ตอนที่3 เสียงเด็กในโทรศัพท์นั่นใคร?

ตอนที่3

 

แบล็คตะคอกกลับพลางถอดเสื้อยืดของตัวเองออก เผยให้เห็นลอนกล้ามเนื้อเป็นมัด ๆ บนร่าง ที่เกิดจากการเวทเทรนนิ่งอย่างหนัก

“จะทำอะไรอ่ะ! หยุดนะ!! ฉันตะโกนเรียกคนช่วยจริง ๆ ด้วย”

ทิชาเห็นท่าทางคุกคามของอีกฝ่าย หญิงสาวจึงถอยกรูดไปหลบตรงมุมห้องน้ำ แต่ก็ไม่ได้ห่างจากเจ้าของร่างสูงมากนัก เนื่องด้วยขนาดของห้องน้ำที่ค่อนข้างคับแคบ เธอยกสองมือขึ้นป้องกันตัวเอง สองตามองอย่างหวาดระแวง

ฟึ่บ!

“ถอดไอ้เสื้อโชว์นมของเธอออกซะ!”

มือแกร่งโยนเสื้อยืดสีดำในมือไปทางเจ้าของร่างบาง เขาแอบเห็นว่าเธอลอบถอนหายใจเล็กน้อยด้วย ยัยนี่คิดว่าเขาจะปล้ำงั้นเหรอ?

“แล้วทำไมไม่พูดดี ๆ ล่ะ!”

ใครจะไปตรัสรู้ได้ ก็อยู่เฉย ๆ เล่นถอดเสื้อโดยไม่พูดพร่ำทำเพลงทำไมกัน ทิชากอดอกพร้อมค้อนสายตาไปทางอื่นแก้เก้อ

“เออ! รีบเปลี่ยนซะ อย่าให้ฉันรอนาน ไม่อย่างนั้นฉันจะเข้ามาเปลี่ยนให้เอง อ่อยไปทั่ว!”

แบล็คกระแทกเสียงขู่ แล้วเดินออกมารอหน้าห้องน้ำด้วยท่าทีหัวเสีย

ร่างสูงยืนพิงผนัง ก่อนซองหยิบบุหรี่ในกระเป๋ากางเกงเปิดออกหยิบมวนบุหรี่ขึ้นมาจุด พออัดควันลุหรี่เข้าปอด อารมณ์หงุดหงิดก็พอบรรเทาลงบ้าง แต่กลับมีอารมณ์อย่างอื่นปะทุขึ้นมาแทน เมื่อในหัวมีแต่ภาพนมของคนที่กำลังเปลี่ยนเสื้อในห้องน้ำเต็มไปหมด จนเขาต้องจุดบุหรี่อีกมวนอัดควันเข้าไปอีก ไม่รู้ว่าแก่ตายกับมะเร็งปอดอันไหนจะมาก่อน

พรึ่บ!

“นี่ค่ะ ขอบคุณ!”

ระหว่างกำลังอัดนิโคตินเข้าปอด มือขาวก็ยื่นเสื้อช็อปมาตรงหน้าโดยไม่ให้สุ้มให้เสียง จนร่างสูงต้องผงะจนหัวกระแทกผนังดังปั๊ก!

ทิชายิ้มมุมปากน้อย ๆ เหมือนพอใจที่อีกฝ่ายเจ็บตัว เธอจึงแกล้งทำเป็นไม่เห็นที่หัวของรุ่นพี่กระแทกผนัง พร้อมทั้งทำหน้าตาใสซื่อกลบเกลื่อน

“…”

แบล็คไม่ได้ยื่นมือไปรับเสื้อช็อปของตัวเองคืน เขาปล่อยให้อีกฝ่ายยื่นมือค้างอยู่แบบนั้น ถึงแม้เสื้อของเขาจะตัวใหญ่โคร่งยามที่สวมอยู่บนร่างหญิงสาว แต่ไอ้หน้าอกมโหฬารของเจ้าตัวก็เด้งสู้ออกมาอยู่ดี อารมณ์ที่พยายามข่มให้มอดลง กลับถูกจุดปะทะขึ้นมาใหม่อีกครั้ง

เขากลืนน้ำลายหนืด ๆ ลงคอ พร้อมทั้งปาก้นบุหรี่ทิ้งไป ไหน ๆ ก็ไม่ใช่คนดีอยู่แล้ว จะมัวถือศีลอยู่ทำไม

พลั่ก!

มือแกร่งกระชากร่างบางของอีกฝ่าย ซึ่งกำลังทำหน้าตาใสซื่อผลักติดกำแพง ก่อนจะตรึงลำคอระหงของเธอไว้ แล้วประกบริมฝีปากของตัวเอง ลงไปบนริมฝีปากสีชมพูสดของอีกฝ่าย

“อื้อ! อ่อย!!”

ทิชาพยายามดันตัวออก แต่กลับถูกแรงที่ตรึงท้ายทอยไว้ให้แหงนหน้ารับสัมผัสอันจาบจ้วงของเขา ลิ้นสากซึ่งล่วงล้ำเข้ามาโดยที่เธอไม่ทันตั้งตัวออก เคลื่อนไหวอย่างช่ำชอง มันหลอกล่อลิ้นน้อย ๆ ให้ถูกดูดดึง รัดรึง จนเจ้าของสมองปั่นป่วนไปหมด

ข้อมือขาวซึ่งทั้งทุบและดันคนตัวโตให้ออกห่างก่อนตัวเองจะขาดอากาศหายใจ ถูกยกขึ้นไปรวบไว้บนหัวด้วยมือเพียงข้างเดียว มือข้างที่ยึดลำคอขาวไว้ก่อนหน้า ก็เปลี่ยนมาสอดเข้าไปจู่โจมความนุ่มนิ่มแสนใหญ่โต ที่มันรบกวนเขามาตั้งแต่แรกเห็น ยิ่งบีบเคล้นเท่าไหร่ อารมณ์ที่คาดว่าจะทุเลาลงกลับไม่เป็นอย่างนั้น กลับกันมันยิ่งเพิ่มมากกว่าเดิมเสียด้วยซ้ำ จะเป็นอย่างไรนะถ้าได้ซุกหน้ากับมัน แล้วลิ้มลองอีกซักครั้ง

ริมฝีปากกระจับผละออกจากริมฝีปากบางเล็กน้อย ก่อนถามด้วยน้ำเสียงแหบพร่า

“ทำไมนมเธอมันใหญ่ขึ้นแบบนี้ สามปีที่ผ่านมาไปยัดเพิ่มมากีซีซีกัน?”

คิ้วหนาเลิกขึ้นด้วยความสงสัย นี่มันใหญ่ขึ้นมากจริง ๆ ซิลิโคนอะไรถึงได้บีบแล้วเหมือนของจริงแบบนี้ หมอสมัยนี้มันเก่งจริง ๆ ว่ะ

ทิชากัดปากเจ่อบวมของตัวเองอย่างแค้น ๆ เมื่อรู้สึกว่าแรงที่พันธนาการข้อมือของเธอไว้หลวมลง หญิงสาวจึงออกแรงกระชากจนหลุด ก่อนจะยกขึ้นเหวี่ยงไปทางใบหน้าหล่อที่แสนกวนตีน

ฟึ่บ!

มือแกร่งคว้าข้อมือขาวไว้ได้ทันก่อนมันจะกระทบลงบนหน้าตัวเอง แบล็คเหยียดยิ้มน้อย ๆ ชายหนุ่มก้มลงกระซิบเสียงแผ่วข้างใบหู คนที่กำลังโกรธจนหน้าแดงคอแดง หน้าอกหน้าใจก็กระเพื่อมขึ้นลง อย่างคนกำลังพยายามระงับอารมณ์

“ปากเธอยังหวานเหมือนเดิมเลยนะ… ลืมผัวคนแรกของเธอไปแล้วไง หืม ไอ้คนที่เธอบอกว่ามันเล็กไม่สะใจไง!!”

 

แบล็คแสยะยิ้ม เมื่อเห็นสีหน้าซีดเผือดของรุ่นน้องสาว ในที่สุดก็จำได้สักทีนี่สินะยัยแว่นปีศาจ!

“นะ นาย แบล็ค?”

ริมฝีปากบางสั่นเล็กน้อยยามออกเสียง ลำคอของเธอตีบตันไปหมด หัวพลันฉายภาพคืนนั้นวาบเข้ามาในหัว เป็นไปได้ยังไง เธอจำได้ว่าผู้ชายในคืนนั้นตัวผอมกระหล่องกระแหล่ง อย่างกับไม้เสียบผี จะใช่คนตัวโตที่มีกล้ามเป็นมัด ๆ อย่างนี้ได้ยังไง

แบล็คหยิบเสื้อช็อปที่หล่นสะบัดฝุ่นออก แล้วสวมทับบนร่างตัวเอง เขายักคิ้วให้อีกฝ่ายเล็กน้อยก่อนตอบ

“ใช่ ฉันเอง”

หึ! ยัยนี่จำผู้ชายคนแรกของตัวเองไม่ได้งั้นเหรอ

 

“…”

 

“ทำไม? ไม่เชื่อเหรอ?”

เจ้าของร่างสูงยืนล้วงกระเป๋ากางเกงถามขึ้น เมื่อเห็นว่าคนตรงหน้าทำหน้าเหมือนไม่เชื่อ

“ก็…มันค่อนข้างเหลือเชื่อน่ะ”

ทิชายิ้มแหยง ๆ เอาจริงก็ค่อนข้างตกใจ ที่โลกเหวี่ยงให้พวกเราสองคนกลับมาเจอกันอีก ทั้ง ๆ ที่คิดว่าคืนนั้นคงเป็นการเจอกันครั้งแรกและครั้งสุดท้ายแล้วแท้ ๆ เชียว ตอนนี้ร่างเล็กพยายามจะหลบเลี่ยง ผู้ชายคนนี้ เธอยังไม่พร้อมตั้งรับสถานการณ์นี้เท่าไหร่

 

“ถ้าไม่เชื่อ ฉันทวนความจำให้ก็ได้นะ”

ปากกระจับฉีกยิ้มไม่น่าไว้ใจ มือแกร่งตังท่าจะดึงร่างบางเข้าหาตัวอีกครั้ง แต่กลับถูกขัดด้วยเสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์เสียก่อน

 

Rrrrrrr ~

 

ทิชาเบี่ยงตัวหลบการคุกคาม หญิงสาวหยิบโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมอง เมื่อเห็นรายชื่อบนหน้าจอ เธอรีบกดรับสายทันที พร้อมกับเดินหนีให้ห่างจากไอ้คนที่กำลังจ้องตัวเองด้วยสายตาเขม็ง

 

“ฮ…ฮัลโหล”

เสียงใสกรอกรับสาย ด้วยเสียงตะกุกตะกักเหมือนกำลังทำอะไรผิด ตัวเธอลีบเล็กลงเมื่อสัมผัสถึงสายตาที่มองตัวเองไม่วางตา

ใบหน้าสวยขมวดคิ้วนิ่ว แล้วกัดริมฝีปากตัวเองอย่างไม่รู้ตัว เมื่อได้ยินเสียงที่เล็ดลอดออกมาจากปลายสาย หัวใจเธอเต้นโครมคราม ร่างกายก็พลันทำตัวไม่ถูกไม่รู้ว่าควรตอบกลับปลายสายอย่างไร

แบล็คที่มองเห็นอาการพิรุธ ชายหนุ่มเองก็ขมวดคิ้วอย่างสงสัย ก่อนจะปรี่เข้าไปคว้าโทรศัพท์ในมือเรียวแย่งมาไว้ในมือตัวเอง ชายหนุ่มทาบโทรศัพท์ที่ตกรุ่นแล้วแนบลงกับใบห แต่คิ้วเข้มก็ต้องมากกว่าเดิม เมื่อเสียงที่ดังขึ้นเป็นเสียงของเด็กน้อย

“คุมแม่ข๋าา ได้ยินหนู๋มั้ยคะ? ยาย ๆ ขา คุมแม่ไม่พูดค่ะ”

 

แบล็คยืนตะลึงกับสรรพนามที่ปลายสายใช้เรียกรุ่นน้องสาว “แม่” งั้นเหรอ?

“เอามานี่นะ!!”

ทิชาดึงโทรศัพท์คืนด้วยท่าทางเดือดจัด คนอะไรไร้มารยาทชิบหาย!

“เธอมีลูกแล้ว?”

“…!”