บทที่ 7

"ครับ ?"

"อุปกรณ์ทำแผล ยังมีสำสีกับแอลกอฮอล์ฆ่าเชื้อเหลืออยู่ เผื่อคุณเอาไว้ล้างแผล แต่ฉันแนะนำว่า คุณควรไปให้หมอช่วยดูอีกทีจะดีกว่า ฉันกลัวว่าแผลมันจะอักเสบ แล้วก็ติดเชื้อ"

"ขอบคุณครับ"

"ขอตัวนะคะ เดี๋ยวฉันต้องรีบไปช่วยยายเก็บร้านด้วยเหมือนกัน"

"เทียน" ลูเซิร์นเอ่ยรั้งในตอนที่เธอกำลังจะหันหลังกลับไปให้หยุดชะงัก แล้วหมุนร่างกลับมาประสานสายตากับเขาอีกครั้ง

"คะ ?"

"ผมขอยืมโทรศัพท์มือถือคุณหน่อยสิ"

"ของฉันเหรอ ?"

"ครับ รบกวนคุณ ปลดล็อกให้ด้วย" ลูเซิร์นพยักหน้าด้วยรอยยิ้มบาง ๆ ราวกับหว่านเสน่ห์ หากไม่ใช่ก็ใกล้เคียง เพราะมันกำลังทำให้ใครบางคนรู้สึกหน้าแดง

"นี่ค่ะ" เทียนสี่ยื่นให้อย่างเขิน ๆ กับโทรศัพท์มือถือรุ่นเก่าที่ดูยังไงก็รู้ว่าผ่านการใช้งานมาอย่างโชกโชน ด้วยเครื่องที่ดูคร่ำครึ ตกรุ่นไปไกลแล้ว ทว่าอีกฝ่ายกลับไม่ได้ใส่ใจอะไร

ลูเซิร์นกดเบอร์โทรศัพท์ของตัวเองแล้วโทรออก ก่อนจะตัดสายทิ้งแล้วส่งมันคืนให้กับเธอ

"นี่เบอร์ผม เมมไว้ได้เลย ช่วยแอดไลน์มาหาผมด้วย"

"อะไรนะคะ" เทียนสี่แทบไม่เชื่อหูของตัวเอง เพราะคิดว่าเขาน่าจะกำลังแอบขายขนมจีบให้เธออยู่หรือไม่ หากแต่คำตอบนั้นกลับดับฝันของเธอให้พลันสลายไป

"เผื่อว่าผมอยากสั่งข้าวเหนียวหมูปิ้งให้คุณมาส่งไง จะได้มีไว้ติดต่อกัน"

"อ๋อ โอเคค่ะ ถ้ายังไงคุณก็กลับบ้านดี ๆ นะ"

"คุณเองก็เหมือนกัน" เทียนสี่พยักหน้าพร้อมกับโบกมือลา จนรถหรูของอีกฝ่ายเคลื่อนตัวออกไป

เวลาต่อมา

ณ คฤหาสน์หรูหราภายในห้องทำงานของคาลวิน ซาร์เดญญ่า เซสส์น็อก

"อันมิ่งบอกว่ามึงบาดเจ็บ" มาเฟียหนุ่มเอ่ยปากทันทีที่ร่างสูงของมือขวาคนสนิทนั่งลงที่เก้าอี้หน้าโต๊ะทำงานในฝั่งตรงข้าม

"เพื่อให้เป็นไปตามแผนเท่านั้นเองครับ" ลูเซิร์นตอบออกมาด้วยสีหน้าที่เรียบเฉย เพราะไม่ได้รู้สึกเจ็บปวดอะไรนัก

"มึงไม่เป็นไรมากก็ดีแล้ว" คำพูดที่เย็นชา แต่แฝงไปด้วยความเป็นห่วงเป็นใยมือขวาคนสนิทที่คาลวินให้ความสำคัญมากเป็นพิเศษเสมือนน้องชายแท้ ๆ แต่ก็ทำให้คนฟังรับรู้ได้ถึงความรู้สึกนั้น

"นี่อะไร" คาลวินถามเมื่อเห็นถุงพลาสติกบางอย่างที่วางอยู่ตรงหน้าของลูเซิร์น ก่อนจะคว้ามันไปดูอย่างถือวิสาสะโดยที่ไม่ได้ปกปิดอะไร

"ข้าวเหนียวหมูปิ้ง อุปกรณ์ทำแผล" คาลวินขมวดคิ้วอย่างสงสัย เพราะของรก ๆ ราวกับเศษขยะที่ใช้แล้วทิ้งแบบนี้ลูเซิร์นไม่น่าเอาเก็บกลับมาด้วย หากจะโยนทิ้งไปกลางทางก็ยังได้ ทว่ากลับเอาติดมือมา ทั้ง ๆ ที่ที่นี่มีห้องพยาบาลรวมถึงห้องปฏิบัติการที่เพียบพร้อมสำหรับทุกอย่างอย่างแล้วทั้งการผ่าตัด ไม่เว้นแม้แต่การทำคลอด

"มึงกินของแบบนี้ด้วยเหรอ" คาลวินรู้สึกแปลกใจ แต่ไม่ได้ซักถามอะไรไปมากกว่านั้น เมื่อมีเสียงของใครบางคนที่เคาะประตูก่อนจะเดินเข้ามาปรากฏตัวด้านใน

"ขออนุญาตครับ"

"กูให้ลีวายมาดูแผล กลัวว่ามันจะติดเชื้อ"

"ขอผมดูแผลหน่อย" ลูเซิร์นนั่งนิ่งก่อนจะยื่นแขนออกไปวางไว้บนโต๊ะทำงานของมาเฟียหนุ่มตรงหน้าผู้เป็นนายให้กับคิมลีวาย ผู้เป็นแพทย์ประจำตระกูลของซาร์เดญญ่า เซสส์น็อกที่เพิ่งเดินเข้ามาได้ดูอาการของเขา

"แผลที่ทำไว้ดูดีมากแล้วครับ" คิมลีวายบอกเหมือนว่ามันไม่จำเป็นต้องทำซ้ำ แต่คาลวินกลับสะดุดตาอะไรบางอย่างที่มันดูขัด ๆ กับมือขวาของเขาไปหน่อย

"พลาสเตอร์รูปหัวใจ ไม่ดูหวานไปหน่อยเหรอ" ไม่ทันขาดคำ ลูเซิร์นก็จัดการดึงแผ่นพาสเตอร์ ซึ่งติดทับไว้ที่ผ้าพันแผลสีขาวอีกทบออกไปแล้วโยนทิ้งใส่ถังขยะที่วางอยู่ใกล้ ๆ มือทันที หลังจากที่ได้ยินคำกล่าวนั้น แล้วนั่งนิ่งให้คิมลีวายได้ทำแผล

"เรียบร้อยแล้ว ไม่ถึงกับต้องเย็บ เดี๋ยวล้างแผลอีกสักสองสามวัน แผลก็จะสมานดีเหมือนเดิม" คิมลีวายหันมาบอกกับมือขวาของผู้เป็นนาย ก่อนที่คาลวินจะเอ่ยปากกับคนตรงหน้า หลังจากที่ถามไถ่ และ ทำแผลจนแล้วเสร็จ

"หมดธุระแล้ว มึงออกไปก่อน"

"ครับ" ลูเซิร์นลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วโค้งตัวเพื่อรับคำสั่งของคาลวิน ก่อนจะคว้าถุงพลาสติกที่มีอุปกรณ์ทำแผลและห่อข้าวเหนียวหมูปิ้งที่วางไว้บนโต๊ะโยนลงไปในถังขยะอย่างไม่สนใจไยดี โดยมีสายตาอันคมกริบของคาลวินและคิมลีวายที่มองตามการกระทำเหล่านั้น จนกระทั่งฟอร์ลันเปิดประตูให้ลูเซิร์นได้เดินกลับออกไป