로그인공유
บทที่ 7
게시일:
2026-03-12 13:26:34"ครับ ?"
"อุปกรณ์ทำแผล ยังมีสำสีกับแอลกอฮอล์ฆ่าเชื้อเหลืออยู่ เผื่อคุณเอาไว้ล้างแผล แต่ฉันแนะนำว่า คุณควรไปให้หมอช่วยดูอีกทีจะดีกว่า ฉันกลัวว่าแผลมันจะอักเสบ แล้วก็ติดเชื้อ" "ขอบคุณครับ" "ขอตัวนะคะ เดี๋ยวฉันต้องรีบไปช่วยยายเก็บร้านด้วยเหมือนกัน" "เทียน" ลูเซิร์นเอ่ยรั้งในตอนที่เธอกำลังจะหันหลังกลับไปให้หยุดชะงัก แล้วหมุนร่างกลับมาประสานสายตากับเขาอีกครั้ง "คะ ?" "ผมขอยืมโทรศัพท์มือถือคุณหน่อยสิ" "ของฉันเหรอ ?" "ครับ รบกวนคุณ ปลดล็อกให้ด้วย" ลูเซิร์นพยักหน้าด้วยรอยยิ้มบาง ๆ ราวกับหว่านเสน่ห์ หากไม่ใช่ก็ใกล้เคียง เพราะมันกำลังทำให้ใครบางคนรู้สึกหน้าแดง "นี่ค่ะ" เทียนสี่ยื่นให้อย่างเขิน ๆ กับโทรศัพท์มือถือรุ่นเก่าที่ดูยังไงก็รู้ว่าผ่านการใช้งานมาอย่างโชกโชน ด้วยเครื่องที่ดูคร่ำครึ ตกรุ่นไปไกลแล้ว ทว่าอีกฝ่ายกลับไม่ได้ใส่ใจอะไร ลูเซิร์นกดเบอร์โทรศัพท์ของตัวเองแล้วโทรออก ก่อนจะตัดสายทิ้งแล้วส่งมันคืนให้กับเธอ "นี่เบอร์ผม เมมไว้ได้เลย ช่วยแอดไลน์มาหาผมด้วย" "อะไรนะคะ" เทียนสี่แทบไม่เชื่อหูของตัวเอง เพราะคิดว่าเขาน่าจะกำลังแอบขายขนมจีบให้เธออยู่หรือไม่ หากแต่คำตอบนั้นกลับดับฝันของเธอให้พลันสลายไป "เผื่อว่าผมอยากสั่งข้าวเหนียวหมูปิ้งให้คุณมาส่งไง จะได้มีไว้ติดต่อกัน" "อ๋อ โอเคค่ะ ถ้ายังไงคุณก็กลับบ้านดี ๆ นะ" "คุณเองก็เหมือนกัน" เทียนสี่พยักหน้าพร้อมกับโบกมือลา จนรถหรูของอีกฝ่ายเคลื่อนตัวออกไป เวลาต่อมา ณ คฤหาสน์หรูหราภายในห้องทำงานของคาลวิน ซาร์เดญญ่า เซสส์น็อก "อันมิ่งบอกว่ามึงบาดเจ็บ" มาเฟียหนุ่มเอ่ยปากทันทีที่ร่างสูงของมือขวาคนสนิทนั่งลงที่เก้าอี้หน้าโต๊ะทำงานในฝั่งตรงข้าม "เพื่อให้เป็นไปตามแผนเท่านั้นเองครับ" ลูเซิร์นตอบออกมาด้วยสีหน้าที่เรียบเฉย เพราะไม่ได้รู้สึกเจ็บปวดอะไรนัก "มึงไม่เป็นไรมากก็ดีแล้ว" คำพูดที่เย็นชา แต่แฝงไปด้วยความเป็นห่วงเป็นใยมือขวาคนสนิทที่คาลวินให้ความสำคัญมากเป็นพิเศษเสมือนน้องชายแท้ ๆ แต่ก็ทำให้คนฟังรับรู้ได้ถึงความรู้สึกนั้น "นี่อะไร" คาลวินถามเมื่อเห็นถุงพลาสติกบางอย่างที่วางอยู่ตรงหน้าของลูเซิร์น ก่อนจะคว้ามันไปดูอย่างถือวิสาสะโดยที่ไม่ได้ปกปิดอะไร "ข้าวเหนียวหมูปิ้ง อุปกรณ์ทำแผล" คาลวินขมวดคิ้วอย่างสงสัย เพราะของรก ๆ ราวกับเศษขยะที่ใช้แล้วทิ้งแบบนี้ลูเซิร์นไม่น่าเอาเก็บกลับมาด้วย หากจะโยนทิ้งไปกลางทางก็ยังได้ ทว่ากลับเอาติดมือมา ทั้ง ๆ ที่ที่นี่มีห้องพยาบาลรวมถึงห้องปฏิบัติการที่เพียบพร้อมสำหรับทุกอย่างอย่างแล้วทั้งการผ่าตัด ไม่เว้นแม้แต่การทำคลอด "มึงกินของแบบนี้ด้วยเหรอ" คาลวินรู้สึกแปลกใจ แต่ไม่ได้ซักถามอะไรไปมากกว่านั้น เมื่อมีเสียงของใครบางคนที่เคาะประตูก่อนจะเดินเข้ามาปรากฏตัวด้านใน "ขออนุญาตครับ" "กูให้ลีวายมาดูแผล กลัวว่ามันจะติดเชื้อ" "ขอผมดูแผลหน่อย" ลูเซิร์นนั่งนิ่งก่อนจะยื่นแขนออกไปวางไว้บนโต๊ะทำงานของมาเฟียหนุ่มตรงหน้าผู้เป็นนายให้กับคิมลีวาย ผู้เป็นแพทย์ประจำตระกูลของซาร์เดญญ่า เซสส์น็อกที่เพิ่งเดินเข้ามาได้ดูอาการของเขา "แผลที่ทำไว้ดูดีมากแล้วครับ" คิมลีวายบอกเหมือนว่ามันไม่จำเป็นต้องทำซ้ำ แต่คาลวินกลับสะดุดตาอะไรบางอย่างที่มันดูขัด ๆ กับมือขวาของเขาไปหน่อย "พลาสเตอร์รูปหัวใจ ไม่ดูหวานไปหน่อยเหรอ" ไม่ทันขาดคำ ลูเซิร์นก็จัดการดึงแผ่นพาสเตอร์ ซึ่งติดทับไว้ที่ผ้าพันแผลสีขาวอีกทบออกไปแล้วโยนทิ้งใส่ถังขยะที่วางอยู่ใกล้ ๆ มือทันที หลังจากที่ได้ยินคำกล่าวนั้น แล้วนั่งนิ่งให้คิมลีวายได้ทำแผล "เรียบร้อยแล้ว ไม่ถึงกับต้องเย็บ เดี๋ยวล้างแผลอีกสักสองสามวัน แผลก็จะสมานดีเหมือนเดิม" คิมลีวายหันมาบอกกับมือขวาของผู้เป็นนาย ก่อนที่คาลวินจะเอ่ยปากกับคนตรงหน้า หลังจากที่ถามไถ่ และ ทำแผลจนแล้วเสร็จ "หมดธุระแล้ว มึงออกไปก่อน" "ครับ" ลูเซิร์นลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วโค้งตัวเพื่อรับคำสั่งของคาลวิน ก่อนจะคว้าถุงพลาสติกที่มีอุปกรณ์ทำแผลและห่อข้าวเหนียวหมูปิ้งที่วางไว้บนโต๊ะโยนลงไปในถังขยะอย่างไม่สนใจไยดี โดยมีสายตาอันคมกริบของคาลวินและคิมลีวายที่มองตามการกระทำเหล่านั้น จนกระทั่งฟอร์ลันเปิดประตูให้ลูเซิร์นได้เดินกลับออกไป
최신 챕터
สัมพันธ์รักทายาทมาเฟียคนสุดท้าย บทที่ 172
"ขึ้นรถ !" เสียงนั้นฟังดูเข้มและดุดัน จนเหมือนเป็นการบังคับให้เพื่อให้เธอยอมไปกับเขา หากแต่นิสัยของเทียนสี่ที่ดื้อรั้นและไม่ยอมฟังใครง่าย ๆ อยู่แล้วก็เลือกที่จะไม่ทำตาม "ฉันบอกแล้วไงว่าจะแวะไปหายาย นายกลับไปได้เลย" พูดบอกถึงตรงนี้ก็เดินเลี่ยงไปอีกทาง หากแต่เซย์ยะกลับปรี่เข้ามาคว้าเรียวแขนเธอเอาไว้ หมับ ! "ไปขึ้นรถ !" น้ำเสียงแข็งกร้าวบอกกับเธอพร้อมกับแรงบีบที่กดเข้ามาที่เรียวแขนจนรู้สึกได้ถึงความเจ็บจากการถูกบังคับและฝืนใจ แต่ทันใดนั้นเอง หยางฟานที่มองเหตุเหตุหาฝการณ์ตั้งแต่ต้นก็พุ่งเข้ามาคว้าตัวเทียนสี่ให้หลบมาอยู่ด้านหลังของเขาแทน "นี่ลื้อทำอะไร ไม่ได้ยินที่อีบอกรึไงว่าไม่ไปลื้อหูตึงเหรอ ?" หยางฟานถามเสียงเรียบจ้องหน้าเซย์ยะอย่างไม่พอใจ ก่อนที่เขาจะถูกฝ่ามือแกร่งกระแทกเข้ามาที่ต้นคออย่างจัง ผัวะ ! "ถอยไปไอ้กระจอก !" หยางฟานถูกสันมือหนาฟาดเข้าที่ต้นคอจนคอแทบเคล็ด หากแต่เขาก็ไม่เกรงกลัวพุ่งเข้าไปกรชากคอเสื้อของเซย์ย่าแล้วชกเข้าที่ใบหน้าไปหนึ่งที แต่น้ำหนักไม่พอให้อีกฝ่ายล้มลงหรือรู้สึกระคายเคืองแม้แต่น้อย หากแต่เป็นหยางฟานเองที่ถูกกำปั้นหนัก ๆ ซัดเข้าที่ใบหน้าทั้งสองข้า
สัมพันธ์รักทายาทมาเฟียคนสุดท้าย บทที่ 171
คำถามของหยางฟานทำให้เทียนสี่ถึงกับนิ่งไป เพราะรู้ดีถึงความต้องการบางอย่างที่วิคเตอร์ต้องการจากเธอ หากแต่เทียนสี่กลับไม่ได้พูดมันออกไป เพราะเรื่องพวกนี้หยางฟานไม่ควรจะต้องมารับรู้ แค่เขาต้องมาเดือดร้อน เพราะวิคเตอร์พยายามเล่นงานคนรอบตัวเธอก็รู้สึกแย่มากพอแล้ว "ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกัน บางทีเขาอาจจะไม่พอใจอะไรฉันอยู่ก็ได้ แต่ช่างเถอะ นายไม่เป็นไรก็ดีแล้ว ฉันต้องขอโทษนายกับพ่อของนายด้วยที่ทำให้ต้องมาเดือดร้อนเพราะฉันที่เป็นต้นเหตุ ฉันอยากให้นายพยายามอยู่ให้ห่างจากฉัน อย่างก็เพื่อไม่ให้คนพวกนั้นกลับมาเล่นงานนานได้ ฉันขอโทษจริง ๆ นะ หยางฟานต่อจากนี้เราไม่ควรเจอกันอีก" "ลื้อพูดอะไร อั๊วไม่เคยใส่ใจเรื่องพวกนี้เลย แต่นี่อั๊วยิ่งรู้ว่าลื้อกำลังตกอยู่ในอันตรายจะให้อั๊วทิ้งลื้อไปได้ยังไง" "ฉันรู้ว่านายรู้สึกยังไง แต่นายคือเพื่อนของฉันแล้วจะให้ฉันยอมเห็นนายถูกทำร้ายได้ยังไง นายคือเพื่อนนะหยางฟาน จะเป็นอย่างอื่นก็คงไม่ได้ ถ้านายไม่ตัดใจ ก็ได้โปรดรู้เอาไว้ว่าอย่าเข้ามาใกล้ฉันอีก นายกับพ่อของนายจะไม่ปลอดภัย หนีให้ห่างจากฉันเถอะนะหยางฟาน อย่างน้อย ก็เพื่อรักษาความสัมพันธ์ที่ดีของเพื่อนเอาไว้"
สัมพันธ์รักทายาทมาเฟียคนสุดท้าย บทที่ 170
ความอดทนอดกลั้นขาดสะบั้นลง เมื่อความยั่วเย้าเร้าอารมณ์ที่เธอปลุกปั่นให้เขาลุกฮือขึ้นมาจนหยุดไว้ไม่ได้ หมับ ! ลูเซิร์นพลิกตัวขึ้นมาคร่อมร่างเธอไว้แล้วดันเรียวขาให้อ้าถ่างออกจากกัน ก่อนจะเสียบเสยแท่งเอ็นดุ้นใหญ่เข้าไปในร่องรักคราวเดียวจนมิดลำโคน ปึก ! "อ๊า !" เทียนสี่หยาดน้ำตารินไหล เมื่อลำเอ็นแท่งใหญ่ถูกดันเข้ามาในคราวเดียวจนเธอไม่ทันได้ตั้งตัว ความใหญ่โตถาโถมเขาหากลีบอวบอ้าที่ยังมีร่องรอยของการเสียดสีอย่างหนักหน่วงจากบนรักเร่าร้อนของเมื่อคืนทำให้เธอรู้สึกเสียวซ่านปนความเจ็บร้าวระบมอยู่ลึก ๆ หากแต่เธอกลับใจสู้ เด้งสะโพกอวบเข้าใส่ลำเอ็นที่อัดกระแทกเข้ามาหาเธออย่างเน้น ๆ "ดื้อเหลือเกิน ไม่รู้จะห้ามยังไง" ลูเซิร์นพูดขึ้นพลางบีบขยำไปที่ก้นอวบใหญ่จับสะโพกเธอล็อกไว้ไม่ให้ขยับหนีแล้วอันลำเอ็นเข้าไปในรูรักจนมันปลิ้นอ้าออกจากกันซ้ำแล้วซ้ำอีก ทำเธอเสียวซ่านไปถึงท้องน้อย ขณะที่ลำเอ็นแล่นเข้าออกในจังหวะที่ถี่รัว ลมหายใจของทั้งคู่หอบกระชั้นชิด ขณะที่ใบหน้าคมฝังปลายจมูกโ่ด่งเข้าหาซอกคอขาวระหงดูดดึงจนเกิดรอยแดงที่เขาฝังลึกเอาไว้ราวกับตีตราจองไม่ให้ใครกล้ามาซ้ำ หรือ เอาตัวเธอไปได้ สัมผัสหยาบ
สัมพันธ์รักทายาทมาเฟียคนสุดท้าย บทที่ 169
เวลาต่อมา "อื้อ" เทียนสี่ขยับตัวปรือตาขึ้นอย่างสะลึมสะลือเมื่อใบหน้าถูกสัมผัสด้วยฝ่ามือกับผ้าที่เปียกพอหมาด ๆ ทำเธอรู้สึกตัวแล้วพลิกนอนตะแคงหาคนที่ปลุกให้ตื่นด้วยน้ำเย็น ๆ ภายในห้องอับอบอุ่นสบาย "ลูเซิร์น" เธอเอ่ยชื่อของเขาด้วยน้ำเสียงที่แหบแห้ง ไอร้อนจากผิวกาย ทำให้ลูเซิร์นต้องหาผ้าชุบน้ำมาเช็ดตัวเพื่อให้ไข้ลดลงไป เธอยิ้มอ่อน ๆ ให้เขาทันที เมื่อลืมตาขึ้นมาเห็นเขาเป็นคนแรกตามที่อีกคนได้บอกเธอไว้จริง ๆ ไม่ผิดคำพูด "กี่โมงแล้ว ?" เธอถามเขาเสียงเบา จนแทบไม่ได้ยินเสียง "บ่ายสองแล้วค่ะคนเก่ง ไข้ขึ้น แต่ไม่เป็นไรลีวายมาดูแล้วบอกให้ผมป้อนยาลดไข้ให้คุณไปแล้ว" "ป้อน ?" เทียนสี่ไม่รู้ตัวเลยว่าเธอกินยาไปตั้งแต่เมื่อไหร่ "ฉันตื่นมากินยาตั้งแต่ตอนไหนกันคะ" ริมฝีปากหยักยกขึ้นตรงมุมปากเล็ก ๆ "ผมไม่ปลุกหรือกวนคุณให้ตื่นเลย อยากให้คุณได้พัก" ดูเหมือนจะตอบไม่ตรงคำถาม "แล้วป้อนยายังไงคะ" เธอเอียงใบหน้าพลางกะพริบตาปริบ ๆ ขึ้นลงเบา ๆ เป็นจังหวะช้า ๆ ในตอนที่ถามแล้วรอคำตอบจากเขา "ป้อนด้วยปาก" นิ้วหัวแม่มือเรียวยาวเกลี่ยไล้ไปบนกลีบปากนุ่ม ๆ ของเธออย่างหลงใหลในตอนที่ให้คำเฉลย ทำเทียนสี่ใบ
สัมพันธ์รักทายาทมาเฟียคนสุดท้าย บทที่ 168
"อยากให้เรียก...เรียกอีกสักครั้งนึงจะได้ไหม ?" เธอถามเสียงแผ่ว แม้กลัวว่าตัวเองจะผิดหวัง เพราะที่ผ่านมาลูเซิร์นไม่ใช่คนที่พูดจาหวานหูอะไร ไม่แปลกหากเขาจะไม่ยอมเอ่ยเรียกคำพูด้หล่านี้ให้ได้ยินอีกซ้ำ ๆ "จะให้เรียกอีกกี่ครั้งก็ยังได้ ถ้าคุณต้องการ ผมจะทำให้ที่รัก" พูดพลางก้มลงไปจูบที่ขมับขวาของเธอเบา ๆ แล้วขยับเลื่อนลงมาแตะเรียวปากไว้ที่กลีบปากนุ่ม ๆ ค้างไว้นานนับนาทีกว่าที่เขาจะผละออกไป "ลูเซิร์น..." เทียนสี่จ้องเขาตาค้างไม่ขยับเขยื้อนเคลื่อนไหว เธอจับจ้องด้วยแววตาที่เปื้อนยิ้มเต็มเปี่ยมบนใบหน้าสวย "เด็กดี....คุณนอนต่อเถอะนะคะที่รัก เดี๋ยวผมไปตามลีวายมาดูไข้" ว่าจบก็หยัดกายขึ้นเต็มความสูง ก่อนจะโน้มเข้าไปจูบที่หน้าผากอุ่น ๆ ทำเทียนสี่อึ้งไปราวกับถูกสาปไว้ชั่วขณะ ทันทีที่ได้ยินคำว่าที่รักหลุดออกจากปากของเขา และไม่เพียงแค่นั้น ยังมีคำพูดคะขาที่เขาพูดขึ้นมาเป็นครั้งแรกอีกด้วย ทั้งที่เธอไม่ได้เอ่ยปากขอเลยด้วยซ้ำ หมับ ! เทียนสี่เอื้อมมือบางเหนี่ยวรั้งที่ชายเสื้อของลูเซิร์นเอาไว้เหมือนไม่อยากให้ไปไหน ทำคิ้วหนา ๆ ของเขาเลิกขึ้นมาแล้วมองหน้าคนสวยที่เอาแต่จ้องเขาอย่างไม่ยอมละสายตาไปไหน
สัมพันธ์รักทายาทมาเฟียคนสุดท้าย บทที่ 167
ลูเซิร์นวางเธอลงบนเตียงนอนแล้วขึ้นมาคร่อมร่างเปลือยเปล่ากักขังตัวเธอเอาไว้ภายใต้พันธนาการอันแข็งแกร่ง "ทีนี้ จะหายงอนผมได้รึยัง ?" "ยัง" เทียนสี่ตอบพลางจ้องมองเขาอย่างไม่คลาดสายตา มือบางลูบไล้ไปบนแผงอกแกร่งเบา ๆ "งั้นก็กลับหลังหัน" ว่าจบก็พลิกร่างนุ่มให้หันหลังในท่าคลานเข่า พร้อมกับฟุบหน้าลงไปบนหมอน ช้อนสะโพกอันกลมกลึงเธอให้ลอยเด่นขึ้นมาจนเห็นร่องรักอวบอูมที่ดูฉ่ำเยิ้มอวดแก่สายตาคมของเขา เผียะ ! ฝ่ามือใหญ่ฟาดลงไปที่แก้มก้นขาว ๆ จนขึ้นรอยมือเป็นสีแดงตามมาด้วยรอยนิ้ว "อ๊ะ ! " เขาดึงรั้งไปที่เส้นผมบนท้ายทอยคนสวยให้เชิดหน้าขึ้นมาแล้วโน้มริมฝีปากเข้าหาเธอ ก่อนจะสัมผัสจูบอันร้อนแรงที่เรียวปากนุ่ม ๆ อย่างดุดันสอดปลายลิ้นอุ่นจัดเข้าไปในโพรงปากอันหวานล้ำแล้วบี้บดไปที่หัวจุกสีหวานจนมันนูนเด่นแข็งขึ้นเป็นไต "อื้อ ลูเซิร์น !"ทเทียนสี่สั่นสะท้านร้อนวูบวาบไปทั่วทั้งร่างกาย "แบบนี้ชอบไหม ?" "อ๊า ลูเซิร์น ฉันชอบ !" "ไม่ชอบให้ผมอ่อนโยนรึไง" เขาผละจูบออกมาถามเธอแล้วดูดดึงลำคอขาวระหงของเธอด้วยริมฝีปากอันร้อนแรง ก่อนจะดันแผ่นหลังบางให้ฟุบหน้าลงไปบนเตียงนอนอีกครั้ง "ก้นขาว น่ากระแท
สัมพันธ์รักทายาทมาเฟียคนสุดท้าย บทที่ 62
ดวงตาคมกริบเหลือบมองการกระทำของเด็กดื้อในสายตาเขาโดยไม่พูดอะไรออกไป หากแต่กลับดันสะโพกแกร่งเข้าหาร่องรักอันบอบบางของเธออีกครั้งแบบหนัก ๆ เน้น ๆ ปึก ปึก ปึก ! "อื้ออ... อ๊าา" เทียนสี่ส่งเสียงร้องครางอย่างไม่อาย ไม่เพียงแค่นั้นหากแต่มือบางยังคงกำมือถือของลูเซิร์นเอาไว้แน่น แล้วส่งเสียงหวานไม่ปล่อย
สัมพันธ์รักทายาทมาเฟียคนสุดท้าย บทที่ 60
"คุณเก่งมาก" ลูเซิร์นยกยิ้มให้กับเธอ ภายหลังจากที่เขาถอนลำเอ็นดุ้นใหญ่ออกมาแล้วเพ่งมองดูเธอที่ค่อย ๆ กลืนน้ำรักสีขาวข้นของเขาลงไปในลำคออย่างช้า ๆ จนหมดสิ้นทุกหยาดหยดด้วยหัวใจแกร่งที่เต้นแรงไม่เป็นส่ำ "คุณโอเคแล้วใช่ไหม ?" เทียนสี่ทำท่าจะลุกขึ้นมา เมื่อคิดว่ายาที่เขากินเข้าไปคงจะหมดฤทธิ์ไปแล้ว ทว
สัมพันธ์รักทายาทมาเฟียคนสุดท้าย บทที่ 59
"จัดการมันได้ไหม...ผมไม่ไหวแล้ว" ความอดทนเฮือกสุดท้ายของลูเซิร์นขาดผึง เมื่อความยั่วเย้าของเทียนสี่ทำเขาต้านทานไว้ได้ไม่ไหว แม้จะหักห้ามและฝืนใจเอาไว้อย่างสุดกำลังความสามารถแล้วก็ตาม "จ...จัดการ ?" เทียนสี่จ้องมองใบหน้าของเขาด้วยสายตาปริบ ๆ ราวกับยังไม่เข้าใจในความหมาย จนกระทั่งลูเซิร์นเป็นฝ่ายเฉ
สัมพันธ์รักทายาทมาเฟียคนสุดท้าย บทที่ 57
"อ๊ะ !" ร่างสวยภายใต้ชุดเดรสยาวลากพื้นถูกย้ายมาอยู่บนเบาะหลัง เธอนอนราบไปกับเบาะหรู ขณะที่ริมฝีปากของลูเซิร์นยังคงประกบจูบกลีบปากนุ่ม ๆ ของเธออยู่ซ้ำ ๆ ทำร่างเพรียวบางอ่อนยวบราวกับขี้ผึ้งรนไฟภายใต้อ้อมแขนแกร่งของเขา เมื่อฝ่ามืออันร้อนแรงกอบกุมมาที่สองเนินเนื้ออันนุ่มหยุ่นที่เบียดชิดติดกันภายใต้ชุดเด
다른 추천
เตียงพิศวาส (nc35+)
ณิการ์12.1K 조회수รักร้าย มาเฟียลูกติด
Melyssa19.3K 조회수บำเรอรักเจ้าพ่อมาเฟีย
เลคเชอร์9.3K 조회수เงารักมาเฟียอคิราห์ (เซต Bad Mafia)
Mali_81035.9K 조회수รอยบาปใต้เงาทมิฬ
มุนดัล60 조회수มาเฟีย บ้าเซ็กซ์ 3P (แซ่บ)
เด็กหญิงพุงกลม21.9K 조회수เชลยรักในกรงมังกร
ผีเสื้อกลืนหาง174 조회수พันธะสารวัตรธีร์
หวางลี่อิง/มงกุฏดาว1.1K 조회수
