บทที่ 3

ถึงกระนั้นก็ยังรู้สึกดีขึ้นกว่าเมื่อครู่ เพราะถึงไม่ถูกแก้มัดแต่ก็พอให้ขยับได้บ้าง ฉิงเทียนหมายจะส่งมือของเขาจับตรงส่วนอ่อนไหวของตนเองเพื่อชักนำ ทว่าก็ถูกใครบางคนทาบกายแนบแน่นเอาไว้เสียก่อน ส่วนกลางกายของฉิงเทียนถูไถไปกับหน้าท้องแบนราบ น้ำสีใสที่ปริดปริ่มทำลื่นไหลจนเจ็บแสบยามเสียดสี

เมื่อสัมผัสส่วนนั้นของตัวเองไม่ได้ เขาจึงเปลี่ยนมาใช้แขนทั้งสองข้างคล้องลำคอคนด้านบนแทน ในเมื่อระบายกับส่วนนั้นไม่ได้ เช่นนั้นเขาก็ขอใช้แผ่นหลังคนตรงหน้าแทนแล้วกัน ฉิงเทียนใช้ปลายเล็บจิกเกร็งเมื่อถูกอีกฝ่ายกระแทกโถมกายถี่กระชั้น ส่วนตรงนั้นของผู้ได้ชื่อว่าสามีสอดแทรกเข้ามาเสียลึกจนเขาไม่อาจอดกลั้นได้อีกต่อไปแล้ว

ปฏิกิริยาของคนใต้ร่างราวกับว่าจะเร่งเร้าให้ทั้งสองไปถึงฝั่งฝัน ช่องทางด้านหลังของฉิงเทียนบีบรัดแน่น ร่างกายกระตุกเกร็งขับส่งน้ำคาวขุ่นออกมาอีกระลอก คนด้านบนก็โถมกายขยับสะโพกรัวเร็วจนในที่สุดก็ส่งตัวเองจนถึงฝั่งฝัน ขับส่งน้ำคาวขุ่นฝากฝังไว้ด้านในของผู้เป็นภรรยาพร้อม ๆ กัน

เรือนร่างเปลือยเปล่าภายใต้ผ้าห่มผืนบางขยับไปมาหาที่พักพิง หลบซ่อนจากความหนาวเย็นที่ร่างกายได้รับ ทว่าเมื่อได้ขยับแค่เพียงน้อยนิด เขาก็รู้สึกถึงความเจ็บร้าวระบมที่ช่วงเอวจนอดไม่ได้ที่จะต้องส่งเสียงร้องครางออกมา “โอ๊ย!”

ฉิงเทียนค่อย ๆ ลืมตาพร้อมกับส่งมือข้างหนึ่งนวดคลึงบริเวณสะโพกกลม กลับต้องเบิกตากว้างเพราะความตกใจที่เผลอสัมผัสเข้ากับบางสิ่งที่อยู่ด้านหลัง ความรู้สึกเหมือนก้อนบางอย่างที่ขยับขึ้นลงเป็นจังหวะเดียวกับลมหายใจ เขาค่อย ๆ เอี้ยวใบหน้าเพื่อเพ่งมองว่ามือของตนเองสัมผัสอยู่กลับสิ่งใด

พลันก็ต้องตกใจยิ่งกว่าเดิม เพราะสิ่งที่มือเขาสัมผัสยามนี้คือหน้าท้องที่เรียงตัวสวยของบุรุษที่นอนเปลือยกายไม่ต่างจากเขา เพียงแค่ในยามนี้ร่างของทั้งคู่มีเพียงผ้าห่มผืนบางปกปิดส่วนน่าอายเอาไว้เท่านั้น

เขาค่อย ๆ ดึงมือกลับเพราะเกรงว่าอีกฝ่ายจะตื่น

ฉิงเทียนได้แต่ลอบถอนหายใจคิดไม่ตกกับเรื่องเมื่อคืน เขาตายไปแล้วไม่ผิดแน่ เนื้อหนังที่เต่งตึงเช่นนี้ไม่มีทางเป็นของเขา ชาติก่อนหน้าเขารู้ดีว่าร่างกายเขาเป็นเช่นไร ทั้งชราและไร้กำลัง แต่ยามนี้เขากลับมีร่างกายราวกับเด็กหนุ่ม ฉิงเทียนส่ายศีรษะไปมาเพื่อขับไล่ความคิดฟุ้งซ่าน ความเจ็บร้าวระบมเป็นเครื่องยืนยันว่าเขาไม่ได้ฝัน บุรุษที่นอนด้านข้างเขาก็ไม่ใช่ความฝัน

กว่าที่เขาจะทำใจยอมรับได้ก็ใช้เวลาอยู่นาน ฉิงเทียนหยัดกายหมายจะลุกขึ้นจากเตียงนอน ความเหนอะหนะช่วงล่างเป็นเครื่องยืนยันว่าเมื่อคืนเขาและบุรุษข้าง ๆ ได้ร่วมรักเป็นสามีภรรยากันแน่แท้แล้ว ทว่ายังไม่ทันได้สำรวจเรือนร่าง จู่ ๆ ร่างของเขาก็ถูกคว้าเอาไว้จากด้านหลัง เป็นผลให้เขาเสียหลักล้มตัวลงบนแผ่งอกกำยำที่เพิ่งจะผละออกได้เมื่อไม่นาน

“โอ๊ย เจ้าบ้า เจ้าทำสิ่งใดของเจ้าอีก” เขาโวยลั่นทันที อุตส่าห์ค่อย ๆ ลุกเพราะเจ็บตรงส่วนนั้น กลับต้องล้มลงอย่างแรงทำให้ความเจ็บปวดที่ไม่ค่อยบรรเทาระบมขึ้นมาอีก

“ชายาข้า เหตุใดเจ้าจึงตื่นไวนัก เมื่อคืนเจ้าคงจะอ่อนเพลียและหมดแรง เหตุใดไม่นอนต่ออีกเสียหน่อย” ใบหน้าหล่อเหลาซุกไซ้ไปตามลำคอระหง เขาสูดดมกลิ่นหอมจากเนื้อตัวของภรรยาก่อนจะใช้ฟันขบเบา ๆ อย่างหมั่นไส้ “หรือว่าเจ้าอยากให้ข้ากอดเจ้าเช่นเมื่อคืนนี้อีกหน”

“กอดกับมารดาเจ้าเถิด อื้อ ข้าบอกให้หยุด ไม่…อย่าจับตรงนั้น” ฉิงเทียนโวยวายอีกครั้งพร้อมกับดิ้นไปมาในอ้อมแขนแกร่ง จู่ ๆ ก็ถูกอีกฝ่ายล่วงล้ำสัมผัสส่วนอ่อนไหวที่ยามนี้เขาเจ็บแสบจากการเสียดสีและปลดปล่อยมานับครั้งไม่ถ้วน ทว่าเมื่อกับสมองและร่างกายไม่สัมพันธ์กันเสียอย่างนั้น ร่างกายของเขากลับตอบสนองได้ดีเสียราวกับว่าเป็นของคนอื่น ส่วนที่ถูกปลุกปั้นจากคนด้านหลังแข็งชันขึ้นมาอีกหน

“ส่วนตรงนี้ของเจ้าดูเหมือนจะไม่อยากให้ข้าหยุด”

ฉิงเทียนเบิกตากว้างเมื่อช่องทางด้านหลังก็เหมือนจะถูกรุกล้ำด้วยเช่นนั้น เมื่อปลายนิ้วของอีกฝ่ายสะกิดลงบนจีบนุ่มและบวมช้ำเนื่องจากการสอดใส่แทบตลอดทั้งคืนก็ต้องสะดุ้งจนตัวโยน

“ข้าเจ็บ” เขาร้องบอกด้วยร่างกายที่สั่นเทา

“ข้ารู้ ข้าแค่จะดูว่าส่วนนี้เจ้าบาดเจ็บมากหรือไม่” วาจาอ่อนโยนทำให้ฉิงเทียนค่อย ๆ คลายกังวล แต่นั่นก็ไม่ได้เป็นเรื่องดีเท่าไหร่ เมื่ออีกฝ่ายใช่น้ำเสียงกระซิบแผ่วเบาที่ข้างใบหู “ส่วนตรงนี้ข้าตื่นขึ้นมาอีกแล้ว หากเจ้าช่วยข้าปลดปล่อย ข้าสัญญาจะไม่ล่วงล้ำส่วนตรงนั้นของเจ้า”

ฉิงเทียนรู้สึกเหมือนโดนสวรรค์ลงโทษส่งสายฟ้าผ่าลงที่กลางศีรษะอย่างจัง แต่ก็เพื่อหลีกเลี่ยงความเจ็บปวดในยามนี้ เขาจึงได้แต่พยักหน้าตอบตกลง “แล้วข้าต้องทำเช่นไร”

ใบหน้าหล่อเหลาคลี่ยิ้มอย่างพึงพอใจ เขาไม่เพียงไม่ตอบ แต่ใช้มือหนาจับที่ข้อมือของฉิงเทียนแทน ก่อนจะให้ฉิงเทียนกอบกุมส่วนอ่อนไหวของเขา และเขาก็กอบกุมส่วนอ่อนไหวของฉิงเทียนแทน

ผู้ได้ชื่อว่าเป็นสามีขยับข้อมือชักนำเป็นตัวอย่างว่า ฉิงเทียนต้องปฏิบัติเช่นไร ฉิงเทียนขยับข้อมือขึ้นลงช้า ๆ อย่างที่อีกฝ่ายสัมผัส เสียงหอบหายใจของทั้งสองราวกับเป็นเสมือนตัวเร่งให้ห้วงอารมณ์ของทั้งคู่พุ่งไปสู่จุดสูงสุด การชักนำแผ่วเบาและเนิบช้าถูกเร่งเร้าจังหวะจนต้องหอบหายใจถี่รัว ฉิงเทียนกระตุกเกร็ง ร่างกายปลดปล่อยออกมาก่อนจนเต็มฝ่ามือหนา หลังจากนั้นไม่นานส่วนที่ฉิงเทียนกอบกุมอยู่ก็ปลดปล่อยน้ำคาวขุ่นออกมาไล่เลี่ยกัน