บทที่ 61 ผมเชื่อเขา

“ไหนบอกจะมาคุยข้างนอกไง”

เคย์มานชะงักฝีเท้า แล้วหันหน้าไปหาทั้งสอง เขาเม้มปากเป็นเส้นตรง พลางคิดในใจว่าจะพูดไม่พูดดี

“เอ่อ...มันอาจฟังดูแล้วตลกนิดนึงนะ แต่ตอนนี้ผมคิดว่าผมเชื่อเรื่องที่ทวดของโอดินพูดแล้วล่ะ”

เขามองทั้งสองด้วยสายตาหลากหลายความรู้สึก ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง ๆ เขาคงต้องคบกับโอดิน เพื่อให้ตัวเองมีชีวิตรอดสินะ ใจเคย์มานหวิว ๆ อย่างบอกไม่ถูก ที่รู้ว่าจะไม่ได้อยู่กับเคนโซและบรูโน

“เรื่องอะไร?”

น้ำเสียงเคร่งขรึมของเคนโซเอ่ยขึ้น หัวคิ้วของเขาขมวดเข้าหากันเป็นปม เคนโซหลับตาลงช้า ๆ ก่อนที่จะถอดแว่นตา แล้วเอานิ้วบีบสันจมูกตัวเอง แล้วใส่มันกลับเข้าไปที่เดิม เขาพ่นลมหายใจออกมาอย่างแรง เมื่อเคย์มานยังไม่ยอมพูดออกมาสักที

“ทวดของโอดินบอกว่าโรคประหลาดที่ผมเป็น จะหายก็ต่อเมื่อผมเจอรักบริสุทธิ์พร้อม ๆ กันถึงสองคน แต่ว่าถ้าผมยังหารักบริสุทธิ์นั้นไม่เจอภายในอายุ 22 ผมก็จะตาย แต่จะมีคนที่พิเศษเพียงคนเดียวเท่านั้น ที่จะทำให้ผมหายจากโรคนี้ และรอดพ้นจากความตายได้ก็คือ โอดิน”

คำพูดของเคย์มาน ทำให้เคนโซและบรูโนถึงกับกลั้นขำเอาไว้ไม่อย