Masukบ้านเวย์
หลายวันต่อมา ติ๊งต่อง! ในขณะที่เวย์กำลังยืนสูบบุหรี่หน้าบ้านอยู่นั้น กริ่งหน้าบ้านก็มีเสียงดังขึ้น ดวงตาคมหันไปมองยังประตูรั้วหน้าบ้านจึงได้เห็นว่าเป็นเด็กสาวคนนั้นที่มาบ้านเขาเมื่อหลายวันก่อน เมื่อเห็นอย่างนั้นเวย์จึงกดรีโมทประตูรั้วใหญ่ให้เธอเข้ามา ทันทีที่ประตูรั้วเปิดออกเอิร์นที่หิ้วถุงแกงก็เดินเข้ามาในทันที ร่างสูงก้าวเดินไปหายังร่างเล็กที่อยู่ในเสื้อยืดสีส้มพอดีตัวอวดรูปร่างสมส่วน กางเกงขาสั้นสีครีมโชว์เรียวขาขาวพร้อมกับเอ่ยถามออกไปด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง "เธอเป็นใคร" "ชื่อเอิร์นค่ะเป็นลูกของแม่เนตร แม่ของเอิร์นเป็นเพื่อนสมัยเรียนมัธยมของคุณป้ากันตาค่ะ" เรียวปากจิ้มลิ้มบอกออกไปพลางดวงตากลมโตก็จ้องมองไปยังใบหน้าหล่อร้ายตรงหน้าด้วยความรู้สึกชื่นชอบ "แล้วมาทำไม" เรียวปากหนาขยับถามด้วยโทนเสียงทุ้มนิ่งพลางนัยน์ตาคมจ้องมองไปยังใบหน้าเรียวใสเกลี้ยงเกลาด้วยแววตาเรียบเฉย "แม่ให้เอาแกงมาให้คุณป้าค่ะ ไม่ทราบว่าคุณป้าอยู่ไหมคะ" เธอเอ่ยออกไปด้วยรอยยิ้มตามประสาพลางสายตาก็จ้องมองเขาอย่างไม่ละสายตา "แม่ฉันอยู่ข้างใน เข้าไปสิ" "ค่ะ" เธอโน้มศีรษะรับคำแล้วเดินเข้าบ้านไปก็เห็นว่าคุณป้านั่งอยู่ในห้องโถง กันตาที่เห็นเด็กสาวใบหน้าสวยจิ้มลิ้มจึงระบายยิ้มพร้อมกับเอ่ยออกไปด้วยน้ำเสียงใจดี "วันนี้เอาแกงอะไรมาให้ป้าล่ะ" "แกงเขียวหวานลูกชิ้นปรากรายกับหมูฮ้องค่ะคุณป้า" เธอบอกพร้อมกับวางถุงแกงบนโต๊ะหน้าโซฟาที่กันตานั่ง "ป้าขอบใจหนูมากนะที่เอามาให้ ป้าก็กำลังจะกินข้าวเที่ยงอยู่พอดีเลย นั่งก่อนสิหนูเอิร์น" "ไม่เป็นไรค่ะคุณป้า ถ้าอย่างนั้นเอิร์นขอตัวกลับบ้านก่อนนะคะ" "ตามสบายจ้ะ" จากนั้น คนตัวเล็กก็หมุนตัวแล้วเดินออกไปหน้าบ้านก็บังเอิญปะทะเข้ากับร่างสูงที่เดินเข้าบ้านมาพอดี พลั่ก! "โอ๊ย!" เสียงเล็กร้องอุทานพร้อมกับแขนหนาก็โอบร่างของเธอไว้ไม่ให้ล้มลง หมับ! "ขะ ขอโทษค่ะพี่เวย์" ร่างบางที่ถูกสองแขนแกร่งโอบอยู่ถึงกับใจเต้นระส่ำเมื่อได้มาอยู่ในอ้อมอกกว้างและมีกลิ่นหอมสะอาด เธอเผลอสูดดมกลิ่นหอมจากเขาจนลืมตัว ก่อนเสียงทุ้มต่ำจะเอ่ยพร้อมกับผละสองแขนออกจากร่างบอบบาง "เดินไม่ระวัง" "ขอโทษค่ะพี่เวย์ที่เอิร์นเดินไม่ระวัง" เธอบอกด้วยท่าทีลนลานแล้วสาวเท้าออกจากบ้านไปอย่างรวดเร็วพลางหัวใจเต้นผิดจังหวะเมื่อนึกไปถึงที่เขากอดเมื่อครู่ "มากินข้าวเถอะลูก วันนี้หนูเอิร์นเอาแกงเขียวหวานปลากรายกับหมูฮ้องมาให้" เมื่อเวย์เดินเข้ามาในบ้าน กันตาก็เอ่ยขึ้นทันที "เด็กคนนั้นเป็นลูกของเพื่อนแม่เหรอครับ" "ใช่ หนูเอิร์นได้ทุนเรียนมหาลัยเดียวและคณะเดียวกับลูกด้วยนะ" "อ๋อครับ" ว่าแล้วสองแม่ลูกก็พากันไปยังโต๊ะอาหารหรู ก่อนวิศรุตซึ่งเป็นพ่อของเวย์จะออกมาจากห้องทำงานแล้วเดินมาหย่อนตัวนั่งยังโต๊ะอาหารที่ภรรยาและลูกชายตัวสูงนั่งอยู่ บ้านเอิร์น สามวันต่อมา "เดี๋ยวลูกเอาขนมตาลไปให้ป้ากันตาทีนะ" เนตรหิ้วถุงขนมเดินออกมาจากในครัวแล้วเอ่ยบอกกับลูกสาวร่างเล็กที่กำลังกวาดบ้านอยู่ "ได้ค่ะแม่" เธอหันมารับคำคนเป็นแม่แล้ววางไม้กวาด ก่อนจะเดินไปรับถุงขนมและเดินออกไปจากบ้านด้วยความกระตือรือร้นเป็นพิเศษ เนื่องจากคิดว่าเธออาจจะเจอกับพี่เวย์อีกก็ได้ตู๊ด'ฮัลโหล''ผมเวย์นะครับแม่''อ๋อเวย์ ว่าไงลูก''ผมจะโทรมาบอกแม่ว่าผมจะพาเอิร์นไปส่งบ้านพรุ่งนี้นะครับ''อ๋อได้สิ''ขอบคุณมากครับแม่ แล้วขาแม่หายปวดหรือยังครับ''พอนวดๆ ก็ค่อยยังชั่วแล้วล่ะ''ถ้าอย่างนั้นผมวางสายแล้วนะครับแม่' จากนั้นนิ้วหนาจึงกดวางสายแล้วมองไปยังใบหน้าสวยที่จ้องมายังเขา แล้วเอิร์นก็เอ่ยออกไปด้วยสีหน้ายิ้มๆ"เป็นลูกเขยที่ช่างเอาอกเอาใจแม่ยายจังเลยนะคะ""เอาลูกสาวเขามาปู้ยี่ปู้ยำจนลุกจากเตียงไม่ไหวก็ต้องทำดีแม่เมียหน่อยสิ""เออ จริงด้วย แล้วเอิร์นจะเดินไหวไหมคะเนี่ยถ้าเจ็บแบบนี้ แล้วขาเอิร์นจะหุบเข้าได้หรือเปล่า""พี่ดูๆแล้วน่าจะหุบไม่เข้านะเอิร์น" เขามองไปที่กลีบรักที่บวมแดงของเธอแล้วพูดออกไป"เอิร์นอยากเข้าห้องน้ำค่ะพี่เวย์""มาเดี๋ยวพี่อุ้ม" ว่าแล้วร่างสูงก็ลงจากเตียงแล้วโน้มตัวช้อนร่างนุ่มนิ่มขึ้นมาแนบกับอกแกร่ง จากนั้นจึงพาเข้าห้องน้ำไปเขาหยิบฝักบัวแล้วรดไปที่หว่างขาเรียว ฝ่ามือหนาถูหว่างขาและกลีบรักที่มีคราบเหนียวเหนอะหนะติดอยู่อย่างเบามือ เมื่อร่างกายของเธอสะอาดหมดจดแล้วเขาก็ปิดฝักบัว ก่อนที่เธอจะพูดออกมา"เอิร์นอยากลองเดินเองดูค่ะ""ลองดูสิ" ปากหนาขยับบอก จ
เพ้นท์เฮ้าส์หรูใจกลางเมืองเมื่อเขาพาเธอเข้ามาในเพ้นท์เฮาท์ที่มีราคาเก้าหลักซึ่งเขาได้ซื้อไว้เมื่อหนึ่งเดือนก่อน เวย์ก็หันถามร่างเล็กที่ยืนอยู่ข้างตัวเอง"เอิร์นว่าเพ้นท์เฮาส์นี้สวยไหม""สวยมากค่ะ" เธอตอบพร้อมรอยยิ้มบางๆแล้วกวาดสายตามองไปรอบๆจึงได้เห็นว่าทุกมุมถูกตกแต่งไว้อย่างสวยงาม"พอได้เข้ามาในนี้เอิร์นรู้สึกยังไงบ้าง เอิร์นรู้สึกชอบไหม""ชอบค่ะ" เธอตอบไปตามความรู้สึกจริง"ที่นี่น่าอยู่ไหม""น่าอยู่มากค่ะ""ที่นี่มันจะเป็นเรือนหอของเรานะเอิร์น" เขาเอ่ยออกไปพลางจ้องใบหน้างดงามด้วยแววตาอ่อนโยน"เรือนหอ?" คิ้วเรียวสวยขมวดเข้าหากัน"ใช่ เรือนหอของเรา....""หลังจากที่เราแต่งงานกันแล้วพี่จะพาเธอมาอยู่ที่นี่""พี่พูดไปถึงเรื่องแต่งงานแล้วเหรอคะ เพิ่งตกลงเป็นแฟนกันวันนี้เอง""อันที่จริงพี่อยากจะแต่งงานกับเอิร์นเดือนนี้หรือเดือนหน้าด้วยซ้ำ แต่พี่กลัวว่าแม่ยายจะตกใจน่ะที่อยู่ๆจะขอเอิร์นแต่งงาน เพราะแม่เอิร์นยังไม่รู้ว่าเราไปถึงขั้นผัวเมียกันแล้ว" เขายกยิ้มบางๆ"พี่จะแต่งงานกับเอิร์น พี่แน่ใจแล้วเหรอว่าเอิร์นเหมาะจะเป็นเจ้าสาวของพี่" เธอถามย้ำเพื่อความแน่ใจเพราะเขากับเธอเพิ่งเรียนรู้กันแค่ไม
บ้านเอิร์น ตอนเย็นในขณะที่เอิร์นนั่งคร่อมมอเตอร์ไซด์โดยมีเนตรนั่งข้างหลังก็มีรถสปอร์ตหรูของเวย์เคลื่อนตัวเข้ามาจอดหน้าบ้านของเธอชายหนุ่มลงจากรถแล้วเดินมาหาร่างบางที่นั่งคร่อมรถมอเตอร์ไซด์พร้อมกับเอ่ยถามออกไป"เธอจะออกไปไหนเหรอ""แม่ไม่สบายน่ะ จะพาไปหา..." เธอจะบอกว่าจะพาไปหาหมอ เขาที่รู้ว่าเธอจะไปไหนจึงเอ่ยขึ้นเสียก่อน"น้าเนตรจะไปหาหมอใช่ไหม งั้นก็ไปขึ้นรถฉันเถอะ""ก็ได้ค่ะ" เอิร์นรับคำ จากนั้นเอิร์นกับเนตรก็ลงจากรถมอเตอร์ไซด์แล้วพากันเดินไปขึ้นรถของเขา ก่อนที่ร่างสูงจะออกรถพร้อมกับมุ่งหน้าไปยังคลินิกที่อยู่ไม่ไกลเมื่อเนตรหาหมอเสร็จก็ออกมานั่งรอรับยาหน้าห้องตรวจ เวย์ที่นั่งอยู่จึงบอกกับเอิร์นที่นั่งอยู่ข้างตัวเอง"เธอพาน้าเนตรไปนั่งรอในรถก่อนเถอะ เดี๋ยวฉันรอรับยาให้ เพราะดูๆแล้วน้าเนตรคงจะเพลียมาก" เขาบอกแล้วยื่นกุญแจรถให้เธอพร้อมกับพูดออกไป"สตาร์ทรถแล้วก็เปิดแอร์ด้วยนะ""สตาร์ทยังไงเหรอคะ""กดที่ปุ่มสตาร์ท""ถ้าสตาร์ทแล้วรถจะไม่เคลื่อนใช่ไหม""ไม่เคลื่อนหรอก""ได้ค่ะ" รับคำเสร็จเอิร์นก็พาเนตรที่มีใบหน้าซีดเซียวและไร้เรี่ยวแรงออกจากคลินิก เธอขึ้นไปนั่งบนรถพร้อมกดปุ่มสตาร์ทและเปิด
ห้องนอน"เธอช่วยบอกฉันได้ไหมว่าฉันจะต้องทำยังไงเพื่อที่จะช่วยลบล้างความผิดที่ฉันเคยหลอกใช้เธอ" เวย์เอ่ยถามเจ้าของร่างนุ่มนิ่มที่มีกลิ่นหอมอ่อนๆซึ่งอยู่ในอ้อมอกกว้างของตัวเองด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล"..." เธอนิ่งเพราะไม่อยากพูดกับคนที่ไล่เท่าไหร่ก็ไม่ไป"บอกฉันสิว่าฉันจะต้องทำยังไงเพื่อที่จะให้เธอยกโทษให้ฉัน""คุณไม่ต้องทำอะไรหรอก เพราะต่อให้คุณทำยังไงมันก็ไม่มีประโยนช์หรอกถ้าใจของฉันยังไม่อยากยกโทษให้คุณ""มันต้องใช้เวลานานแค่ไหนเหรอเธอถึงจะเลิกโกรธและเกลียดฉัน""สี่ปีดีไหม ให้สมกับที่คุณหลอกใช้ฉันมาสี่ปี""ฉันยินดีให้เธอโกรธและเกลียดฉันจนกว่าเธอจะพอใจ เธอเอาคืนฉันได้ตามที่เธอต้องการเลยเอิร์น" เขาพูดพร้อมกระชับกอดเธอ ก่อนที่ไม่นานทั้งสองจะพากันเข้าสู่ห้วงนิทราหนึ่งอาทิตย์ผ่านไปตอนนี้เนตรกับกันตาก็กลับมาจากต่างจังหวัดแล้วหนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมานี้เวย์ก็มาอยู่ที่บ้านของเอิร์นและนอนกับเอิร์นทุกคืน ส่วนภูผาก็มารับเอิร์นออกไปกินข้าวทุกวัน ซึ่งเวย์ก็ขอไปด้วยทุกครั้ง เขานั่งเบาะหลังฟังภูผากับเอิร์นพูดคุยไปตลอดทาง ถึงจะมีความรู้สึกน้อยใจแต่เขาก็ต้องทำใจเมื่อคิดว่าตัวเองเคยทำให้เอิร์นรู้สึกแบบนั้น
วันต่อมา ตอนเย็นเอิร์นที่อยู่ในชุดเดรสสวยเดินออกไปหน้าบ้านทันทีเมื่อเห็นรถหรูของภูผาเคลื่อนตัวเข้ามาจอดหน้าบ้าน เวย์เดินตามเธอไปติดๆพร้อมรั้งข้อมือของเธอไว้พร้อมกับพูดออกไปด้วยแววตาอ้อนวอน"อย่าไปได้ไหม""ฉันจะไป" เธอหันมาพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย"ถ้าสมมติว่าภูผามันมีแฟนแล้วเธอยังจะไปไหนมาไหนกับมันอีกไหม""ถ้าพี่ภูผามีแฟนแล้ว ฉันก็จะไม่ไปกับเขา""ตอนนี้ภูผามันมี..." ยังไม่ทันที่เวย์จะได้พูดจบ ภูผาก็ลงจากรถแล้วพูดออกไป"มึงปล่อยมือน้องเอิร์นเดี๋ยวนี้ไอ้เวย์ มึงไม่เห็นเหรอว่าน้องเอิร์นจะไปกับกู""กูเป็นผัวของเอิร์น เพราะฉะนั้นกูมีสิทธิ์ที่จะห้ามเอิร์นไม่ให้ไปกับมึงก็ได้" เวย์สวนกลับไปด้วยสีหน้าจริงจัง"มึงอ้างว่าเป็นผัวน้องเอิร์น แต่กูคิดว่าน้องเอิร์นไม่นับว่ามึงเป็นผัวหรอกนะ..." ภูผาพูดกับเวย์แล้วหันมาพูดกับเอิร์น"ใช่ไหมน้องเอิร์น""ใช่ค่ะพี่ภูผา""มึงก็ได้ยินที่น้องเอิร์นพูดแล้วใช่ไหม เพราะฉะนั้นมึงก็อย่ามาทำเป็นเจ้าข้าวเจ้าของน้องเอิร์นสิ""เอิร์นเป็นของกูคนเดียว ใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์มาเป็นเจ้าของเอิร์นได้นอกจากกู""มึงครอบครอบได้แค่ร่างกายของน้องเอิร์นเท่านั้นแหละ แต่หัวใจของน้องเอ
ในรถ"วันที่26เดือนหน้าพี่จะพาน้องเอิร์นไปเลี้ยงฉลองนะ""เลี้ยงฉลองเนื่องในโอกาสอะไรเหรอคะ" ใบหน้าใสหันถาม"ฉลองวันเกิดพี่น่ะ""อ๋อค่ะ""พี่กับเวย์เกิดวันเดียวกันและเดือนเดียวกันด้วยนะน้องเอิร์น เหมือนน้องเอิร์นกับน้องลูกพีชเลยที่เกิดวันเดียวกัน""ถ้าอย่างนั้นเอิร์นจะเป็นคนสั่งเค้กให้พี่นะคะ""ได้สิ พี่จะให้น้องเอิร์นเป็นคนถือเค้กแล้วพี่ก็เป่าดีไหม" เขาหันถามร่างบางพร้อมส่งรอยยิ้มจางๆ"ถ้าพี่ภูผาให้เอิร์นถือเอิร์นก็จะถือค่ะ""พี่ก็ต้องให้น้องเอิร์นถืออยู่แล้ว เพราะน้องเอิร์นคือผู้หญิงคนแรกและคนเดียวที่พี่รู้สึกชอบมากๆตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็นเลยละ"พลั่ก!เสียงฝ่าเท้าหนาของคนนั่งเบาะหลังถีบเข้าไปตรงเบาะของคนขับด้วยความหงุดหงิด"มึงถีบเบาะทำไมไอ้เวย์ เดี๋ยวรถกูก็พังหรอก" ภูผาเหลือบมองเพื่อนทางกระจกมองหลังแล้วพูดออกไป"มึงควรจะหยุดพูดได้แล้ว กูรำคาญ กูอยากนั่งเงียบๆ""ถ้ามึงอยากนั่งเงียบๆ งั้นก็ไปนั่งรถของมึงสิ กูกับน้องเอิร์นไม่ได้อยากจะให้มึงมาด้วยสักหน่อย จริงไหมน้องเอิร์น" ภูผาหันถามเอิร์นแล้วยกยิ้มสะใจเพื่อนของตัวเองที่นั่งอยู่เบาะหลัง"จริงค่ะ" เอิร์นกับภูผาพูดเข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ย







