บทที่ 5 หญิงสาวที่สนใจ

สองสัปดาห์ต่อมา (งานเลี้ยง)

“ทำตัวดี ๆ แล้วอย่าสร้างปัญหาให้ฉันปวดหัวอีก” บุรินทร์ปรามลูกชายคนเล็กที่ยืนอยู่ด้านข้างเขา ซึ่งในวันนี้เป็นวันสำคัญที่คนมีชื่อเสียงและมีอำนาจมากมายจะมาร่วมฉลองวันคล้ายวันเกิดให้กับเขาแบบนี้

และในครั้งนี้เรย์เองที่ระวังตัวมากกว่าเดิมว่ากลัวรามิลจะเล่นงานก็ไม่ได้ไปสร้างความเดือดร้อนอะไรนอกจากการยืนต้อนรับแขกกับพ่อเท่านั้น โดยมีรามิลที่คอยดูแลแขกและความเรียบร้อยภายในงานอยู่อีกส่วน

ซึ่งระหว่างที่ทั้งคู่กำลังยืนต้อนรับแขกอยู่นั้น เรย์ก็ได้เหลือบไปเห็นหญิงสาวคนหนึ่งที่เขาเคยได้ยินชื่อของเธอมานาน...ลูกสาวของเทวรัตน์กุล

“สวัสดีค่ะท่านบุรินทร์”

“ดีใจที่ได้พบนะครับ”

นลินรัตน์เดินเข้ามาทักทายนักการเมืองใหญ่ด้วยความสุภาพพร้อมกับลูกสาวของเธอ ซึ่งบุรินทร์เองก็ได้เอ่ยทักทายคนตรงหน้าอย่างเป็นมิตรเช่นกัน ก่อนที่สายตาของเขาจะเลื่อนไปสะดุดกับหญิงสาวเจ้าของใบหน้าสะสวยคนหนึ่งจนอดไม่ได้ที่จะเอ่ยทักลูกสาวเพียงคนเดียวของพิชัย

“นั่นหนูน้ำหนึ่งใช่มั้ย?”

“สวัสดีค่ะ” น้ำหนึ่งยกมือไหว้ผู้ใหญ่ตรงหน้าอย่างนอบน้อมอีกครั้ง น้ำเสียงและท่าทางของเธอนั้นยังคงชวนมองอย่างเช่นทุกครั้งจนผู้ใหญ่ที่ยืนอยู่อดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมาด้วยความเอ็นดูคนตัวเล็ก

“อาเคยได้ยินเรื่องของเรามาบ่อย ๆ ตอนไปที่สถานสงเคราะห์ ขอบใจมากนะที่ไปช่วยดูแลที่นั่นมาตลอด หนูน้ำหนึ่งเป็นคนดีมากจริง ๆ”

นลินรัตน์ที่ได้ยินคำชมนั้นคลี่ยิ้มออกมาด้วยความพึงพอใจกับคำชมที่มาจากปากคนมีอำนาจอย่างบุรินทร์ แม้แต่ตลอดทางที่เข้ามาในงานนี้เธอเองก็ได้ยินถ้อยคำชื่นชมอย่างไม่ขาดเกี่ยวกับงานเพื่อสังคมที่น้ำหนึ่งได้ทำ

ซึ่งทั้งหมดล้วนเป็นคำสั่งและการวางแผนของเธอทั้งนั้นที่ต้องการให้ทุกคนมองน้ำหนึ่งด้วยความชื่นชมแบบนี้

“น้ำเตรียมของขวัญมาให้ท่านด้วยนะคะ”

“ขอบใจมากเลยนะที่นึกถึงกัน แต่ว่าเรียกกันแบบสบาย ๆ เถอะ เพราะว่าในตอนที่ท่านพิชัยยังอยู่ อาเองก็เคยทำงานกับท่านมาหลายครั้งเหมือนกัน”

“แม้แต่ตอนนี้ที่เห็นหนูน้ำหนึ่งแบบนี้แล้วก็เหมือนได้เห็นท่านพิชัยอยู่ด้วยเลย”

นักการเมืองใหญ่เอ่ยชมเด็กสาวตรงหน้าอย่างไม่ขาดปากเมื่อได้รู้ในสิ่งที่น้ำหนึ่งได้ทำมาโดยตลอด ซึ่งเธอเองแทบจะถอดแบบจากคนเป็นพ่อมาแทบทุกอย่างจึงทำให้มีแต่คนที่ชื่นชมเธอแบบนี้ จนกระทั่งเขานึกบางอย่างขึ้นมาได้

“จริงสิ อายังไม่เคยแนะนำลูกชายของอาให้รู้จักเลยใช่มั้ย?”

“นี่เรย์ลูกชายคนเล็กของอาเอง น่าจะรุ่นราวคราวเดียวกันกับหนูน้ำหนึ่งนะ” นักการเมืองทรงอิทธิพลแนะนำลูกชายคนเล็กของเขาให้น้ำหนึ่งได้รู้จัก ซึ่งเธอเองก็ได้ทักทายคนตรงหน้าด้วยความสุภาพเช่นเดิม ต่างจากเรย์ที่ยังคงเอาแต่จ้องมองหญิงสาวตรงหน้าอย่างไม่ละสายตา

ความจริงแล้วงานนี้ถือว่าเป็นงานที่ค่อนข้างน่าเบื่อสำหรับเขาเลยก็ว่าได้ แต่เพราะว่าไม่อยากจะ ‘แพ้’ คนอย่างรามิล เรย์จึงต้องยอมอดทนอยู่ในที่แบบนี้ แต่ว่าก็ดูเหมือนเขาจะเจอบางอย่างที่น่าสนใจขึ้นมา

ชายหนุ่มเอาแต่จ้องมองหญิงสาวตรงหน้าอย่างไม่ละสายตา จนน้ำหนึ่งต้องเป็นฝ่ายหลบสายตาของเขาไปก่อน ทว่าในค่ำคืนนั้นเรย์เองยังคงพยายามที่จะ ‘เข้าหา’ และทำความรู้จักกับอีกคนอย่างไม่ลดละเช่นกัน จนกระทั่งเมื่องานเลิกเขาจึงไปเอ่ยบอกความต้องการบางอย่างกับคนเป็นพ่อ

 

“นี่แกว่ายังไงนะ?! จะให้ฉันไปทาบทามผู้หญิงคนนั้นให้อย่างนั้นเหรอ” บุรินทร์เอ่ยถามออกมาอย่างไม่อยากจะเชื่อสิ่งที่ได้ยิน เพราะว่าตั้งแต่ที่เลี้ยงดูเรย์มาและรู้รสนิยมของลูกชาย เขาก็ไม่เคยเห็นเรย์จะมาขอคบหาดูใจกับใครอย่างจริงจังแบบนี้มาก่อนเลย

“ก็พ่อบอกว่าข่าวของผมมันไม่ค่อยดีไม่ใช่เหรอครับ ถ้าได้ผู้หญิงที่เพียบพร้อมขนาดนั้นมาอยู่ด้วยก็น่าจะทำให้ทุกอย่างดีขึ้นไม่ใช่หรือไง?”

“ถ้าผมคบหากับผู้หญิงคนนั้น ก็คงจะไม่มีใครมาสงสัยเกี่ยวกับข่าวฉาวของผมอีกต่อไป แบบนั้นจะไม่ดีกับพ่อเหรอครับ”

“แกอย่ามาเล่นอะไรไม่เข้าเรื่องแบบนี้นะไอ้เรย์ รู้มั้ยว่าครอบครัวของผู้หญิงคนนั้นเป็นตระกูลชนชั้นสูงเก่าแก่ที่ไม่ใช่ว่าจะคบทิ้ง ๆ ขว้าง ๆ ได้หรอกนะ”

“แต่ว่าถึงจะเป็นตระกูลเก่าแก่ก็ไม่ใช่ว่าจะมีทรัพย์สมบัติหรืออำนาจไม่ใช่เหรอครับ?”

บุรินทร์นิ่งไปเมื่อลูกชายของเขาเอ่ยประโยคที่สื่อความหมายบางอย่างออกมา เพราะถึงแม้ว่าเทวรัตน์กุลจะเป็นตระกูลเก่าแก่ก็จริง แต่ว่าตอนนี้ทุกอย่างก็ได้เปลี่ยนไปแล้วเมื่อพิชัยได้เสียชีวิตลงด้วยปัญหาสุขภาพหลังจากพยายามรักษามานานหลายปี

ซึ่งนั่นทำให้คนบางส่วนได้มีการพูดกันลับหลังถึงทรัพย์สมบัติที่ค่อย ๆ หมดไป รวมถึงอำนาจที่ไม่มั่นคงหลังจากพิชัยเสียชีวิตไปด้วย

“สุดท้ายแล้ว...ใคร ๆ ต่างก็ต้องการอำนาจกับเงินไม่ใช่เหรอครับ พ่อไม่เห็นท่าทางแม่ของผู้หญิงคนนั้นหรือไงตอนที่พวกเราเหมือนจะสนใจลูกสาวของเธอ”

“...”

“ผมว่ามันเป็นการแลกเปลี่ยนครับ ถึงผู้หญิงคนนั้นจะไม่มีทรัพย์สมบัติอะไรมาก แต่ตระกูลเธอมีชื่อเสียงที่สะสมมามากกว่าเรา เพราะงั้นถ้าได้เกี่ยวดองกันจริง ๆ แล้ว เราก็จะได้เปรียบในการทำเรื่องอื่น ๆ อีกเยอะโดยที่จะไม่มีใครมาสงสัยพวกเราได้อีก...”

“...รวมถึงงานผิดกฏหมายกับต่างชาติที่พ่อทำ ก็จะไม่มีพวกไหนกล้ามายุ่งด้วย”

เรย์บอกกับคนเป็นพ่อด้วยน้ำเสียงจริงจังกว่าทุกครั้ง ซึ่งแม้ว่าหน้าตาของน้ำหนึ่งนั้นทำให้เขารู้สึกสนใจได้ตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็น แต่คนที่ชอบความท้าทายอย่างเขาแล้วก็ค่อนข้างมั่นใจว่าผู้หญิงคนนั้นจะไม่สามารถทำให้เขาหยุดที่เธอได้เหมือนกัน

เพียงแค่เธอจะมาเป็น ‘เครื่องมือ’ ที่เขาใช้เอาชนะรามิลก็เท่านั้น

หากได้น้ำหนึ่งมาครอบครองแล้ว เขาคงจะทำอะไรได้ง่ายมากยิ่งขึ้น อีกทั้งก็จะสามารถหาผลประโยชน์ให้กับสุทธิธานันท์เพื่อให้บุรินทร์พึงพอใจได้อีกด้วย

ซึ่งเพียงแค่เห็นสีหน้าที่พึงพอใจของบุรินทร์ในตอนนี้แล้ว เขาก็ยิ่งมั่นใจว่าเขา ‘มาถูกทาง’ แล้ว

“เดี๋ยวฉันจะลองคุยดูก็แล้วกัน”

หลังจากเงียบไปอยู่นานบุรินทร์ก็ได้ยอมตอบตกลงกลับมาอย่างเห็นด้วยกับความคิดของลูกชายคนเล็ก ก่อนที่เขาจะยกมือขึ้นมาตบบ่าของเรย์เบา ๆ แล้วเอ่ยคำชมออกมา

“ถือว่าความคิดแกดีมาก รอบนี้แกทำได้ดีจริง ๆ”

เรย์ยกยิ้มหลังได้รับคำชมจากคนเป็นพ่อ จากนั้นเขาจึงเดินออกมาจากห้องซึ่งได้เจอกับรามิลที่ยืนอยู่อีกครั้ง

สายตาที่รามิลมองเขายังคงยากจะอ่านความคิดเช่นเดิม ทว่าในครั้งนี้เรย์กลับมั่นใจว่าเขาได้นำรามิลไปแล้วในการแข่งขันอันยาวนานนี้

“น่าเสียดายนะที่ทำได้แค่ยืนฟังอยู่ด้านนอก”

“หึ...”

“คิดว่ากูอยากจะเข้าไปฟังแผนการอะไรของมึงหรือไง?”

“นั่นสิ เพราะไม่ว่ายังไงครั้งนี้มึงก็น่าจะตามกูไม่ทันเหมือนกัน”

รามิลเค้นหัวเราะออกมาเบา ๆ กับคำพูดที่อวดดีของน้องชายต่างแม่ เขาไม่ได้โต้ตอบอะไรเรย์กลับไปนอกจากเดินเข้าไปแสดงความยินดีกับการจะมีคนรักที่เพียบพร้อมของน้องชาย

“ยินดีกับมึงด้วยที่โน้มน้าวให้พ่อเลือกผู้หญิงคนนั้นมาเป็นลูกสะใภ้ได้สำเร็จ”

“เดี๋ยวกูจะเตรียมต้อนรับน้องสะใภ้เพื่อมึงโดยเฉพาะให้ก็แล้วกัน”