บทที่สี่

“...”  หลังจากที่คุณหญิงดวงแขออกไปจากห้องของแผ่นดินแล้วชายหนุ่มก็พยุงตัวเองมาพิงอยู่กับหัวเตียงดังเดิม..พลางนึกถึงเรื่องราวในอดีตที่ปวดร้าวจนลืมไม่ลง

ชายหนุ่มยังนึกถึงใบหน้าหวานที่เขาจดจำไม่อาจลืมอยู่ทุกวันชายนั่งเหม่อเฝ้าถามตัวเองอยู่ทุกวันว่าเพราะเหตุใดเขาไม่ดีตรงไหนหญิงสาวจึงทิ้งเขาไปมีคนอื่นทั้งที่การคบกันกับเขาและเธอไม่มีวี่แววว่าจะมีเธอมือที่สาม

จนชายหนุ่มถึงขั้นขอเธอแต่งงานแต่เธอกลับปฏิเสธเขาและเธอขอให้เขาและเธอต่างคนต่างอยู่ แผ่นดินเมื่อรู้เช่นนั้นก็หูอื้อตาลายเหมือนโลกหยุดหมุนหัวใจของเขาแตกสลายไปหมดแล้วหลัง

จากที่หญิงสาวบอกเลิกเธอก็หายหน้าหายตาไปเมื่อเขาไปหาเธอที่บ้าน...ป้าเจ้าของบ้านเช่าก็บอกว่าเธอออกไปแล้วและไม่รู้ว่าไปไหนแต่มีจดหมายจากพลอยไพลินฝากไว้ให้เมื่อเขาอ่านก็รู้ทันทีว่าหญิงสาวมีคนรักอยู่แล้วที่ผ่านมามันคือเรื่องหลอกลวง

เรื่องเลวร้ายที่ได้รับรู้ทำให้เขาดื่มเหล้าจนเมาและขับรถจนเกิดอุบัติเหตุเดินไม่ได้และเขาก็ไม่ยอมรักษาคู่หมั้นของเขาที่บอกว่ารักเขานักหนาเมื่อเห็นสภาพของเขาก็รับไม่ได้จึงขอถอนหมั้นและไม่หันมาแลเขาอีกเลย

ซึ่งข้อนี้ชายหนุ่มไม่สนใจเพราะเขาก็ไม่ได้รักแม่สาวคู่หมั้นที่มีดีแต่หน้าตาอยู่แล้วชายหนุ่มที่เอาแต่ขลุกตัวอยู่แต่ในบ้าน ปล่อยหนวดเครารกรุงรัง กลบความหล่อไปจนหมดใครเห็นก็ต้องตกใจไม่กล้าเข้าใกล้ แม้แต่พยาบาลที่มารักษาก็ยังต้องกลัวคนไข้อย่างเขา

เช้าของอีกวัน

“แอ้ๆ  แอ้”  หนูน้อยแพรชมพูที่ใส่ชุดกระโปรงสีหวานคาดผมสีชมพูที่มีดอกไม้ติดอยู่นั่งตัวกลมอยู่ในรถเข็นเมื่อเห็นแม่ของตัวเองเดินมาหาก็ส่งเสียงเรียก อ้อแอ้ยิ้มหวานยกใหญ่

“ว่าไงจ้ะชมพู.. โอ้โห..น้าลูกแก้วจับเจ้าก้อนของแม่ใส่ชุดสีชมพูสวยจังเลยมาให้แม่หอมหน่อยซิคนเก่ง”   พลอยชมพูทำท่ายื่นมือไปจะอุ้มเจ้าก้อนกลมก็ยื่นแขนป้อมทั้งสองยื่นหาคนเป็นแม่ทันที

“เตรียมของให้ยัยหนูเสร็จแล้วใช่ไหมคะพี่พลอย เดี๋ยวแก้วไปเอารถออกเลยค่ะ”

“พี่เตรียมเรียบร้อยแล้วจ้ะเดี๋ยวเราไปกันเลยเผื่อคุณหญิงไปถึงก่อนให้ผู้ใหญ่รอมันจะดูไม่ดี”

ทั้งสามคนขับรถมาถึงที่บ้านแม่น้อยเป็นเวลาสองโมงเช้าพอดีเมื่อมาถึงพลอยไพลินก็รีบอุ้มเจ้าก้อนชุดชมพูฟูฟ่องเดินเข้ามาในห้องทำงานของแม่น้อยโดยมีลูกแก้วถือสัมภาระของแพรชมพูเดินตามหลังมาด้วย

“มากันแล้วเหรอลูก.. ไหน...คนสวยของยายมาให้ยายอุ้มหน่อยเร็ว”   หญิงร่างท้วมเมื่อเห็นพลอยชมพูเดินเข้ามาพร้อมลูกแก้วและเจ้าก้อนกลมก็รีบลุกออกมาต้อนรับ

“สวัสดีคุณยายก่อนเร็ว”   ยัยหนูแพรชมพูเมื่อได้ยินผู้เป็นแม่พูดว่าสวัสดีคุณยาย ก็รีบยกมือป้อมประกบกันอย่างว่าง่าย

“แอ้ๆๆๆ แอ้”  เมื่อเห็นคนเป็นยายเอื้อมมือมารับ ยัยหนูก็โผเข้าหาแม่น้อยโดยทันทีส่งเสียง อ้อแอ้ เป็นการทักทายคุณยายอย่างอารมณ์ดี

“เก่งจังเลยลูก สวัสดีเป็นด้วยหมาน้อยของยาย”

“สนใจแต่หลานไม่ทักทายลูกสาวบ้างเลยน้า งอลดีไหมเนี่ยยยย”   ลูกแก้วเอ่ยหยอกคนเป็นแม่ด้วยสีหน้าที่น้อยใจ

“แหม ยัยลูกแก้วนี่ก็ แม่ก็คิดถึงเราเหมือนกันนั่นแหละ ขอเล่นกับหลานก่อนไม่ได้หรือไง”

ระหว่างที่ทั้งสามคุยกันอย่างออกรสไม่นานรถคันหรูของคุณหญิงดวงแขก็ขับเข้ามาจอดที่ด้านหน้าห้องทำงานของแม่น้อย

“อ้าวนั่นไงคุณหญิงมาแล้ว”  หญิงร่างท้วมมองผ่านหน้าต่างก็เห็นมีรถตู้มาจอดและเห็นคุณหญิงดวงแขเดินลงมาก็รีบเดินออกมารับโดยที่ยังอุ้มหนูน้อยแพรชมพูอยู่

พลอยไพลินและลูกแก้วได้ยินที่แม่น้อยบอกว่าคุณหญิงมาแล้วทั้งสองก็ลุกเดินตามแม่น้อยออกมาตอนนี้ใจของหญิงสาวเต้นไม่เป็นจังหวะตื่นเต้นที่จะได้เจอผู้มีพระคุณที่อยากจะเจอมานานจะได้ถือโอกาสขอบคุณคุณหญิงดวงแขที่ส่งเธอเรียนอย่างเป็นทางการสักที

“สวัสดีค่ะ คุณหญิง”

“สวัสดีจะ... แม่น้อย นั่นลูกใครน่ารัก น่าชังจังเลย”  ดวงแขเมื่อเห็นเด็กผู้หญิงตัวกลมสวมชุดสีชมพูที่กำลังส่งยิ้มที่มีแต่เหงือกให้เธอก็อดที่จะถามไม่ได้ว่าลูกใครช่างน่ารักน่าชังเหลือเกิน

“ลูกของหนูพลอยไพลิน ที่คุณหญิงส่งให้เรียนไงคะ”   แม่น้อยคลายความสงสัยให้ดวงแข

“สวัสดีค่ะ คุณหญิงพลอยเองค่ะ วันนี้พลอยดีใจมากเลยค่ะที่มีโอกาสได้เจอกับคุณหญิงเดี๋ยวเชิญคุณหญิงด้านในดีกว่าค่ะ”  หญิงสาวเอ่ยเสียงแจ๋วแนะนำตัวก่อนจะเชิญทุกคนเข้าไปคุยกันด้านใน

“จ้า”  คุณหญิงดวงแขรับไหว้หญิงสาวทั้งสองที่ยกมือไหว้เธอก่อนจะเดินเข้าไปคุยธุระสำคัญกันด้านใน

เมื่อพูดคุยถึงปัญหากันจบดวงแขก็สั่งให้ลูกน้องเอาเงินไปใช้หนี้เจ้าหนี้ทั้งหมดและได้โฉนดคืนมาและสั่งให้บอดี้การ์ดคอยตรวจตราที่นี่เป็นประจำ เพราะจะได้ป้องกันไม่ให้มีใครมารบกวนที่นี่ได้อีกเมื่อคุยธุระเรื่องบ้านเด็กกำพร้าจบดวงแขก็ถือโอกาสขอคุยกับพลอยไพลินเป็นการส่วนตัว

“พลอยต้องขอขอบคุณคุณหญิงมากๆเลยนะคะที่ไม่ปฏิเสธที่จะช่วยพวกเราค่ะและที่พลอยบอกว่าพลอยจะทำงานใช้หนี้ให้คุณหญิงพลอยพูดจริงนะคะคุณหญิงจะให้พลอยทำอะไรบอกพลอยได้เลยค่ะ”   พลอยไพลินเอ่ยด้วยรอยยิ้มเธอเต็มใจที่จะทำทุกอย่างขอให้ดวงแขบอกมาเท่านั้นตอบแทนที่ดวงแขยอมช่วยบ้านเด็กกำพร้าเอาไว้

“โถ่ หนูพลอย อะไรที่ฉันช่วยได้ฉันก็ช่วยแล้วอีกอย่างแม่น้อยก็เป็นคนดีคนนึงที่ฉันรู้จักฉันพร้อมช่วยคนดีเสมอจะเรื่องทำงานใช้หนี้ไม่ต้องหรอกฉันเต็มใจช่วย”

ดวงแขรู้สึกว่าตัวเองเลือกให้ทุนคนไม่ผิดจริงๆ พลอยไพลินเป็นเด็กที่ขยันเรียนดีแถมยังจิตใจดีอีกต่างหากหน้าตาก็สะสวยถ้าไม่ติดว่าลูกชายเธอตอนนี้ดูไม่ได้ก็จะขอจองตัวเป็นลูกสะใภ้เลยเพราะจากที่ได้คุยกับแม่น้อยเรื่องหนูพลอยว่าท้องไม่มีพ่อแต่เธอก็ยังเลี้ยงลูกคนเดียวได้ดีขนาดนี้ถือเป็นหญิงแกร่งคนนึงเลยถึงพลอยชมพูจะมีลูกแล้วแต่เธอก็ไม่ได้รังเกียจอะไรเพราะยัยหนูแพรชมพูก็ช่างน่ารักน่าชังเหลือเกินถ้าได้ทั้งคู่มาเป็นคนในครอบครัวก็คงดี