บทที่ 3 เพชรน้ำหนึ่ง

@H Club

“น้ำหนึ่ง! ทางนี้ ๆ” เสียงเรียกที่อยู่ไม่ไกลทำให้น้ำหนึ่งที่เพิ่งเดินเข้ามาด้านในโซนวีไอพีของสถานบันเทิงหันไปตามต้นทางของเสียง เธอเผลอกำสายกระเป๋าแบรนด์เนมราคาแพงแน่นด้วยความรู้สึกที่ไม่คุ้นชินเมื่อเห็นกลุ่มเพื่อนที่นั่งรออยู่ในที่แบบนี้ แต่เพราะว่าตัดสินใจแล้วว่าอยากจะลอง ‘ออกนอกกรอบ’ ดูสักครั้ง หญิงสาวจึงตัดสินใจเดินเข้าไปหาเพื่อนผู้หญิงที่รออยู่ ทำให้หญิงสาวในกลุ่มอดไม่ได้ที่จะเอ่ยออกมา

“ไม่น่าเชื่อเลยนะว่าจะเห็นเด็กเรียนอย่างเธอมาในที่แบบนี้ด้วย”

“นั่นสิ จริง ๆ ปกติพวกเรามาจะนัดพี่ ๆ กล้ามแน่น ๆ มานั่งด้วยนะ แต่เพราะว่าวันนี้เธอมาพวกเราเลยยอมให้วันหนึ่งน่ะสิ”

“ขอโทษนะ...ที่ทำให้อึดอันกัน”

“ไม่ใช่แบบนั้น ฉันแค่พูดไปอย่างนั้นเอง ไม่ได้อึดอัดอะไรเลย” หญิงสาวในกลุ่มคนหนึ่งรีบอธิบายเมื่อเห็นว่าน้ำหนึ่งมีสีหน้าที่เปลี่ยนไปทันทีที่เธอพูด จากนั้นจึงตามมาด้วยอีกคนที่ช่วยพูดให้น้ำหนึ่งสบายใจเช่นกัน

“พวกเราไม่ซีเรียสอยู่แล้ว ความจริงคือดีใจมากเลยต่างหากที่เธอยอมออกจากเซฟโซนของตัวเองแล้วตัดสินใจมาลองใช้ชีวิตวัยรุ่นแบบนี้ได้น่ะ...ถึงจะมาตอนปีสี่แล้วก็เถอะ” หญิงสาวพูดอย่างติดตลกในประโยคสุดท้าย เพราะทุกคนย่อมรู้ดีว่าที่ผ่านมาน้ำหนึ่งเป็นผู้หญิงที่อยู่ในกฏระเบียบของที่บ้านมาโดยตลอด ไม่ว่าจะการเรียนหรือการใช้ชีวิตก็ตาม

ในช่วงชีวิตนักศึกษาคนอื่น ๆ อาจจะได้ไปเที่ยวเล่นหรือใช้ชีวิตของตัวเอง แต่สำหรับน้ำหนึ่งนั้นต่างออกไป...เธอต้องเรียนให้ได้คะแนนสูงสุดของคณะ ต้องทำทุกอย่างให้ออกมาดีและไม่มีข้อบกพร่องอยู่เสมอ แม้แต่ในช่วงเวลาหลังเลิกเรียนที่หญิงสาวก็ต้องไปเรียนเพิ่มเกี่ยวกับงานอดิเรกต่าง ๆ ที่จำเป็นสำหรับในแวดวงสังคมเพื่อไม่ให้คนอื่น ๆ มาตำหนิลูกสาวเพียงคนเดียวของคุณหญิงนลินรัตน์ได้ โดยที่ไม่มีใครสนใจความรู้สึกของเธอเลยแม้แต่น้อย จนเธอแทบจะไม่มีช่วงชีวิตวัยรุ่นแบบคนอื่น ๆ เลย

เธอคือ ‘เพชรน้ำหนึ่ง’ ที่ความจริงแล้วไม่ได้เป็นที่หนึ่งของใครเลยด้วยซ้ำ...

“ไม่ต้องคิดมาก วันนี้เธอมาแล้วก็มาสนุกด้วยกันเถอะนะ เดี๋ยวพวกเราจะคอยบอกเองว่าต้องทำยังไงบ้าง”

น้ำหนึ่งพยักหน้ารับแล้วตั้งใจที่จะลองใช้ชีวิตแบบคนอื่น ๆ ดูบ้างหลังจากเพิ่งผ่านเรื่องราวที่ทำร้ายจิตใจมา ในคืนนี้เธอเลือกที่จะทิ้งความคิดมากมายและคำสอนเดิม ๆ แล้วมองแก้วที่มีสีสันหลากหลายตรงหน้าด้วยความสนใจจนเพื่อนที่นั่งอยู่ด้านข้างต้องอธิบายให้ฟัง

“พวกฉันสั่งมาให้เธอลอง ตัวนี้น่ะของเด็ดทางร้านเลยนะ กินเข้าไปแล้วร่างกายจะรู้สึกดีมาก ๆ เลยล่ะ”

“ลองชิมดูสิว่าชอบมั้ย”

น้ำหนึ่งมีท่าทีลังเลเล็กน้อยเมื่อต้องลองของตรงหน้าจริง ๆ เธอเคยฝึกดื่มไวน์มาบ้างในตอนที่ต้องเข้าสังคมกับแม่ แต่ว่าของแบบนี้ที่คนทั่วไปดื่มกันเธอกลับไม่เคยลองเลย

“เป็นยังไงรสชาติดีมั้ย?”

สุดท้ายน้ำหนึ่งก็ตัดสินใจหยิบแก้วที่มีสีฟ้าอ่อนขึ้นมาดื่มเป็นอย่างแรก ทว่ารสชาติที่ไม่คุ้นเคยก็ทำให้หญิงสาวต้องเบ้หน้ากับฤทธิ์ของแอลกอฮอล์และกลิ่นที่แปลกใหม่

“ไม่ชอบเหรอ...”

“มันหวานแต่...แรงมากเลย”

“นั่นล่ะที่ถูกต้อง อันนี้น่ะตัวเด็ดของที่นี่เลยนะ ใครมาก็ต้องลองสั่งทุกคนเลย”

“รสชาติมันอาจจะแรงกว่าหน้าตาหน่อย แต่ว่ารอให้มันออกฤทธิ์เมื่อไหร่เธอจะรู้สึกสบายตัวสมองโล่งแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อนแน่นอน”

แม้จะไม่ค่อยเข้าใจแต่น้ำหนึ่งก็พยักหน้ารับแล้วค่อย ๆ จิบเครื่องดื่มในมือตามคำแนะนำ ก่อนที่ทุกคนจะเริ่มพูดคุยกันอย่างสนุกสนานตามแบบของคนที่มาปลดปล่อยด้วยกัน ซึ่งเธอเองก็ได้สังเกตบรรยากาศรอบ ๆ ตลอดเวลาอย่างคนที่ไม่เคยเข้ามาในที่แบบนี้เลย

 

หนึ่งชั่วโมงต่อมา

น้ำหนึ่งเริ่มรู้สึกว่าตนเองไม่สามารถจะประคองสติได้เหมือนเดิมแล้วจากฤทธิ์ของแอลกอฮอล์หลายชนิดที่ได้ลองดื่มเข้าไป ทว่าที่หนักสุดคงจะเป็นเครื่องดื่มเฉพาะของที่นี่ที่เพื่อน ๆ ของเธอได้แนะนำ ซึ่งมันแรงจริงแต่ว่า...ก็ให้ความรู้สึกดีแบบที่เธอไม่เคยรู้สึกมาก่อนเช่นกัน

หญิงสาวนวดคลึงขมับเล็กน้อยหลังจากได้มาใช้เวลาส่วนตัวอยู่ที่ห้องน้ำได้พักใหญ่ ก่อนที่น้ำหนึ่งจะต้องประหลาดใจเมื่อสายตาของเธอจะเลื่อนไปสะดุดกับหญิงสาวที่เธอเคยเห็นหน้าในงานสังคมกำลังยืนจูบอย่างดูดดื่มกับผู้ชายต่างชาติคนหนึ่งอยู่ไม่ไกล

ผู้หญิงคนนี้เป็นลูกสาวของนักธุรกิจที่เธอเคยเจอมาก่อน ซึ่งตอนนั้นหากมองจากภายนอกอีกคนก็ดูไม่น่าจะทำแบบนี้ได้เลย

“ไม่ต้องตกใจหรอก มันเป็นเรื่องปกติของที่นี่นั่นแหละ”

เสียงของเพื่อนเธอที่เพิ่งเดินตามออกมากระซิบบอกกับน้ำหนึ่งให้พอได้ยินกันสองคน ภาพที่เธอเห็นเหล่านี้มันเป็นภาพชินตาของคนที่มาแล้ว แต่สำหรับน้ำหนึ่งที่เพิ่งจะเคยมาที่นี่เป็นครั้งแรกอาจจะยังไม่ชินและรู้สึกประหลาดใจก็เท่านั้น

“พอดื่มแล้วมันเหมือนได้ปลดปล่อยอารมณ์บางอย่างออกมาก็เลยเป็นแบบนี้” หญิงสาวอธิบายเพิ่ม

“หรือจะเรียกว่าเป็นการระบายอารมณ์ก็ได้นะ เธอเองก็น่าจะรู้ไม่ใช่เหรอว่าคนที่มีชื่อเสียงและอยู่ในสปอร์ตไลท์ตลอดมันทำอะไรตามใจตัวเองไม่ได้มากนักหรอก เพราะงั้นในมุมมืดคนส่วนมากก็เลยเป็นแบบนี้นั่นแหละ”

“ทำแบบนั้นมันมีความสุขจริงเหรอ...”

“ไม่ลองก็ไม่รู้หรอกนะ แต่เธอเพิ่งจะเคยทำอะไรแบบนี้เป็นครั้งแรกก็อย่าเพิ่งใส่สุดเลยจะดีกว่า ค่อย ๆ คิดไปว่าอะไรควรหรือไม่ควรลอง หรือว่าอยากลองทำอะไรบ้าง เพราะว่าวิธีที่ที่จะปลดปล่อยของแต่ละคนมันไม่เหมือนกันหรอก”

ไฮโซสาวแนะนำกับน้ำหนึ่ง ซึ่งเธอเองก็เข้าใจถึงความกดดันจากการที่ถูกสังคมจับจ้องอยู่ตลอดเป็นอย่างดี หญิงสาวจึงต้องหาเวลามาสังสรรค์กับเพื่อนคนอื่น ๆ บ้างเพื่อปลดปล่อยอารมณ์ความเครียดและความกดดันต่าง ๆ แต่สำหรับน้ำหนึ่งที่ไม่เคยลองเรื่องแบบนี้แล้ว...เธอเองก็ค่อนข้างเป็นห่วงเหมือนกันว่าถ้าหากรีบร้อนเกินไปอีกคนอาจจะตัดสินใจอะไรผิดพลาดไปได้

 

“ว่าแต่วันนี้มีเรื่องอะไรรึเปล่า ทำไมถึงได้ตัดสินใจออกมาลองทำอะไรแบบนี้ดูล่ะ”

น้ำหนึ่งเดินกลับมาที่โต๊ะของเธอที่เดิม ซึ่งหลังจากดื่มกันมาประมาณหนึ่งแล้วหญิงสาวคนหนึ่งในกลุ่มจึงได้เอ่ยถามคนที่ขึ้นชื่อว่าปฏิบัติตัวอยู่ในกรอบเสมอ ซึ่งคำถามนั้นทำให้น้ำหนึ่งเงียบไปเมื่อนึกถึงต้นเหตุที่ทำให้เธอเป็นแบบนี้

“ไม่มีอะไรหรอก...”

ซึ่งคำตอบของหญิงสาวก็ทำให้ทุกคนที่นั่งอยู่มองหน้ากันอย่างที่รู้สึกได้ว่าเรื่องราวทั้งหมดอาจจะมีอะไรมากกว่านั้น แต่หากอีกฝ่ายไม่ได้อยากที่จะพูดถึงพวกเธอก็ไม่ได้บังคับอีกคน ก่อนที่บรรยากาศที่เคยอึดอัดจะกลับมาสนุกสนานตามเดิมเมื่อเพื่อนคนอื่น ๆ ที่รู้สึกเห็นใจน้ำหนึ่งก็ได้พยายามจะทำให้หญิงสาวกลับมาสดใสอีกครั้ง ทว่าเธอยังคงเอาแต่คิดถึงเหตุการณ์เมื่อวานอยู่ตลอดเวลาและอดที่จะรู้สึกน้อยใจไม่ได้

ขนาดที่เธอไม่กลับบ้านแบบนี้ ยังไม่มีใครเป็นห่วงเธอสักคนเลย

น้ำหนึ่งก้มหน้าเพื่อซ่อนขอบตาที่แดงก่ำเอาไว้ ที่ผ่านมาเธอพยายามจะทำให้คนเป็นแม่ภูมิใจอยู่ตลอด แต่ว่าจากเหตุการณ์เมื่อวานนี้มันก็ได้พิสูจน์แล้วว่าทุกอย่างนั้น ‘ไม่เพียงพอ’ จะทำให้นลินรัตน์ภูมิใจได้เลย

พอคิดแบบนั้นเธอจึงได้หยิบแก้วเครื่องดื่มขึ้นมากระดกอีกครั้งเพื่อหวังว่าฤทธิ์ของมันจะแรงขึ้นกว่าตอนแรกและทำให้เธอมีความสุขได้บ้าง...และหลังจากนั้นน้ำหนึ่งก็จำเหตุการณ์อะไรไม่ได้อีกเลย