บทที่ 1 จุดเกิดเหตุ

คฤหาสน์อนิสตัน

รถสปอร์ตคันสีแดงเทียบจอดอยู่ที่หน้าคฤหาสน์ ทางเข้าเป็นถนนเส้นยาวมาถึงตัวคฤหาสน์ บริเวณด้านข้างเต็มไปด้วยหญ้าเขียวขจี มีสวนสวยอยู่ล้อมรอบตัวคฤหาสน์ ด้านหลังมีสระว่ายน้ำ

คฤหาสน์หลังนี้ถูกแต่งสไตล์โมเดิร์น มีครบครันทุกอย่างในตัว มีทั้งครัวเปิดสำหรับพร้อมปาร์ตี้ แถมยังมีเคาน์เตอร์บาร์เล็ก ๆ ไว้นั่งดื่ม นอกจากสระว่ายน้ำกลางแจ้งด้านหลังแล้ว ยังมีสระว่ายน้ำในร่มด้วย

ตัวคฤหาสน์เป็นกระจกบานใส เพื่อเปิดรับแสงให้เข้ามาภายใน ให้ดูโล่งโปร่งสบาย ไม่ได้ถูกสร้างเป็นผนังทึบแสง แต่ก็ไม่ได้เป็นกระจกเสียทั้งหมด เดินเข้าไปด้านในจะเจอกับห้องรับแขกขนาดใหญ่ มีโซฟาหนังชุดใหญ่สีงาช้าง ตรงกลางเป็นโต๊ะรับแขกตัวสีดำ ตัดกับโซฟาแลดูเข้าชุดกันเป็นอย่างดี

“ไปไหนมา?”

เสียงทุ้มต่ำของชายวัยกลางคนเอ่ยขึ้น เมื่อเคย์มานก้าวขาเข้ามาในห้องนั่งเล่น เขาปรายตามองลูกชายตัวเอง แล้วหันกลับมาจดจ่อกับหนังสือพิมพ์ที่อยู่ในมือต่อ คนตัวสูงราว 180 เซนติเมตร ย่างเท้าก้าวเดินไปหาบิดา เขาค่อย ๆ นั่งลงที่โซฟาหนังสีงาช้างตัวหรู

“ไปหาหมอมาครับ”

คนนัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนเอ่ยเพียงสั้น ๆ คามินเหลือบสายตาไปมองลูกชาย แล้ววางหนังสือพิมพ์ลงไว้ที่โต๊ะรับแขกสีดำตัวเตี้ย

“ออ...แล้วหมอว่ายังไงบ้างล่ะ”

ผู้เป็นพ่อเอ่ยถาม พลางยกมือหนาที่ผิวหนังเริ่มเหี่ยวย่นตามกาลเวลา ของชายวัย 54 ปี เขาลูบศีรษะลูกชายตัวเองด้วยความเป็นห่วง เขาทราบดีว่าลูกชายตัวเองต้องเจอกับอะไรบ้าง

ตั้งแต่เคย์มานอายุ 20 ปี อาการบ้า ๆ นี่ก็เกิดขึ้น โดยที่เขาเองก็พยายามหาหมอเก่ง ๆ มารักษาลูกชายตัวเองให้หายเป็นปกติ แต่นี่มันก็ผ่านมา 1 ปีเต็มแล้ว เคย์มานยังคงต้องทนทุกข์ทรมานกับโรคประหลาดนี้ โรคที่ไม่สามารถหาสาเหตุได้ว่าเกิดจากอะไร

“เหมือนเดิมครับ สารสื่อประสาทในสมองปกติทุกอย่าง วันนี้คุณหมอให้ยามาทานด้วยครับ”

พูดจบเคย์มานก็ยื่นยาที่หมอให้พ่อของตัวเองดู แล้วเอามือมากุมขมับตัวเอง ราวกับคนคิดหนัก เขาขยี้หัวตัวเองจนฟูฟ่อง เพราะไม่รู้จะระบายออกมาอย่างไร ในใจเต็มไปด้วยคำถามมากมาย ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นกับเขามันคืออะไรกันแน่ สวรรค์ทำไมกลั่นแกล้งให้เขาต้องพบเจอกับเรื่องเลวร้ายแบบนี้ด้วย

“ผมว่าจะกลับไปอยู่คอนโดนะครับ ใกล้เปิดเทอมแล้ว”

“แล้วถ้าอาการกำเริบล่ะ คนของพ่อมันจะไปเป็นที่ระบายอารมณ์ให้แกไม่ทันการเอานะ ให้พวกมันไปอยู่ด้วยเอาไหม? เลือกไปสักสองคน”

พ่อของเคย์มานรู้ดีว่าลูกชายทุกข์ทรมานแค่ไหน และรู้ว่าลูกตัวเองมีรสนิยมทางเพศชอบเพศเดียวกัน แต่ท่านก็ไม่เคยว่า หรือตำหนิอะไรลูกชายเลย เวลาเคย์มานอาการคลุ้มคลั่ง คามินก็จะให้ลูกน้องตัวเอง เป็นฝ่ายรองรับอารมณ์ราคะของลูกชาย แม้พวกเขาต้องเสียเชิงชายก็ต้องยอม เพราะนี่คือคำสั่งของนายตัวเอง

แต่ทว่าต่างจากแม่ของเขาที่คอยแต่จะจับเขา หมั้นหมายกับคนที่เธอเลือกให้ โดยที่ญาดาไม่เคยรู้เลย ว่าลูกชายนั้นเป็นเช่นไร ต้องการอะไร ชอบแบบไหน ขอแค่ทำตามคำสั่งเธอก็พอแล้ว คามินและญาดาเลยไม่ค่อยจะลงลอยกันเสียเท่าไร เวลาพูดถึงเรื่องความรักของลูกชายตัวเอง

“ไม่ครับผมไม่ชอบให้ใครมายุ่งวุ่นวาย มันไม่เป็นส่วนตัว ผมรับมือกับมันได้ครับ พ่อไม่ต้องเป็นห่วง”

คนเป็นลูกตอบบ่ายเบี่ยง ปฏิเสธไปทั้ง ๆ ที่ไม่รู้ว่าจะรับมือกับมันอย่างไรเหมือนกัน เคย์มานหันไปยิ้มให้ผู้เป็นพ่อ เพื่อให้ท่านคลายกังวล แต่มันก็ไม่ได้ทำให้คามินหายกังวลได้เลย คามินถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนที่จะส่ายหัวไปมา เขาก็คิดไม่ตกเหมือนกันว่าจะแก้ไขปัญหานี้อย่างไรดี

เสียงเครื่องยนต์เบนซินแผ่วเบาแทรกเข้ากับบรรยากาศของลอนดอน ในช่วงเย็นของวันที่อากาศเย็นจัด เคย์มานขับรถคันโปรดเคลื่อนตัวออกจากหน้าบ้านพักทางฝั่งตะวันตกของเมือง มุ่งหน้าไปยังคอนโดที่เขาอาศัยอยู่ไม่ไกลจากมหาวิทยาลัย

ตัวรถเลี้ยวเข้าถนน Cromwell Road ก่อนจะตรงยาวตัดผ่านย่าน Kensington ที่เรียงรายไปด้วยตึกแถวเก่าแก่สีอิฐสลับขาว มีต้นไม้ริมถนนปลิดใบแห้ง ๆ ร่วงหล่นลงมาเกลื่อน บรรยากาศรอบตัวนิ่งเงียบ มีแต่เสียงคลื่นวิทยุเบา ๆ และเสียงความคิดในหัวที่ดังยิ่งกว่าอะไรทั้งหมด

คอนโดของเขาตั้งอยู่ในโซน South Kensington ใกล้สถานีรถไฟใต้ดิน และเดินถึงมหาวิทยาลัยในเวลาไม่ถึงสิบนาที เขาเลือกที่นี่เพราะความเงียบ ความสะดวก และเพราะมันไกลพอจะหลบหลีกบางความทรงจำที่ไม่อยากเผชิญหน้า

แม้ชีวิตในเมืองใหญ่จะเต็มไปด้วยผู้คน แต่เคย์มานกลับมีเพื่อนสนิทเพียงแค่สองคนเท่านั้น และนั่นก็เพียงพอแล้วสำหรับคนที่ไม่เคยต้องการความวุ่นวายในชีวิตอย่างเขา

เพราะนิสัยที่รักสงบ ไม่ชอบความวุ่นวายกับใคร นิ่งเงียบ และเข้าถึงยากของเขา เลยทำให้ไม่มีใครกล้าเข้าหา แม้ว่าใครต่อใครอยากจะเข้าหาเขา เพราะความหล่อ รวย ของเขาก็ตาม แต่ก็มีคนไม่มากนัก ที่จะกล้าเข้ามาวุ่นวาย กับหนุ่มฮอตประจำมหาวิทยาลัยคนนี้

“ทำหน้าอย่างกับโดนของ เป็นเชี่ยอะไรของมึงวะ คุณชายเคย์มาน”

แอรอนหนึ่งในเพื่อนรักของเขาเอ่ยขึ้น พลางเอามือมาโอบที่บ่าแกร่งของเคย์มาน แล้วเหลือบสายตาไปมองเพื่อนรักด้วยความสงสัย

“เปล่า”

คำตอบสั้น ๆ ของเคย์มานทำให้ มาเซลโลพ่นลมหายใจออกจากปากอย่างแรง

“กูว่าแล้วมึงต้องพูดแบบนี้ มีอะไรบอกพวกกูมาเดี๋ยวนี้”

มาเซลโลเอ่ยโดยไม่ต้องคิด พร้อมกับก้าวเดินไปขวางด้านหน้าเคย์มาน แล้วเอามือทั้งสองข้างล้วงกระเป๋ากางเกงยีนส์ตัวหรู พลางกระดิกปลายเท้าไปมา ทำท่าทางกวน ๆ ใส่เพื่อนรัก

“อย่ายุ่ง...กูไม่ได้เป็นอะไร อยากโดนตีนหรือไง?”

น้ำเสียงฉุนเฉียวแลดูหงุดหงิดไม่น้อย เคย์มานตวัดหางตาไปมองเพื่อนอย่างไม่สบอารมณ์ มือหนาผลักไหล่ของเพื่อนตัวเองให้หลีกทางเขา เพื่อที่เขาจะเดินต่อไปข้างหน้า

“มึงก็รู้มันไม่บอกมึงหรอก ยังจะไปถามมันอีก”

แอรอนเอ่ยพลางส่ายหัวไปมาให้กับมาเซลโล เคย์มานเก็บความทุกข์เอาไว้คนเดียว ไม่แม้ที่จะเอ่ยปากบอกกับเพื่อน ๆ ถึงแม้พวกเขาจะสนิทกันมากแค่ไหน แต่แอรอนและมาเซลโล ก็ไม่รู้ว่าเคย์มานมีโรคประหลาดบ้า ๆ นั่น

“งั้นเดี๋ยวคืนนี้ไปหาเด็กแซ่บ ๆ มาให้มึงฟันสักคนสองคนดีไหม จะได้หายเครียด มีเด็กหน้าตาน่ารักมาใหม่ด้วยนะมึง”

“กูไม่มีอารมณ์”

เคย์มานตอบอย่างตัดเยื่อใย ปรายตามองไปยังเพื่อนทั้งสอง สีหน้าแววตาของเขาบ่งบอกได้ว่า ตอนนี้เขาไม่สบอารมณ์กับอะไรทั้งสิ้น ว่าจบคนตัวสูง 180 เซนติเมตร ก็เดินนำหน้าพวกเพื่อน ๆ ไปด้านในไนต์คลับ แล้วไปนั่งหน้าบาร์เหล้าทันที

“เป็นเชี่ยอะไรของมันวะ”

แอรอนหันมาสบตากับมาเซลโล พลางไหวไหล่เบา ๆ ด้วยความสงสัย แต่ถึงอย่างไรก็ไม่ได้คำตอบอยู่ดี เพราะมาเซลโลก็ไม่รู้เหมือนกัน ว่าเคย์มานเป็นอะไร เขาเลยพากันเดินเข้าไปหย่อนก้นนั่งข้าง ๆ เคย์มาน

“พวกมึงจะแดกอะไรเดี๋ยวกูเลี้ยง”

เคย์มานเอ่ย พลางหยิบเมนูที่เสียบอยู่ แล้วโยนไปให้เพื่อนรัก แอรอนรีบรับมันอย่างไว ก่อนที่มันจะตกลงไปกองกับพื้นด้านล่าง

“ไวน์ที่แพงที่สุดในร้านนี้ หึ ๆ”

คำพูดประชดประชันของมาเซลโลเอ่ยขึ้น พลางหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ มุมปากยกยิ้มให้เพื่อนรักอย่างกวน ๆ

“จะกินก็สั่ง”

คนไม่สบอารมณ์พูดขึ้นด้วยโทนเสียงราบเรียบ พลางเอามือทั้งสองข้างยกขึ้นมาเท้าคางตัวเอง แล้วเหลือบสายตาไปมองเพื่อนทั้งสอง ก่อนที่จะถอนหายใจเฮือกใหญ่ออกมาอีกครั้ง

“มึงเป็นเชี่ยอะไรของมึงวะ ตั้งแต่เจอมึงวันนี้กูได้ยินมึงถอนหายใจเป็นสิบ ๆ รอบแล้วเนี่ย”

แอรอนเอ่ยขึ้นพลางขมวดคิ้วเข้าหากันเป็นปม รอคอยฟังคำตอบจากเพื่อนรัก แต่ว่าเคย์มานก็ได้แต่นิ่งเงียบไม่ยอมพูดอะไร

“มึงก็เป็นซะแบบนี้”

ถ้อยคำที่ฟังแล้วดูเหมือนน้อยเนื้อต่ำใจหลุดออกมาจากปาก ทั้งสองหรี่ตามองเพื่อนตัวเองอยู่อย่างนั้น แต่เคย์มานก็ยังคงนิ่งเงียบไม่พูดไม่จาอะไร ทั้งสองถึงกับส่ายศีรษะไปมา ก่อนจะยื่นมือไปรับไวน์แดงที่ถูกเสิร์ฟมาไว้ตรงหน้า