หนึ่งรุมสาม

"ปล่อยมือโสโครกของมึงออกจากตัวหล่อน... เดี๋ยวนี้!"

เสียงห้าวห้วนทรงอำนาจดั่งลั่นเหมือนฟ้าผ่าเปรี้ยงลงกลางวง ดังก้องกังวานออกมาจากแนวพงชัฏเบื้องล่าง

พวกสารเลวทั้งสามหันขวับไปมองเป็นตาเดียว ภาพที่ปรากฏคือร่างสูงใหญ่กำยำของหาญ ยืนตระหง่านท้าทายแสงจันทร์ ไหล่กว้างข้างหนึ่งพาดคันธนูไม้มะค่าขนาดเขื่อง ด้านหลังสะพายซากกวางป่าที่เพิ่งล่ามาสดๆ

ใบหน้าคมคายชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อไคลจากไอแดดลม ทว่านัยน์ตาคมกริบคู่นั้นกลับเย็นเยียบดุดันและกระหายเลือด จ้องเขม็งมาราวกับจะควักตับไตไส้พุงของพวกมันออกมาสับเป็นชิ้นๆ แม้แต่พรานดำผู้เจนจัดในไสยเวทมนตร์ดำยังถึงกับสะท้านเยือก วาบขึ้นมาตามกระดูกสันหลังจนขนหัวลุกชัน

"ไอ้หาญ!"

พรานดำตะคอกเสียงหลง ละล่ำละลักจำหน้าจอมขมังเวทหนุ่มได้ทันควัน "เอ็ง... เอ็งยังไม่ตาย ยังเสือกกบดานอยู่ที่นี่อีกรึ!"

"ข้าเตือนพวกเอ็งแล้วมิใช่รึ... ว่าอย่าได้เสนอหน้ากลับเข้ามาเหยียบที่นี่อีก" น้ำเสียงของหาญราบเรียบ ทว่าแฝงรังสีอำมหิตรุนแรงจนบรรยากาศรอบข้างหนาวเหน็บปานน้ำแข็ง

ขุนเรืองผู้ถือดีว่าตนมีพวกมากกว่าและพกอาวุธปืนผาหน้าไม้มาครบมือ แค่นหัวเราะเย้ยหยัน

"ฮ่าๆๆ ไอ้หมอผีกระจอกเนื้อตัวมอมแมมเยี่ยงมึง จะมีปัญญาทำกระไรพวกกูได้วะ?"

หาญปลดซากกวางลงกับพื้น ค่อยๆ วางคันธนูลงช้าๆ กล้ามเนื้อท่อนแขนล่ำสันปูดโปนเป็นลูกยามขยับกาย

"ข้าจะให้โอกาสพวกเอ็งสามคน... วางอาวุธลง แล้วคลานสี่ขากลับออกไปจากป่านี้ซะ"

"แล้วถ้าพวกกูไม่ไปล่ะวะ!?"

ไอ้แมนเหยียดยิ้มท้าทาย ยกปืนลูกซองเล็งตรงมาที่อกแกร่ง

หาญทอดสายตาข้ามไหล่พวกมันไปสบเข้ากับดวงตากลมโตที่เอ่อคลอไปด้วยน้ำตาของบุษย์เพียงแวบหนึ่ง แววตาของเขาอ่อนโยนลงชั่วพริบตา ก่อนจะตวัดกลับมามองหน้าพวกสถุลทั้งสามด้วยสายตาเหี้ยมเกรียม

"มึงเตรียมลงไปนอนเป็นผีเฝ้าป่าเสียเถิดไอ้หาญ แล้วกูกับนายก็จะช่วยกันขยี้กามผู้หญิงของมึงให้หนำใจ ผลัดกันขึ้นสวรรค์ทั้งคืนจนกว่าอีนี่มันจะขาดใจตายคาอกพวกกูโว้ย!"

ไอ้แมนคำรามลั่นด้วยสันดานสัตว์นรก แววตาชั่วช้าฉายความกระหายกามอย่างไม่ปิดบัง นิ้วหยาบเหนี่ยวไกปืนลูกซองลั่น

เปรี้ยง!

ประกายไฟแลบวาบฉีกม่านราตรี เม็ดตะกั่วสาดกระจายเฉียดข้างขมับพ่อหมอหนุ่มไปเพียงเส้นยาแดงผ่าแปด

หาญโยกกายหลบวูบดั่งเงาปีศาจก่อนจะพุ่งทะยานเข้าประชิดปานเสือเผ่นลงจากดอย มือหนาคว้าหมับเข้าที่ลำกล้องปืนแล้วกระชากหักมุม ก่อนจะเหวี่ยงศอกสั้นเข้าแสกหน้าไอ้แมนเต็มเหนี่ยว

เสียงกระดูกดั้งจมูกแตกเป๊าะดังสะท้านเวิ้งป่า ไอ้แมนหงายหลังตึง เลือดสดๆ ทะลักกบปาก ตาเหลือกค้างสิ้นใจตายคาที่ในพริบตาเดียว

"ไอ้หาญ! มึงลองดีกับกู!"

พรานดำตาโตเท่าไข่ห่าน กัดฟันบริกรรมคาถาปลุกเสกมนตร์ดำ สองมือจ้วงแทงมีดอาคมพุ่งเสียบเข้าชายโครงซ้ายของหาญอย่างถนัดถนี่ คมมีดกรีดลึกผ่านเนื้อหนังจนเลือดสีข้นทะลักพรู หาญสะอึก หน้ามืดวูบด้วยพิษบาดแผล ทรุดฮวบลงคุกเข่าข้างหนึ่งบนผืนดิน

"พี่หาญ!"

บุษย์หวีดร้องสุดเสียง ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตระหนกสุดขีด หัวใจดวงน้อยร่วงหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม น้ำตาเม็ดใสรินไหลอาบสองแก้ม

หล่อนลืมสิ้นทุกความหวาดกลัว สองมือกำแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ เลือดในกายแทบหยุดไหลเมื่อเห็นชายหนุ่มที่หล่อนพึงใจต้องหลั่งเลือดท่วมร่างเพราะมาปกป้องหล่อน

"ตายโหงเสียเถอะมึง!"

พรานดำแสยะยิ้มเหี้ยม เงื้อมีดหมายจะซ้ำเข้าที่ขั้วหัวใจ

ทว่าสันดานชายชาตรีไม่เคยยอมสยบให้แก่ความเจ็บปวด หาญกัดฟันกรอดจนกรามแทบแหลก กล้ามเนื้อแขนปูดโปนเป็นลูกระริกยามคว้ามีดหมอด้ามงาข้างสะเอวตวัดสวนขึ้นเป็นวงพระจันทร์เสี้ยว อาคมสะกดวิญญาณแผ่ซ่านสะท้านอากาศ คมมีดหมอปาดเฉือนเข้าหลอดลมของพรานดำขาดสะบั้น เลือดร้อนฉ่าพุ่งกระฉูดท่วมใบหน้าคมเข้มของพ่อหมอหนุ่ม

พรานดำทิ้งมีด ดิ้นพราดๆ พลางเอามือกุมคอหอยที่ส่งเสียงฟ่อๆ ก่อนจะขาดใจตายกลายเป็นผีเฝ้าดงไปอีกราย

หาญยืนกัดฟันกรอด มือหนากุมแผลฉกรรจ์ที่สีข้างแน่น เลือดแดงฉานทะลักรินผ่านง่ามนิ้วหยดติ๋ง ๆ ลงบนพื้นดิน ความเจ็บปวดแล่นริ้วเสียดแทงถึงขั้วหัวใจ ทว่าแววตาคมกริบยังคงจ้องเขม็งไปยังขุนเรืองที่ยืนตัวสั่นงันงกอยู่ตรงหน้า พ่อหมอหนุ่มผ่อนลมหายใจหนักหน่วง เอ่ยปากด้วยน้ำเสียงแหบพร่าทว่าเด็ดขาด

"กูจะไว้ชีวิตมึง... ไสหัวกลับไปซะ แล้วจงสาบานต่อหน้าผีป่า ว่าชั่วชีวิตนี้มึงจะไม่เหยียบย่างเข้ามาที่เกาะกชอีกเป็นอันขาด"

ขุนเรืองก้มหน้างุด ทำทีถอยร่นละล่ำละลักรับคำ ทว่าสายตาละโมบกลับเหลือบเห็นรอยเลือดที่นองท่วมสะเอวของหาญ

ด้วยความสารเลวที่เคยชินแต่การชี้นิ้วสั่งและลอบกัดผู้อื่นพลันผุดขึ้นมาในกมลสันดาน มันคิดว่าพ่อหมอหนุ่มสิ้นพิษสงเพราะเสียเลือดมาก จึงแสร้งทำสะดุดล้มลงกับพื้น มืออวบอูมคว้าหมับเข้าที่ปืนพกสั้นซึ่งตกอยู่ข้างซากศพไอ้แมน ก่อนจะผุดลุกขึ้นตวัดปากกระบอกปืนเล็งเข้าแสกหน้าหาญอย่างรวดเร็วพร้อมเสียงคำรามลั่น

"มึงโง่เองที่ไว้ชีวิตกู ไอ้หมอผีกระจอก! ไปตายเสียเถิด!"