ละเมียดละมุน2

ตอนที่ 17

                  ละเมียดละมุน2

(เป็นไงบ้างครับ ...หายเจ็บรึยัง?)

ปลายฝัน อึ้งไปสักครู่ ความจริงเธอยังเจ็บอยู่นิดหน่อย แต่เมื่อกินยาแก้ปวดเมื่อเช้าก็เริ่มดีขึ้นมาบ้างแล้ว ทว่าไม่คาดคิดว่าเขาจะโทรมาถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนแบบนี้

คงจะเป็นการติดตามกรณีศึกษาซินะ!

“ดีขึ้นแล้วค่ะ ขอบคุณมากค่ะ”

(ความจริงผมอยากให้คุณนอนพักที่นี่ก่อน ไม่ได้อยากให้รีบร้อนกลับแบบนั้นเลย)

น้ำเสียงเขาราบเรียบ ไม่บ่งบอกว่ารู้สึกอย่างไร

“ปรายกลับมาบ้านดีแล้วค่ะ”

เธอไปเพื่อกรณีศึกษานะ เสร็จงานก็ต้องรีบกลับจะให้ไปนอนพักในโฮมออฟฟิศของเขาได้ยังไงกัน

แม้จะดึกดื่นแค่ไหนเธอจึงขอกลับ จนเขาต้องให้คนขับรถมาส่งที่บ้าน

(เดี๋ยวจะมีคนเอายาแก้ปวดกับก๋วยเตี๋ยวเป็ดร้านป้าติ๋มไปให้นะครับ ถ้าปวดมากจนทนไม่ไหวก็ทานยาแล้วพักก่อน)

เสียงของเขานุ่มนวลละมุนละไม จนเธอเคลิบเคลิ้มตาม

วันก่อนเธอบอกว่าชอบกินก๋วยเตี๋ยวเป็ดร้านป้าติ๋มซอยยี่สิบหก วันนี้เขาบอกให้คนของเขาเอามาให้

“อันนี้เป็นเซอร์วิสของกรณีศึกษาเหรอคะ?”

หญิงสาวหัวเราะเล็กน้อย “ปรายไม่ได้เป็นอะไรมากค่ะ ไม่ต้องห่วงเรื่องบทความและการสรุปผลกรณีศึกษานะคะ ปรายกำลังทำ และจะส่งให้ตามหมายกำหนดการณ์อีกหนึ่งสัปดาห์แน่นอนค่ะ ถ้าเสร็จแล้วยังไงจะรีบแจ้งไปค่ะ”

ปลายสายเงียบเสียงไปสักพัก

(....)

พอดีกับมีเสียงออดหน้าบ้าน ที่น่าจะเป็นคนของเขาส่งของมาให้ เธอจึงรีบบอกเขา

“น่าจะเป็นคนของคุณเอาของมาให้ ขอบคุณมากค่ะ”

เอ่ยเสร็จเธอก็ขออนุญาตวางสาย ก่อนจะรีบวิ่งไปหน้าบ้าน ตอนแรกเธอคิดว่าเป็นไลน์แมน ทว่าไม่ใช่กลับเป็นรถมินิแมนคันหรูที่มาส่งเมื่อคืน ชายคนที่ชื่อว่า พิชิต ที่เคยมารับเขาคราวที่แล้ว เดินลงมาพร้อมกับถุงหลายใบ

“นี่ยาแก้ปวดกับแก้อักเสบอยู่ในนี้ครับ แล้วนี่ก๋วยเตี๋ยวร้านป้าติ๋ม มีเป็ดพะโล้กับติ่มซำมาด้วยและผลไม้คัดพิเศษครับ เดี๋ยวผมขออนุญาตถือเอาไปวางไว้ในบ้านให้ดีกว่าครับ”

พิชิต ที่น่าจะอายุราวเกือบห้าสิบปี เอ่ยบอกเธออย่างนอบน้อม และเดินถือของหลายอย่างเข้าไปในบ้าน วางยังโต๊ะใหญ่ที่อยู่กลางห้องโถง ก่อนจะเดินกลับไปที่รถอีกรอบ

“ยังไม่หมดอีกเหรอคะ?”

ปลายฝัน ถามอย่างฉงน นี่เขาสั่งให้คนเอาอาหารและผลไม้มาให้เธอเยอะมากมายขนาดนี้ กะจะให้เธอกินเป็นเดือนเลยหรืออย่างไรกัน

คนของเขาเดินกลับเข้ามาอีกครั้งพร้อมกล่องสีหวานหลากสี ทั้งฟ้าและชมพู แค่เห็นโลโก้ของ Win Vibrations อยู่ข้างกล่อง สองแก้มของปลายฝันก็ผ่าวร้อนขึ้นมาแทบจะทันที

“คุณปุณณ์แจ้งว่าให้เอามาให้คุณปรายครับ”

แท่งสั่น ไข่สั่น ลิ้นสั่น และสารพัดอุปกรณ์เซ็กซ์ทอยกว่าหลายรายการถูกยกเข้ามาด้านใน

“ให้วางไว้ตรงไหนครับ”

“ไว้ตรงมุมโต๊ะเลยค่ะ”

ปลายฝัน เลือกที่จะให้อุปกรณ์เหล่านี้หลบไปยังโต๊ะทำงานของตัวเองเสียหน่อย แม้ปิยะ จะทราบว่าเธอกำลังเขียนบทความพวกนี้อยู่ แต่เธอก็ไม่อยากวางให้ประเจิดประเจ้อจนเกินไป เอาไปตั้งไว้ตรงมุมโต๊ะทำงานห้องด้านล่างของเธอจะดีกว่า

“เรียบร้อยแล้วครับ”

“ขอบคุณมากค่ะ”

เธอก้มลงมองกล่องสุดท้ายที่วางแล้วมีกระดาษโน้ตเล็กๆแปะไว้ ด้วยลายมือหวัด

“ฝึกใช้และสัมผัสแต่ละชิ้นนะครับ แล้วถ่ายทอดออกมาว่าคุณชอบแบบไหนและรู้สึกยังไง”

สองแก้มของ ปลายฝัน เห่อร้อนขึ้น

ให้ลองใช้ทุกชิ้นเลยเหรอ?

สงสัยเธอคงจะไม่ได้เขียนงานกันพอดี

หญิงสาวหยิบมือถือขึ้นมา ตอนแรกตั้งใจว่าจะโทรไปขอบคุณเขา แต่นึกถึงคำพูดของพี่ชายเมื่อเช้าว่าวันนี้ ประธานวีเคกรุ๊ปมีประชุมใหญ่ส่วนผลิตภัณฑ์ถุงมือยางช่วงสิบโมงครึ่ง ตอนนี้เขาอาจยุ่งและไม่สะดวกรับสาย

เธอจึงพิมพ์ข้อความสั้นๆส่งไปทางไลน์

“ขอบคุณมากนะคะสำหรับยาและของ”

“ส่วนSex Toy ของ Win ปรายจะทยอยทดลองค่ะ”

พิมพ์ไปก็หน้าแดงไป แต่ข่มใจตัวเองไว้ว่านี่คือการทำงาน และกำลังพิมพ์ข้อมูลแจ้งการดำเนินงานบอกเจ้านาย

ไม่มีอะไรมากกว่านั้นแน่นอน.....

.

.

ปลายฝัน กินข้าวหน้าเป็ดและก๋วยเตี๋ยวเป็ดหมดไปอย่างละห่อ และนำที่เหลืออีกห้าห่อเข้าตู้เย็น ส่วนผลไม้หลายอย่างมีทั้งองุ่น แอปเปิ้ลและกีวี เธอเอาปอกจัดใส่จานและวางไว้โต๊ะทำงาน ก่อนจะลุยงานเขียนต่ออย่างตั้งใจจนเกือบเย็น

RRRRR

“ว่าไงพี่เป้”

(ทำงานอยู่รึเปล่าปราย)

“ใช่ค่ะ พี่เป้มีไร”

(พี่รบกวนขับรถมารับพี่ที่บริษัทหน่อยได้มั้ย พอดีรถพี่ให้กวางเขายืมไปใช้รถเขาเสียและวันนี้เขาลากลับไปเยี่ยมแม่ที่ต่างจังหวัด พี่ว่าจะเรียกแกร็ปแท็กซี่กลับ แต่มีของเทสหลายอย่างที่ต้องเอากลับบ้าน)

“อ้อ ได้ค่ะ” หญิงสาวมองดูนาฬิกาข้างฝา คิดว่าขับรถออกไปด้านนอกก็ดีเหมือนกัน จะได้พักสมองที่เคร่งเครียดมาทั้งวัน “อีกครึ่งชั่วโมง ปรายรอลานจอดรถด้านข้างนะคะ”

ไม่ถึงยี่สิบนาที ปลายฝัน ก็มาจอดรถรอพี่ชายอยู่ลานจอดรถด้านข้างอาคารวีเคกรุ๊ป ก่อนจะส่งข้อความไลน์ไปบอกปิยะ

(รอแปปนะ พี่เคลียร์งานอยู่ขออีกสิบห้านาที)

“ไม่เป็นค่ะ ปรายรอได้พี่เป้ตามสบายเลย”

เมื่อเห็นว่าต้องรออีกสิบห้านาที เธอจึงดับเครื่องและเดินออกมายังร้านกาแฟที่อยู่ข้างๆ เพื่อจะซื้อชาเขียวมัจฉะปั่นสักแก้ว ด้วยเป็นร้านโปรดที่เธอกินประจำทุกครั้งที่แวะมาหาพี่ชาย หญิงสาวสั่งเครื่องดื่มที่ชอบ เลือกขนมสองสามอย่าง และนั่งกินอยู่ในร้าน เพราะคิดว่าเดินออกไปรอข้างนอกก็จะร้อนเปล่าๆ

กินในร้านและนั่งอ่านรีไรท์บทความไปด้วยจะดีกว่า

“อ้าวปราย”

เสียงทักที่คุ้นเคยดังขึ้น ทำให้หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมอง ร่างสูงใบหน้าขาวตี๋สะอาดปรากฏตรงหน้า แววตาคู่นั้นมองเธอด้วยความลิงโลด

“พี่เต้!”

“บังเอิญจัง ไม่คิดว่าจะพบปรายที่นี่แวะมาหาเป้เหรอ พอดีวันนี้พี่มาคุยสรุปงานกับทีมจัดซื้อของวีเค”

น้ำเสียงของ พี่เต้ เตวิช อ่อนโยน ขณะย่อกายลงนั่งข้างเธอ ปลายฝันยิ้มเจื่อนๆเล็กน้อย ด้วยเธอไม่ได้เจอเพื่อนพี่ชายคนนี้มาเกือบสี่ปีแล้ว ตั้งแต่เลิกคบหากันคราวนั้น เขาดูผอมไปกว่าเดิม และโครงหน้าชัดเข้มขึ้นกว่าแต่ก่อน

“อ้อค่ะ ปรายแวะมารับพี่เป้”

“ปรายสบายดีเหรอ? ไม่ได้เจอกันนานเลย”

เตวิช ไล้สายตามองน้องสาวเพื่อนสนิท ที่ตนเคยพึงใจอยู่พักหนึ่ง ปลายฝัน เด็กสาวแสนจืดชืดคนนั้นวันนี้ดูมีน้ำมีนวลและดูมีเสน่ห์ขึ้นอย่างประหลาด ทั้งดวงตาและท่าทีของเธอที่กำลังมองเขานั้นดูลุ่มลึกมีชั้นเชิงขึ้น

ต่างจากเมื่อสี่ปีที่แล้ว...

“สบายดีค่ะ แล้วงานพี่เป็นยังไงบ้าง”

“ก็ดีนะ เข้ามาเสนองานแล้วก็ได้รับการพิจารณาเลย วันนี้คุยกับทีมจัดซื้อ และคุณปุณณ์ประธานวีเคจนเย็นเพิ่งจะเสร็จ พี่เลยแวะเข้ามาหาอะไรหวานๆกินหน่อย ดีใจที่เจอปราย....”

แค่ได้ยินชื่อของเขา สองแก้มของเธอก็ผ่าวร้อนขึ้นมา

.

.

“ไม่ต้องหรอกครับคุณปุณณ์ผมถือมาเองดีกว่า”

ปิยะ บอกเจ้านายอย่างสุภาพเมื่อ ปุณณ์ เจ้านายใหญ่เจอเขาในลิฟต์และช่วยหอบกล่องเทสผลิตภัณฑ์ต่างๆที่เขาจะเอากลับมาทำแผนงานต่อที่บ้าน

“ไม่เป็นไรครับแค่นี้เอง”

ปุณณ์ ตอบเสียงราบเรียบ “รถคุณเป้จอดด้านหลังใช่มั้ยครับ”

“อ้อ ไม่ครับวันนี้ผมให้น้องสาวมารับ เห็นยัยปรายบอกว่าจอดอยู่ด้านข้างครับ”

คำบอกนั้น ทำให้แววตาของ ปุณณ์ วาววับขึ้น ด้วยเมื่อเช้าเธอบอกกับเขาว่าอาจจะมาเจออีกทีหลังบทความและสรุปรายงานผลชุดแรกเสร็จแล้ว และเขากำลังคิดอยู่ว่าจะใช้วิธีการยังไงถึงจะได้เจอเธอเร็วกว่านั้น

“อ้าวยัยปรายไม่อยู่ที่รถ”

ปิยะนิ่วหน้าเล็กน้อย เมื่อเห็นรถล็อคอยู่ ก่อนจะเปรยตามองไปยังร้านกาแฟที่อยู่ไม่ไกลนัก เพราะปกติน้องสาวเขาชอบไปรอในร้านนั้นประจำ

 “ว่าละอยู่นั่นกับไอ้เต้! เจอไอ้เต้หน่อยไม่ได้ เป็นแบบนี้ทุกทีเลย”

ถ้อยคำพึมพำของลูกน้อง ทำให้ ปุณณ์ หันมองตามเข้าไปยังกระจกใสภายในร้านกาแฟ

ใบหน้าหล่อเหลาอึมครึมขึ้น เมื่อเห็นร่างบางของใครคนหนึ่งนั่งอยู่กับ เตวิช ซับพลายเออร์รายใหม่ของวีเคกรุ๊ป รอยยิ้มและท่าทางแสนสดใสของเธอที่แสดงออกต่อหน้าผู้ชายคนนั้น

ทำให้ ปุณณ์ รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมา.....

**************