ตอนที่ 7

ไม่กี่วินาทีต่อมา ไอวี่ก็ส่งข้อความมาอีก ราวกับตั้งตารอคอยว่าเมื่อไหร่จะติดต่อมายูได้

ไอวี่คนสวย: อีดอก อ่านแล้วทำไมไม่ตอบ กะเทยอยากรู้ค่าาา

มายูใช้ปลายนิ้วแตะลงบนหน้าจอสี่เหลี่ยมของโทรศัพท์เครื่องหรู เมื่อแป้นพิมพ์ปรากฏขึ้น จึงพิมพ์ข้อความตอบกลับ

MAYU: อยากรู้เรื่อง?

ไอวี่คนสวย: @Snow @Cherreen มามุงเร็ว เพื่อนของพวกมึงยังมีชีวิตอยู่

ไอวี่คนสวย: ก็เรื่องมึงกับโฮสต์ตัวท็อปยังไงล่ะ

Snow: รอแถลง

Cherreen: เล่ามา

ไอวี่คนสวย: ถามจริง อึ๊บกันรึยัง

มายูกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก จะให้ยอมรับออกไปตรง ๆ ก็ยังไงอยู่ ขนาดแฟนเก่าคบมาเป็นปี ยังไม่เคยนอนร่วมเตียงเลยสักครั้ง แล้วนี่เขาเป็นใคร เป็นแค่คนที่ทำงานในบาร์โฮสต์ แต่เธอดันพลาดไปมีความสัมพันธ์อันเร่าร้อนด้วยเมื่อคืน

หญิงสาวถอนหายใจด้วยความผิดหวังในตัวเอง ที่ปล่อยตัวให้หนุ่มแปลกหน้ามาพรากความบริสุทธิ์ของเธอไป และคิดว่าเรื่องนี้ไม่จำเป็นต้องให้ใครรู้

MAYU: บ้าป่าว กูไม่ใช่มึงนะอีไอวี่

Snow: เมื่อคืนไม่ได้อยู่ด้วยกันเหรอ

MAYU: อืม

Cherreen: แล้วทำไมถึงติดต่อไม่ได้ แถมนายโปรดอะไรนั่น ยังฝากพนักงานมาบอกว่าให้พวกกูกลับก่อน

MAYU: กูไปนั่งดื่มกับเขาแค่แป๊บเดียวก็กลับ

ไอวี่คนสวย: มึงไม่อยากได้ทำไมไม่เรียกกูล่ะ เปย์ไปตั้ง 2,000 ดริงค์ มือได้จับรึเปล่าก็ยังไม่รู้ เสียดายของหมด

Cherreen: อีไอวี่ล่อเหยื่อทั้งคืน สรุปไม่ได้แดก 555

Snow: (สติกเกอร์หัวเราะ)

ไอวี่คนสวย: อีเชอรีน ถ้ากูอยากได้จริง ๆ คงไม่ปล่อยให้รอดหรอกย่ะ เมื่อคืนกูก็แค่เอามานั่งประดับโต๊ะเฉย ๆ

Cherreen: เหรอ

Snow: แต่กูแอบสะใจนะที่มายูประมูลตัวท็อปได้ เมื่อคืนอีริษาหน้าเจื่อนไปเลย

MAYU: อย่าพูดถึงเรื่องนี้เลย กูขอไปหาอะไรกินก่อน หิวข้าว

ไอวี่คนสวย: เออ ๆ งั้นแยกย้าย

มายูเลือกตัดบทเพราะไม่อยากพูดถึงให้ผิดหวังตัวเองไปมากกว่านี้

เรื่องเมื่อคืนมันก็แค่ One night stand คนที่รักสนุกแต่ไม่อยากผูกพันก็ทำแบบนี้กันถมเถไป อีกอย่างเธอกับหนุ่มโฮสต์คนนั้นก็คงไม่ได้เจอหน้ากันอีก

*****

รถสปอร์ตคันหรูจอดที่ลานจอดรถของคณะบริหารธุรกิจ หญิงสาวในชุดนักศึกษารัดรูปเปิดประตูลงจากรถด้วยความมั่นใจ ใบหน้าที่แต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางยิ่งทำให้ความสวยของมายูเด่นชัด สะดุดสายตาชายหนุ่ม

สาวสวยหุ่นนางแบบเดินสับรองเท้าส้นสูง เดินไปตามทางเพื่อเข้าไปยังตึกคณะ

คาบเช้าเธอมีเรียนถึงสิบโมง วิชาถัดไปอาจารย์ได้ยกคลาสทำให้พวกเธอว่าง จึงพากันไปที่หอสมุดของมหาวิทยาลัย ก่อนจะนำกระเป๋าไปฝากไว้ตรงจุดรับฝาก แยกย้ายกันไปหาหนังสือที่ต้องการ

มายูเดินเลือกหนังสืออยู่ตรงมุมหนึ่งของห้องโล่งกว้าง ดวงตากลมไล่สายตาอ่านชื่อหนังสือที่พิมพ์ติดตรงสันทีละเล่ม เธอหยิบมาไว้ในมือเล่มหนึ่ง ก่อนจะหาเล่มอื่นต่อ

เธอกำลังจดจ่ออยู่กับการหาหนังสือบนชั้นวางที่อยู่ในระดับสายตา ไม่ทันสังเกตว่ามีคนนั่งอยู่กับพื้น เอนแผ่นหลังพิงชั้นไม้อ่านหนังสืออยู่ ทำให้เดินสะดุดขาของอีกฝ่ายล้มลงไปนั่งบนตักของเขา

“ว้าย”

หญิงสาวในชุดนักศึกษารัดรูปเผลอส่งเสียงร้องด้วยความตกใจ ทว่าเมื่อเห็นใบหน้าของอีกฝ่าย ดวงตากลมก็เบิกกว้าง พลันตกใจหนักขึ้นไปอีก

มายูพยายามดันตัวออก ทว่าคนที่เธอล้มใส่ดันกอดเอวเอาไว้แน่นราวกับตั้งใจแกล้งเธอ อกข้างซ้ายเต้นแรงแทบจะหลุดออกมาจากอก ใช้มือผลักแผงอกของอีกฝ่าย แต่กลับถูกมือหนารั้งแผ่นหลังให้ขยับเข้าไปใกล้กันมากขึ้น

“ปล่อยฉันนะ”

“ปล่อยแบบไหนดีครับ ปล่อยในดีไหม”

เขากระตุกยิ้มมุมปาก จ้องคนตัวเล็กด้วยสายตาเจ้าเล่ห์ คราแรกก็กะจะผลักเธอออก แต่พอเห็นใบหน้าสวยของคนที่ทิ้งให้เขานอนเดียวดายอยู่บนเตียงในห้อง VVIP หลังจากมีอะไรกัน โปรดจึงกอดเธอเอาไว้แน่น

“ไอ้บ้า เราไม่รู้จักกัน อย่ามาทำรุ่มร่ามกับฉันนะ นี่มันห้องสมุด ไม่ใช่บาร์โฮสต์”

มายูพลั้งปากเอ่ยถึงสถานที่ที่เธอกับเขามีความสัมพันธ์อันเร่าร้อนด้วยกัน ไม่รู้ว่าทำไมมันถึงได้บังเอิญมาเจอกันอีก ทั้งที่ก่อนหน้านี้ไม่เคยเห็นเขาที่มหาวิทยาลัยมาก่อน และเรื่องในคืนนั้นมันก็ผ่านมาเกือบหนึ่งเดือนแล้ว

“ไม่รู้จักกัน แล้วทำไมถึงนึกถึงบาร์โฮสต์ล่ะครับ หรือว่าเราเคยเจอกันที่นั่น”

ใบหน้าหล่อเอียงเล็กน้อย ส่งสายตาจ้องคนตัวเล็กราวกับกดดันให้เธอเผยความจริงออกมา

เขาอยากจะรู้นักว่าจะตีเนียนไปจนถึงเมื่อไร