Mag-log inShare
บทที่ 7
Huling Na-update:
2026-03-12 13:26:34"ครับ ?"
"อุปกรณ์ทำแผล ยังมีสำสีกับแอลกอฮอล์ฆ่าเชื้อเหลืออยู่ เผื่อคุณเอาไว้ล้างแผล แต่ฉันแนะนำว่า คุณควรไปให้หมอช่วยดูอีกทีจะดีกว่า ฉันกลัวว่าแผลมันจะอักเสบ แล้วก็ติดเชื้อ" "ขอบคุณครับ" "ขอตัวนะคะ เดี๋ยวฉันต้องรีบไปช่วยยายเก็บร้านด้วยเหมือนกัน" "เทียน" ลูเซิร์นเอ่ยรั้งในตอนที่เธอกำลังจะหันหลังกลับไปให้หยุดชะงัก แล้วหมุนร่างกลับมาประสานสายตากับเขาอีกครั้ง "คะ ?" "ผมขอยืมโทรศัพท์มือถือคุณหน่อยสิ" "ของฉันเหรอ ?" "ครับ รบกวนคุณ ปลดล็อกให้ด้วย" ลูเซิร์นพยักหน้าด้วยรอยยิ้มบาง ๆ ราวกับหว่านเสน่ห์ หากไม่ใช่ก็ใกล้เคียง เพราะมันกำลังทำให้ใครบางคนรู้สึกหน้าแดง "นี่ค่ะ" เทียนสี่ยื่นให้อย่างเขิน ๆ กับโทรศัพท์มือถือรุ่นเก่าที่ดูยังไงก็รู้ว่าผ่านการใช้งานมาอย่างโชกโชน ด้วยเครื่องที่ดูคร่ำครึ ตกรุ่นไปไกลแล้ว ทว่าอีกฝ่ายกลับไม่ได้ใส่ใจอะไร ลูเซิร์นกดเบอร์โทรศัพท์ของตัวเองแล้วโทรออก ก่อนจะตัดสายทิ้งแล้วส่งมันคืนให้กับเธอ "นี่เบอร์ผม เมมไว้ได้เลย ช่วยแอดไลน์มาหาผมด้วย" "อะไรนะคะ" เทียนสี่แทบไม่เชื่อหูของตัวเอง เพราะคิดว่าเขาน่าจะกำลังแอบขายขนมจีบให้เธออยู่หรือไม่ หากแต่คำตอบนั้นกลับดับฝันของเธอให้พลันสลายไป "เผื่อว่าผมอยากสั่งข้าวเหนียวหมูปิ้งให้คุณมาส่งไง จะได้มีไว้ติดต่อกัน" "อ๋อ โอเคค่ะ ถ้ายังไงคุณก็กลับบ้านดี ๆ นะ" "คุณเองก็เหมือนกัน" เทียนสี่พยักหน้าพร้อมกับโบกมือลา จนรถหรูของอีกฝ่ายเคลื่อนตัวออกไป เวลาต่อมา ณ คฤหาสน์หรูหราภายในห้องทำงานของคาลวิน ซาร์เดญญ่า เซสส์น็อก "อันมิ่งบอกว่ามึงบาดเจ็บ" มาเฟียหนุ่มเอ่ยปากทันทีที่ร่างสูงของมือขวาคนสนิทนั่งลงที่เก้าอี้หน้าโต๊ะทำงานในฝั่งตรงข้าม "เพื่อให้เป็นไปตามแผนเท่านั้นเองครับ" ลูเซิร์นตอบออกมาด้วยสีหน้าที่เรียบเฉย เพราะไม่ได้รู้สึกเจ็บปวดอะไรนัก "มึงไม่เป็นไรมากก็ดีแล้ว" คำพูดที่เย็นชา แต่แฝงไปด้วยความเป็นห่วงเป็นใยมือขวาคนสนิทที่คาลวินให้ความสำคัญมากเป็นพิเศษเสมือนน้องชายแท้ ๆ แต่ก็ทำให้คนฟังรับรู้ได้ถึงความรู้สึกนั้น "นี่อะไร" คาลวินถามเมื่อเห็นถุงพลาสติกบางอย่างที่วางอยู่ตรงหน้าของลูเซิร์น ก่อนจะคว้ามันไปดูอย่างถือวิสาสะโดยที่ไม่ได้ปกปิดอะไร "ข้าวเหนียวหมูปิ้ง อุปกรณ์ทำแผล" คาลวินขมวดคิ้วอย่างสงสัย เพราะของรก ๆ ราวกับเศษขยะที่ใช้แล้วทิ้งแบบนี้ลูเซิร์นไม่น่าเอาเก็บกลับมาด้วย หากจะโยนทิ้งไปกลางทางก็ยังได้ ทว่ากลับเอาติดมือมา ทั้ง ๆ ที่ที่นี่มีห้องพยาบาลรวมถึงห้องปฏิบัติการที่เพียบพร้อมสำหรับทุกอย่างอย่างแล้วทั้งการผ่าตัด ไม่เว้นแม้แต่การทำคลอด "มึงกินของแบบนี้ด้วยเหรอ" คาลวินรู้สึกแปลกใจ แต่ไม่ได้ซักถามอะไรไปมากกว่านั้น เมื่อมีเสียงของใครบางคนที่เคาะประตูก่อนจะเดินเข้ามาปรากฏตัวด้านใน "ขออนุญาตครับ" "กูให้ลีวายมาดูแผล กลัวว่ามันจะติดเชื้อ" "ขอผมดูแผลหน่อย" ลูเซิร์นนั่งนิ่งก่อนจะยื่นแขนออกไปวางไว้บนโต๊ะทำงานของมาเฟียหนุ่มตรงหน้าผู้เป็นนายให้กับคิมลีวาย ผู้เป็นแพทย์ประจำตระกูลของซาร์เดญญ่า เซสส์น็อกที่เพิ่งเดินเข้ามาได้ดูอาการของเขา "แผลที่ทำไว้ดูดีมากแล้วครับ" คิมลีวายบอกเหมือนว่ามันไม่จำเป็นต้องทำซ้ำ แต่คาลวินกลับสะดุดตาอะไรบางอย่างที่มันดูขัด ๆ กับมือขวาของเขาไปหน่อย "พลาสเตอร์รูปหัวใจ ไม่ดูหวานไปหน่อยเหรอ" ไม่ทันขาดคำ ลูเซิร์นก็จัดการดึงแผ่นพาสเตอร์ ซึ่งติดทับไว้ที่ผ้าพันแผลสีขาวอีกทบออกไปแล้วโยนทิ้งใส่ถังขยะที่วางอยู่ใกล้ ๆ มือทันที หลังจากที่ได้ยินคำกล่าวนั้น แล้วนั่งนิ่งให้คิมลีวายได้ทำแผล "เรียบร้อยแล้ว ไม่ถึงกับต้องเย็บ เดี๋ยวล้างแผลอีกสักสองสามวัน แผลก็จะสมานดีเหมือนเดิม" คิมลีวายหันมาบอกกับมือขวาของผู้เป็นนาย ก่อนที่คาลวินจะเอ่ยปากกับคนตรงหน้า หลังจากที่ถามไถ่ และ ทำแผลจนแล้วเสร็จ "หมดธุระแล้ว มึงออกไปก่อน" "ครับ" ลูเซิร์นลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วโค้งตัวเพื่อรับคำสั่งของคาลวิน ก่อนจะคว้าถุงพลาสติกที่มีอุปกรณ์ทำแผลและห่อข้าวเหนียวหมูปิ้งที่วางไว้บนโต๊ะโยนลงไปในถังขยะอย่างไม่สนใจไยดี โดยมีสายตาอันคมกริบของคาลวินและคิมลีวายที่มองตามการกระทำเหล่านั้น จนกระทั่งฟอร์ลันเปิดประตูให้ลูเซิร์นได้เดินกลับออกไป
Pinakabagong kabanata
สัมพันธ์รักทายาทมาเฟียคนสุดท้าย บทที่ 11
"เปล่านี่คะ ทำไมถึงคิดแบบนั้น""หน้าคุณมันฟ้อง""ชัดขนาดนั้นเลยเหรอ" เทียนสี่ยกสองมือขึ้นลูบข้างแก้มขาว ๆ ขณะที่พึมพำเบา ๆ กับตัวเอง ไม่รู้ว่ามันดูตึงเครียดขนาดไหนอีกคนถึงได้มองออก"ตกลงว่าใช่รึเปล่า" ลูเซิร์นย้ำถาม พลางหันหน้ามาสบตากับเธอ"เปล่าค่ะ ฉันเต็มใจ" เทียนสี่ตอบออกไปเพียงแค่นั้นก็หันหน้ามองออกไปด้านหน้าตัวรถทันที กลัวว่าจะเผลอสบตาอีกฝ่ายนานเกินไปกว่านี้"มองหน้าฉันทำไมคะ ไม่ออกรถเหรอ" เทียนสี่หันกลับมาถาม เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายยังคงเอาแต่จ้องมองเธออยู่แบบนั้น ไม่ยอมขับรถออกไปเสียที"เห็นคุณแต่งชุดนี้ ก็ดูสดใสดีอยู่เหมือนกัน" คำกล่าวของลูเซิร์นพาให้เทียนสี่ก้มลงมองชุดนักศึกษากระโปรงทรงสอบของตัวเอง ซึ่งพอนั่งมันก็ร่นขึ้นมาเหนือหัวเข่าเล็ก จนเห็นโคนขาเรียวขาวจัด ๆ ชวนให้ดึงดูดแก่สายตา"ชมผู้หญิงคนอื่นแบบนี้ แฟนคุณรู้ จะไม่ว่าเอาเหรอ" เทียนสี่แสร้งถาม เพราะอยากรู้ว่าการที่เขาไม่อ่านไลน์ที่เธอส่งสติกเกอร์ไปหานั้นอาจเป็นเพราะเขามีคนรักอยู่แล้วก็ได้ คงกลัวว่าจะผิดใจกันเลยไม่อ่านและไม่ได้ตอบไลน์ของเธอที่ทักไปก่อนหน้านั้น"ผมยังไม่มีแฟน" คำตอบของลูเซิร์นเป็นเสมือนการปลดล็อกในสิ่งเทียนสี
สัมพันธ์รักทายาทมาเฟียคนสุดท้าย บทที่ 10
"บอกว่าไม่ได้จีบไงเจ๊" เทียนสี่ขยับปากให้ได้ยินกันแค่สองคน แต่ก็ดูเหมือนว่ามันจะไม่รอดพ้นไปจากสายตาอันคมกริบของคนที่ยืนมองดูอยู่ใกล้ ๆ"คุณลองชิมดูหน่อยไหม ลูกชิ้นเจ๊หวาน กินแล้วไม่อ้วน ถ้าบ้วนทิ้ง !" ว่าแล้วเทียนสี่ก็หันไปหาร่างสูงของคนที่ออกตังค์ค่าลูกชิ้นให้"นังเทียน !" คำพูดของเทียนสี่ทำเอาเจ๊หวานที่กำลังดูอารมณ์ดีหุบยิ้มลงในทันทีเมื่อมีควันออกจากหู"ล้อเล่นน่า ! ลองกินดูสิคุณ ลูกชิ้นร้านเจ๊หวานเนี่ย ไม่ได้ผสมแป้งเลยนะ เนื้อเนี่ยเหนียวหนึบ ยิ่งกว่ายางรถยนต์""อีนัง..." ตรงนี้เจ๊หวานแค่ขยับปาก เพราะความเกรงใจคุณยายกลิ่นเกษรที่แกเป็นผู้หลักผู้ใหญ่ ไหนจะคอยหยิบยื่นน้ำใจด้วยข้าวเหนียวหมูปิ้งให้ไม่เว้นแต่ละวัน หนำซ้ำยังมีพ่อเทพบุตรรูปหล่อที่ยืนอมยิ้มอยู่ใกล้ ๆ ส่งผลให้เจ๊หวานแกเลยต้องรับบทนางเอกผู้ถูกกระทำปล่อยให้เทียนสี่กลายเป็นผู้ร้ายไปซะอย่างงั้น"นังเทียน แกเคยกินยางรถยนต์รึไง !" เจ๊หวานหันมาต่อปาก แต่เทียนสี่ก็กลับไม่ใส่ใจ"บ่นอะไรเจ๊ ! ลูกค้ามาโน้นแล้ว รีบไปขายของสิ" เทียนสี่ชี้นิ้วบอกให้รู้ เมื่อเห็นเด็กนักเรียนเริ่มทยอยกันมาที่หน้าร้าน ก่อนที่เจ๊หวานจะชายตาแลตาม"เออ ๆ ข้าไปละ
สัมพันธ์รักทายาทมาเฟียคนสุดท้าย บทที่ 9
"อ้าวเทียน กลับมาแล้วเหรอ" เป็นคุณยาย กลิ่นเกษร หรือ ยายษร ที่หันมาทักทายหลานสาวสุดที่รัก หลังกลับจากมหาวิทยาลัยเหมือนเช่นทุกครั้ง"ค่ะยาย แล้วนี่..." เทียนสี่มองคนตัวสูงที่ยืนดูคุณยายของเธอกำลังปิ้งหมูในเตาถ่านอย่างตั้งอกตั้งใจ ก่อนจะถอดแว่นกันแดดหรูหราสีดำออกแล้วหันมาสบตาให้กับเธอ เพียงเท่านั้นเทียนสี่ก็รีบหันไปหาคุณยายที่เอ่ยปากขึ้นมาแทน"กับคุณคนนี้ รู้จักกันจริง ๆ สินะ" คุณยายสบตากับหลานสาวสลับไปมากับชายหนุ่มที่หน้าตาดูหล่อเหลาท่าทางดูดีมีฐานะคนนี้ที่มารู้จักกับหลานสาวของตัวเองอย่างไม่น่าเชื่อ"ก็...คนที่หนูเคยเล่าให้ฟังไงคะ ว่าคุณเขาเคยช่วยหนูไว้ เมื่อหลายวันก่อน" คนเป็นหลานยิ้มหน้าเจื่อนเมื่ออีกฝ่ายยังไม่ได้กล่าวคำทักทายใด ๆ กลับมา เอาแต่มองหน้าของเธอสลับกับคุณยายในระหว่างที่พูดคุยกันทว่ากลับมีเสียงหนึ่งดังขึ้นมาแทนที่"นังเทียน ! 50 บาท จ่ายมาค่าลูกชิ้น" เจ๊หวานแผดเสียงเข้าใส่ไม่ทันได้หยุดพักหายใจก็ยื่นถุงลูกชิ้นให้เทียนสี่ด้วยอาการเหนื่อยหอบตามวัยของสาวก้าวเข้าเลข 3 พร้อมทั้งกระดิกนิ้วมือขอเงินค่าลูกชิ้นปิ้งจากคนที่สั่งทิ้งไว้
สัมพันธ์รักทายาทมาเฟียคนสุดท้าย บทที่ 8
"เรื่องนั้นไปถึงไหนแล้ว" คาลวินไม่ได้สนใจอะไรหลังจากนั้น ดึงสายตากลับมาสั่งให้คิมลีวายนั่งลงแทนที่ของมือขวาที่เดินกลับออกไปแล้ว "เรียบร้อยดีครับ ผมเลือกตัวที่ดีที่สุดเอาไว้แล้ว" "คิดว่ามันจะสำเร็จไหม" คำถามที่ดูเหมือนจะคิดหนักทำให้คิมลีวายมองออกอย่างชัดเจน "ถึงไม่สำเร็จ ผมว่าคุณคาลวินคงมีแผนการสำรองเอาไว้แล้ว" คาลวินพยักหน้าตอบคิมลีวายว่าเขามีแผนการอย่างที่ว่านั่นจริง ๆ แต่มันคงต้องอาศัยปัจจัยอีกหลายอย่าง และ ตัวแปรสำคัญในเรื่องนี้ร่วมด้วย เวลาต่อมา ลูเซิร์นเดินเข้ามาภายในห้องของตัวเอง ล้วงเอาผ้าเช็ดหน้าที่เปื้อนเลือดออกจากกระเป๋าเสื้อสูทที่สวมอยู่วางในตู้ลิ้นชักข้างเตียง ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมถึงได้เอาเก็บกลับมาด้วย ทั้งที่จะส่งคืนเจ้าของ หรือ โยนทิ้งไว้ที่ไหนสักแห่งยังได้ ครืด ~ ปลายนิ้วมือเรียวยาวกดเลื่อนหน้าจอโทรศัพท์มือถือที่มีใครบางคนแอดไลน์เพิ่มเพื่อนเข้ามาใหม่ "เทียนสี่" เรียวฝีปากหยักขยับอ่านชื่อเจ้าของแอคเคาท์ไลน์ดังกล่าวเบา ๆ ก่อนจะปัดหน้าจอนั้นทิ้งไปอย่างไม่ได้ใส่ใจ อีกทั้งยังกดโทรออกหาใครอีกคนที่พยายามโทรเข้ามาหาเขาอยู่นานหลายสาย เมื่อไม่กี่นาทีที่ผ่านมานี้ "ว่
สัมพันธ์รักทายาทมาเฟียคนสุดท้าย บทที่ 7
"ครับ ?""อุปกรณ์ทำแผล ยังมีสำสีกับแอลกอฮอล์ฆ่าเชื้อเหลืออยู่ เผื่อคุณเอาไว้ล้างแผล แต่ฉันแนะนำว่า คุณควรไปให้หมอช่วยดูอีกทีจะดีกว่า ฉันกลัวว่าแผลมันจะอักเสบ แล้วก็ติดเชื้อ""ขอบคุณครับ""ขอตัวนะคะ เดี๋ยวฉันต้องรีบไปช่วยยายเก็บร้านด้วยเหมือนกัน""เทียน" ลูเซิร์นเอ่ยรั้งในตอนที่เธอกำลังจะหันหลังกลับไปให้หยุดชะงัก แล้วหมุนร่างกลับมาประสานสายตากับเขาอีกครั้ง"คะ ?""ผมขอยืมโทรศัพท์มือถือคุณหน่อยสิ""ของฉันเหรอ ?""ครับ รบกวนคุณ ปลดล็อกให้ด้วย" ลูเซิร์นพยักหน้าด้วยรอยยิ้มบาง ๆ ราวกับหว่านเสน่ห์ หากไม่ใช่ก็ใกล้เคียง เพราะมันกำลังทำให้ใครบางคนรู้สึกหน้าแดง"นี่ค่ะ" เทียนสี่ยื่นให้อย่างเขิน ๆ กับโทรศัพท์มือถือรุ่นเก่าที่ดูยังไงก็รู้ว่าผ่านการใช้งานมาอย่างโชกโชน ด้วยเครื่องที่ดูคร่ำครึ ตกรุ่นไปไกลแล้ว ทว่าอีกฝ่ายกลับไม่ได้ใส่ใจอะไรลูเซิร์นกดเบอร์โทรศัพท์ของตัวเองแล้วโทรออก ก่อนจะตัดสายทิ้งแล้วส่งมันคืนให้กับเธอ"นี่เบอร์ผม เมมไว้ได้เลย ช่วยแอดไลน์มาหาผมด้วย""อะไรนะคะ" เทียนสี่แทบไม่เชื่อหูของตัวเอง เพราะคิดว่าเขาน่าจะกำลังแอบขายขนมจีบให้เธออยู่หรือไม่ หากแต่คำตอบนั้นกลับดับฝันของเธอให้พลันส
สัมพันธ์รักทายาทมาเฟียคนสุดท้าย บทที่ 6
เทียนสี่จ้องไปที่ดวงตาอันคมกริบที่มีโอกาสได้สบมองใกล้ ๆ และ สังเกตดูชัด ๆ จนเห็นว่าเขามีดวงตาสีดำที่นัยย์ตาดำรอบนอกเป็นสีเทาแกมฟ้า ในขณะที่รัศมีของดวงตาด้านในเป็นสีดำ ส่วนอีกข้างเป็นสีน้ำตาลเหมือนกับคนเอเชียทั่วไป ส่วนผมเป็นสีเทาขาวที่ดูเป็นธรรมชาติตามแต่กำเนิด และ นั่นทำให้ลูเซิร์นเงียบกริบ โดยไม่พูดอะไรออกมา เพราะดวงตาเป็นสิ่งที่เขาไม่โอเคที่สุดบนใบหน้าของตัวเอง จนไม่อยากเอ่ยถึงมันเทียนสี่ขยับห่างออกมาเล็กน้อย เพราะรู้สึกได้ว่าเมื่อครู่ตัวเองยื่นร่างเข้าไปใกล้เขามากจนเกินไป ด้วยความที่สงสัยกับสีของดวงตาที่ได้เห็น แต่เพราะอีกฝ่ายไม่ยอมตอบอะไร เธอถึงได้เปลี่ยนคำถาม"คุณมีญาติพี่น้องรึเปล่า""ผมตัวคนเดียวมาตั้งแต่เกิด มีแค่เจ้านายกับเพื่อนร่วมงานเท่านั้น""เหมือนกันเลย พ่อแม่ฉันก็เสียไปหมดแล้ว ไม่มีพี่ ไม่มีน้อง มีแค่ยายสองคนเท่านั้น ยายบอกว่าฉันเกิดที่เกาหลี ฉันยังไม่อยากเชื่อเลย" รอยยิ้มกลบเกลื่อนที่ปรากฏบนใบหน้าของเทียนสี่กำลังเป็นเป้าสายตาของใครบางคน ซึ่งจ้องมองมาที่เธอ โดยที่ไม่อาจละสายตาไปได้"จ้องหน้าฉันทำไม มีอะไรรึเปล่า" เทียนสี่เอ่ยถาม เพราะเห็นว่าอีกฝ่ายเอาแต่มองหน้าเธอนานเ
Maaari mong magustuhan
