บทที่ 4 สนใจแต่ไม่สำคัญ

วันต่อมา

“อื้อ...” น้ำหนึ่งที่นอนอยู่บนเตียงรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาอีกครั้งในช่วงสายของวันใหม่ ทว่าความรู้สึกกับภาพของเพดานห้องที่แตกต่างจากทุกวันก็ทำให้หญิงสาวต้องประหลาดใจแล้วรีบดันตัวขึ้นมา และนั่นทำให้เธอได้รับรู้ถึงความเจ็บปวดแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

“อ๊ะ!”

“นี่มัน...” น้ำหนึ่งกวาดสายตามองรอบ ๆ ตัวเองซึ่งตอนนี้บนผ้าห่มสีขาวนั้นเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเลือดสีแดงสด ก่อนที่เธอจะหลุบมองร่างกายที่เปลือยเปล่าของตัวเองด้วยความสับสนกับสิ่งที่เกิดขึ้น

เธอจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเกิดอะไรขึ้นบ้างหลังจากที่ดื่มเหล้ากับเพื่อนเมื่อคืน และพอรู้สึกตัวอีกทีสภาพรอบตัวของเธอก็เป็นแบบนี้แล้ว

น้ำหนึ่งรีบมองหาของใช้ส่วนตัวของเธอจนกระทั่งเจอกับกระเป๋าแบรนด์เนมซึ่งตกอยู่ไม่ไกล หญิงสาวพยายามพยุงร่างกายที่ระบมไปทั้งตัวเพื่อจะหยิบโทรศัพท์มือถือที่อยู่ด้านในออกมา ทำให้เธอได้เห็นว่าตอนนี้เป็นเวลาเกือบสิบโมงเช้าแล้ว และยังมีสายที่ไม่ได้รับจากแม่ของเธออีกหลายสาย

น้ำหนึ่งรีบกดโทรกลับไปหาแม่ของตนเองทันทีด้วยความกังวลว่านลินรัตน์อาจจะเป็นห่วงที่เธอไม่รับสายจนเกิดเป็นเรื่องใหญ่ได้ ซึ่งใช้เวลาไม่นานอีกฝ่ายก็รับสายของเธอด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ

“แม่คะ น้ำ...”

(เพิ่งตื่นหรือไง? ทำไมถึงตื่นสายป่านนี้)

คำพูดตำหนิที่มาจากคนปลายสายโดยไร้ซึ่งการถามไถ่ใด ๆ ทำให้น้ำหนึ่งที่ตั้งใจจะปรึกษาเรื่องที่เกิดขึ้นเงียบไป เธอกำผ้าห่มผืนหนาในมือแน่นอย่างรู้สึกจุกในอกกับสิ่งที่ได้ยิน

แม้ว่ามันจะเกิดขึ้นอยู่บ่อยครั้ง แต่เธอก็ยังคงไม่ชินสักที

(นี่ลูกไม่ได้ลืมเวลาที่แม่นัดไปตัดชุดหรอกใช่มั้ย?)

“ขอโทษค่ะ...”

(นี่ตั้งใจจะประชดแม่เรื่องนั้นงั้นเหรอ? หรือว่าตั้งใจจะทำให้แม่เสียชื่อเสียงกับความเถลไถลของลูกกันแน่)

“น้ำไม่ได้คิดอย่างนั้นเลยนะคะ”

(จำที่แม่เคยสอนไม่ได้หรือไง?)

คนปลายสายกดเสียงต่ำเพื่อย้ำเตือนในสิ่งที่เธอพร่ำบอกลูกสาวอยู่เสมอเพื่อใช้ในการควบคุม ‘สมบัติ’ เพียงชิ้นเดียวที่มีอยู่ตอนนี้ให้อยู่ในร่องในรอยตามความต้องการ

ห้ามขัดคำสั่งและห้ามมีข้อสงสัยใด ๆ ทั้งนั้น เธอมีหน้าที่แค่รับฟังและ ‘ทำตาม’ ในสิ่งที่คนเป็นแม่เลือกให้โดยไม่มีข้อโต้แย้งใด ๆ ทั้งหมด...และนั่นทำให้น้ำหนึ่งเลือกที่จะเอ่ยคำขอโทษกลับไป แม้ว่ามันจะมีเหตุการณ์ไม่คาดคิดที่เกิดขึ้นกับเธอก็ตาม

“ขอโทษค่ะ น้ำจะรีบไปตามเวลาที่นัดนะคะ”

(ทำตัวให้ดี อย่าให้คนพวกนั้นเอาไปนินทาได้)

“ค่ะ...”

น้ำหนึ่งค่อย ๆ ลดมือถือในมือลงพร้อมกับหยาดน้ำตาที่ไหลออกมาอีกครั้ง เธอยกมือขึ้นมาปิดบังใบหน้าแล้วสะอื้นไห้ออกมาอย่างหนักไม่ต่างจากเมื่อสองวันก่อนที่ตัดสินใจออกจากบ้านมา

ความเจ็บปวดทางร่างกายตอนนี้มันยังไม่เท่ากับจิตใจของเธอ ซึ่งทำให้น้ำหนึ่งคิดได้ว่าบางทีเธออาจจะทำถูกแล้วที่ตัดสินใจแบบนั้นไป

เพราะต่อให้เธอจะเลือกผิดหรือเลือกถูกก็ไม่ได้มีใครที่เป็นห่วงเธอเลยแม้แต่น้อย

 

อีกด้าน

“เป็นอะไรของมึง ปกติเวลานี้มึงควรกลับบ้านที่สุขสันต์ของมึงแล้วไม่ใช่หรือไง?” ไมเคิลที่กำลังเช็คของล็อตใหม่อดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามชายหนุ่มอีกคนที่ยังคงนั่งอยู่ที่เดิม ซึ่งปกติในเวลาแบบนี้ที่เช็คของรอบสุดท้ายเสร็จรามิลก็ควรจะกลับไปที่บ้านของเขาแล้ว ทว่าอีกคนกลับยังคงนั่งอยู่ที่เดิมด้วยใบหน้าที่ราวกับกำลังคิดอะไรบางอย่างอยู่

รามิลไม่ได้ตอบอะไรอีกคนกลับไป แต่เขาเลือกที่จะหยิบบุหรี่มวนใหม่ขึ้นมาจุดแล้วสูบเข้าไปอีกครั้ง จนกระทั่งชายในชุดดำที่เขาได้มอบหมายงานเอาไว้เมื่อวันก่อนเดินเข้ามาพร้อมกับแท็บเล็ตในมือแล้วรายงานในสิ่งที่ตนเองได้ไปสืบมาให้กับเจ้านายได้รับรู้

“คุณเพชรน้ำหนึ่งลูกสาวของท่านพิชัยตระกูลเทวรัตน์กุลครับ”

“เทวรัตน์กุล...” รามิลเอ่ยออกมาเสียงเบาพลางอ่านข้อมูลในมือไปด้วย ซึ่งพอได้เห็นใบหน้าของหญิงสาวแล้วเขาก็ยิ่งมั่นใจว่าเธอคือ ‘คนนั้น’ ที่เขาไปใช้เวลาเกือบทั้งคืนด้วยกันจริง ๆ

“เพิ่งรู้ว่าลูกสาวของตระกูลนี้ออกมาใช้ชีวิตในที่แบบนี้ด้วย”

“ครับ ปกติงานอดิเรกของเธอจะเป็นการขี่ม้าหรือทำขนมมากกว่า หรือถ้าว่างจากการเรียนก็จะไปออกงานที่ช่วยเหลือสังคมด้วย”

“เธอเป็นคนที่ทุกคนต่างพูดถึงว่าเป็นเด็กดีที่ไร้ข่าวเสียหายมาตลอด แต่น่าแปลกใจเหมือนกันที่ออกมาในที่แบบนี้”

“คงคิดว่าเป็นโซนวีไอพีแล้วจะไม่มีใครเห็นแหละ เพราะที่นั่นเก็บความลับได้ค่อนข้างดีพอสมควร พวกลูกคนรวยก็ชอบไปที่นั่นกันทั้งนั้น”

“ความจริงผมได้ข่าวมาว่าตั้งแต่ที่ท่านพิชัยเสียไปแม่ของเธอก็ค่อนข้างเข้มงวดด้วยครับ บางทีอาจจะมีปัญหาจากเรื่องนั้นก็ได้”

รามิลนิ่งไปเมื่อได้ฟังข้อมูลของหญิงสาวที่เขาสนใจ ในตอนแรกเขาเพียงแค่รู้สึกคุ้นหน้าของเธอเท่านั้น แต่คิดไม่ถึงเหมือนกันว่าเธอจะเป็นผู้หญิงที่ขาวสะอาดคนนี้

ถ้าแบบนั้นเธอคงไม่กล้าไปพูดอะไรมากเหมือนกันจากการที่ต้องรักษา ‘ภาพลักษณ์’ ไว้ตลอด ซึ่งมันแทบจะไม่ต่างจากเขาเลย

“แล้วนายต้องการอะไรเพิ่มเติมอีกมั้ยครับ ถ้านายมีเรื่องอะไรที่ต้องการผมจะไปหามาให้ตามที่สั่ง”

“ไม่ต้อง ผู้หญิงคนนั้นไม่ได้จำเป็นขนาดนั้น”

เมื่อรามิลตอบแบบนั้นคนเป็นลูกน้องจึงก้มหัวให้แล้วเดินออกไป ทำให้ไมเคิลที่ฟังอยู่ตั้งแต่แรกอดที่จะถามไม่ได้

“ติดใจหรือไงถึงขนาดให้ไปตามสืบมาแบบนั้น แต่รอบนี้มึงเล่นตระกูลใหญ่เลยนะ”

เพราะเขารู้ดีว่าเพื่อนของตนนั้นได้ไปใช้เวลาอยู่กับผู้หญิงที่บังเอิญเจอกันเกือบทั้งคืน แต่ว่าไมเคิลเองก็คิดไม่ถึงเหมือนกันว่าผู้หญิงที่มีประวัติขาวสะอาดและเป็นคนที่อยู่ในกรอบขนาดนั้นจะมาหลับนอนกับผู้ชายที่ไม่รู้จักได้ง่ายดายแบบนี้

“มึงก็รู้ว่ากูยังไม่สนใจเรื่องพวกนั้น”

จนกว่าเขาจะได้อำนาจของสุทธิธานันท์มาเป็นของตัวเองทั้งหมด รามิลก็ไม่คิดจะสนใจหรือจริงจังกับผู้หญิงคนไหน เพราะสำหรับรามิลแล้วความรักหรือแม้แต่เรื่องผู้หญิงล้วนเป็นจุดอ่อนที่ทำให้เขาไม่ได้สิ่งที่ต้องการทั้งนั้น

เพียงแต่ว่ากับผู้หญิงคนนี้อาจจะต่างไปเล็กน้อย

“แต่ให้ไปสืบ?”

“ก็แค่สงสัยบางอย่าง”

“น่าแปลกนะที่มึงไปนอนกับผู้หญิงที่ไม่รู้จักด้วยซ้ำว่าเป็นใคร ปกตินอกจากเรื่องงานสีเทากูก็เห็นแต่มึงเอาแต่คิดแผนการนู่นนี่เพื่อจะกำจัดน้องชายมึงแค่นั้น”

“เมื่อวานกูอารมณ์ไม่ดี ก็แค่หาที่ระบายอารมณ์ ไม่ได้มีอะไรสำคัญ”

“กูอยากคุยเรื่องยาตัวใหม่ที่จะผลิต น่าจะพอมีเวลาอยู่สักชั่วโมงสองชั่วโมง” รามิลตัดบทสนทนาแล้วเดินเลี่ยงไปหยิบเอกสารที่เป็นส่วนผสมของยาตัวใหม่มาเพื่อตรวจสอบอีกครั้ง โดยไม่ได้สนใจผู้หญิงคนนั้นต่อ

เขาใช้เวลาในการตรวจสอบส่วนผสมของยาชนิดใหม่ประมาณเกือบสองชั่วโมง ก่อนจะกลับไปที่บ้านของตนเองเพื่อฟังข้อมูลที่น่าสนใจ

 

บ้านสุทธิธานันท์

“ทำบ้าอะไรของแก! รู้มั้ยว่าฉันต้องรีบปิดข่าวขนาดไหน เมื่อไหร่จะมีหัวคิดได้สักที”

เสียงเอะอะดังขึ้นที่ชั้นบนของบ้านในห้องทำงานของบุรินทร์ ซึ่งแม้ว่ารามิลจะไม่ได้อยู่ฟังตั้งแต่ต้นแต่เขาก็สามารถรู้ได้ว่าน้องชายของตนถูกต่อว่าเรื่องอะไร เพราะว่ามันเป็นแค่ ‘การเตือน’ เล็ก ๆ น้อย ๆ จากเขาก็เท่านั้น

รามิลยืนฟังอยู่หน้าห้องทำงานของบุรินทร์อยู่พักใหญ่จนกระทั่งประตูห้องทำงานถูกเปิดออกพร้อมกับเรย์ที่เดินออกมาด้วยความหัวเสียไม่น้อย จนกระทั่งทั้งคู่ได้เผชิญหน้ากันทำให้เรย์เป็นฝ่ายพูดออกมาก่อน

“ฝีมือมึงใช่มั้ย?”

“มึงทำตัวมึงเองแล้วจะมาโทษกูได้ยังไง”

“อย่าคิดว่ามึงจะไม่มีวันพลาด คิดว่าแค่เรียนหมอที่ช่วยเหลือคนอื่นแล้วจะซ่อนความเลวของธุรกิจที่มึงทำได้หรือไง”

“เอาสิ ถ้ามึงคิดว่าทำอะไรกูได้ก็ลองดู”

รามิลตอบกลับด้วยใบหน้าเรียบนิ่งอย่างไม่ยอมหลบสายตาไปก่อนเช่นกัน จนกระทั่งเรย์เป็นฝ่ายเดินออกไปก่อนด้วยความไม่พอใจที่ในครั้งนี้เขาต้องถูกต่อว่าให้รามิลได้ยินแบบนี้ ซึ่งรามิลที่เห็นแบบนั้นก็ยิ่งพึงพอใจในท่าทีของอีกคนที่ไม่สามารถจะทำอะไรเขาได้ เพราะไม่ว่าจะเรื่องการเรียนแพทย์หรือธุรกิจสีเทาที่เขาทำก็ล้วนผ่านการเห็นชอบจากบุรินทร์มาแล้วทั้งนั้น

เขามั่นใจว่าเรย์ไม่สามารถจะเล่นงานเขาได้ตามที่ใจต้องการ เช่นเดียวกับเขาที่ไม่สามารถจะปล่อยข่าวเสียหายของน้องชายต่างแม่ของตนเองออกไปได้เหมือนกัน

ตราบใดที่บุรินทร์ยังดำรงตำแหน่งนักการเมืองคนสำคัญอยู่ พ่อของเขาจะต้องทำทุกทางไม่ให้มีข่าวเสียหายหลุดออกไป ไม่ว่าจะเป็นของตนเองหรือคนในครอบครัวก็ตาม ดังนั้นสิ่งที่รามิลกับเรย์ทำได้ในทุกวันนี้คงมีแค่การพยายามลอบแทงข้างหลังอีกฝ่ายอย่างเงียบ ๆ แบบนี้เท่านั้น