Se connecterPartager
บทที่ 8
Date de publication:
2026-03-12 20:40:44"เรื่องนั้นไปถึงไหนแล้ว" คาลวินไม่ได้สนใจอะไรหลังจากนั้น ดึงสายตากลับมาสั่งให้คิมลีวายนั่งลงแทนที่ของมือขวาที่เดินกลับออกไปแล้ว
"เรียบร้อยดีครับ ผมเลือกตัวที่ดีที่สุดเอาไว้แล้ว" "คิดว่ามันจะสำเร็จไหม" คำถามที่ดูเหมือนจะคิดหนักทำให้คิมลีวายมองออกอย่างชัดเจน "ถึงไม่สำเร็จ ผมว่าคุณคาลวินคงมีแผนการสำรองเอาไว้แล้ว" คาลวินพยักหน้าตอบคิมลีวายว่าเขามีแผนการอย่างที่ว่านั่นจริง ๆ แต่มันคงต้องอาศัยปัจจัยอีกหลายอย่าง และ ตัวแปรสำคัญในเรื่องนี้ร่วมด้วย เวลาต่อมา ลูเซิร์นเดินเข้ามาภายในห้องของตัวเอง ล้วงเอาผ้าเช็ดหน้าที่เปื้อนเลือดออกจากกระเป๋าเสื้อสูทที่สวมอยู่วางในตู้ลิ้นชักข้างเตียง ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมถึงได้เอาเก็บกลับมาด้วย ทั้งที่จะส่งคืนเจ้าของ หรือ โยนทิ้งไว้ที่ไหนสักแห่งยังได้ ครืด ~ ปลายนิ้วมือเรียวยาวกดเลื่อนหน้าจอโทรศัพท์มือถือที่มีใครบางคนแอดไลน์เพิ่มเพื่อนเข้ามาใหม่ "เทียนสี่" เรียวฝีปากหยักขยับอ่านชื่อเจ้าของแอคเคาท์ไลน์ดังกล่าวเบา ๆ ก่อนจะปัดหน้าจอนั้นทิ้งไปอย่างไม่ได้ใส่ใจ อีกทั้งยังกดโทรออกหาใครอีกคนที่พยายามโทรเข้ามาหาเขาอยู่นานหลายสาย เมื่อไม่กี่นาทีที่ผ่านมานี้ "ว่าไง ?" "หน้างานมีปัญหา อยากให้เฮียเข้ามาช่วยดู" เป็นอันมิ่งที่โทรเข้ามา โดยใช้สรรพนามในการเรียกเฮียแทนชื่อของลูเซิร์นเหมือนกับทุกครั้ง เช่นเดียวกับเซย์ยะที่ร่วมงานกันมา โดยสนิทสนมและไว้เนื้อเชื่อใจกันเสมือนพี่เหมือนน้องไม่ต่างจากอันมิ่ง "ได้ เดี๋ยวฉันจะรีบไป" ลูเซิร์นกดวางสายหลังตอบรับอันมิ่ง ก่อนตรงไปที่ท่าเรือขนส่งสินค้าในทันที หลายวันต่อมา เทียนสี่ลงจากรถสองแถว ขณะที่เดินผ่านร้านของเจ๊หวาน แม่ค้าปากแซ่บ สาวสวยประจำร้านลูกชิ้นแคมป์ปิ้ง "เจ๊หวาน ลูกชิ้นเนื้อล้วน 5 ไม้ น้ำจิ้มแซ่บ ๆ" เทียนสี่เดินอ้อมมายืนข้าง ๆ กับเจ๊หวานที่แต่งหน้าสีสันจัดจ้าน ทาปากด้วยลิปสติกสีแดงเลือดนก โดยได้สโลแกนความอร่อยที่เทียนสี่ตั้งให้ว่า อร่อย ถูกใจ อนามัยถูกลืม น้ำจิ้มรสเด็ด เผ็ดไม่ซ้ำ เพราะจำสูตรไม่ได้ ที่ปกติจะร้องทักให้อุดหนุนทันทีที่มีคนเดินเฉียดเข้ามาใกล้ร้าน "เจ๊หวาน ! มองอะไร" เทียนสี่รู้สึกแปลกใจที่วันนี้เจ๊แกไม่ได้สนใจที่จะเรียกลูกค้าแถมยังปล่อยลูกชิ้นทิ้งไว้จนแทบจะไหม้คาเตาถ่าน ถ้าเธอไม่มาช่วยยกมันออกมาวางไว้บนถาดเสียก่อน "เจ๊ ! ลูกชิ้นไหม้หมดแล้ว" "อ้าวเฮ้ย ! แกมาตั้งแต่เมื่อไหร่" "ก็มาทันช่วยชีวิตลูกชิ้นเจ๊ไว้ ไม่ให้ไหม้หมดถาดนั่นแหละ" "เออ ๆ ขอบใจ" เจ๊หวานหันมาหาเทียนสี่ที่รู้จักสนิทสนมกันมานานกว่าสี่ปีแล้ว ตั้งแต่ที่เธอมาช่วยยายขายหมูปิ้งสมัยเริ่มเรียนมหาลัยใหม่ ๆ "ว่าแต่...นั่นใครวะ ที่ยืนอยู่หน้าร้านขายหมูปิ้งของยายเอ็งอ่ะ" เจ๊หวานยืนเท้าสะเอวพลางหันมาถามคนที่อยู่ในชุดตามระเบียบนักศึกษาชั้นปีสุดท้ายที่รวบผมเป็นหางม้าไว้ด้านหลัง ภายหลังเสร็จจากการสอบปลายภาคในเทอมสุดท้าย "ไหน ?" เทียนสี่ชะเง้อคอมองตามที่เจ๊หวานบอก ก่อนจะเบิกตากว้างขึ้นด้วยความตื่นตกใจ "ก็โน่นไง ผู้ชายแว่นดำที่หล่อ ๆ สูง ๆ ผมสีเทา ๆ ขาว ๆ นั่นอ่ะ" เจ๊หวานพูดพลางหยิบลูกชิ้นห้าไม้ใส่ถุงตามด้วยราดน้ำจิ้ม "เฮ้ยเจ๊ ! ฉันไม่เอาแล้วนะ ลูกชิ้นอ่ะ" ว่าแล้วก็รีบดิ่งไปที่ร้านทันที "อ้าวเห้ย ! ข้าราดน้ำจิ้มแล้ว" "เอาไว้ก่อนแล้วกันนะเจ๊ !" เทียนสี่หันมาโบกไม้โบกมือขอโทษขอโพย แต่ก็ไม่วายถูกเจ๊หวานเท้าสะเอวบ่นให้ไล่ตามหลังมาด้วย "นังเทียน ! ไม่ได้นะเว้ย กลับมาจ่ายตังค์ข้าก่อน นังเทียน ! 50 โว้ย ! 50" "อ้าวคุณ !" ทันทีที่มาถึงหน้าร้าน เทียนสี่ทำทีเป็นแปลกอกแปลกใจด้วยการสงวนท่าทางความตื่นเต้นเอาไว้ทั้งที่เห็นเขาอยู่ก่อนแล้ว เพราะตั้งแต่หลายวันก่อนที่เธอแอดไลน์ไปหาเขา ลูเซิร์นก็เอาแต่เงียบกริบไม่ได้อ่าน หรือ ทักอะไรตอบกลับมาเลย ทั้งที่เธอส่งสติกเกอร์คำว่า ฮัลโหล ! ไปหาราวกับให้ท่า คิดแล้วก็น่าอายชะมัด!
Dernier chapitre
สัมพันธ์รักทายาทมาเฟียคนสุดท้าย บทที่ 172
"ขึ้นรถ !" เสียงนั้นฟังดูเข้มและดุดัน จนเหมือนเป็นการบังคับให้เพื่อให้เธอยอมไปกับเขา หากแต่นิสัยของเทียนสี่ที่ดื้อรั้นและไม่ยอมฟังใครง่าย ๆ อยู่แล้วก็เลือกที่จะไม่ทำตาม "ฉันบอกแล้วไงว่าจะแวะไปหายาย นายกลับไปได้เลย" พูดบอกถึงตรงนี้ก็เดินเลี่ยงไปอีกทาง หากแต่เซย์ยะกลับปรี่เข้ามาคว้าเรียวแขนเธอเอาไว้ หมับ ! "ไปขึ้นรถ !" น้ำเสียงแข็งกร้าวบอกกับเธอพร้อมกับแรงบีบที่กดเข้ามาที่เรียวแขนจนรู้สึกได้ถึงความเจ็บจากการถูกบังคับและฝืนใจ แต่ทันใดนั้นเอง หยางฟานที่มองเหตุเหตุหาฝการณ์ตั้งแต่ต้นก็พุ่งเข้ามาคว้าตัวเทียนสี่ให้หลบมาอยู่ด้านหลังของเขาแทน "นี่ลื้อทำอะไร ไม่ได้ยินที่อีบอกรึไงว่าไม่ไปลื้อหูตึงเหรอ ?" หยางฟานถามเสียงเรียบจ้องหน้าเซย์ยะอย่างไม่พอใจ ก่อนที่เขาจะถูกฝ่ามือแกร่งกระแทกเข้ามาที่ต้นคออย่างจัง ผัวะ ! "ถอยไปไอ้กระจอก !" หยางฟานถูกสันมือหนาฟาดเข้าที่ต้นคอจนคอแทบเคล็ด หากแต่เขาก็ไม่เกรงกลัวพุ่งเข้าไปกรชากคอเสื้อของเซย์ย่าแล้วชกเข้าที่ใบหน้าไปหนึ่งที แต่น้ำหนักไม่พอให้อีกฝ่ายล้มลงหรือรู้สึกระคายเคืองแม้แต่น้อย หากแต่เป็นหยางฟานเองที่ถูกกำปั้นหนัก ๆ ซัดเข้าที่ใบหน้าทั้งสองข้า
สัมพันธ์รักทายาทมาเฟียคนสุดท้าย บทที่ 171
คำถามของหยางฟานทำให้เทียนสี่ถึงกับนิ่งไป เพราะรู้ดีถึงความต้องการบางอย่างที่วิคเตอร์ต้องการจากเธอ หากแต่เทียนสี่กลับไม่ได้พูดมันออกไป เพราะเรื่องพวกนี้หยางฟานไม่ควรจะต้องมารับรู้ แค่เขาต้องมาเดือดร้อน เพราะวิคเตอร์พยายามเล่นงานคนรอบตัวเธอก็รู้สึกแย่มากพอแล้ว "ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกัน บางทีเขาอาจจะไม่พอใจอะไรฉันอยู่ก็ได้ แต่ช่างเถอะ นายไม่เป็นไรก็ดีแล้ว ฉันต้องขอโทษนายกับพ่อของนายด้วยที่ทำให้ต้องมาเดือดร้อนเพราะฉันที่เป็นต้นเหตุ ฉันอยากให้นายพยายามอยู่ให้ห่างจากฉัน อย่างก็เพื่อไม่ให้คนพวกนั้นกลับมาเล่นงานนานได้ ฉันขอโทษจริง ๆ นะ หยางฟานต่อจากนี้เราไม่ควรเจอกันอีก" "ลื้อพูดอะไร อั๊วไม่เคยใส่ใจเรื่องพวกนี้เลย แต่นี่อั๊วยิ่งรู้ว่าลื้อกำลังตกอยู่ในอันตรายจะให้อั๊วทิ้งลื้อไปได้ยังไง" "ฉันรู้ว่านายรู้สึกยังไง แต่นายคือเพื่อนของฉันแล้วจะให้ฉันยอมเห็นนายถูกทำร้ายได้ยังไง นายคือเพื่อนนะหยางฟาน จะเป็นอย่างอื่นก็คงไม่ได้ ถ้านายไม่ตัดใจ ก็ได้โปรดรู้เอาไว้ว่าอย่าเข้ามาใกล้ฉันอีก นายกับพ่อของนายจะไม่ปลอดภัย หนีให้ห่างจากฉันเถอะนะหยางฟาน อย่างน้อย ก็เพื่อรักษาความสัมพันธ์ที่ดีของเพื่อนเอาไว้"
สัมพันธ์รักทายาทมาเฟียคนสุดท้าย บทที่ 170
ความอดทนอดกลั้นขาดสะบั้นลง เมื่อความยั่วเย้าเร้าอารมณ์ที่เธอปลุกปั่นให้เขาลุกฮือขึ้นมาจนหยุดไว้ไม่ได้ หมับ ! ลูเซิร์นพลิกตัวขึ้นมาคร่อมร่างเธอไว้แล้วดันเรียวขาให้อ้าถ่างออกจากกัน ก่อนจะเสียบเสยแท่งเอ็นดุ้นใหญ่เข้าไปในร่องรักคราวเดียวจนมิดลำโคน ปึก ! "อ๊า !" เทียนสี่หยาดน้ำตารินไหล เมื่อลำเอ็นแท่งใหญ่ถูกดันเข้ามาในคราวเดียวจนเธอไม่ทันได้ตั้งตัว ความใหญ่โตถาโถมเขาหากลีบอวบอ้าที่ยังมีร่องรอยของการเสียดสีอย่างหนักหน่วงจากบนรักเร่าร้อนของเมื่อคืนทำให้เธอรู้สึกเสียวซ่านปนความเจ็บร้าวระบมอยู่ลึก ๆ หากแต่เธอกลับใจสู้ เด้งสะโพกอวบเข้าใส่ลำเอ็นที่อัดกระแทกเข้ามาหาเธออย่างเน้น ๆ "ดื้อเหลือเกิน ไม่รู้จะห้ามยังไง" ลูเซิร์นพูดขึ้นพลางบีบขยำไปที่ก้นอวบใหญ่จับสะโพกเธอล็อกไว้ไม่ให้ขยับหนีแล้วอันลำเอ็นเข้าไปในรูรักจนมันปลิ้นอ้าออกจากกันซ้ำแล้วซ้ำอีก ทำเธอเสียวซ่านไปถึงท้องน้อย ขณะที่ลำเอ็นแล่นเข้าออกในจังหวะที่ถี่รัว ลมหายใจของทั้งคู่หอบกระชั้นชิด ขณะที่ใบหน้าคมฝังปลายจมูกโ่ด่งเข้าหาซอกคอขาวระหงดูดดึงจนเกิดรอยแดงที่เขาฝังลึกเอาไว้ราวกับตีตราจองไม่ให้ใครกล้ามาซ้ำ หรือ เอาตัวเธอไปได้ สัมผัสหยาบ
สัมพันธ์รักทายาทมาเฟียคนสุดท้าย บทที่ 169
เวลาต่อมา "อื้อ" เทียนสี่ขยับตัวปรือตาขึ้นอย่างสะลึมสะลือเมื่อใบหน้าถูกสัมผัสด้วยฝ่ามือกับผ้าที่เปียกพอหมาด ๆ ทำเธอรู้สึกตัวแล้วพลิกนอนตะแคงหาคนที่ปลุกให้ตื่นด้วยน้ำเย็น ๆ ภายในห้องอับอบอุ่นสบาย "ลูเซิร์น" เธอเอ่ยชื่อของเขาด้วยน้ำเสียงที่แหบแห้ง ไอร้อนจากผิวกาย ทำให้ลูเซิร์นต้องหาผ้าชุบน้ำมาเช็ดตัวเพื่อให้ไข้ลดลงไป เธอยิ้มอ่อน ๆ ให้เขาทันที เมื่อลืมตาขึ้นมาเห็นเขาเป็นคนแรกตามที่อีกคนได้บอกเธอไว้จริง ๆ ไม่ผิดคำพูด "กี่โมงแล้ว ?" เธอถามเขาเสียงเบา จนแทบไม่ได้ยินเสียง "บ่ายสองแล้วค่ะคนเก่ง ไข้ขึ้น แต่ไม่เป็นไรลีวายมาดูแล้วบอกให้ผมป้อนยาลดไข้ให้คุณไปแล้ว" "ป้อน ?" เทียนสี่ไม่รู้ตัวเลยว่าเธอกินยาไปตั้งแต่เมื่อไหร่ "ฉันตื่นมากินยาตั้งแต่ตอนไหนกันคะ" ริมฝีปากหยักยกขึ้นตรงมุมปากเล็ก ๆ "ผมไม่ปลุกหรือกวนคุณให้ตื่นเลย อยากให้คุณได้พัก" ดูเหมือนจะตอบไม่ตรงคำถาม "แล้วป้อนยายังไงคะ" เธอเอียงใบหน้าพลางกะพริบตาปริบ ๆ ขึ้นลงเบา ๆ เป็นจังหวะช้า ๆ ในตอนที่ถามแล้วรอคำตอบจากเขา "ป้อนด้วยปาก" นิ้วหัวแม่มือเรียวยาวเกลี่ยไล้ไปบนกลีบปากนุ่ม ๆ ของเธออย่างหลงใหลในตอนที่ให้คำเฉลย ทำเทียนสี่ใบ
สัมพันธ์รักทายาทมาเฟียคนสุดท้าย บทที่ 168
"อยากให้เรียก...เรียกอีกสักครั้งนึงจะได้ไหม ?" เธอถามเสียงแผ่ว แม้กลัวว่าตัวเองจะผิดหวัง เพราะที่ผ่านมาลูเซิร์นไม่ใช่คนที่พูดจาหวานหูอะไร ไม่แปลกหากเขาจะไม่ยอมเอ่ยเรียกคำพูด้หล่านี้ให้ได้ยินอีกซ้ำ ๆ "จะให้เรียกอีกกี่ครั้งก็ยังได้ ถ้าคุณต้องการ ผมจะทำให้ที่รัก" พูดพลางก้มลงไปจูบที่ขมับขวาของเธอเบา ๆ แล้วขยับเลื่อนลงมาแตะเรียวปากไว้ที่กลีบปากนุ่ม ๆ ค้างไว้นานนับนาทีกว่าที่เขาจะผละออกไป "ลูเซิร์น..." เทียนสี่จ้องเขาตาค้างไม่ขยับเขยื้อนเคลื่อนไหว เธอจับจ้องด้วยแววตาที่เปื้อนยิ้มเต็มเปี่ยมบนใบหน้าสวย "เด็กดี....คุณนอนต่อเถอะนะคะที่รัก เดี๋ยวผมไปตามลีวายมาดูไข้" ว่าจบก็หยัดกายขึ้นเต็มความสูง ก่อนจะโน้มเข้าไปจูบที่หน้าผากอุ่น ๆ ทำเทียนสี่อึ้งไปราวกับถูกสาปไว้ชั่วขณะ ทันทีที่ได้ยินคำว่าที่รักหลุดออกจากปากของเขา และไม่เพียงแค่นั้น ยังมีคำพูดคะขาที่เขาพูดขึ้นมาเป็นครั้งแรกอีกด้วย ทั้งที่เธอไม่ได้เอ่ยปากขอเลยด้วยซ้ำ หมับ ! เทียนสี่เอื้อมมือบางเหนี่ยวรั้งที่ชายเสื้อของลูเซิร์นเอาไว้เหมือนไม่อยากให้ไปไหน ทำคิ้วหนา ๆ ของเขาเลิกขึ้นมาแล้วมองหน้าคนสวยที่เอาแต่จ้องเขาอย่างไม่ยอมละสายตาไปไหน
สัมพันธ์รักทายาทมาเฟียคนสุดท้าย บทที่ 167
ลูเซิร์นวางเธอลงบนเตียงนอนแล้วขึ้นมาคร่อมร่างเปลือยเปล่ากักขังตัวเธอเอาไว้ภายใต้พันธนาการอันแข็งแกร่ง "ทีนี้ จะหายงอนผมได้รึยัง ?" "ยัง" เทียนสี่ตอบพลางจ้องมองเขาอย่างไม่คลาดสายตา มือบางลูบไล้ไปบนแผงอกแกร่งเบา ๆ "งั้นก็กลับหลังหัน" ว่าจบก็พลิกร่างนุ่มให้หันหลังในท่าคลานเข่า พร้อมกับฟุบหน้าลงไปบนหมอน ช้อนสะโพกอันกลมกลึงเธอให้ลอยเด่นขึ้นมาจนเห็นร่องรักอวบอูมที่ดูฉ่ำเยิ้มอวดแก่สายตาคมของเขา เผียะ ! ฝ่ามือใหญ่ฟาดลงไปที่แก้มก้นขาว ๆ จนขึ้นรอยมือเป็นสีแดงตามมาด้วยรอยนิ้ว "อ๊ะ ! " เขาดึงรั้งไปที่เส้นผมบนท้ายทอยคนสวยให้เชิดหน้าขึ้นมาแล้วโน้มริมฝีปากเข้าหาเธอ ก่อนจะสัมผัสจูบอันร้อนแรงที่เรียวปากนุ่ม ๆ อย่างดุดันสอดปลายลิ้นอุ่นจัดเข้าไปในโพรงปากอันหวานล้ำแล้วบี้บดไปที่หัวจุกสีหวานจนมันนูนเด่นแข็งขึ้นเป็นไต "อื้อ ลูเซิร์น !"ทเทียนสี่สั่นสะท้านร้อนวูบวาบไปทั่วทั้งร่างกาย "แบบนี้ชอบไหม ?" "อ๊า ลูเซิร์น ฉันชอบ !" "ไม่ชอบให้ผมอ่อนโยนรึไง" เขาผละจูบออกมาถามเธอแล้วดูดดึงลำคอขาวระหงของเธอด้วยริมฝีปากอันร้อนแรง ก่อนจะดันแผ่นหลังบางให้ฟุบหน้าลงไปบนเตียงนอนอีกครั้ง "ก้นขาว น่ากระแท
สัมพันธ์รักทายาทมาเฟียคนสุดท้าย บทที่ 83
เทียนสี่กดโทรศัพท์มือถือต่อสายหาเจ๊หวาน หลังจากที่วางสายจากกันได้ไม่นาน ทว่าไม่รู้ทำไมตอนนี้กลับถึงติดต่อไม่ได้ "ฟอร์ลัน" เทียนสี่ก้าวออกจากห้องส่วนตัว เห็นคนสนิทของพี่ชายกำลังเดินขึ้นบันไดมาพอดีจึงได้เอ่ยเรียกไว้ "ครับ คุณเทียน ?" ฟอร์ลันหันกลับมาหาผู้เป็นนายหญิงของเขาพร้อมก้าวเข้ามาใกล้ โดยรัก
สัมพันธ์รักทายาทมาเฟียคนสุดท้าย บทที่ 70
"เดี๋ยวเรื่องสัญญาผมจะจัดการใหม่ให้เร็วที่สุด" พูดพลางหันไปสบตากับผู้ช่วยสาวที่นั่งอยู่ข้าง ๆ กัน "ผมฝากคุณด้วยนะเทียน" "ได้ค่ะ ท่านประธาน" "ไว้เจอกันนะครับ คุณคาลวิน คุณหมอลีวาย เอ่อ...แล้วก็" วิคเตอร์กล่าวคำอำลาพลางหรี่มองไปทางมือขวาคนสนิทของคาลวินแล้วหยุดคำพูดทิ้งไว้เพียงแค่นั้น ดูเหมือนว่
สัมพันธ์รักทายาทมาเฟียคนสุดท้าย บทที่ 66
วันต่อมา ขณะที่รถหรูของผู้บริหารหนุ่มอย่างวิคเตอร์กำลังมุ่งตรงไปยังร้านอาหารแห่งหนึ่ง โดยมีผู้ช่วยสาวคนสนิทนั่งอยู่ข้าง ๆ ระหว่างทางที่เขาเป็นคนขับมาด้วยตัวเอง สายตาอันคมกริบเหลือบมองผู้ช่วยสาวที่นั่งเงียบมาตลอดทางเป็นระยะ ๆ โดยไม่ได้เอ่ยวาจาใด ๆ จนกระทั่ง... "ต้องขอโทษด้วยนะคะ ที่เมื่อวานลางา
สัมพันธ์รักทายาทมาเฟียคนสุดท้าย บทที่ 62
ดวงตาคมกริบเหลือบมองการกระทำของเด็กดื้อในสายตาเขาโดยไม่พูดอะไรออกไป หากแต่กลับดันสะโพกแกร่งเข้าหาร่องรักอันบอบบางของเธออีกครั้งแบบหนัก ๆ เน้น ๆ ปึก ปึก ปึก ! "อื้ออ... อ๊าา" เทียนสี่ส่งเสียงร้องครางอย่างไม่อาย ไม่เพียงแค่นั้นหากแต่มือบางยังคงกำมือถือของลูเซิร์นเอาไว้แน่น แล้วส่งเสียงหวานไม่ปล่อย
Vous vous intéresseriez aussi à
It’s Bad! แย่แล้ว…เพื่อนสนิทฉันเป็นมาเฟีย
6RICH 14.1K Vuesนางบำเรอขัดดอก
หอมชา8.9K Vuesนายมาเฟียตัวร้ายกับยัยเด็กดื้อNC20++
เรนเดียร์ B-5216.6K Vuesบุปผาของมาเฟีย
นัวร์เนีย12.8K Vuesล่ามรักมัจจุราช NC20+
ลิลลี่สีกุหลาบ877 Vuesทัณฑ์สวาทจักรพรรดิมืด
จือเหยา771 Vuesบ่วงร้ายพยศรัก
ภัสสพิชชา18 Vuesรูมเมทคนดีของพี่วิศวะ
ผีเสื้อกลืนหาง284 Vues
