Home / วัยรุ่น / สัมพันธ์ร้าย วิศวะคลั่ง / Chapter 1/2 หึ น้องเค้าก็น่ารักดี

Share

Chapter 1/2 หึ น้องเค้าก็น่ารักดี

“ไม่อยากให้เรียกเหมือนคนอื่น”

คำตอบที่ชวนใจสั่น เหมือนภรัณภัทรกำลังจะบอกว่าสำหรับเขาเธอพิเศษกว่าคนอื่น แต่เฌอร์ชีวาไม่กล้าคิดเข้าข้างตัวเอง มองดูเธอตอนนี้ รูปร่างอวบอ้วนไม่มีความมั่นใจใจตัวเองเหมือนแต่ก่อน อย่าว่าแต่ภรัณภัทรเลย คนอื่นก็คงไม่มาชอบคนแบบเธอ

“ค่ะ เฮียภัทร” แต่หญิงสาวก็ยังคงทำตามที่อีกคนขอ เธอรู้ภรัณภัทรไม่เคยหยุดหากยังไม่ได้ในสิ่งที่ต้องการ

“กินเถอะ” เขาบอกอารมณ์ดี เมื่อหญิงสาวยอมทำตามที่ขออย่างเชื่อฟัง

“กินไม่ลงเหรอ” ภรัณภัทรถาม เมื่อเห็นเฌอร์ชีวานั่งเขี่ยข้าวในจานไปมาไม่ยอมตักเข้าปากสักที

เฌอร์ชีวาสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อถูกทัก หญิงสาวก้มมองจานข้าวของตัวเองอีกครั้ง

“เปล่า ก็แค่เฌอยังไม่ค่อยหิว” เธอตอบเสียงเบา ทั้งที่รู้ตัวดีว่าโกหก

ภรัณภัทรไม่พูดอะไรต่อในทันที เขาเพียงมองเธอนิ่ง ๆ เหมือนกำลังอ่านอะไรบางอย่างจากสีหน้าและท่าทางของเธอ การถูกมองแบบนั้นทำให้เฌอร์ชีวารู้สึกเหมือนถูกเปิดโปง ทั้งที่เธอยังไม่ได้พูดอะไรออกไปเลยสักคำ

“หรือเพราะนั่งกับเฮียเลยไม่สบายใจ” ภรัณภัทรถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง ไม่มีวี่แววล้อเล่น

มือที่เขี่ยข้าวในจานไปมาของเฌอร์ชีวาชะงัก เธอเงยหน้าขึ้นมองเขา

“ไม่ใช่แบบนั้นสักหน่อย” เฌอร์ชีวาสูดลมหายใจลึก พยายามควบคุมจังหวะหัวใจที่เริ่มเต้นแรงขึ้น

ภรัณภัทรเลิกคิ้วเล็กน้อย เหมือนจะพอใจบางอย่าง

“งั้นก็กินสิ” เขาพูดสั้น ๆ ท่าทางสบายๆของเขาตรงข้ามกับเธออย่างสิ้นเชิง

เฌอร์ชีวาฝืนตักข้าวเข้าปาก แทบไม่รับรู้รสชาติ แต่ในใจกลับชัดเจนถึงสายตาของคนรอบข้างที่ยังคงแอบมองมาทางโต๊ะนี้เป็นระยะ เธอก้มหน้าลงต่ำกว่าเดิมเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว

“เฌอ” เสียงเรียกดังขึ้นอีกครั้ง ใกล้กว่าเดิม เธอเงยหน้าขึ้นทันที

และพบว่าเขากำลังมองเธออยู่ ตรง ๆ

“ยังแคร์สายตาคนอื่นมากขนาดนั้นอีกเหรอ”

คำถามนั้นทำให้เธอชะงัก ไม่ใช่เพราะคำถามรุนแรง แต่เพราะตรงเกินไป ตรงจนเหมือนเขามองทะลุเข้าไปข้างในใจของเธอ หญิงสาวเม้มปากเล็กน้อย ไม่รู้ว่าควรจะตอบยังไง

“ใครๆ ก็แคร์กันทั้งนั้นไม่ใช่เหรอคะ” เธอตอบเลี่ยง ๆ แต่สายตาของภรัณภัทรยังคงจับจ้องอยู่เหมือนเดิม

“แต่เฌอแคร์มากกว่าคนอื่น” เขาพูดต่อเบา ๆ “ตอนนี้เฌอไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมองใครเลยนอกจากเฮีย”

เฌอร์ชีวาเงียบสนิท ไม่ใช่เพราะไม่มีอะไรจะพูด แต่เพราะเขาพูดถูกทุกอย่าง ความเงียบแผ่คลุมโต๊ะเล็กๆ ระหว่างคนสองคน

“เฮียไม่ได้ว่าอะไรนะ แค่คิดว่ามันน่าเสียดาย” เสียงของเขานุ่มลงเล็กน้อย เธอเงยหน้าขึ้นช้าๆ ส่งสายตาสงสัยเป็นคำถามกลับไป

“คนที่เคยมั่นใจขนาดนั้น ไม่น่าจะต้องมานั่งกังวลกับสายตาคนอื่นแบบนี้”

คำพูดนั้นเหมือนกระทบบางอย่างข้างในใจเธอจนแตกเป็นเสี่ยงๆ เฌอร์ชีวาก้มหน้าลงอีกครั้ง ปลายนิ้วกำช้อนแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว

“มันไม่เหมือนเดิมแล้ว” เธอพูดเบาๆ จนแทบจะเป็นเสียงกระซิบ

“งั้นก็ทำให้มันเหมือนเดิมสิ” เขามองเธอด้วยสายตาที่อ่านไม่ออกก่อนจะเอนหลังพิงเก้าอี้เล็กน้อย

“มันไม่ง่ายขนาดนั้นหรอกเฮียภัทร” คำพูดของเขาฟังดูง่ายเกินไป ง่ายจนเธอเผลอหัวเราะออกมาเบาๆ

“ใครบอกว่าไม่ง่าย เฌอแค่ลืมไปเองว่าเคยเป็นยังไง” เขาตอบกลับทันทีด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความมั่นใจ เหมือนกำลังบอกความจริงที่ไม่ต้องสงสัย

“แล้วเฮียภัทรรู้เหรอคะว่าเฌอเคยเป็นยังไง” เฌอร์ชีวาถามคำถามนั้นออกไปพร้อมความรู้สึกบางอย่างที่เธอเองก็อธิบายไม่ถูก

“รู้สิ”ภรัณภัทรยิ้ม “รู้ดีกว่าที่เฌอคิดอีก เพราะรู้เลยอยากเป็นคนทำให้เฌอเป็นเฌอร์ชีวาคนเดิม”

หัวใจเฌอร์ชีวาเต้นแรงขึ้นอีกครั้ง เธอไม่แน่ใจว่าเขาหมายถึงอะไร

ไม่แน่ใจว่าเขารู้อะไร แต่สิ่งหนึ่งที่เธอรู้สึกได้ชัดเจนคือการพบกันอีกครั้งนี้ภรัณภัทรมีจุดประสงค์บางอย่างกับเธอ

ภรัณภัทรพูดไม่มาก แต่ทุกครั้งที่พูด เขาจะเลือกคำอย่างระมัดระวัง

เหมือนรู้ว่าควรจะพูดอะไรเพื่อให้เธอสบายใจ หรือเพื่อให้เธอรู้สึกอะไรบางอย่าง

เฌอร์ชีวารู้สึกว่าเธอเริ่มผ่อนคลายลงทีละนิด โดยไม่รู้ตัวเลยว่า

นั่นคือสิ่งที่เขาต้องการ

“ไปครับ เฮียไปส่งที่ตึก” ภรัณภัทรเอ่ยขึ้นหลังจากกินข้าวเสร็จ

เฌอร์ชีวาลังเลเล็กน้อย แต่เขาไม่ปล่อยให้เธอได้ตัดสินใจ

ภรัณภัทรลุกขึ้นทันที หยิบกระเป๋าสะพายของเธอไปถือไว้ แล้วยืนรออยู่ข้างๆ

ช่วงหลังเที่ยงทางเดินด้านหลังคณะเงียบกว่าด้านหน้าอย่างเห็นได้ชัด ต้นไม้สูงเรียงรายให้ร่มเงา ลมพัดเอื่อย ๆ พอให้คลายร้อน เสียงวุ่นวายค่อย ๆ จางหายไป เหลือเพียงเสียงฝีเท้าของคนสองคน

เฌอร์ชีวาเดินข้างเขา ระยะห่างไม่มากแต่ก็ไม่ใกล้ เหมือนยังไม่แน่ใจว่าควรอยู่ตำแหน่งไหน

“เฌอรู้ไหม ที่จริงเฌอยังเหมือนเดิมนะ” ภรัณภัทรพูดขึ้นลอย ๆ

“ตรงไหนคะ” เฌอร์ชีวาหยุดเดิน หันไปมองเขา

ภรัณภัทรหยุดเดิน ยืนอยู่ข้างๆเธอ มือเรียวขาวสะอาดของเขายกแตะลงที่แก้มของเธอเบา ๆ

เฌอร์ชีวาชะงัก ทั้งร่างเหมือนถูกตรึงไว้กับที่

“ตรงนี้” เสียงของเขาเบาลงเล็กน้อย

ใกล้เกินไป ใกล้จนหญิงสาวรู้สึกถึงลมหายใจของเขา

“ยังแดงง่ายเหมือนเดิม” ภรัณภัทรพูดต่อ มองเธอพลางยิ้มอ่อนโยน

เฌอร์ชีวารู้สึกสองแก้มร้อนผ่าว หัวใจเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมาจากอก

“เฮียภัทร...” เธอกำลังจะพูด แต่เขาชักมือกลับก่อน เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เหมือนเมื่อครู่เป็นเรื่องปกติระหว่างพวกเขาสองคน

“ไปเถอะ เดี๋ยวเข้าเรียนไม่ทัน” เขาพูดแล้วเดินนำออกไป ทิ้งให้เธอยืนอยู่ตรงนั้น กับหัวใจที่ยังเต้นไม่เป็นจังหวะ และความรู้สึกบางอย่างที่เริ่มก่อตัวขึ้นอีกครั้งความรู้สึกที่ไม่รู้ว่าครั้งนี้จะพาเธอไปไกลแค่ไหน

ภรัณภัทรไปส่งเฌอร์ชีวาที่ตึกเรียนของเธอเสร็จก็เดินกลับมาที่ตึกเก่าที่เขาใช้เรียน ร่างสูงเดินตรงไปยังกลุ่มเพื่อนของตัวเองที่นั่งอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่

“มึงเอาจริงเหรอวะ” เสียงของพร้อมรพีดังขึ้นขณะมองเพื่อนตัวเองที่เพิ่งเดินกลับมา

ภรัณภัทรหยุดอยู่ตรงหน้าก่อนจะนั่งลง แสงแดดที่ลอดผ่านช่องตึกทำให้ใบหน้าของเขาถูกแบ่งออกเป็นสองส่วน ครึ่งหนึ่งสว่าง อีกครึ่งหนึ่งมืด

“เรื่องอะไร” เขาถามกลับนิ่ง ๆ

“ก็เรื่องเด็กปีหนึ่งนั่นไง” เขตต์ตะวันเสริม “ชื่ออะไรนะเฌอร์อะไรสักอย่าง”

ภรัณภัทรเงียบไปเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มแบบที่มองไม่ออกว่าคิดอะไรอยู่

“หึ น้องเค้าก็น่ารักดี” คำตอบสั้น และชัดเจน

“ระวังเหอะ เดี๋ยวติดกับเองไม่รู้ตัว” พร้อมรพีหัวเราะหึคืนให้

ภรัณภัทรไม่ตอบ เขาเพียงแค่เหลือบสายตาไปยังทางเดินที่เพิ่งจากมา

ภาพของเฌอร์ชีวายังติดอยู่ในความคิด รอยยิ้ม สายตา ท่าทางเขินอายยามเขาสัมผัสแก้ม

“ไม่มีทาง” เขาพูดเบาๆ เหมือนพูดกับตัวเองมากกว่า

“อยากรู้อะไรนักหนาวะ เข้าเรียนไป” ชายหนุ่มว่าก่อนจะเดินนำออกไป ทิ้งให้เพื่อนสนิททั้งสองคนมองสบตากันด้วยความไม่เข้าใจ

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • สัมพันธ์ร้าย วิศวะคลั่ง   Special Chapter 3 (End)

    ภรัณภัทรปลดปล่อยน้ำรักแห่งความใคร่เข้าไปในปากเฌอร์ชีวา คาตัวตนของเขาเอาไว้บังคับให้กลืนลงไปเมื่อแน่ใจว่าเธอกลืนลงไปหมดแล้วชายหนุ่มใช้มือหนาดึงร่างบางที่กำลังสั่นระริกให้ลุกขึ้นมาอย่างแรง“อ๊าา” เฌอร์ชีวาหวีดร้องสุดเสียงเมื่อช่องทางด้านล่างของเธอครูดออกจากผิวเนื้อขรุขระรวดเดียวภรัณภัทรดึงร่างบางเข้ามาไว้ในอ้อมอก ร่างสูงโน้มตัวลงบดขยี้ริมฝีปากลงไปอย่างรุนแรง ชายหนุ่มดูดเม้มกลีบปากนุ่มอย่างหิวกระหาย เรียวลิ้นร้อนสอดแทรกเข้าไปพัวพันตวัดลิ้นเล็กอย่างแรงจนเฌอร์ชีวารู้สึกเจ็บแปลบแต่กลับเสียวซ่านไปถึงหัวใจ ภรัณภัทรฉีกกระชากชุดเดรสบางเบาและดึงถุงน่องออกจากร่างของคนรักก่อนจะอุ้มร่างที่อ่อนระทวยของเธอวางลงบนเตียงกว้างอย่างไม่ออมแรงนักเฌอร์ชีวานอนหอบหายใจกระเส่า ร่างกายของเธอเหนื่อยล้าเกินกว่าจะขัดขืน ผิวขาวอาบไปด้วยเหงื่อและรอยแดงช้ำจากฝีมือของคนเอาแต่ใจ เธอเฝ้ามองแผ่นหลังกำยำเดินกลับไปที่กลางห้อง มองเขาเอื้อมมือไปถอดดิลโด้ปลอมสีดำมะเมื่อมที่เปียกชุ่มออกมาจากพื้น หัวใจของเธอเต้นระรัว“เฮียภัทร เฌอไม่ไหวแล้ว พอเถอะนะคะท ได้ไหม”เสียงหวานเอ่ยเว้าวอน แต่ภรัณภัทรไม่สนใจ เขาตามขึ้นไปบนเตียง ร่างสูง

  • สัมพันธ์ร้าย วิศวะคลั่ง   Special Chapter 2

    ภรัณภัทรจูบซับไปตามลำคอระหงของเธอ ไล่ลงมายังเนินอกอิ่ม สัมผัสของเขาเต็มไปด้วยความเร่าร้อนและความอ่อนโยนในคราวเดียวกัน เขาต้องการให้เธอรู้ว่าเธอเป็นของเขาแต่เพียงผู้เดียว“เฮียภัทร” เธอครางชื่อเขาออกมาอย่างแผ่วเบา เมื่อสัมผัสได้ถึงความปรารถนาที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ“เด็กดี เรียกว่าที่รักสิ” เขาพูดเสียงพร่า“ที่รัก สามี” เฌอร์ชีวาเรียกคนที่โอบกอดเธอด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน คนตัวสูงดวงตาลุกโชนด้วยไฟแห่งความปรารถนา“ถ้าอย่างนั้นเริ่มจาก ไปเปลี่ยนชุดก่อน” เขาหยิบชุดสีดำส่งไปให้เฌอร์ชีวารับชุดมาดู สองตาสวยเบิกกว้างเล็กน้อย ชุดเดรสตัวสั้นสีดำบางเบาที่มองผ่านไปถึงข้างในและถุงน่องตาข่ายสีดำ“เฮียภัทร”“ไหนว่าทุกอย่างไง” ภรัณภัทรย้ำคำพูดของเธอเฌอร์ชีวารับชุดแสนวาบหวิวนั้นมาอย่างจำยอม ร่างบางค่อยๆ ยกปลายเท้าสวมถุงน่องทีละข้างโดยไม่ได้สวมกางเกงชั้นใน จากนั้นจึงใส่เดรสตัวบางที่พอดีตัวเกินไปจนเห็นความอวบอิ่มทั้งคู่ของเธอรวมทั้งปลายยอดที่แข็งชูชัน ตัวเดรสสีดำสั้นจนเห็นแก้มก้น หญิงสาวยืนนิ่งอย่างเขินอายแต่ก็ปล่อยให้คนรักได้มองเธอโดยไม่คิดปกปิดภรัณภัทรดวงตาลุกวาวเมื่อมองท่าทางแสนเย้ายวนของเธอ ชายหนุ่มดึงเธ

  • สัมพันธ์ร้าย วิศวะคลั่ง   Special Chapter 1

    แสงแดดยามบ่ายทอประกายอ่อนโยนส่องลอดผ่านบานหน้าต่างเข้ามาในโบสถ์ ภายในอบอวลด้วยกลิ่นหอมของดอกลิลลี่สีขาวบริสุทธิ์ เสียงเพลงรักแผ่วเบาและเสียงแสดงความยินดีจากแขกที่มาร่วมเป็นสักขีพยานในวันสำคัญของภรัณภัทรและเฌอร์ชีวาเฌอร์ชีวาในชุดเจ้าสาวสีขาวบริสุทธิ์ยืนอยู่เคียงข้างภรัณภัทรที่อยู่ในชุดทักซิโด้สีดำ ทั้งสองคนจับมือกันแน่น สายตาที่มองกันเต็มไปด้วยความรักและความผูกพันที่ผ่านกาลเวลาและบทพิสูจน์มายาวนานบาทหลวงกล่าวคำอวยพรและนำทั้งคู่เข้าสู่พิธีปฏิญาณตน ภรัณภัทรมองดวงตาคู่สวยของเฌอร์ชีวาอย่างลึกซึ้ง กล่าวคำมั่นสัญญาด้วยความจริงใจ“ผม ภรัณภัทร ขอรับเฌอร์ชีวาเป็นภรรยา ขอสัญญาว่าจะรักและดูแลคุณตลอดไป ไม่ว่าจะสุขหรือทุกข์ ร่ำรวยหรือยากจน สุขภาพแข็งแรงหรือเจ็บป่วย ผมจะอยู่เคียงข้างคุณเสมอจนกว่าความตายจะพรากเราจากกัน”เฌอร์ชีวาน้ำตาคลอ เธอรับรู้ถึงความรักที่เขามีให้ทั้งหมด และเธอเองก็รักเขาไม่แพ้กัน เสียงหวานสั่นเครือเล็กน้อยแต่ก็เต็มไปด้วยความรักล้นปรี่“ดิฉัน เฌอร์ชีวา ขอรับภรัณภัทรเป็นสามี ขอสัญญาว่าจะรักและดูแลคุณตลอดไป ไม่ว่าจะสุขหรือทุกข์ ร่ำรวยหรือยากจน สุขภาพแข็งแรงหรือเจ็บป่วย ดิฉันจะอยู

  • สัมพันธ์ร้าย วิศวะคลั่ง   The end ตรงนี้คือเธอ

    เช้ามืดที่บ้านเหมหิรัญภักดิ์วันนี้ดูจะคึกคักและวุ่นวายกว่าวันไหนๆ แสงไฟวอร์มไวท์ในห้องแต่งตัวขนาดใหญ่ถูกเปิดทิ้งไว้ตั้งแต่ตีสี่ เสียงฝีเท้าของภรัณภัทรดังสลับกับเสียงเปิดปิดตู้เสื้อผ้าเป็นระยะ วันนี้เขาลนลานอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน“เฌอ เข็มตรามหาวิทยาลัยต้องติดฝั่งซ้ายหรือขวาครับ” ภรัณภัทรเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงกังวลพลางถือเข็มกลัดโลหะสีเงินวาววับไว้ในมือเฌอร์ชีวาที่กำลังนั่งให้ช่างแต่งหน้าเนรมิตความสวยอยู่นั้นหลุดขำออกมาเบาๆ “เฮียภัทร ติดฝั่งซ้ายค่ะ ทำไมเฮียถึงเอาแต่ทำตัวลนลานแบบนี้ล่ะ”“ก็วันสำคัญของเฌอนี่นา” เขาพึมพำพลางจ้องมองใบหน้าหวานที่วันนี้แต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางจนขับเน้นความสวยออกมามากกว่าปกติชุดครุยสีดำขลิบแถบสีเลือดหมูถูกแขวนไว้อย่างดีที่มุมห้องคือเครื่องยืนยันความพยายามตลอดหลายปีที่ของหญิงสาวในขณะที่ชั้นบนเต็มไปด้วยการเตรียมตัวที่เร่งรีบ ชั้นล่างกลับเงียบสงัดเพราะเจ้าแฝดตัวแสบทั้งสองยังคงจมอยู่ในนิทรา น้องปอนด์และหนูปันนอนกอดกันกลมอยู่ในห้องนอนเด็ก“เจนภพ รถพร้อมหรือยัง ดอกไม้ที่สั่งไว้ล่ะ แล้วชุดครุยจิ๋วของเจ้าแฝดรีดเรียบร้อยดีใช่ไหม” ภรัณภัทรเดินลงมารัวคำถามใส่ผู้ช่วยคน

  • สัมพันธ์ร้าย วิศวะคลั่ง   Chapter 42 วันสำคัญของเฌอร์ชีวา

    ภรัณภัทรจับเรียวขาขาวคู่สวยแยกออกกว้าง เผยให้เห็นดอกไม้งามสีระเรื่อฉ่ำวาวไปด้วยน้ำหวานสีใส เขาโน้มหน้าเข้าหาความงดงามนั้น ลิ้นร้อนตวัดเลียยอดเกสรสีหวานอย่างแผ่วเบา เฌอร์ชีวาสั่นสะท้าน ภรัณภัทรจับยึดเรียวขาขาวที่พยายามหุบเข้าหากันของเธอไว้ เพิ่มแรงดูดดึงเกสรเม็ดงามจนเฌอร์ชีวาบิดเร่าสะโพกไปมา“อ๊ะ เฮียภัทร”ความอุ่นร้อนจากปลายลิ้นที่ตัดกับความเย็นของอากาศในห้อง ทำเอาเฌอร์ชีวาบิดกายไปมาด้วยความกระสันรัญจวน มือเล็กคว้าจับผ้าปูที่นอนไว้แน่นหวังใช้เป็นที่ยึดเหนี่ยว ทุกการกระทำของคนภรัณภัทรเร้าอารมณ์เธอจนปั่นป่วนทำให้โลกทั้งใบของหญิงสาวหมุนคว้างเมื่อเห็นหญิงสาวเสียวแทบขาดใจ ชายหนุ่มค่อยห่อลิ้นแทงเข้าไปในช่องทางรักที่คับแน่นและร้อนระอุ สองมือบีบเค้นความอวบอิ่มของเธออย่างเมามัน เฌอร์ชีวาที่โดนปรนเปรอทั้งบนและล่างครางกระเส่าเสียงหวาน“ชอบใช่ไหมเฌอ ชอบให้เฮียใช้ปากกับตรงนี้” ภรัณภัทรหัวเราะแผ่วเบาในลำคอ สายตาที่ทอดมองคนใต้ร่างเต็มไปความปรารถนาอันลึกล้ำ“อื้อ เฮียภัทร เสียว” เฌอร์ชีวาครางเสียงกระเส่า ดวงตาหวานเอ่อคลอด้วยหยาดน้ำตาแห่งความสุขสมยามเมื่อช่องทางสีหวานอ่อนนุ่มและฉ่ำไปด้วยน้ำหล่อลื่นน

  • สัมพันธ์ร้าย วิศวะคลั่ง   Chapter 41 ขอบคุณที่ไม่ทิ้งกันในวันนั้น

    เช้าวันรุ่งขึ้น ขบวนรถสีดำสนิทเคลื่อนตัวสู่สนามบิน ภาคินเดินนำหน้าในชุดเตรียมพักร้อนที่ดูเด็กลงไปหลายปี ภรัณภัทรมือหนึ่งจับมือของน้องปอนด์ไว้อีกมืออุ้มหนูปันอยู่ในอ้อมแขน เฌอร์ชีวาที่เดินอยู่ข้างกันสีหน้าดูผ่อนคลายบนเครื่องบินส่วนตัว ความตื่นเต้นพุ่งทะลุเพดาน น้องปอนด์เอาแต่จ้องหน้าต่างเครื่องบินพลางตะโกน “เมกะโลดอนมายัง” ทุกครั้งที่เห็นก้อนเมฆสีขาวที่ดูคล้ายรูปปลา“ยังครับปอนด์ ต้องไปที่น้ำลึกๆ ก่อน” ภาคินปลอบหลานพลางส่งคุกกี้รูปปลาฉลามให้ทาน “ตอนนี้กินปลาเล็กๆ รองท้องไปก่อนนะครับ”เมื่อเครื่องลงจอดและต่อเรือสปีดโบ๊ทมาถึงเกาะ ภาพน้ำทะเลสีใสราวกับคริสตัลก็ทำเอาทุกคนลืมความเหนื่อยล้า วิลล่าหรูริมชายหาดถูกจัดเตรียมไว้พร้อมสรรพ บอดี้การ์ดนับสิบชีวิตกระจายตัวอยู่ตามจุดต่างๆ เพื่อความปลอดภัย“เอาล่ะ ถึงฐานทัพแล้ว” ภาคินประกาศพลางวางหลานลงบนหาดทราย “ต่อจากนี้เราจะพักผ่อนกันก่อน ส่วนภารกิจตามล่าเมกะโลดอน จะเริ่มขึ้นในตอนบ่ายหลังจากทุกคนเติมพลังกันเรียบร้อย”“เย้” สองแสบตะโกนก้อง เสียงเล็กๆ นั้นสะท้อนไปทั่วหาดทรายสีขาวภรัณภัทรหันไปมองเฌอร์ชีวาที่กำลังมองทะเลด้วยรอยยิ้มสดใส เขาโอบไหล่เธอไว้

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status