1 ครั้งแรกที่ได้เจอ

แนะนำตัวละคร

เวย์ อายุ22ปี สูง187เซนติเมตร

นักศึกษาปี4 คณะบริหารธุรกิจ ทายาทเจ้าของธุรกิจผลิตเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ ประกอบด้วยเหล้าและเบียร์ยี่ห้อดังที่รู้จักกันแพร่หลาย

เอิร์น อายุ18ปี สูง158เซนติเมตร

นักศึกษาปี1 คณะบริหารธุรกิจ

.

.

.

.

.

"ลุกขึ้นมา!" เขาพูดพร้อมกระชากล่างเล็กให้ลุกขึ้นนั่งแล้วพูดออกไปด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

"เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนฉันไม่ได้ตั้งใจ แล้วเธอก็ห้ามไปบอกลูกพีชเด็ดขาด ฉันไม่อยากให้ลูกพีชต้องเสียใจ"

"ค่ะ"

"ถึงแม้ว่าแม่ฉันกับแม่เธอจะเป็นเพื่อนกัน แต่ฉันก็จะไม่รับผิดชอบเธอ"

"ไม่เป็นไรค่ะ เพราะเอิร์นก็รู้อยู่แล้วว่าพี่จะไม่รับผิดชอบเอิร์น"

"ฉันกับเธอไม่มีเรื่องที่จะต้องคุยกันอีก"

"ค่ะ"

"ฉันจะไม่ติดต่อเธออีก"

.

.

.

.

.

"น้องเอิร์นอ้าปากสิครับเดี๋ยวพี่ป้อนให้"

"เอ่อ..."

"น้องเอิร์นไม่ต้องอายหรอกนะ ใครๆก็ป้อนให้กันเยอะแยะไป"

"ค่ะ" เอิร์นรับคำอย่างว่าง่ายแล้วอ้าปากงับกุ้งที่อีกคนตั้งใจป้อนให้

ปึก!

"มึงเป็นอะไรไอ้เวย์" ภูผาหันถามเวย์ที่นั่งอยู่ข้างลูกพีช

"เปล่า"

"แล้วมึงกระแทกแก้วเสียงดังทำไมวะ"

"กูเผลอทำแก้วหลุดมือน่ะ"

"งั้นก็แล้วไป ทีหลังก็อย่าเผลอทำหลุดมืออีกล่ะ เพราะกูตกใจ" พูดจบ ภูผาก็หันมาสนใจเอิร์นต่อ

"น้องเอิร์นอ้าปากหน่อยครับ" ว่าแล้วเอิร์นก็อ้าปากงับเนื้อปูอย่างว่าง่าย

ปึง!

"มึงเป็นอะไรอีกไอ้เวย์ มึงถีบขาโต๊ะทำไมวะ"

"กูรู้สึกคันตีนน่ะ"

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

บ้านเวย์

ในขณะที่เวย์ซึ่งอยู่ในเสื้อยืดแขนยาวสีดำยี่ห้อดัง กางเกงขายาวสีเข้มราคาแพงกำลังเดินออกมาขึ้นรถสปอร์ตหรูที่จอดอยู่หน้าบ้าน ทันใดนั้นกริ่งหน้าบ้านก็มีเสียงดังขึ้น

ติ๊งต่อง!

จึงทำให้เรียวขายาวชะงักฝีก้าวแล้วมองไปยังประตูรั้วหน้าบ้านจึงเห็นว่ามีร่างเล็กของเด็กสาวคนหนึ่งยืนอยู่นอกประตูรั้ว เวย์ที่เห็นอย่างนั้นจึงเรียกคนใช้วัยสามสิบปีให้ออกไปดู

"มล! เธอออกไปดูหน่อยสิว่าใครมากดออดหน้าบ้าน"

"รับทราบค่ะคุณเวย์" มลโน้มศีรษะรับคำเจ้านายร่างสูงด้วยท่าทีนอบน้อมแล้วสาวเท้าเดินออกไปยังประตูรั้ว เมื่อเห็นเด็กสาวใบหน้าจิ้มลิ้ม ผมยาวสลวยยืนอยู่จึงเอ่ยถามออกไป

"หนูเป็นใคร แล้วมาหาใครเหรอ"

"หนูชื่อเอิร์นเป็นลูกของแม่เนตรค่ะ แม่ให้หนูเอาขนมมาให้คุณป้าค่ะ" เสียงใสตอบกลับด้วยรอยยิ้มสดใส

"อ๋อ นี่ลูกพี่เนตรเองเหรอ"

เนตรคือเพื่อนสมัยเรียนมัธยมของกันตาซึ่งเป็นแม่ของเวย์ แต่เนตรเรียนจบแค่มอหกเพราะไม่มีเงินที่จะเรียนต่อมหาวิทยาลัย ดังนั้นพอจบมอหกเนตรจึงทำงานเป็นพนักงานเสิร์ฟในร้านอาหารแห่งหนึ่งเป็นเวลาหลายปี หลังจากนั้นเนตรก็เปลี่ยนอาชีพมาเป็นแม่ค้าขายข้าวแกงและขนมในตลาด เนตรยึดอาชีพนี้มาจนถึงปัจจุบัน และสามีของเนตรก็เสียชีวิตเมื่อสิบปีก่อน

"งั้นก็เข้ามาสิเอิร์น" จากนั้นมลก็เปิดประตูเล็กให้เด็กสาวได้เข้ามาข้างใน

เอิร์นเดินตามหลังมลเข้ามาข้างในก็เป็นจังหวะเดียวกันกับที่รถสปอร์ตหรูสีดำเคลื่อนตัวออกมาพอดี เอิร์นหันมองรถหรูแล้วจ้องมองเข้าไปข้างในรถจึงได้เห็นชายหนุ่มผู้มีใบหน้าอันหล่อเหลานั่งอยู่ในที่คนขับ เอิร์นที่เห็นอย่างนั้นก็ถึงกับชะงักไปเล็กน้อย พลันความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในหัวทันที

'พี่คนนั้นหล่อมากและดูดีมาก'

ดวงตากลมใสแจ๋วมองตามรถหรูที่เคลื่อนตัวออกไปจนลับสายตา ก่อนจะหันกลับมาแล้วเดินตามมลเข้าบ้านไป

"คุณผู้หญิงคะ ลูกสาวของพี่เนตรเอาขนมมาให้ค่ะ" เมื่อเข้ามาในบ้านมลก็บอกกับกันตาที่นั่งอยู่ในห้องโถง

"อ้าวหนูเอิร์นวันนี้มาเองเหรอ" เมื่อกันตาหันไปเห็นลูกสาวของเพื่อนสมัยเรียนมัธยมจึงระบายยิ้มเอ่ยออกไปด้วยใบหน้ายิ้มแย้มเป็นกันเอง ก่อนที่เสียงใสของเอิร์นจะเอ่ยขึ้นพร้อมกับใบหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส

"วันนี้แม่ไม่ว่างก็เลยให้เอิร์นเอาขนมมาให้คุณป้าค่ะ"

"นั่งก่อนสิหนูเอิร์น" จากนั้นเอิร์นก็วางถุงขนมบนโต๊ะกลางแล้วหย่อนสะโพกนั่งบนโซฟาที่อยู่ใกล้กับกันตา

"มหาลัยเปิดเทอมเมื่อไหร่ล่ะหนูเอิร์น"

"เปิดเดือนหน้าค่ะคุณป้า"

"เห็นเนตรบอกป้าว่าหนูได้ทุนเรียนมหาลัยเดียวกับเวย์ด้วยนี่"

"เวย์?" เอิร์นมีสีหน้าสงสัยว่าเวย์คือใคร กันตาที่เห็นสีหน้าที่มีความสงสัยของเด็กสาวจึงระบายยิ้มบอกออกไป

"เวย์คือลูกชายของป้าเอง เขากำลังจะขึ้นปีสี่แล้ว"

"อ๋อค่ะ" เอิร์นพยักหน้ารับรู้พลางคิดในใจว่าพี่คนเมื่อกี้คือลูกของคุณป้านี่เอง เธอรู้กับแม่แค่ว่าคุณป้ามีลูกชายหนึ่งคน แต่แม่ไม่ได้บอกว่าลูกคุณป้ากันตาชื่ออะไร

บ้านของเธออยู่ท้ายซอยของหมูบ้าน คุณป้าจะไปหาแม่เธอที่บ้านบ่อยๆ บ่อยครั้งแม่จะเอาแกงและขนมมาให้คุณป้าอยู่ประจำ แต่เธอไม่ได้มากับแม่ วันนี้เป็นครั้งแรกที่เธอมาที่นี่

กันตาชวนเด็กสาวคุยประมาณเกือบสิบนาที จากนั้นเอิร์นก็ขอตัวกลับบ้านไป

ด้านเวย์

หลังจากที่เวย์ขับรถออกมาจากบ้าน เขาก็นึกสงสัยว่าเด็กสาวคนเมื่อกี้เป็นใคร แล้วเธอมาบ้านของเขาทำไม