แผนซ้อนแผน

“เป็นอย่างไรบ้าง พี่ดอกแก้ว”

บุหงาเอ่ยถามพี่สาว เมื่อทั้งสามพี่น้องอยู่ด้วยกันพร้อมหน้า

“หื่นห่าม ดุดัน แต่พี่ชอบ”

ดอกแก้วตอบอย่างตรงไปตรงมา ก่อนหน้านี้หล่อนได้ยินข่าวคราวเกี่ยวกับพ่อหมอดำมาว่าเขาเป็นผู้ชายที่น่ายำเกรงคนหนึ่ง ซึ่งเศรษฐีทองก้อนไม่กล้าข้องแวะด้วย อีกทั้งยังไม่มีเมีย ดังนั้นเขาจึงตกเป็นเป้าหมายสำคัญของหล่อน ส่วนเรื่องขุนเรืองเป็นเพียงข้ออ้าง

“ในที่สุด พวกเราก็จะมีคนคุ้มกะลาหัวแล้ว”

การะเกดดีใจจนออกนอกหน้า

“ยังหรอก พี่กับพ่อหมอดำยังไม่ได้เป็นผัวเมียกัน”

“อ้าว !” บุหงากับการะเกดอุทานอย่างพร้อมเพรียง

“พี่ขอร้องให้พ่อหมอดำ ใคร่ครวญให้ถี่ถ้วนเสียก่อน เพราะพวกเราอาจจะสร้างปัญหาให้กับคนที่นี่ในภายหลัง ไอ้สารเลวทองก้อนมันชั่วช้าอัปรีย์เกินมนุษย์ เพียงแค่พวกเรามีผัวมันคงไม่ยอมรามือง่าย ๆ แน่”

“เฮ้อ...” บุหงากับการะเกดซัดลมหายใจทำท่าห่อเหี่ยว

“ผู้ชายอย่างพ่อหมอดำเป็นคนเย่อหยิ่งมีศักดิ์ศรี เขามีดีเกินตัว คงไม่ยอมให้ผู้หญิงควบคุม แต่ก็ใช่ว่าจะไม่มีกิเลสตัณหา” ดอกแก้วไม่อยากให้น้อง ๆ หมดหวัง

ขึ้นชื่อว่าผู้ชาย ดีเลวอย่างไรก็มีสันดานเป็นสัตว์นักล่าที่ชอบแข่งขันเอาชนะเหมือนกันหมด หากหล่อนยอมถลกผ้าถุงให้เขาขึ้นขี่ง่ายเกินไป เขาอาจมองเห็นหล่อนเป็นผู้หญิงไม่มีคุณค่า ทว่าหล่อนก็ควรจะอิดเอื้อนเล่นตัวแต่พองามไม่มากไม่น้อยจนเกินพอดี 

พ่อหมอดำมีสหายรักสองคนคือพ่อหมอเมฆินทร์และพ่อหมอไกร ทั้งสามเป็นศิษย์ก้นกุฏิรุ่นสุดท้ายของพ่อปู่ฤษี พวกเขาใช้ชีวิตวัยหนุ่มหกคะเมนตีลังกา ร่วมหัวจมท้ายทำเรื่องเสี่ยงตายมาด้วยกันหลายปี แม้ว่าแยกย้ายกันไปปักหลักปลูกเรือนอยู่คนละหมู่บ้าน แต่ไปมาหาสู่กันเป็นประจำเพราะต่างก็ชื่นชอบการฟันดาบเป็นชีวิตจิตใจ

“ไอ้ดำ วันเสาร์ขึ้นสิบห้าค่ำนี้เป็นวันบูรณจันทร์ กูจะใช้ลานฟันดาบของมึงทำพิธีปลุกเสกเหล็กไหลโกฏิปี” พ่อหมอไกรเอ่ยขึ้นห้วน ๆ

“เรือนมึงก็มีลานฟันดาบ จะมาวุ่นวายกับที่นี่ทำไมวะ”

พ่อหมอดำมองเพื่อนตาขวาง ไอ้ไกรมันรู้ดีว่าเขารักสันโดษไม่ชอบความโกลาหล หากมีการประกอบพิธีกรรมอันเชิญเทวดาและสิ่งศักดิ์สิทธิ์ ซึ่งจำเป็นต้องกระทำอย่างเปิดเผย ผู้คนที่ฝักใฝ่ในวิชาอาคมไสยเวทย์จะแห่แหนมาร่วมงานกันอย่างเอิกเกริก

“ที่ดินผืนนี้อยู่ในตำแหน่งมงคล ได้รับแสงสว่างจากดวงอาทิตย์ทั่วถึงตั้งแต่ย่ำรุ่งจนถึงเที่ยงวัน ตรงตามหลักโหราศาสตร์”

“ไอ้ไกรมันอุตส่าห์ดั้นด้นเสาะหาเหล็กไหลโกฏิปีมาได้แล้ว มึงก็ยอมอ่อนข้อให้เพื่อนสักครั้งเถอะวะ อีกไม่กี่วันก็เป็นวันบูรณจันทร์ กว่าจะเดินทางมาถึงหมู่บ้านจำปาขาว กูต้องขี่ม้าจนตูดด้าน อย่าให้กูต้องถ่อสังขารไปที่เรือนของไอ้ไกรเถอะวะ” พ่อหมอเมฆินทร์คะยั้นคะยออีกเสียง

“พอกูให้คืบ พวกมึงก็จะเอาศอก” พ่อหมอดำบ่นพึมพำแต่ไม่ปฏิเสธ

ชายหนุ่มทั้งสามไม่ค่อยได้พบปะพูดคุยกันอย่างพร้อมหน้าพร้อมตาบ่อยนัก ถ้าหากมีโอกาสก็จะขลุกอยู่ด้วยกันตลอดทั้งวัน และตอนเที่ยงพวกเขาจะกินข้าวที่ลานฝึกดาบ ทว่าคราวนี้คนที่ยกสำรับกับข้าวมาให้คือสาวสวยแปลกหน้า

ดอกแก้วเป็นกุลสตรีที่มีลักษณะงามพร้อมทุกประการ ท่วงท่ากิริยาดูแฉล้มแช่มช้อยมีเสน่ห์ ทุกครั้งที่หล่อนปรากฏตัว ไม่ว่าหญิงหรือชายล้วนต้องเหลียวมองหล่อนด้วยความสนอกสนใจ แม้กระทั่งเหล่าลูกศิษย์ลูกหาของพ่อหมอดำที่กำลังซ้อมฟันดาบกันอย่างดุเดือดยังต้องหยุดมอง

“ไอ้ดำ นั่นใครวะ”

พ่อหมอเมฆินทร์เอ่ยถามเจ้าเรือน

พ่อหมอดำไม่ตอบแต่ลุกไปหาหญิงสาวทันที ไม่รอให้หล่อนเดินมาถึงแคร่ แล้วก็แย่งขันโตกใส่สำรับกับข้าวมาถือเอง

“ไอ้อีคนไหนมันใช้ให้แม่ดอกแก้วยกของหนัก” เขาซักไซ้หล่อนเสียงดุ ใช้ร่างกายสูงใหญ่ยืนบังร่างบางเอาไว้จนมิด ราวกับกลัวว่าคนอื่นจะมองเห็นหล่อน

“ฉันอาสาทำเองจ้ะ วันนี้ที่โรงครัวมีงานเยอะ”

ดอกแก้วรีบแก้ต่าง เพราะกลัวชายหนุ่มจะไปลงโทษบ่าวไพร่ ก่อนหน้านี้หล่อนกับน้อง ๆ ก็เข้าไปช่วยงานที่โรงครัวและอาศัยนอนที่เรือนรับรองชาวบ้านเหมือนคนต่างถิ่นรายอื่น ๆ แต่ชีวิตความเป็นอยู่ของพวกหล่อนก็เปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้น หลังจากวันนั้น...

“อุตส่าห์เดินตากแดดมาตั้งไกล คิดถึงพี่มากหรือ” หวานหยดทั้งน้ำเสียงและสายตา ทำเอาหญิงสาวเขินอายจนแก้มแดง

“ถามอะไรก็ไม่รู้ ฉันไปดีกว่า”

หล่อนทนสู้ความเจ้าชู้กรุ้มกริ่มของอีกฝ่ายไม่ไหว

“เดี๋ยวก่อน” เขาฉุดแขนเล็กไว้ ใช้มือข้างเพียงเดียวยกสำรับ

“ครบสามวันแล้วนะ” ทักท้วงซุ่มเสียงห้าวพร่า

“คืนนี้ฉันจะยกน้ำชาไปให้พี่ดำที่ห้อง” ดอกแก้วตอบเสียงเบา

“อย่าปล่อยให้พี่รอนานนักล่ะ” พ่อหมอดำคลายมือที่จับแขนเล็กอย่างอิดออด

“จ้ะ” พยักหน้ารับปากแล้วก็รีบเดินหนีไปด้วยความเอียงอาย

เรื่องน่ายินดีนั้น ทำให้ชายหนุ่มยิ้มค้างจนเหงือกแห้ง

สายตาท่าทางของพ่อหมอดำกับดอกแก้วที่มีต่อกัน ไม่อาจปกปิดความสัมพันธ์ของทั้งสองได้ ครั้นลับหลังหญิงสาว พ่อหมอไกรกับพ่อหมอเมฆินทร์ก็แว้งกัดเพื่อนรักทันที

“ที่แท้ไอ้ดำแอบซุกสาวสวยเอาไว้ในเรือนนี่เอง มันถึงไม่อยากให้พวกเรามาอยู่เป็นก้างขวางคอ” พ่อหมอเมฆินทร์ตบเข่าฉาด

“รู้แล้วก็ดี คืนนี้เรือนกูไม่ต้อนรับพวกมึง”

“พวกกูนอนตรงแคร่นี่ก็ได้” พ่อหมอไกรหัวเราะชอบอกชอบใจ

“ไอ้พวกหน้าหนา จะนอนตรงไหนก็เชิญ ยกเว้นบนเรือนกู”

“เฮ้ย มึงคิดจะจับหล่อนทำเมียหรือวะ ถึงได้หวงนักหวงหนา เมื่อก่อนมึงยังเคยสอยกามกับผู้หญิงอื่นต่อหน้าพวกกู” พ่อหมอเมฆินทร์สงสัยใคร่รู้

“ส่ออาการงุ่นง่านตั้งแต่หัววันแบบนี้ กูว่าใช่แน่ ๆ” พ่อหมอไกรฟันธง

“พวกมึงนี่ชอบเสือกเรื่องของชาวบ้านเสียจริง กินข้าวกินปลาอิ่มแล้วก็รีบไสหัวไปไกล ๆ อย่ามาเสนอหน้าอยู่เกะกะตีนกู” ชายหนุ่มเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟัน

ผ่านร้อนผ่านหนาวมาสามสิบปี พ่อหมอดำไม่เคยคิดจริงจังกับผู้หญิงคนไหนมาก่อน ครั้นได้มาเจอสาวน้อยชื่อดอกแก้ว เขากลับรู้สึกคึกหื่นตื่นเต้นอย่างน่าประหลาด ทั้งที่หล่อนไม่ได้แสดงท่าทางยั่วยวนเพื่อเรียกร้องความสนใจจากเขา

ดอกแก้วเป็นผู้หญิงสำรวมพูดน้อย หล่อนจึงดูมีเสน่ห์น่าค้นหา กิริยาเสงี่ยมหงิมเหนียมอายของหล่อนมันกระตุ้นให้ผู้ชายคลั่งไคล้โดยไม่รู้ตัว ยิ่งได้สัมผัสใกล้ชิดได้ลองลิ้มรสชาติความหวานจากกายสาว เขายิ่งรู้สึกลุ่มหลงติดใจ อยากครอบครองหล่อน อยากทำให้เรือนร่างบริสุทธิ์ผุดผ่องของหล่อนแปดเปื้อนราคีด้วยมือของเขาเอง