บทที่ 9

"อ้าวเทียน กลับมาแล้วเหรอ" เป็นคุณยาย กลิ่นเกษร หรือ ยายษร ที่หันมาทักทายหลานสาวสุดที่รัก หลังกลับจากมหาวิทยาลัยเหมือนเช่นทุกครั้ง

"ค่ะยาย แล้วนี่..." เทียนสี่มองคนตัวสูงที่ยืนดูคุณยายของเธอกำลังปิ้งหมูในเตาถ่านอย่างตั้งอกตั้งใจ ก่อนจะถอดแว่นกันแดดหรูหราสีดำออกแล้วหันมาสบตาให้กับเธอ เพียงเท่านั้นเทียนสี่ก็รีบหันไปหาคุณยายที่เอ่ยปากขึ้นมาแทน

"กับคุณคนนี้ รู้จักกันจริง ๆ สินะ" คุณยายสบตากับหลานสาวสลับไปมากับชายหนุ่มที่หน้าตาดูหล่อเหลาท่าทางดูดีมีฐานะคนนี้ที่มารู้จักกับหลานสาวของตัวเองอย่างไม่น่าเชื่อ

"ก็...คนที่หนูเคยเล่าให้ฟังไงคะ ว่าคุณเขาเคยช่วยหนูไว้ เมื่อหลายวันก่อน" คนเป็นหลานยิ้มหน้าเจื่อนเมื่ออีกฝ่ายยังไม่ได้กล่าวคำทักทายใด ๆ กลับมา เอาแต่มองหน้าของเธอสลับกับคุณยายในระหว่างที่พูดคุยกัน

ทว่ากลับมีเสียงหนึ่งดังขึ้นมาแทนที่

"นังเทียน ! 50 บาท จ่ายมาค่าลูกชิ้น" เจ๊หวานแผดเสียงเข้าใส่ไม่ทันได้หยุดพักหายใจก็ยื่นถุงลูกชิ้นให้เทียนสี่ด้วยอาการเหนื่อยหอบตามวัยของสาวก้าวเข้าเลข 3 พร้อมทั้งกระดิกนิ้วมือขอเงินค่าลูกชิ้นปิ้งจากคนที่สั่งทิ้งไว้

"โหยเจ๊ ! ตามมาถึงนี่เลยเหรอ" เทียนสี่หันไปมองหน้าเจ๊หวานที่เหงื่อแตกโชก แม้จะวิ่งมาเพียงระยะทางแค่ 500 เมตร เจ๊แกก็แทบจะหืดจับเข้าให้แล้ว

"ก็เออดิ เงินทั้งนั้นโว้ย !" เจ๊หวานปาดเหงื่อแล้วเอาไหล่กระแทกไหล่บางของเทียนสี่แบบไม่แรงนัก เพื่อสะกิดถามเสียงเบาลงกว่าเดิม

"ใครวะ หล่ออ่ะ"

"ถามทำไมเจ๊" เทียนสี่หันไปกระซิบกระซาบ

"แค่อยากรู้" คำตอบของเจ๊หวานทำให้เทียนสี่กระอักกระอ่วนไม่รู้จะตอบอะไรไป เพราะอีกฝ่ายยังไม่ทักทายเธอกลับมาเลยสักคำ

"แค่... คนรู้จักกันอ่ะเจ๊"

"จริงอ่ะ ไม่ได้มาจีบแกหรอกเหรอ"

"จีบเจิบอะไรกันเจ๊" เทียนสี่เอียงคอเข้าไปพูดใกล้ ๆ กับเจ๊หวานที่เอาแต่จ้องมองไปที่หนุ่มหล่อตรงหน้าด้วยท่าทางอยากรู้อยากเห็น

"อ้าวก็ไม่รู้ ! ข้าก็ถามเอ็งไปงั้น" เจ๊หวานเกาศีรษะแกร่ก ๆ แบบอดที่จะลุ้นอะไรมิอะไรต่อไม่ได้ แต่เพราะลูเซิร์นที่กำลังล้วงกระเป๋าเสื้อหยิบบางอย่างออกมาก็ทำให้เจ๊หวานถึงกับตาลุกวาว

"พอดีผมไม่มีแบงค์ย่อยเลย ไม่ต้องทอนนะครับ" มือแกร่งยื่นธนบัตรใบสีม่วงให้กับเจ๊หวานแทนค่าลูกชิ้น 5 ไม้ให้กับเธอ เทียนสี่ก็หันมามองหน้าเขาอย่างงุนงงแบบสุดจะคาดเดา

"ได้ไงคุณ 450 บาทเลยนะ" เทียนสี่หันไปมองเงินที่เจ๊หวานคว้าหมับแล้วยัดใส่ไว้ในกระเป๋าผ้ากันเปื้อนก็ทำเทียนสี่ตาเขียวใส่

"เจ๊ทอนมา อย่าให้ทวง !"

"ไม่เป็นไรหรอกคุณ ถือเป็นค่าตอบแทนครั้งก่อนที่คุณเลี้ยงข้าวเหนียวหมูปิ้งผมไว้" ลูเซิร์นอธิบายเหตุผลพร้อมกับส่งยิ้มให้ ทำเทียนสี่ใบหน้าร้อนผ่าวใจเต้นแปลก ๆ ขึ้นมาในทันใด ทว่าก็รีบสลัดความรู้สึกเหล่านั้นทิ้งออกไปเสีย

"แต่มันไม่ถึง 500" เทียนสี่บอกกับคนตรงหน้า แล้วหันไปจ้องหน้าเจ๊หวานที่ยืนยิ้มแก้มแทบปริ

"เจ๊ตังค์ทอน" ว่าแล้วแบมือออกพลางกระดิกนิ้วสั่งอย่างกดดัน

"อะ ๆ ๆ ก็ได้วะ" เจ๊หวานกรอกตาไปมาอย่างจำยอมล้วงเอาเงินทอนออกมาจากกระเป๋าผ้ากันเปื้อนยื่นให้คนทวงแบบส่ง ๆ

"ไหนว่าไม่ได้มาจีบไง" เจ๊หวานเอียงคอเงยหน้าขึ้นถาม "ทำไมถึงจ่ายค่าลูกชิ้นให้แกได้วะ" เจ๊หวานถามขึ้นอย่างอารมณ์ดี หลังจากที่ได้ค่าลูกชิ้นปิ้งไปแล้วเลยพยายามแย็บถามต่อด้วยความใคร่รู้