บทที่ 8

"เรื่องนั้นไปถึงไหนแล้ว" คาลวินไม่ได้สนใจอะไรหลังจากนั้น ดึงสายตากลับมาสั่งให้คิมลีวายนั่งลงแทนที่ของมือขวาที่เดินกลับออกไปแล้ว

"เรียบร้อยดีครับ ผมเลือกตัวที่ดีที่สุดเอาไว้แล้ว"

"คิดว่ามันจะสำเร็จไหม" คำถามที่ดูเหมือนจะคิดหนักทำให้คิมลีวายมองออกอย่างชัดเจน

"ถึงไม่สำเร็จ ผมว่าคุณคาลวินคงมีแผนการสำรองเอาไว้แล้ว" คาลวินพยักหน้าตอบคิมลีวายว่าเขามีแผนการอย่างที่ว่านั่นจริง ๆ แต่มันคงต้องอาศัยปัจจัยอีกหลายอย่าง และ ตัวแปรสำคัญในเรื่องนี้ร่วมด้วย

เวลาต่อมา

ลูเซิร์นเดินเข้ามาภายในห้องของตัวเอง ล้วงเอาผ้าเช็ดหน้าที่เปื้อนเลือดออกจากกระเป๋าเสื้อสูทที่สวมอยู่วางในตู้ลิ้นชักข้างเตียง ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมถึงได้เอาเก็บกลับมาด้วย ทั้งที่จะส่งคืนเจ้าของ หรือ โยนทิ้งไว้ที่ไหนสักแห่งยังได้

ครืด ~ ปลายนิ้วมือเรียวยาวกดเลื่อนหน้าจอโทรศัพท์มือถือที่มีใครบางคนแอดไลน์เพิ่มเพื่อนเข้ามาใหม่

"เทียนสี่" เรียวฝีปากหยักขยับอ่านชื่อเจ้าของแอคเคาท์ไลน์ดังกล่าวเบา ๆ ก่อนจะปัดหน้าจอนั้นทิ้งไปอย่างไม่ได้ใส่ใจ อีกทั้งยังกดโทรออกหาใครอีกคนที่พยายามโทรเข้ามาหาเขาอยู่นานหลายสาย เมื่อไม่กี่นาทีที่ผ่านมานี้

"ว่าไง ?"

"หน้างานมีปัญหา อยากให้เฮียเข้ามาช่วยดู" เป็นอันมิ่งที่โทรเข้ามา โดยใช้สรรพนามในการเรียกเฮียแทนชื่อของลูเซิร์นเหมือนกับทุกครั้ง เช่นเดียวกับเซย์ยะที่ร่วมงานกันมา โดยสนิทสนมและไว้เนื้อเชื่อใจกันเสมือนพี่เหมือนน้องไม่ต่างจากอันมิ่ง

"ได้ เดี๋ยวฉันจะรีบไป" ลูเซิร์นกดวางสายหลังตอบรับอันมิ่ง ก่อนตรงไปที่ท่าเรือขนส่งสินค้าในทันที

หลายวันต่อมา

เทียนสี่ลงจากรถสองแถว ขณะที่เดินผ่านร้านของเจ๊หวาน แม่ค้าปากแซ่บ สาวสวยประจำร้านลูกชิ้นแคมป์ปิ้ง

"เจ๊หวาน ลูกชิ้นเนื้อล้วน 5 ไม้ น้ำจิ้มแซ่บ ๆ" เทียนสี่เดินอ้อมมายืนข้าง ๆ กับเจ๊หวานที่แต่งหน้าสีสันจัดจ้าน ทาปากด้วยลิปสติกสีแดงเลือดนก โดยได้สโลแกนความอร่อยที่เทียนสี่ตั้งให้ว่า อร่อย ถูกใจ อนามัยถูกลืม น้ำจิ้มรสเด็ด เผ็ดไม่ซ้ำ เพราะจำสูตรไม่ได้ ที่ปกติจะร้องทักให้อุดหนุนทันทีที่มีคนเดินเฉียดเข้ามาใกล้ร้าน

"เจ๊หวาน ! มองอะไร" เทียนสี่รู้สึกแปลกใจที่วันนี้เจ๊แกไม่ได้สนใจที่จะเรียกลูกค้าแถมยังปล่อยลูกชิ้นทิ้งไว้จนแทบจะไหม้คาเตาถ่าน ถ้าเธอไม่มาช่วยยกมันออกมาวางไว้บนถาดเสียก่อน

"เจ๊ ! ลูกชิ้นไหม้หมดแล้ว"

"อ้าวเฮ้ย ! แกมาตั้งแต่เมื่อไหร่"

"ก็มาทันช่วยชีวิตลูกชิ้นเจ๊ไว้ ไม่ให้ไหม้หมดถาดนั่นแหละ"

"เออ ๆ ขอบใจ" เจ๊หวานหันมาหาเทียนสี่ที่รู้จักสนิทสนมกันมานานกว่าสี่ปีแล้ว ตั้งแต่ที่เธอมาช่วยยายขายหมูปิ้งสมัยเริ่มเรียนมหาลัยใหม่ ๆ

"ว่าแต่...นั่นใครวะ ที่ยืนอยู่หน้าร้านขายหมูปิ้งของยายเอ็งอ่ะ" เจ๊หวานยืนเท้าสะเอวพลางหันมาถามคนที่อยู่ในชุดตามระเบียบนักศึกษาชั้นปีสุดท้ายที่รวบผมเป็นหางม้าไว้ด้านหลัง ภายหลังเสร็จจากการสอบปลายภาคในเทอมสุดท้าย

"ไหน ?" เทียนสี่ชะเง้อคอมองตามที่เจ๊หวานบอก ก่อนจะเบิกตากว้างขึ้นด้วยความตื่นตกใจ

"ก็โน่นไง ผู้ชายแว่นดำที่หล่อ ๆ สูง ๆ ผมสีเทา ๆ ขาว ๆ นั่นอ่ะ" เจ๊หวานพูดพลางหยิบลูกชิ้นห้าไม้ใส่ถุงตามด้วยราดน้ำจิ้ม

"เฮ้ยเจ๊ ! ฉันไม่เอาแล้วนะ ลูกชิ้นอ่ะ" ว่าแล้วก็รีบดิ่งไปที่ร้านทันที

"อ้าวเห้ย ! ข้าราดน้ำจิ้มแล้ว"

"เอาไว้ก่อนแล้วกันนะเจ๊ !" เทียนสี่หันมาโบกไม้โบกมือขอโทษขอโพย แต่ก็ไม่วายถูกเจ๊หวานเท้าสะเอวบ่นให้ไล่ตามหลังมาด้วย

"นังเทียน ! ไม่ได้นะเว้ย กลับมาจ่ายตังค์ข้าก่อน นังเทียน ! 50 โว้ย ! 50"

"อ้าวคุณ !" ทันทีที่มาถึงหน้าร้าน เทียนสี่ทำทีเป็นแปลกอกแปลกใจด้วยการสงวนท่าทางความตื่นเต้นเอาไว้ทั้งที่เห็นเขาอยู่ก่อนแล้ว

เพราะตั้งแต่หลายวันก่อนที่เธอแอดไลน์ไปหาเขา ลูเซิร์นก็เอาแต่เงียบกริบไม่ได้อ่าน หรือ ทักอะไรตอบกลับมาเลย ทั้งที่เธอส่งสติกเกอร์คำว่า ฮัลโหล ! ไปหาราวกับให้ท่า คิดแล้วก็น่าอายชะมัด!