บทที่ 2

ฉิงเทียนครวญครางส่งเสียงหวานอย่างต่อเนื่อง ทั้งด้านหน้าและด้านหลังถูกปรนเปรอจนเขาแทบไม่หลงเหลือสติให้ปฏิเสธ ร่างกายตอบสนองเป็นอย่างดีไปแทบทุกส่วน เพียงไม่นานเขาก็ปลดปล่อยอารมณ์ ขับส่งน้ำคาวขุ่นจนเต็มฝ่ามือหนาอีกหน

“เจ้าปลดปล่อยออกมาเสียเยอะ เจ้าคงจะรู้สึกดีไม่น้อย ดูเหมือนเจ้าเองก็พร้อมแล้ว ครานี้เห็นทีเป็นข้าบ้างที่ต้องปลดปล่อย” เขาจับให้ร่างของฉิงเทียนพลิกคว่ำหน้าลงกับเตียง ร่างกายที่เพิ่งเสร็จสมไปอ่อนล้า ไม่ว่าเขาจะจัดแจงท่าทางเช่นไรร่างบางตรงหน้าก็ไม่ขัดขืน

เมื่อได้ท่วงท่าที่เหมาะสมควรแก่การสอดใส่ตัวตนเองเขา เขาไม่รีรอที่จะสอดแทรกส่วนใหญ่โตเข้าไปทางช่องในที่ขมิบเชิญชวนอยู่ตรงหน้าเขาทันที

ฉิงเทียนสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อสิ่งแปลกปลอมดุนดันสอดแทรกเข้ามา ทว่าช่องทางของเขาได้ขยับขยายเตรียมพร้อมไว้ก่อนหน้าทำให้ไม่รู้สึกเจ็บมากอย่างที่คิดเอาไว้ แต่นั่นก็เพียงพอทำให้เขารู้ตัวว่ากำลังจะเกิดสิ่งใดขึ้นต่อจากนี้

“เดี๋ยวก่อน” เขาร้องห้าม พร้อมกับชันตัวขึ้น เอี้ยวใบหน้าที่เคล้าคลอหยาดน้ำตาหันมามองผู้อยู่ด้านหลัง “จะ…เจ้าจะใส่มันเข้ามาหรือ ขะ…ข้าว่ามันใหญ่เกินกว่าที่จะเข้ามาในตัวข้า เอาเช่นนี้ดีหรือไม่ ข้าและเจ้ามานั่งคุยกันแบบปกติเถิด”

และดูเหมือนว่าการเจรจาอย่างสันติของฉิงเทียนจะไม่เป็นผล

“เจ้าไม่ต้องกังวลใจ ช่องทางของเจ้าทั้งชื้นและแฉะ เต็มไปด้วยน้ำรักที่เจ้าปลดปล่อย หากเจ้ายังเจ็บอยู่ก็แค่เอ่ยบอกข้า ข้าจะสอดใส่เข้าไปอย่างแผ่วเบา” เขาใช้มือช้อนใต้เอวของ

ฉิงเทียนให้สูงขึ้น พร้อมทั้งยึดสะโพกทั้งสองข้างเอาไว้ไม่ให้อีกฝ่ายหาเรื่องขยับหนี ก่อนจะค่อย ๆ สอดแทรกตัวตนที่แข็งขืนจนปวดตึบเข้าไปอย่างช้า ๆ ดั่งที่เขาได้รับปากเอาไว้

เกิดมาทั้งชีวิตฉิงเทียนเคยได้ชื่อว่าเป็นภรรยาเพราะถูกจับใส่ชุดเจ้าสาวส่งขึ้นเกี้ยวให้แด่ราชันปีศาจก็จริง ทว่าความจริงแล้วก็ไม่ต่างจากการถูกเอามาทิ้งไว้เพียงลำพัง และปล่อยให้ตายไปอย่างโดดเดี่ยว เช่นนั้นการร่วมรักเช่นสามีภรรยาอย่างที่ถูกกระทำอยู่เช่นนี้เขาไม่เคยมาก่อน ความหวาดกลัวและหวาดหวั่นต่อผู้ที่เอ่ยอ้างว่าเป็นสามีจึงมีไม่น้อยด้วยเช่นกัน

ฉิงเทียนอดกลั้นและฝืนทนความเจ็บปวด เขาขบเม้มริมฝีปากจนห้อเลือดเมื่อรู้สึกถึงส่วนใหญ่โตของอีกฝ่ายที่กำลังเคลื่อนตัวอย่างช้า ๆ เข้าในด้านในตัวของเขา

“ขะ…ข้าเจ็บ” เขาร้องบอกเมื่อรู้สึกเช่นนั้น ก่อนจะขยับส่ายสะโพกไปมาเพื่อหวังว่าตัวตนของอีกฝ่ายจะหลุดออก

“ชายาข้า หากเจ้าเอาแต่ขยับไปมาเช่นนี้ บางทีตรงนี้ของเจ้าอาจจะเลือดออก” และก็คำพูดของเขาดูเหมือนจะได้ผลดีไม่น้อยเมื่อสะโพกที่ส่ายหนีไปมาหยุดลงทันที

“ละ...เลือดออกเชียวหรือ จะ…เจ้าบอกว่าเป็นสามีข้า เจ้าคงไม่ทำเช่นนั้นกับภรรยาของเจ้าใช่หรือไม่ ข้าเจ็บมากเลย” เขาเว้าวอนให้อีกฝ่ายเห็นใจและยอมอ่อนข้อให้

ทว่าแววตาน่าสงสารที่ฉิงเทียนใช้เป็นเครื่องต่อรองกลับไม่ได้ทำให้เขาหลุดพ้นจากความจริงที่ว่าผู้แอบอ้างว่าเป็นสามีจะหยุดกระทำและยอมทำตามอย่างว่าง่าย แต่นั่นกลับเป็นการกระตุ้นให้อีกฝ่ายเร่งเร้าฝากฝังตัวตนเสียมากกว่า

“อดทนหน่อย ข้าเองก็รู้สึกปวดไม่ต่างจากเจ้า ตรงนี้ของเจ้ารัดข้าจนขยับไม่ได้” เขาโน้มกายทาบทับ เอ่ยกระซิบแผ่วเบา ก่อนจะกดจูบเบา ๆ ที่ลำคอระหง

ฉิงเทียนขนลุกไปทั่วทั้งร่าง อดยอมรับไม่ได้ว่าในความรู้สึกเจ็บยังมีความรู้ดีปะปนอยู่ด้วยไม่น้อย ริมฝีปากอุ่นชื้นที่กดจูบลงบนแผ่นหลังของเขาอย่างอ่อนโยน อดไม่ได้เลยที่จะเผลอไผลและคล้อยตาม ไม่กี่ชั่วครู่ต่อมาร่างของเขาก็โยกโยนด้วยแรงขับโยกจากคนด้านหลัง ความเสียวกระสันที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อนกับครั้งก่อนหน้าที่เขาได้ปลดปล่อยเทียบไม่ได้เลยกับยามนี้ เขารู้สึกเหมือนมีบางสิ่งบินวนอยู่ในภายในท้องทุกครั้งที่ปลายของส่วนใหญ่โตกระแทกเข้ามาด้านใน

“ขะ…ข้างในของข้ารู้สึกแปลก ๆ” เขาเอ่ยเสียงหวานเคล้าคลอกับเสียงครางไม่ได้ศัพท์

“เจ้ารู้สึกดี ชายาข้า ข้างในของเจ้าเองก็รู้สึกดีไม่น้อยเช่นกัน” ผู้ได้ชื่อว่าเป็นสามีอย่างเต็มตัวเอ่ยบอกเสียงแหบพร่า สวนส่งขยับสะโพกให้ถี่เร็วขึ้นจนเกิดเสียงเนื้อกระทบเนื้ออย่างหยาบโลน

แข้งขาทั้งสองข้างของเขายามนี้แทบไม่เหลือเรี่ยวแรงให้พยุงกาย เขาปล่อยให้ร่างกายไร้เรี่ยวแรง นอนทิ้งราบแนบพื้นเตียง หอบหายใจถี่กระชั้นเพราะความรู้สึกดีที่ได้รับนั้นมีมากเกินไป ทว่าสะโพกกลมทั้งสองข้างของเขาถูกมือหนายึดตรึงเอาไว้เพื่อบดเบียดส่วนใหญ่โต

“ขะ...ข้าทนไม่ไหวแล้ว” น้ำเสียงผะแผ่วเอ่ยอย่างกระท่อนกระแท่น ขาดห้วงเสียงจนฟังแทบไม่ได้ศัพท์ ทว่าคนที่อยู่ด้านหลังกลับรู้ดีว่าเขาต้องการสิ่งใด

“ข้าเองก็เช่นกัน” เขาเอ่ยตอบพร้อมกับหยุดกระแทกส่วนแข็งขืน จากนั้นก็เปลี่ยนท่าทางให้คนใต้ร่างพลิกกายหันมาเผชิญหน้ากับเขา เรือนร่างคนตรงหน้าแดงก่ำไม่แพ้กับใบหน้า ส่วนอ่อนไหวกลางกายกระตุกเบา ๆ ส่วนปลายปริดปริ่มน้ำสีใสจนฉ่ำเยิ้ม คนตรงหน้าของเขาช่างดูยั่วยวนเสียจนเขาแทบอดกลั้นไม่ไหว

ตัวตนของผู้เป็นสามีถูกสอดแทรกเข้าไปอีกครั้ง ฉิงเทียนสะดุ้งเล็กน้อย ทว่าไม่ได้รู้สึกเจ็บดังเช่นครั้งแรกอีกแล้ว ราวกับว่าตนเองและคนตรงหน้าเข้ากันได้ดีจนเกินไป

“กะ…แก้มัด หะ…ให้ข้า”

ฉิงเทียนร้องขอทั้งใบหน้าที่เคล้าคลอหยาดน้ำตา เขาทนไม่ไหวเพราะต้องการปลดปล่อย อีกทั้งยังขยับไม่ได้ดั่งที่ใจนึกคิด ทว่าคนที่โหมสะโพกบดเบียดส่วนนั้นกลับไม่ได้ใจดีอย่างที่คิดไว้ เขาไม่เพียงไม่แก้มัดให้กับฉิงเทียน เขากลับทำแค่เพียงคลายปมให้หลวมขึ้นพอที่ให้อีกฝ่ายไม่ต้องเจ็บปวดยามที่บิดไปมาเท่านั้น