บทที่ 11

"เปล่านี่คะ ทำไมถึงคิดแบบนั้น"

"หน้าคุณมันฟ้อง"

"ชัดขนาดนั้นเลยเหรอ" เทียนสี่ยกสองมือขึ้นลูบข้างแก้มขาว ๆ ขณะที่พึมพำเบา ๆ กับตัวเอง ไม่รู้ว่ามันดูตึงเครียดขนาดไหนอีกคนถึงได้มองออก

"ตกลงว่าใช่รึเปล่า" ลูเซิร์นย้ำถาม พลางหันหน้ามาสบตากับเธอ

"เปล่าค่ะ ฉันเต็มใจ" เทียนสี่ตอบออกไปเพียงแค่นั้นก็หันหน้ามองออกไปด้านหน้าตัวรถทันที กลัวว่าจะเผลอสบตาอีกฝ่ายนานเกินไปกว่านี้

"มองหน้าฉันทำไมคะ ไม่ออกรถเหรอ" เทียนสี่หันกลับมาถาม เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายยังคงเอาแต่จ้องมองเธออยู่แบบนั้น ไม่ยอมขับรถออกไปเสียที

"เห็นคุณแต่งชุดนี้ ก็ดูสดใสดีอยู่เหมือนกัน" คำกล่าวของลูเซิร์นพาให้เทียนสี่ก้มลงมองชุดนักศึกษากระโปรงทรงสอบของตัวเอง ซึ่งพอนั่งมันก็ร่นขึ้นมาเหนือหัวเข่าเล็ก จนเห็นโคนขาเรียวขาวจัด ๆ ชวนให้ดึงดูดแก่สายตา

"ชมผู้หญิงคนอื่นแบบนี้ แฟนคุณรู้ จะไม่ว่าเอาเหรอ" เทียนสี่แสร้งถาม เพราะอยากรู้ว่าการที่เขาไม่อ่านไลน์ที่เธอส่งสติกเกอร์ไปหานั้นอาจเป็นเพราะเขามีคนรักอยู่แล้วก็ได้ คงกลัวว่าจะผิดใจกันเลยไม่อ่านและไม่ได้ตอบไลน์ของเธอที่ทักไปก่อนหน้านั้น

"ผมยังไม่มีแฟน" คำตอบของลูเซิร์นเป็นเสมือนการปลดล็อกในสิ่งเทียนสี่กำลังรู้สึกกังวลใจที่ต้องมาด้วยกันออกไปอย่างสิ้นสงสัย

"แล้วคุณล่ะ มากับผมแบบนี้ ต้องกลับไปเคลียร์กันรึเปล่า"

"เคลียร์กับใครคะ"

"แฟนคุณไง"

"ฉันโสด เอ่อ ! หมายถึง ยังไม่มีแฟนเหมือนกัน" เทียนสี่หน้าเหวอที่ตัวเองเผลอตอบออกไปตรง ๆ แบบนั้น "มีแค่คนคุย กับคนที่เข้ามาจีบ ไม่ถึงกับต้องเคลียร์อะไรหรอกมั้งคะ" เธอตอบพร้อมกับนั่งตัวตรง ก่อนจะหันมองออกไปนอกหน้าต่างรถ กลัวว่าอีกฝ่ายจะเห็นใบหน้าขาว ๆ ที่แปรเปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อขึ้นมาในทันใด ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมต้องตอบตรง ๆ ออกไปแบบนั้น ไม่เข้าใจตัวเองเลยจริง ๆ

"งั้นแปลว่า" ลูเซิร์นขยับเข้ามาสบตาเธอใกล้ ๆ พร้อมถามต่อไปด้วยว่า "ถ้ามีใครเข้ามาจีบ คุณก็ไม่ติดอะไรใช่ไหม ?" เทียนสี่รวบรวมความกล้าหลังหันกลับมาสบตาอันคมกริบของเขาแล้วตอบคำถาม

"คงต้องดูก่อนว่าไว้ใจได้แค่ไหน โสด...ก็ไม่ได้แปลว่าจะไม่ติดอะไร หรือเปิดโอกาสให้ใครเข้าหาก็ได้" คำตอบของเธอทำให้คนที่ตัวโตกว่าหลุดยิ้ม ก่อนจะเคลื่อนรถออกไป

"อย่าลืมบอกทางให้ผมด้วยนะครับ" คำกล่าวของเขาไม่รู้ว่า หมายถึงการบอกทางไปร้านอาหาร หรือ บอกทางให้เข้าหาเธอกันแน่ เทียนสี่ได้แต่นั่งครุ่นคิดอยู่ภายในใจ