บทที่ 2 หมอรามิล

โรงพยาบาล

“คุณหมอรามิลคะ”

เสียงเรียกของหญิงสาวทำให้รามิลที่กำลังจะเดินออกจากโรงพยาบาลหยุดชะงักฝีเท้าแล้วหันกลับไปมอง ทำให้เขาได้เห็นพยาบาลสาวคนหนึ่งซึ่งกำลังเดินเข้ามาหาเขาด้วยรอยยิ้มอย่างเป็นมิตร ซึ่งรามิลเองก็ได้คลี่ยิ้มตอบกลับไปเช่นกัน

“ผมบอกแล้วไงครับว่าไม่ต้องเรียกผมว่าหมอก็ได้ ผมยังเป็นแค่นักศึกษาแพทย์อยู่เลยครับ”

“แต่หว้ามองคุณหมอรามิลเป็นหมอมาตลอดเลยนะคะ คุณรามิลเองก็เคยช่วยชีวิตคนเอาไว้ แบบนี้จะไม่ใช่หมอได้ยังไงคะ” พยาบาลสาวยิ้มบอกกับร่างสูงตรงหน้า นอกจากหน้าตากับฐานะของรามิลที่โดดเด่นกว่าคนอื่นแล้ว ยังมีความเก่งของเขาซึ่งก็โดดเด่นมากจนทุกคนในโรงพยาบาลต่างรู้จักเขาดีเช่นกัน

‘รามิล’ ปรเมศวร์ สุทธิธานันท์ เป็นลูกชายคนโตของนักการเมืองทรงอิทธิพลอย่างท่านบุรินทร์กับกมลทิพย์ลูกสาวตระกูลดังในสมัยนั้น ซึ่งถือว่าเขานั้นมีสายเลือดของผู้ดีอย่างเต็มตัว...ทว่ากลับน่าเสียดายที่ตำแหน่งผู้สืบทอดอำนาจเหล่านั้นจะต้องสั่นคลอน เมื่อบุรินทร์ได้ไปมีความสัมพันธ์ลับกับผู้หญิงคนหนึ่งตอนไปปฏิบัติหน้าที่ของนักการเมืองที่ต่างจังหวัด จนเป็นที่พูดถึงอยู่ช่วงหนึ่งเมื่อ ‘น้องชายต่างแม่’ ซึ่งอายุใกล้เคียงกันได้ปรากฏตัวขึ้นครั้งแรกในวงสังคม

อีกทั้งเรื่องราวทุกอย่างยังไม่ได้จบลงเท่านั้นเมื่อบุรินทร์ได้มอบอำนาจและสถานะทางสังคมให้กับลูกชายคนเล็กของเขา ‘เทียบเท่า’ กับพี่ชายคนโตที่เกิดกับภรรยาถูกต้องตามกฏหมายทุกอย่าง ซึ่งบ้างก็ว่าที่รามิลเลือกจะเรียนแพทย์นั้นก็มาจากเหตุผลเหล่านี้เหมือนกัน...

...ที่พี่น้องต้องแข่งขันกันเองเพื่อให้ได้รับความรักและความไว้วางใจจากพ่อของพวกเขา

“ผมดีใจนะครับที่คุณคิดแบบนั้น” รามิลตอบกลับด้วยความสุภาพโดยที่ใบหน้าของเขายังคงประดับด้วยรอยยิ้มเช่นเดิม

“ว่าแต่ที่เรียกผมเพราะมีเรื่องอะไรหรือเปล่าครับ?”

“อ๋อ...พอดีพวกเรามีนัดจะไปเลี้ยงฉลองวันเกิดพี่แอมพยาบาลในแผนกด้วยกันน่ะค่ะ หว้าเห็นว่าพวกน้อง ๆ หมอคนอื่นก็ไปด้วย เลยมาชวนคุณหมอรามิลไปสนุกด้วยกันน่ะค่ะ”

“เป็นร้านอาหารริมน้ำ บรรยากาศดีมากเลยนะคะ”

“ขอบคุณนะครับที่นึกถึงผม แค่ได้ยินก็อยากไปแล้วครับ”

“แต่ว่าวันนี้ผมมีนัดกับเพื่อนแล้วน่ะสิครับ”

รามิลปฏิเสธไปอย่างสุภาพ แม้ว่าความจริงเขาจะไม่คิดสนใจเรื่องพวกนี้เลยก็ตาม ซึ่งพยาบาลสาวที่ได้ยินแบบนั้นก็ไม่ได้สงสัยอะไรกับการปฏิเสธของรามิล เธอเชื่อว่าเขานั้นอยากไปจริง ๆ แต่เพราะว่าติดธุระกับเพื่อนจึงไม่สามารถไปได้

เพราะว่าในสายตาของทุกคนรามิลเป็นผู้ชายที่ดีพร้อมทุกอย่างแบบที่ไม่ต้องสงสัยอะไรในการกระทำของเขาเลย

“งั้นไม่เป็นไรค่ะ ไว้โอกาสหน้าก็ได้นะคะ”

“ครับ ไว้โอกาสหน้าผมจะไปร่วมฉลองด้วยนะครับ ส่วนนี่...ถือว่าเป็นน้ำใจจากผมแทนคำขอโทษนะครับ” รามิลที่กำลังจะบอกลาไม่ลืมที่จะหยิบเงินจำนวนหนึ่งในกระเป๋าของเขายื่นให้พยาบาลสาวตรงหน้า ซึ่งมันเป็นจำนวนเงินที่เพียงพอสำหรับเลี้ยงทุกคนที่ไปร่วมงานเลยก็ว่าได้ ทำให้หญิงสาวที่เห็นถึงความใจดีของรามิลก็ยิ่งประทับใจและเอ่ยปฏิเสธออกมาด้วยความเกรงใจคนตรงหน้าเป็นอย่างมาก

“ไม่เป็นไรเลยค่ะคุณหมอ คุณหมอไม่จำเป็นต้องออกเงินพวกนี้หรอกนะคะ”

“ผมเต็มใจให้ครับ ถ้าผมไม่ได้ไปแล้วไม่ได้ฝากอะไรไปให้เลยในวันสำคัญแบบนี้ผมคงไม่สบายใจมากกว่า”

“งั้นผมฝากอวยพรให้กับพี่แอมด้วยครับ” รามิลยื่นเงินให้กับคนตรงหน้าได้สำเร็จจากนั้นเขาจึงรีบจบประโยคแล้วเดินออกมาจากตรงนั้น โดยที่เขาเองก็ได้สร้าง ‘ภาพลักษณ์’ ที่จงใจให้คนอื่นได้เห็นเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

 

อีกด้าน (สนามแข่งรถ)

“กว่าจะมาได้นะมึง”

“เคลียร์งานอยู่นิดหน่อย”

ชายหนุ่มตอบกลับเพื่อนของเขาเพียงสั้น ๆ แล้วหย่อนตัวลงบนโซฟาในห้องทำงานของไมเคิล จากนั้นรามิลจึงหยิบบุหรี่ราคาแพงขึ้นมาสูบอย่างเช่นทุกวัน

“กูบอกแล้วว่าเรียนแพทย์มันยาก แต่มึงโคตรแบ่งเวลาเก่งเลยว่ะที่แยกสองร่างดีกับเลวได้แบบนี้”

“หึ...มึงพูดแบบนี้หมายความว่ายังไง”

“หรือมึงจะเถียงกูหรือไง ตอนกลางวันกูเห็นมึงอยู่เวรดูแลคนไข้ แต่กลางคืนเป็นพวกนักเลงทำธุรกิจสีเทาซะงั้น ใครจะคิดว่าคุณหมอรามิลที่สุภาพนิสัยดีของทุกคนจะมีมุมแบบนี้ล่ะ”

“ถ้าไม่ทำแบบนี้กูก็คงไม่ได้สิ่งที่ต้องการมาหรอก” รามิลพ่นควันบุหรี่ออกมาแล้วตอบกลับเพื่อนของตนเองด้วยท่าทางผ่อนคลายกับชีวิตของเขาที่มี ‘หลายด้าน’ ซึ่งคนทั่วไปไม่อาจคาดเดาได้เลย

ไม่ว่าจะงานผิดกฏหมาย คาสิโน หรือแม้แต่สนามแข่งรถที่หลายต่อหลายคนใช้เป็นที่เดิมพันกันดุเดือดอย่างนี้ เขาก็เป็นหุ้นส่วนด้วยทั้งนั้น แต่ทุกอย่างที่เขาทำไปทั้งหมดก็เพื่อให้ได้รับ ‘ผลประโยชน์’ ที่ต้องการมากที่สุดก็เท่านั้น

“วันก่อนได้ข่าวว่าไอ้เวรนั่นไปจัดผู้หญิงมาจนเข้าโรงพยาบาลเลยหนิ ซาดิสม์ใช้ได้”

“แล้วเก็บไว้ยัง?”

“เรียบร้อย ทั้งภาพเคลื่อนไหวทั้งเสียง อยู่ที่มึงต้องการจะใช้เมื่อไหร่ก็แค่นั้น” มาเฟียหนุ่มแสยะยิ้มร้ายกับสิ่งที่เขาได้มาซึ่งมันถือเป็นหลักฐานชั้นดีเลยก็ว่าได้ ขณะที่รามิลยังคงมีท่าทีเรียบเฉยเช่นเดิมอย่างไม่ได้แสดงความรู้สึกใด ๆ ออกมา แม้ว่าเขาจะได้หลักฐานสำคัญที่จำเป็นมาก็ตาม

ชีวิตของเขาเป็นแบบนี้มาโดยตลอด ไม่ว่าจะรู้สึกอย่างไรก็ต้องเก็บความรู้สึกเอาไว้เสมอ และนั่นทำให้เขาเป็นคนที่ ‘ไร้ความรู้สึก’ ไม่ว่าจะทำเรื่องดีหรือเลวก็ตาม

“เก็บเอาไว้ก่อน ตอนนี้ยังไม่จำเป็น”

“คนเรามันต้องอยู่ในจุดที่สูงที่สุดก่อน ถึงจะตกลงมาเจ็บปางตายได้”