บทที่ 10

"บอกว่าไม่ได้จีบไงเจ๊" เทียนสี่ขยับปากให้ได้ยินกันแค่สองคน แต่ก็ดูเหมือนว่ามันจะไม่รอดพ้นไปจากสายตาอันคมกริบของคนที่ยืนมองดูอยู่ใกล้ ๆ

"คุณลองชิมดูหน่อยไหม ลูกชิ้นเจ๊หวาน กินแล้วไม่อ้วน ถ้าบ้วนทิ้ง !" ว่าแล้วเทียนสี่ก็หันไปหาร่างสูงของคนที่ออกตังค์ค่าลูกชิ้นให้

"นังเทียน !" คำพูดของเทียนสี่ทำเอาเจ๊หวานที่กำลังดูอารมณ์ดีหุบยิ้มลงในทันทีเมื่อมีควันออกจากหู

"ล้อเล่นน่า ! ลองกินดูสิคุณ ลูกชิ้นร้านเจ๊หวานเนี่ย ไม่ได้ผสมแป้งเลยนะ เนื้อเนี่ยเหนียวหนึบ ยิ่งกว่ายางรถยนต์"

"อีนัง..." ตรงนี้เจ๊หวานแค่ขยับปาก เพราะความเกรงใจคุณยายกลิ่นเกษรที่แกเป็นผู้หลักผู้ใหญ่ ไหนจะคอยหยิบยื่นน้ำใจด้วยข้าวเหนียวหมูปิ้งให้ไม่เว้นแต่ละวัน หนำซ้ำยังมีพ่อเทพบุตรรูปหล่อที่ยืนอมยิ้มอยู่ใกล้ ๆ ส่งผลให้เจ๊หวานแกเลยต้องรับบทนางเอกผู้ถูกกระทำปล่อยให้เทียนสี่กลายเป็นผู้ร้ายไปซะอย่างงั้น

"นังเทียน แกเคยกินยางรถยนต์รึไง !" เจ๊หวานหันมาต่อปาก แต่เทียนสี่ก็กลับไม่ใส่ใจ

"บ่นอะไรเจ๊ ! ลูกค้ามาโน้นแล้ว รีบไปขายของสิ" เทียนสี่ชี้นิ้วบอกให้รู้ เมื่อเห็นเด็กนักเรียนเริ่มทยอยกันมาที่หน้าร้าน ก่อนที่เจ๊หวานจะชายตาแลตาม

"เออ ๆ ข้าไปละ" เจ๊หวานหันมาพูดกับเทียนสี่ โดยไม่ลืมที่จะร่ำลายายกลิ่นเกสร "ไปก่อนนะยายษร" แถมยังหันมาชม้ายชายตามองหนุ่มหล่ออย่างลูเซิร์นพร้อมกับโบกมือลาทำตาหวานหยาดเยิ้มใส่ "ไว้เจอกันนะคะสุดหล่อ" ลูเซิร์นอมยิ้มเล็ก ๆ ให้ ก่อนจะหันไปสบตากับเทียนสี่ที่แอบมองรอยยิ้มบนใบหน้าหล่อเหลาของเขาเป็นพัก ๆ อย่างไม่รู้ตัว

"เราเนี่ย ก็ชอบไปกวนประสาทเจ๊หวานแกอยู่เรื่อย" คุณยายกลิ่นเกษรรู้ดีว่าเทียนสี่กับเจ๊หวานสนิทกันเพียงไร แถมยังชอบคุยหยอกล้อจนเป็นไม้เบื่อไม้เมากันมาตลอด เพราะไม่มีใครยอมใคร แต่เวลามีเรื่องอะไรสองคนนี้ก็จะคอยช่วยเหลือกันอยู่เสมอ

"โธ่ยายก็ เวลาเห็นเจ๊แกทำหน้าโมโห มันก็น่ารักดีออก"

"แหน่ะ ! เด็กคนนี้ ดื้อจริง ๆ"

"ดื้อ ! แต่ก็รักยายนะคะ มาค่ะ เดี๋ยวหนูช่วย"

"ไม่ต้องหรอก ไปคุยเป็นเพื่อนคุณลูเซิร์นเถอะ เขาอุตส่าห์แวะมาอุดหนุน"

"จริงสิ คุณมาซื้อข้าวเหนียวหมูปิ้งยายฉันเหรอ"

"ผมมาสั่งออเดอร์ยายคุณร้อยชุด ว่าจะเอาไปฝากคนงานที่คลังสินค้า"

"ได้สิ เดี๋ยวฉันขับรถไปส่ง"

"ไม่เป็นไร ผมบอกให้คนแวะมาเอาแล้ว"

"แล้วนี่ คุณจะกลับเลยรึเปล่า"

"พอดีผมยังไม่ได้ทานมื้อกลางวันเลย นี่ก็เกือบสี่โมงเย็นแล้ว ไม่รู้ว่าแถวนี้ มีร้านอาหารอร่อย ๆ พอที่คุณจะแนะนำให้ผมไปลองทานรึเปล่า" คำกล่าวของลูเซิร์นพาให้เทียนสี่ขมวดคิ้ว ไม่รู้ว่านี่เป็นการชวนกินข้าวแบบอ้อม ๆ รึเปล่า เพราะถ้าใช่ แปลว่าเขากำลังชวนเธอออกเดตอยู่รึนี่ เทียนสี่ได้แต่ขบคิดอยู่ในใจ

"เอ่อคือ แต่ฉันต้องช่วยยายขายของ" เทียนสี่ไม่กล้าหวังลม ๆ แล้ง ๆ กลัวว่าจะหน้าแตกผิดหวังเหมือนครั้งก่อน ที่ส่งสติกเกอร์ไลน์ไปหาแล้วเขาไม่ตอบ แถมยังไม่ยอมที่จะกดอ่าน

คุณยายกลิ่นเกษรหันไปมองเทียนสี่ที่ดูท่าทางเป็นกังวล ไม่รู้ด้วยเหตุผลอะไร แต่เพราะไม่อยากให้หลานสาวเอาแต่อยู่กับตนจนไม่มีเพื่อนมีฝูง ก็อดเป็นห่วงไม่ได้ว่าหากวันหนึ่งตนเกิดเป็นอะไรไป เทียนสี่จะอยู่อย่างไร

"ไม่เป็นไรหรอกจ้ะ พาคุณเขาไปเถอะ ยายขายอีกเดี๋ยว ของก็น่าจะหมดแล้ว"

"จะดีเหรอคะยาย"

"ไปเถอะจ้ะ" แม้จะกังวลอยู่ว่าเพิ่งรู้จักกันได้ไม่เท่าไหร่ ก็ไปกับเขาเสียแล้ว แต่ถ้าไม่ไปจะทำความรู้จักกันมากขึ้นกว่านี้ได้อย่างไร เมื่อคิดได้แบบนั้น เทียนสี่ก็ตอบตกลงตามที่ยายบอก อยากรู้เหมือนกันว่าจะยังไงต่อกันแน่

เทียนสี่เดินตามหลังร่างสูงไปติด ๆ ก่อนที่เขาจะเปิดประตูรถหรูเชิญเธอให้เข้าไปนั่งเหมือนกับครั้งนั้น

"ขอบคุณนะคะ" เทียนสี่ดึงสายเข็มขัดนิรภัยขึ้นมาคาดลำตัว โดยไม่ลืมเหมือนครั้งก่อน รออีกคนเดินอ้อมเข้ามานั่งประจำที่คนขับ

"คุณลำบากใจที่จะมากับผมรึเปล่า" อีกฝ่ายเอ่ยถามเมื่อก้าวเข้ามานั่งด้านในพร้อมกับปิดประตูรถ