2 หล่อร้าย

บ้านเวย์

หลายวันต่อมา

ติ๊งต่อง!

ในขณะที่เวย์กำลังยืนสูบบุหรี่หน้าบ้านอยู่นั้น กริ่งหน้าบ้านก็มีเสียงดังขึ้น ดวงตาคมหันไปมองยังประตูรั้วหน้าบ้านจึงได้เห็นว่าเป็นเด็กสาวคนนั้นที่มาบ้านเขาเมื่อหลายวันก่อน เมื่อเห็นอย่างนั้นเวย์จึงกดรีโมทประตูรั้วใหญ่ให้เธอเข้ามา

ทันทีที่ประตูรั้วเปิดออกเอิร์นที่หิ้วถุงแกงก็เดินเข้ามาในทันที ร่างสูงก้าวเดินไปหายังร่างเล็กที่อยู่ในเสื้อยืดสีส้มพอดีตัวอวดรูปร่างสมส่วน กางเกงขาสั้นสีครีมโชว์เรียวขาขาวพร้อมกับเอ่ยถามออกไปด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง

"เธอเป็นใคร"

"ชื่อเอิร์นค่ะเป็นลูกของแม่เนตร แม่ของเอิร์นเป็นเพื่อนสมัยเรียนมัธยมของคุณป้ากันตาค่ะ" เรียวปากจิ้มลิ้มบอกออกไปพลางดวงตากลมโตก็จ้องมองไปยังใบหน้าหล่อร้ายตรงหน้าด้วยความรู้สึกชื่นชอบ

"แล้วมาทำไม" เรียวปากหนาขยับถามด้วยโทนเสียงทุ้มนิ่งพลางนัยน์ตาคมจ้องมองไปยังใบหน้าเรียวใสเกลี้ยงเกลาด้วยแววตาเรียบเฉย

"แม่ให้เอาแกงมาให้คุณป้าค่ะ ไม่ทราบว่าคุณป้าอยู่ไหมคะ" เธอเอ่ยออกไปด้วยรอยยิ้มตามประสาพลางสายตาก็จ้องมองเขาอย่างไม่ละสายตา

"แม่ฉันอยู่ข้างใน เข้าไปสิ"

"ค่ะ" เธอโน้มศีรษะรับคำแล้วเดินเข้าบ้านไปก็เห็นว่าคุณป้านั่งอยู่ในห้องโถง กันตาที่เห็นเด็กสาวใบหน้าสวยจิ้มลิ้มจึงระบายยิ้มพร้อมกับเอ่ยออกไปด้วยน้ำเสียงใจดี

"วันนี้เอาแกงอะไรมาให้ป้าล่ะ"

"แกงเขียวหวานลูกชิ้นปรากรายกับหมูฮ้องค่ะคุณป้า" เธอบอกพร้อมกับวางถุงแกงบนโต๊ะหน้าโซฟาที่กันตานั่ง

"ป้าขอบใจหนูมากนะที่เอามาให้ ป้าก็กำลังจะกินข้าวเที่ยงอยู่พอดีเลย นั่งก่อนสิหนูเอิร์น"

"ไม่เป็นไรค่ะคุณป้า ถ้าอย่างนั้นเอิร์นขอตัวกลับบ้านก่อนนะคะ"

"ตามสบายจ้ะ" จากนั้น คนตัวเล็กก็หมุนตัวแล้วเดินออกไปหน้าบ้านก็บังเอิญปะทะเข้ากับร่างสูงที่เดินเข้าบ้านมาพอดี

พลั่ก!

"โอ๊ย!" เสียงเล็กร้องอุทานพร้อมกับแขนหนาก็โอบร่างของเธอไว้ไม่ให้ล้มลง

หมับ!

"ขะ ขอโทษค่ะพี่เวย์" ร่างบางที่ถูกสองแขนแกร่งโอบอยู่ถึงกับใจเต้นระส่ำเมื่อได้มาอยู่ในอ้อมอกกว้างและมีกลิ่นหอมสะอาด เธอเผลอสูดดมกลิ่นหอมจากเขาจนลืมตัว ก่อนเสียงทุ้มต่ำจะเอ่ยพร้อมกับผละสองแขนออกจากร่างบอบบาง

"เดินไม่ระวัง"

"ขอโทษค่ะพี่เวย์ที่เอิร์นเดินไม่ระวัง" เธอบอกด้วยท่าทีลนลานแล้วสาวเท้าออกจากบ้านไปอย่างรวดเร็วพลางหัวใจเต้นผิดจังหวะเมื่อนึกไปถึงที่เขากอดเมื่อครู่

"มากินข้าวเถอะลูก วันนี้หนูเอิร์นเอาแกงเขียวหวานปลากรายกับหมูฮ้องมาให้" เมื่อเวย์เดินเข้ามาในบ้าน กันตาก็เอ่ยขึ้นทันที

"เด็กคนนั้นเป็นลูกของเพื่อนแม่เหรอครับ"

"ใช่ หนูเอิร์นได้ทุนเรียนมหาลัยเดียวและคณะเดียวกับลูกด้วยนะ"

"อ๋อครับ" ว่าแล้วสองแม่ลูกก็พากันไปยังโต๊ะอาหารหรู ก่อนวิศรุตซึ่งเป็นพ่อของเวย์จะออกมาจากห้องทำงานแล้วเดินมาหย่อนตัวนั่งยังโต๊ะอาหารที่ภรรยาและลูกชายตัวสูงนั่งอยู่

บ้านเอิร์น สามวันต่อมา

"เดี๋ยวลูกเอาขนมตาลไปให้ป้ากันตาทีนะ" เนตรหิ้วถุงขนมเดินออกมาจากในครัวแล้วเอ่ยบอกกับลูกสาวร่างเล็กที่กำลังกวาดบ้านอยู่

"ได้ค่ะแม่" เธอหันมารับคำคนเป็นแม่แล้ววางไม้กวาด ก่อนจะเดินไปรับถุงขนมและเดินออกไปจากบ้านด้วยความกระตือรือร้นเป็นพิเศษ เนื่องจากคิดว่าเธออาจจะเจอกับพี่เวย์อีกก็ได้