บทที่ 7

ผืนน้ำสีใสค่อย ๆ ถูกชโลมไปด้วยสีแดงฉาน เพียงกะพริบตาก็เปลี่ยนเป็นสีใสดั้งเดิม ร่างของราชาปีศาจก็ปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับร่างที่หมดสติของผู้เป็นชายา ร่างปีศาจน่าหวาดหวั่นค่อย ๆ กลับกลายเปลี่ยนเป็นร่างมนุษย์เช่นดังเดิมเมื่อเขาก้าวเท้าพ้นจากผืนน้ำ

ร่างที่เปียกชุ่มไปด้วยน้ำถูกวางให้นอนลงบนโขดหิน

เหวินหวงค่อย ๆ ปลดเปลื้องอาภรณ์ที่เปียกน้ำของฉิงเทียนออกบางส่วน ไอพลังสีดำจาง ๆ ค่อย ๆ ไหลซึมเข้าร่างที่นอนไร้สติ ความอบอุ่นแทนที่ความเหน็บหนาว เพียงชั่วครู่ฉิงเทียนก็สำลักน้ำออกมา

“แค่ก ๆ…”

“เจ้าปลอดภัยแล้ว”

ทันทีที่ฉิงเทียนได้ยินเสียงคุ้นเคย ร่างเล็กที่พ้นจากความตายอีกหนก็โผเข้ากอดสามีในทันที เสียงสะอื้นทำเอาคนที่ได้ยินตัวแข็งทื่อ ไม่คิดว่าชายาของเขาจะหวาดกลัวถึงเพียงนี้ เหวินหวงส่งอ้อมแขนแกร่งดึงร่างบางเข้ามากระชับกอดในอ้อมอกเพื่อเป็นการปลอบประโลม

ภายในใจอดรู้สึกผิดไม่ได้ ไม่ได้กลั่นแกล้ง แต่ก็เอ่ยไม่ได้อย่างเต็มปากว่าไม่มีเจตนาสร้างความหวาดกลัวให้กับฉิงเทียน เพราะคิดว่าอย่างไรแล้วเมื่อมีสิ่งใดเกิดขึ้นก็ตาม เขาไม่มีทางปล่อยให้ชายาของเขาต้องตาย และเขาก็ไม่ได้คิดถึงจุดนี้

“ขะ…ข้ากลัวเหลือเกิน ข้าคิดว่าข้าจะตายไปอีกหนเสียแล้ว ฮือ…”

“เจ้าจะไม่เป็นไรชายาข้า ตราบใดที่ข้ายังอยู่ตรงหน้าเจ้า”

“เหตุใดเจ้าจึงไม่บอกข้าว่ามีปีศาจอยู่ในนั้น ขะ…ข้าคิดว่าข้าคงได้ตายเป็นอาหารปลาไปเสียแล้ว” มือเรียวเล็กกำหมัดทุบแรง ๆ ที่อกแกร่งเพื่อเป็นการลงโทษที่ไม่ยอมบอกว่าตรงที่เขาลงไปในน้ำนั้นมีปีศาจ

“นั่นเพราะข้าเห็นว่าเจ้าอยากที่จะลงตรงนี้ ความจริงนี่มิใช่ที่ที่ข้าอยากจะพาเจ้าไป” เหวินหวงอธิบายซ้ำยังไม่ห้ามปรามที่ฉิงเทียนเอาแต่ทุบตี ความผิดที่เขาสร้างความหวาดกลัวให้อีกฝ่ายต้องหลั่งน้ำตา ความเจ็บเท่านี้เขาทนได้

“เพราะข้าบอกเจ้าก็ทำตามอย่างนั้นหรือ เจ้าไม่กลัวว่าข้าจะตายบ้างหรือ สรุปว่าข้าเป็นชายาเจ้าหรือไม่”เขาต่อว่ามือทั้งสองข้างหยุดทุบตีสามี เปลี่ยนเป็นผลักแรง ๆ ที่อกแกร่งหนึ่งหน แต่ดูเหมือนอีกฝ่ายจะไม่สะทกสะท้าน

แน่ล่ะ ก็เขามีแรงเท่านี้จะไปสู้ราชาปีศาจได้อย่างไร

“เพราะเป็นชายาข้า ข้าจึงไม่ปล่อยให้เจ้าตาย”

“เช่นนั้นหากข้าเป็นคนอื่นที่ไม่ใช่ชายาเจ้า เจ้าก็คงปล่อยให้ข้าตาย”

“จริงอย่างที่เจ้าว่า หากมิใช่เจ้าข้าก็ไม่จำเป็นต้องช่วยชีวิตผู้ใด”

“เจ้ามันใจร้ายที่สุด เหวินหวง” ฉิงเทียนตะคอกเสียงดังลั่น จากนั้นเขาก็ลุกขึ้นอย่างทุลักทุเล หมายจะเดินหนีไปให้พ้นหน้าทว่าไม่ทันได้ตั้งหลัก ขาทั้งสองข้างเหมือนตั้งใจทรยศก็อ่อนเปลี้ยขึ้นมาเสียดื้อ ๆ ร่างที่ซวนเซเสียหลังล้มลงในอ้อมแขนกว้างที่เข้ามารับตัวไว้ได้ทัน

“ที่ว่าข้าใจร้ายข้าจะไม่ปฏิเสธ แต่จงรู้ไว้หากเป็นเจ้าข้าไม่มีทางเป็นเช่นนั้น” น้ำเสียงหนักแน่นและจริงจังเอ่ยส่งถ้อยคำให้ชายาได้รับรู้ ฉิงเทียนก้มหน้าหลบซ้อนดวงหน้าที่ขึ้นสีแดงระเรื่อจาง ๆ เอาไว้

เขาโกรธ แน่ล่ะ ส่วนหนึ่งเพราะอีกฝ่ายไม่ยอมบอกว่าพื้นที่ตรงนั้นอันตรายมีปีศาจอาศัยอยู่ แม้เคยตายมาหนึ่งหน ก็ใช่ว่าจะไม่กลัวตายเป็นหนที่สอง และเพราะในใจลึก ๆ เขาก็หวังว่าเหวินหวงจะไม่ยอมปล่อยให้เขาต้องตายและมันก็เป็นเช่นนั้นจริง

“แน่ล่ะ หากข้าตายกลายเป็นวิญญาณข้าจะตามราวีเจ้าไปทุกที่ และเป็นความผิดเจ้าที่ไม่ยอมบอกข้าว่าในน้ำนั่นมีปีศาจ เช่นนั้นเจ้าก็ต้องรับผิดชอบที่ทำให้ขาข้าหมดแรง” มือเรียวเล็กชี้ไปที่ท่อนข้าของเขา ให้อีกฝ่ายดูว่ายามนี้มันทั้งสั่นและอ่อนแรงเพียงใด ภาพของปลาปีศาจก่อนที่ปลาตัวเล็กน่ารักจะกลายเป็นปลาตัวใหญ่ที่มีฟันแหลมคมยังคงติดตาไม่จางหาย

เหวินหวงหยัดยิ้มให้กับคำต่อว่าของชายา ก่อนจะโน้มใบหน้ากระซิบแผ่วเบาให้อีกฝ่ายได้ยิน “เจ้าอาจจะยังไม่รู้ว่านอกจากข้าของเจ้าจะอ่อนเพลียแล้ว ข้ายังทำให้ร่างกายเจ้าอ่อนเพลียได้เช่นกัน”

“เจ้า!” มือเรียวเล็กกำหมัดหมายจะทุบตีสามีก็ต้องเปลี่ยนมาคล้องลำคอแทนเพราะถูกอุ้มจนร่างลอยขึ้นอย่างไม่ทันตั้งตัวอีกตามเคย ฉิงเทียนคาดโทษเอาไว้ภายในใจ จากนั้นก็เปลี่ยนมาชื่นชมทิวทัศน์รอบข้างแทน

เพียงไม่นานพวกเขาก็ปรากฏกายเมื่อถึงที่หมาย หุบเขากว้างใหญ่สุดสายตา สายลมแผ่วเบาปะทะร่างคลอเคลียชวนให้รู้สึกผ่อนคลาย ฉิงเทียนมองไปรอบ ๆ ด้วยความตื่นเต้น ภาพตรงหน้าสวยงามจนเขาไม่คิดว่าชาติไหนเลยจะได้มีโอกาสชื่นชมเช่นนี้

“ในแดนปีศาจมีสถานที่สวยงามเช่นนี้อยู่ด้วยหรือ ข้าคิดว่าจะมีแต่พวกปีศาจเดินไปเดินมาเต็มไปหมดเสียอีก”

“มนุษย์และปีศาจ ไม่มีสิ่งใดที่แตกต่างกันมากนัก สำหรับข้า ไม่ว่าจะปีศาจหรือมนุษย์ต่างก็ต้องดิ้นรนเพื่อมีชีวิตอยู่”

“แต่พวกปีศาจเข่นฆ่ามนุษย์ ผู้คนหวาดกลัว” เขาจำได้ไม่ลืมวันที่หมู่บ้านของเขาเกิดความโกลาหล ชาวบ้านถูกเข่นฆ่า และเขาเองก็จบชีวิตอย่างไม่สวยงามเท่าใดนัก

“มนุษย์ก็เข่นฆ่าไม่ใช่หรือ”

“แน่นั่นก็เพื่ออยู่รอด”

“แล้วมันต่างกันอย่างไรกับการที่พวกปีศาจเข่นฆ่ามนุษย์เพื่ออยู่รอดเช่นกัน”

“…” ฉิงเทียนเถียงไม่ออกกับคำพูดของเหวินหวง

หากคิดและไตร่ตรองให้ดีก็ไม่มีสิ่งใดแตกต่างกันมากนัก ทุกสิ่งล้วนแล้วแต่ต้องมีชีวิตให้อยู่รอด ไม่ว่าจะมนุษย์ สัตว์ และปีศาจ…

“มนุษย์บางคนก็ชั่วร้ายไม่ต่างจากปีศาจ แก่งแย่ง โลภ และเห็นแต่ตัว”

“ข้ามาคิดดูแล้วก็จริงของเจ้า ข้าคิดว่าปีศาจต้องชั่วร้ายไปเสียหมดเพราะพวกมันไม่เหมือนมนุษย์ แต่ตอนนี้ข้ากลับคิดว่ามันไม่จริง”

“เหตุใดเจ้าจึงคิดเช่นนั้น”

เหวินหวงปล่อยร่างในอ้อมแขนให้ยืนลงกับพื้น เขายอบกายนั่งลงบนพื้นหญ้า จากนั้นก็คว้าร่างของชายาให้นั่งลงบนตักของเขา ฉิงเทียนก็ไม่ได้ปฏิเสธ เขาใช้แผงอกแกร่งของสามีเป็นที่พักพิงอิงกายแนบชิด