลโจวมีบุญคุณล้นเหลือกับตระกูลอาชาไชยมาหลายชั่วอายุคน และไว้ใจอาชาไชยป
สัมผัสรักมาเฟียร้าย บทที่ 4 สมบัติส่วนตัว
บทที่ 4 สมบัติส่วนตัว“มีก้าพ่ออยากให้ลูกคิดให้ดีอีกครั้ง มันยังมีวิธีและพ่อจะไปคุณกับคุณหลางเอง”วัฒนาเจออดีตมาเฟียใหญ่ทุกปีอยู่แล้ว เพราะในหนึ่งปีจะมีงานแซยิดที่เขาจะต้องไปร่วมงาน และทุกคนภายใต้ตระกูลโจวต้องไปร่วมงาน เราสามารถพูดคุยกันได้ทุกเรื่อง รวมถึงเรื่องนี้ที่เจ้าพ่อใหญ่เชื่อว่าตัวเองยังคงม
สัมผัสรักมาเฟียร้าย บทที่ 3 ต่อรอง
บทที่ 3 ต่อรองธรรมิกาไม่เถียงว่าเมสันใช้นามสกุลอาชาไชยเช่นเดียวกันกับเธอ ความห่างเหินของสองพี่น้องเริ่มต้นตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่รู้ได้ แต่มารู้ตัวอีกทีเราก็พูดคุยกันน้อยมากแต่พี่ชายบุญธรรมของเธอก็ไม่ได้แย่กับเธอนัก เพียงแต่เขาไม่ได้สนิทสนมกับเธอเหมือนแต่ก่อน และธรรมิกาก็รู้ว่านิสัยของเมสันจะดีแต่กับ
สัมผัสรักมาเฟียร้าย บทที่ 2 สองตระกูล
บทที่ 2 สองตระกูล“คุณโจวฆ่าผมเถอะ ผมขอแค่คุณรับปาก…ปล่อยลูกสาวผมไป มีก้าไม่ได้รู้เรื่องอะไรด้วย”“ถ้าคุณพ่อตาย! มีก้าก็จะตายไปกับคุณพ่อ!”ทั้งที่ปืนจอหน้าผากคนเป็นพ่อ ส่วนลูกโดนบีบคอจนเกือบตาย แต่พ่อลูกก็มีความทะนงตนในตัวเองวัฒนายังไม่ยอมรับว่าสิ่งที่ลูกชายมันทำ คนของอาชาไชยคนอื่นมีส่วนรู้เห็นด้ว
You May Also Like
ของ(ตาย)มาเฟีย
Story ปลายตะวัน24.5K viewsFAKE LOVE หลอกว่ารัก
Piggy.g102.1K viewsรักปักใจ (เอญ่า x ฮันเตอร์)
dragonred249.6K viewsซีรีส์ มืดมน NC35+(ถ่อย+ปิ๊งรักสาวอ้วน+ทางผ่านจอมเถื่อน)
ณิการ์85.8K viewsDangerous ex-boyfriend นายแฟนเก่า
Tiwa1.3K viewsStop heart หยุดหัวใจเลขามาเฟีย 20+
NsNsnam410 viewsมือปืนกระชากเธอ
เกศิณีแอดมินสกั้ง465 viewsจุมพิตเจ้าสาวมาเฟีย
Mamaya Writer789 views
