LOGINวันนี้ฝนตกตั้งแต่เช้า เม็ดฝนกระทบหลังคาตึกเป็นจังหวะสม่ำเสมอ เสียงดังพอจะกลบความวุ่นวายในคณะไปครึ่งหนึ่ง อากาศเย็นลงกว่าทุกวัน ลมชื้นพัดเอากลิ่นดินเปียกเข้ามาในอาคารเรียน
เฌอร์ชีวานั่งอยู่ในห้องเลคเชอร์ แต่สมาธิของเธอไม่ได้อยู่กับกระดานหรือคำอธิบายของอาจารย์แม้แต่นิดเดียว หญิงสาวก้มหน้ามองสมุด มือจับปากกาค้างอยู่กลางบรรทัด
เฌอร์ชีวา เธอควรจะถอยออกมา ไม่ควรไปยุ่งกับเขาอีก หญิงสาวบอกตัวเองซ้ำๆ
ครืด โทรศัพท์ที่ปิดเสียงไว้ สั่นแจ้งเตือนข้อความเข้า หัวใจเธอกระตุกมือหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเร็วกว่าความคิด
‘อยู่ไหน’ ข้อความจากภรัณภัทร หลังจากวันเปิดเทอมเธอได้เจอเขาอีกหลายครั้ง ชายหนุ่มบังคับแลกเบอร์โทรกันไว้ ภรัณภัทรเป็นรุ่นพี่ปีสี่ที่เทอมนี้ทั้งเทอมควรจะยุ่งอยู่กับโปรเจกต์จบ แต่กลับมีเวลามา บังเอิญ เจอเธอหลายครั้งในสองสัปดาห์
เฌอร์ชีวาจ้องหน้าจอโทรศัพท์อยู่สักพัก นิ้วอวบลอยอยู่เหนือแป้นพิมพ์ จะตอบหรือไม่ตอบ
“แล้วทำไมต้องลังเลด้วย” เธอพึมพำเบาๆ ก่อนจะพิมพ์
‘เรียนอยู่’ กดส่งแล้ววางโทรศัพท์ลงพยายามไม่คิดอะไร แต่ไม่ถึงนาที โทรศัพท์ก็สั่นอีกครั้ง
‘เลิกกี่โมงครับ’
‘บ่ายสาม’ หญิงสาวกัดริมฝีปาก
‘เดี๋ยวไปรับ’
เฌอร์ชีวาเม้มริมฝีปากแน่น หัวใจเต้นแรงจนรู้สึกได้
“เฌอ”
เสียงเรียกเบาๆ ข้างตัว เฌอร์ชีวาหันไปมองหญิงสาวที่นั่งข้างกัน
มินตราเพื่อนใหม่ที่เธอเพิ่งสนิทด้วยในช่วงไม่กี่สัปดาห์ที่ผ่านมา ใบหน้าของอีกฝ่ายเต็มไปด้วยความอยากรู้แบบไม่ปิดบัง สายตาเหลือบลงไปที่โทรศัพท์ของเธออย่างตั้งใจ
“คุยกับใครอยู่เหรอ เห็นยิ้มแปลกๆ”
“เปล่าสักหน่อย” เฌอร์ชีวารีบตอบ ใบหน้าอวบแดงระเรื่อ เธอไม่รู้ตัวสักนิดว่าตัวเองเผลอยิ้มออกมาตอนไหน
“โกหกไม่เนียนเลยนะ ยิ้มกว้างขนาดนั้นเนี่ย” มินตราเลิกคิ้ว
“ก็เฮียภัทรน่ะ” เฌอร์ชีวาหลุดหัวเราะแต่ก็ยอมแพ้ในที่สุด
ทันทีที่ชื่อถูกเอ่ยออกไป สีหน้าของมินตราเปลี่ยนไปเล็กน้อยราวกับจะบอกว่า ว่าแล้วเชียว
“พี่ภัทร ปีสี่”
“แล้วไปสนิทกันตอนไหน”
คำถามนั้นทำให้เฌอร์ชีวาเงียบไป เธอลองนึกย้อนกลับไป
ตั้งนานแล้วมั้ง แล้วก็วันเปิดเทอม วันที่บังเอิญเจอกันหน้าคณะ
ในโรงอาหาร หน้าห้องสมุด แม้กระทั่งใต้ตึกเรียนที่เธอแทบไม่เคยไป มัน บังเอิญหลายครั้งเกินไปจริง ๆ
“ก็ เจอกันบ่อยมั้ง” เธอตอบเลี่ยง ๆ
มินตราไม่ปล่อย “บ่อยแค่ไหน”
“ก็หลายครั้งนะ ในสองอาทิตย์นี้” เฌอร์ชีวาหัวเราะแห้งๆ “โลกมันเล็กน่ะมิน”
“หรือไม่ก็มีคนตั้งใจทำให้มันเล็ก”
“หมายความว่าไง” ประโยคนั้นของมินตราทำให้เธอหันไปมองทันที
มินตรายักไหล่ “ก็แค่รู้สึกว่ามันแปลกๆ เฌอไม่รู้สึกเหรอ”
เฌอร์ชีวานิ่งไป ใช่ มันแปลก แต่เธอไม่เคยคิดอย่างจริงจังมาก่อน เพราะทุกครั้งที่เจอ เขาทำให้มันดูเป็นเรื่องธรรมดาเสมอ เหมือนทุกอย่างเกิดขึ้นเอง
“ก็อาจจะบังเอิญจริงๆ ก็ได้มั้ง” เธอพึมพำ เหมือนพยายามโน้มน้าวตัวเองมากกว่าเพื่อนสาวที่นั่งอยู่ข้างกัน
“ถ้าเธอคิดแบบนั้นก็ดีแล้วล่ะ” มินตรามองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจเบา ๆ
“หมายความว่าไงอีกเนี่ย” เฌอร์ชีวาหัวเราะ
“ก็แค่ บางคน ถ้าเขาอยากเจอเรา เขาก็จะทำให้ได้เจอ”
คำพูดนั้นเหมือนก้อนหินเล็กๆ ที่ถูกโยนลงในใจของเฌอร์ชีวา ภาพของภรัณภัทรผุดขึ้นมาในความคิด รอยยิ้มสบายๆ น้ำเสียงอบอุ่น สายตาที่เหมือนมองทะลุเข้ามา ถ้าเขาตั้งใจจริงๆ ล่ะ ถ้าการเจอกันทุกครั้งถูกวางไว้แล้ว เฌอร์ชีวาสะบัดหัวเบาๆ ราวกับจะไล่ความคิดพวกนั้นออกไป
“ไม่หรอก คิดมากไปเองใครจะว่างขนาดนั้น” คนร่างอวบพูดออกมาก่อนจะยิ้มบางๆ แม้ปากจะพูดแบบนั้น แต่มือของเธอกลับเอื้อมไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้งโดยไม่รู้ตัว หน้าจอยังแสดงข้อความเดิม
‘เดี๋ยวไปรับ’
สุดท้าย เฌอร์ชีวาก็ไม่ได้พิมพ์ปฏิเสธ
ครั้งนี้อาจเป็นจุดเริ่มต้นของบางอย่างที่เธอคิดว่าควบคุมได้ ทั้งที่ความจริงแล้ว สิทธิ์การควบคุมอาจไม่เคยอยู่ในมือเธอตั้งแต่แรก
ตอนบ่ายฝนยังไม่หยุดตก นักศึกษายืนออกันอยู่หน้าตึก รอเวลาที่ฝนจะซาลง
เฌอร์ชีวายืนอยู่ข้างเสาสองแขนกอดอกไว้หลวมๆ สายตากวาดมองออกไปกำลังมองหาใครบางคน
ภรัณยืนอยู่ใต้ร่ม เสื้อนักศึกษาสีขาวเปียกเล็กน้อยจากละอองฝน เส้นผมยุ่งนิดๆ เขามองเห็นเธอก็เดินตรงเข้ามา หยุดอยู่ตรงหน้า ใกล้เกินไปอีกแล้ว
“ไปกันครับ”
“เฮียภัทรฝนยังตกอยู่เลย” เธอเผลอแย้ง
ชายหนุ่มไม่ตอบแค่ยกมือขึ้น ดึงเธอเข้ามาอยู่ใต้ร่มคันเดียวกัน
ใกล้ จนไหล่แทบชนกัน เฌอร์ชีวาชะงัก กลิ่นน้ำหอมจางๆ ปะทะเข้ามาอีกครั้ง หัวใจเต้นแรงขึ้นทันที
“ทีนี้ไปได้หรือยัง หืม” เขาพูดเหมือนมันเป็นเรื่องปกติ แต่สำหรับเธอมันไม่ปกติเลย
ฝนตกหนักขึ้นเล็กน้อยเสียงหยดน้ำกระทบร่มดังถี่รัวทางเดินแคบลงเพราะคนอื่นที่ยืนหลบฝนอยู่ข้างๆ ภรัณภัทรไม่ปล่อยเธอออกห่าง มือของเขาเลื่อนมาแตะที่ไหล่เธอดึงเข้ามาใกล้อีกนิด
“ระวังลื่น” เขาพูด คล้ายบอกเหตุผลที่ต้องโอบไหล่เธอ แต่เฌอร์ชีวารู้ดีว่าไม่ใช่แค่นั้น ทั้งที่รู้แต่ไม่ได้ต่อต้านปล่อยเขาทำตามใจ หัวใจเต้นระรัวแข่งกับเสียงฝนที่โปรยปราย
ภรัณภัทรปลดปล่อยน้ำรักแห่งความใคร่เข้าไปในปากเฌอร์ชีวา คาตัวตนของเขาเอาไว้บังคับให้กลืนลงไปเมื่อแน่ใจว่าเธอกลืนลงไปหมดแล้วชายหนุ่มใช้มือหนาดึงร่างบางที่กำลังสั่นระริกให้ลุกขึ้นมาอย่างแรง“อ๊าา” เฌอร์ชีวาหวีดร้องสุดเสียงเมื่อช่องทางด้านล่างของเธอครูดออกจากผิวเนื้อขรุขระรวดเดียวภรัณภัทรดึงร่างบางเข้ามาไว้ในอ้อมอก ร่างสูงโน้มตัวลงบดขยี้ริมฝีปากลงไปอย่างรุนแรง ชายหนุ่มดูดเม้มกลีบปากนุ่มอย่างหิวกระหาย เรียวลิ้นร้อนสอดแทรกเข้าไปพัวพันตวัดลิ้นเล็กอย่างแรงจนเฌอร์ชีวารู้สึกเจ็บแปลบแต่กลับเสียวซ่านไปถึงหัวใจ ภรัณภัทรฉีกกระชากชุดเดรสบางเบาและดึงถุงน่องออกจากร่างของคนรักก่อนจะอุ้มร่างที่อ่อนระทวยของเธอวางลงบนเตียงกว้างอย่างไม่ออมแรงนักเฌอร์ชีวานอนหอบหายใจกระเส่า ร่างกายของเธอเหนื่อยล้าเกินกว่าจะขัดขืน ผิวขาวอาบไปด้วยเหงื่อและรอยแดงช้ำจากฝีมือของคนเอาแต่ใจ เธอเฝ้ามองแผ่นหลังกำยำเดินกลับไปที่กลางห้อง มองเขาเอื้อมมือไปถอดดิลโด้ปลอมสีดำมะเมื่อมที่เปียกชุ่มออกมาจากพื้น หัวใจของเธอเต้นระรัว“เฮียภัทร เฌอไม่ไหวแล้ว พอเถอะนะคะท ได้ไหม”เสียงหวานเอ่ยเว้าวอน แต่ภรัณภัทรไม่สนใจ เขาตามขึ้นไปบนเตียง ร่างสูง
ภรัณภัทรจูบซับไปตามลำคอระหงของเธอ ไล่ลงมายังเนินอกอิ่ม สัมผัสของเขาเต็มไปด้วยความเร่าร้อนและความอ่อนโยนในคราวเดียวกัน เขาต้องการให้เธอรู้ว่าเธอเป็นของเขาแต่เพียงผู้เดียว“เฮียภัทร” เธอครางชื่อเขาออกมาอย่างแผ่วเบา เมื่อสัมผัสได้ถึงความปรารถนาที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ“เด็กดี เรียกว่าที่รักสิ” เขาพูดเสียงพร่า“ที่รัก สามี” เฌอร์ชีวาเรียกคนที่โอบกอดเธอด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน คนตัวสูงดวงตาลุกโชนด้วยไฟแห่งความปรารถนา“ถ้าอย่างนั้นเริ่มจาก ไปเปลี่ยนชุดก่อน” เขาหยิบชุดสีดำส่งไปให้เฌอร์ชีวารับชุดมาดู สองตาสวยเบิกกว้างเล็กน้อย ชุดเดรสตัวสั้นสีดำบางเบาที่มองผ่านไปถึงข้างในและถุงน่องตาข่ายสีดำ“เฮียภัทร”“ไหนว่าทุกอย่างไง” ภรัณภัทรย้ำคำพูดของเธอเฌอร์ชีวารับชุดแสนวาบหวิวนั้นมาอย่างจำยอม ร่างบางค่อยๆ ยกปลายเท้าสวมถุงน่องทีละข้างโดยไม่ได้สวมกางเกงชั้นใน จากนั้นจึงใส่เดรสตัวบางที่พอดีตัวเกินไปจนเห็นความอวบอิ่มทั้งคู่ของเธอรวมทั้งปลายยอดที่แข็งชูชัน ตัวเดรสสีดำสั้นจนเห็นแก้มก้น หญิงสาวยืนนิ่งอย่างเขินอายแต่ก็ปล่อยให้คนรักได้มองเธอโดยไม่คิดปกปิดภรัณภัทรดวงตาลุกวาวเมื่อมองท่าทางแสนเย้ายวนของเธอ ชายหนุ่มดึงเธ
แสงแดดยามบ่ายทอประกายอ่อนโยนส่องลอดผ่านบานหน้าต่างเข้ามาในโบสถ์ ภายในอบอวลด้วยกลิ่นหอมของดอกลิลลี่สีขาวบริสุทธิ์ เสียงเพลงรักแผ่วเบาและเสียงแสดงความยินดีจากแขกที่มาร่วมเป็นสักขีพยานในวันสำคัญของภรัณภัทรและเฌอร์ชีวาเฌอร์ชีวาในชุดเจ้าสาวสีขาวบริสุทธิ์ยืนอยู่เคียงข้างภรัณภัทรที่อยู่ในชุดทักซิโด้สีดำ ทั้งสองคนจับมือกันแน่น สายตาที่มองกันเต็มไปด้วยความรักและความผูกพันที่ผ่านกาลเวลาและบทพิสูจน์มายาวนานบาทหลวงกล่าวคำอวยพรและนำทั้งคู่เข้าสู่พิธีปฏิญาณตน ภรัณภัทรมองดวงตาคู่สวยของเฌอร์ชีวาอย่างลึกซึ้ง กล่าวคำมั่นสัญญาด้วยความจริงใจ“ผม ภรัณภัทร ขอรับเฌอร์ชีวาเป็นภรรยา ขอสัญญาว่าจะรักและดูแลคุณตลอดไป ไม่ว่าจะสุขหรือทุกข์ ร่ำรวยหรือยากจน สุขภาพแข็งแรงหรือเจ็บป่วย ผมจะอยู่เคียงข้างคุณเสมอจนกว่าความตายจะพรากเราจากกัน”เฌอร์ชีวาน้ำตาคลอ เธอรับรู้ถึงความรักที่เขามีให้ทั้งหมด และเธอเองก็รักเขาไม่แพ้กัน เสียงหวานสั่นเครือเล็กน้อยแต่ก็เต็มไปด้วยความรักล้นปรี่“ดิฉัน เฌอร์ชีวา ขอรับภรัณภัทรเป็นสามี ขอสัญญาว่าจะรักและดูแลคุณตลอดไป ไม่ว่าจะสุขหรือทุกข์ ร่ำรวยหรือยากจน สุขภาพแข็งแรงหรือเจ็บป่วย ดิฉันจะอยู
เช้ามืดที่บ้านเหมหิรัญภักดิ์วันนี้ดูจะคึกคักและวุ่นวายกว่าวันไหนๆ แสงไฟวอร์มไวท์ในห้องแต่งตัวขนาดใหญ่ถูกเปิดทิ้งไว้ตั้งแต่ตีสี่ เสียงฝีเท้าของภรัณภัทรดังสลับกับเสียงเปิดปิดตู้เสื้อผ้าเป็นระยะ วันนี้เขาลนลานอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน“เฌอ เข็มตรามหาวิทยาลัยต้องติดฝั่งซ้ายหรือขวาครับ” ภรัณภัทรเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงกังวลพลางถือเข็มกลัดโลหะสีเงินวาววับไว้ในมือเฌอร์ชีวาที่กำลังนั่งให้ช่างแต่งหน้าเนรมิตความสวยอยู่นั้นหลุดขำออกมาเบาๆ “เฮียภัทร ติดฝั่งซ้ายค่ะ ทำไมเฮียถึงเอาแต่ทำตัวลนลานแบบนี้ล่ะ”“ก็วันสำคัญของเฌอนี่นา” เขาพึมพำพลางจ้องมองใบหน้าหวานที่วันนี้แต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางจนขับเน้นความสวยออกมามากกว่าปกติชุดครุยสีดำขลิบแถบสีเลือดหมูถูกแขวนไว้อย่างดีที่มุมห้องคือเครื่องยืนยันความพยายามตลอดหลายปีที่ของหญิงสาวในขณะที่ชั้นบนเต็มไปด้วยการเตรียมตัวที่เร่งรีบ ชั้นล่างกลับเงียบสงัดเพราะเจ้าแฝดตัวแสบทั้งสองยังคงจมอยู่ในนิทรา น้องปอนด์และหนูปันนอนกอดกันกลมอยู่ในห้องนอนเด็ก“เจนภพ รถพร้อมหรือยัง ดอกไม้ที่สั่งไว้ล่ะ แล้วชุดครุยจิ๋วของเจ้าแฝดรีดเรียบร้อยดีใช่ไหม” ภรัณภัทรเดินลงมารัวคำถามใส่ผู้ช่วยคน
ภรัณภัทรจับเรียวขาขาวคู่สวยแยกออกกว้าง เผยให้เห็นดอกไม้งามสีระเรื่อฉ่ำวาวไปด้วยน้ำหวานสีใส เขาโน้มหน้าเข้าหาความงดงามนั้น ลิ้นร้อนตวัดเลียยอดเกสรสีหวานอย่างแผ่วเบา เฌอร์ชีวาสั่นสะท้าน ภรัณภัทรจับยึดเรียวขาขาวที่พยายามหุบเข้าหากันของเธอไว้ เพิ่มแรงดูดดึงเกสรเม็ดงามจนเฌอร์ชีวาบิดเร่าสะโพกไปมา“อ๊ะ เฮียภัทร”ความอุ่นร้อนจากปลายลิ้นที่ตัดกับความเย็นของอากาศในห้อง ทำเอาเฌอร์ชีวาบิดกายไปมาด้วยความกระสันรัญจวน มือเล็กคว้าจับผ้าปูที่นอนไว้แน่นหวังใช้เป็นที่ยึดเหนี่ยว ทุกการกระทำของคนภรัณภัทรเร้าอารมณ์เธอจนปั่นป่วนทำให้โลกทั้งใบของหญิงสาวหมุนคว้างเมื่อเห็นหญิงสาวเสียวแทบขาดใจ ชายหนุ่มค่อยห่อลิ้นแทงเข้าไปในช่องทางรักที่คับแน่นและร้อนระอุ สองมือบีบเค้นความอวบอิ่มของเธออย่างเมามัน เฌอร์ชีวาที่โดนปรนเปรอทั้งบนและล่างครางกระเส่าเสียงหวาน“ชอบใช่ไหมเฌอ ชอบให้เฮียใช้ปากกับตรงนี้” ภรัณภัทรหัวเราะแผ่วเบาในลำคอ สายตาที่ทอดมองคนใต้ร่างเต็มไปความปรารถนาอันลึกล้ำ“อื้อ เฮียภัทร เสียว” เฌอร์ชีวาครางเสียงกระเส่า ดวงตาหวานเอ่อคลอด้วยหยาดน้ำตาแห่งความสุขสมยามเมื่อช่องทางสีหวานอ่อนนุ่มและฉ่ำไปด้วยน้ำหล่อลื่นน
เช้าวันรุ่งขึ้น ขบวนรถสีดำสนิทเคลื่อนตัวสู่สนามบิน ภาคินเดินนำหน้าในชุดเตรียมพักร้อนที่ดูเด็กลงไปหลายปี ภรัณภัทรมือหนึ่งจับมือของน้องปอนด์ไว้อีกมืออุ้มหนูปันอยู่ในอ้อมแขน เฌอร์ชีวาที่เดินอยู่ข้างกันสีหน้าดูผ่อนคลายบนเครื่องบินส่วนตัว ความตื่นเต้นพุ่งทะลุเพดาน น้องปอนด์เอาแต่จ้องหน้าต่างเครื่องบินพลางตะโกน “เมกะโลดอนมายัง” ทุกครั้งที่เห็นก้อนเมฆสีขาวที่ดูคล้ายรูปปลา“ยังครับปอนด์ ต้องไปที่น้ำลึกๆ ก่อน” ภาคินปลอบหลานพลางส่งคุกกี้รูปปลาฉลามให้ทาน “ตอนนี้กินปลาเล็กๆ รองท้องไปก่อนนะครับ”เมื่อเครื่องลงจอดและต่อเรือสปีดโบ๊ทมาถึงเกาะ ภาพน้ำทะเลสีใสราวกับคริสตัลก็ทำเอาทุกคนลืมความเหนื่อยล้า วิลล่าหรูริมชายหาดถูกจัดเตรียมไว้พร้อมสรรพ บอดี้การ์ดนับสิบชีวิตกระจายตัวอยู่ตามจุดต่างๆ เพื่อความปลอดภัย“เอาล่ะ ถึงฐานทัพแล้ว” ภาคินประกาศพลางวางหลานลงบนหาดทราย “ต่อจากนี้เราจะพักผ่อนกันก่อน ส่วนภารกิจตามล่าเมกะโลดอน จะเริ่มขึ้นในตอนบ่ายหลังจากทุกคนเติมพลังกันเรียบร้อย”“เย้” สองแสบตะโกนก้อง เสียงเล็กๆ นั้นสะท้อนไปทั่วหาดทรายสีขาวภรัณภัทรหันไปมองเฌอร์ชีวาที่กำลังมองทะเลด้วยรอยยิ้มสดใส เขาโอบไหล่เธอไว้







