บทที่ 6

เทียนสี่จ้องไปที่ดวงตาอันคมกริบที่มีโอกาสได้สบมองใกล้ ๆ และ สังเกตดูชัด ๆ จนเห็นว่าเขามีดวงตาสีดำที่นัยย์ตาดำรอบนอกเป็นสีเทาแกมฟ้า ในขณะที่รัศมีของดวงตาด้านในเป็นสีดำ ส่วนอีกข้างเป็นสีน้ำตาลเหมือนกับคนเอเชียทั่วไป ส่วนผมเป็นสีเทาขาวที่ดูเป็นธรรมชาติตามแต่กำเนิด และ นั่นทำให้ลูเซิร์นเงียบกริบ โดยไม่พูดอะไรออกมา เพราะดวงตาเป็นสิ่งที่เขาไม่โอเคที่สุดบนใบหน้าของตัวเอง จนไม่อยากเอ่ยถึงมัน

เทียนสี่ขยับห่างออกมาเล็กน้อย เพราะรู้สึกได้ว่าเมื่อครู่ตัวเองยื่นหน้าเข้าไปใกล้เขามากจนเกินไป ด้วยความที่สงสัยกับสีของดวงตาที่ได้เห็น แต่เพราะอีกฝ่ายไม่ยอมตอบอะไร เธอถึงได้เปลี่ยนคำถาม

"คุณมีญาติพี่น้องรึเปล่า"

"ผมตัวคนเดียวมาตั้งแต่เกิด มีแค่เจ้านายกับเพื่อนร่วมงานเท่านั้น"

"เหมือนกันเลย พ่อแม่ฉันก็เสียไปหมดแล้ว ไม่มีพี่ ไม่มีน้อง มีแค่ยายสองคนเท่านั้น ยายบอกว่าฉันเกิดที่เกาหลี ฉันยังไม่อยากเชื่อเลย" รอยยิ้มกลบเกลื่อนที่ปรากฏบนใบหน้าของเทียนสี่กำลังเป็นเป้าสายตาของใครบางคน ซึ่งจ้องมองมาที่เธอ โดยที่ไม่อาจละสายตาไปได้

"จ้องหน้าฉันทำไม มีอะไรรึเปล่า" เทียนสี่เอ่ยถาม เพราะเห็นว่าอีกฝ่ายเอาแต่มองหน้าเธอนานเกินไป โดยที่ไม่ยอมพูดยอมจาอะไรมาสักพักใหญ่

"แค่รู้สึกแปลกใจ"

"เรื่องฉันเกิดที่เกาหลีน่ะเหรอ"

"ไม่ใช่"

"แล้วคุณแปลกใจอะไร"

"สงสัยว่าผู้หญิงแบบคุณ ทำไมถึงต่อสู้กับคนพวกนั้นได้"

"กับคนพวกนั้นน่ะเหรอ ไม่ต้องแปลกใจไปหรอกคุณ ชีวิตฉันมันปากกัดตีนถีบมาตั้งแต่เกิด ถ้าไม่มีวิชาความรู้พวกนี้ติดตัวไว้บ้าง ฉันจะโตมาในสภาพแวดล้อมแบบนี้ได้ยังไง ดูคุณสิ... เสื้อผ้าก็ดูดี รูปร่าง หน้าตาก็ดูเพอร์เฟ็กต์ไปหมด" เทียนสี่หน้าแดงที่เผลอปากชมอีกฝ่ายไปอย่างลืมตัว จึงรีบแก้ต่างออกไปอย่างทันควัน

"เอ่อ...หมายถึงคุณ ดูดีเหมือนนักธุรกิจ คุณเป็นนักลงทุนเหรอ หรือว่าเป็นนายแบบ"

"ไม่ใช่ทั้งสองอย่าง" ลูเซิร์นตอบคำถาม แม้จะรู้สึกว่าตอนนี้ ตัวเองกำลังทำตัวเหมือนนักลงทุนที่เอาตัวเองมาเจ็บตัว รวมทั้งเล่าประวัติส่วนตัวให้กับเธอได้ฟังเพื่อหวังผูกมิตรไมตรี ก็ดูจะเป็นการลงทุนในแบบที่เขาไม่เคยคิดเคยทำมาก่อน

"แล้ว..." ทันทีที่อีกฝ่ายจะอ้าปากถามอะไรอีก ลูเซิร์นก็ชิงตัดบทออกมาเสียก่อน

"ไว้เราสนิทกันกว่านี้ คุณจะได้รู้ทุกอย่างเกี่ยวกับตัวผม" คำกล่าวของลูเซิร์นเบรกให้เทียนสี่หยุดการตั้งคำถาม แล้วนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้

"จริงสิ คุณรอฉันตรงนี้ก่อนนะ เดี๋ยวฉันรีบกลับมา"

เทียนสี่ยื่นถุงอาหารในมือให้กับร่างของคนที่ตัวสูงกว่า เพื่อเป็นการตอบแทนที่เขาช่วยเหลือเธอไว้เมื่อช่วงหัวค่ำหลังจากที่วิ่งหายไปสักพักใหญ่

คิ้วหนา ๆ บนใบหน้าที่ดูหล่อเหลากับผิวขาว ๆ แบบหนุ่มลูกครึ่งอะไรสักอย่างขมวดกันเป็นปมปนความสงสัย

"อะไรครับ"

"ข้าวเหนียวหมูปิ้ง สูตรคุณยายฉันเอง อร่อยมาก ขายอยู่หน้าปากซอยโน้น ขายช่วงเช้ากับช่วงเย็น ถ้าวันไหนคุณผ่านมาแถวนี้ ก็แวะมาอุดหนุนเราได้นะ บอกว่ารู้จักกับเทียน ยายฉันแถมให้คุณแน่นอน"

"ขอบคุณครับ"

"เอ่อจริงสิ ฉันลืมถามไปเลยว่าคุณกินข้าวเหนียวกับหมูปิ้งแบบนี้เป็นรึเปล่า"

"นี่ของโปรดผมเลย"

เทียนสี่ขมวดคิ้วอย่างเหลือจะเชื่อ

"ตอนเด็ก ผมอยู่เกาหลีไม่มีเงินติดตัวเลยสักบาท โชคดีที่มีคุณยายใจดีคนนึงเอาข้าวเหนียวกับหมูปิ้งแบบนี้ ห่อด้วยใบบัวมาให้กิน พอให้ผมได้ประทังความหิว"

"คุณเนี่ยนะ ไม่มีเงิน ?"

"เป็นเรื่องจริง"

"ฉันชักสงสัยแล้วว่าคุณเป็นคนชาติไหนกันแน่"

"วันนึง คุณต้องรู้แน่" ลูเซิร์นบอกกับเทียนสี่ที่ตอบรับคำกล่าวนั้นด้วยการพยักหน้าน้อย ๆ

"คุณลองชิมดูนะ ไม่รู้ว่ารสชาติจะอร่อยเหมือนตอนที่คุณอยู่เกาหลีรึเปล่า" เขายิ้มพร้อมทั้งก้มหน้าเบา ๆ อย่างขอบคุณ

"นี่นามบัตรของที่ร้าน เผื่อว่าคุณอยากสั่ง ฉันจะรีบซิ่งมอไซค์ไปส่งให้ถึงที่เลย" เทียนสี่ยื่นนามบัตรให้กับมือที่ถูกพันไว้ด้วยผ้าพันแผล

"ครับ รถคุณจอดอยู่ที่หน้าร้านสะดวกซื้อ นี่ครับกุญแจ" ลูเซิร์นส่งกุญแจที่เซย์ยะเป็นคนขับตามมาคืนให้กับเธอ

"ขอบคุณนะคะ" เทียนสี่ยื่นมือออกไปรับอย่างขอบคุณ

"งั้นผมขอตัวกลับก่อนนะ"

"เดี๋ยวค่ะ" เทียนสี่เอ่ยรั้งอีกฝ่ายเอาไว้ ขณะที่เขากำลังจะเดินไปที่รถของตัวเอง โดยมีเซย์ยะนั่งรออยู่ในรถ