บทที่ 4

“ข้าอยากอาบน้ำ” ใบหน้าเนียนแดงก่ำด้วยความขัดเขิน เอ่ยบอกสามีทันทีที่หายเหนื่อย เนื้อตัวเหนอะหนะไม่พอ ซ้ำเมื่อครู่ยังปลดปล่อยออกมาจนเปรอะเปื้อนด้วยกันทั้งคู่

ผู้ได้ชื่อว่าเป็นสามีหยัดยิ้มก่อนจะขยับกายลุกขึ้นจากเตียงนอน ทำให้ร่างเปลือยเปล่าปรากฏต่อสายตาของฉิงเทียน ดวงหน้าหวานขึ้นสีแดงระเรื่อทันที เมื่อได้เห็นเรือนร่างของคนตรงหน้าก็ทำเอาอดคิดถึงเรื่องเมื่อคืนไม่ได้

“นั่นเจ้ากำลังทำสิ่งใด” เขาตกใจเพราะจู่ ๆ ก็ถูกอุ้มขึ้นจากเตียงอย่างไม่ทันตั้งตัว

“เจ้าบอกอยากอาบน้ำ ข้าก็กำลังจะพาไป”

“ขะ...ข้าเดินเองได้ ไม่เห็นจำเป็นต้องอุ้มไปเช่นนี้”

“เจ้าแน่ใจหรือว่าอยากเดินไปเอง” เขาเอ่ยถาม จากนั้นใบหน้าอ่อนหวานในอ้อมกอดก็ขึ้นสีเมื่อเขาก้มลงกระซิบแผ่วเบาที่ข้างใบหู “ตรงนั้นของเจ้าเหนอะหนะไปด้วยน้ำของข้า เจ้าแน่ใจหรือว่าอยากจะเดินไปด้วยตนเอง”

ริมฝีปากเรียวเล็กเม้มเข้าหากันเป็นเส้นตรง ก่อนจะจำใจส่ายศีรษะเบา ๆ เป็นการปฏิเสธ ผู้ได้ชื่อว่าสามีหยัดยิ้มอย่างพึงพอใจ ก่อนจะเดินอุ้มร่างของภรรยาไปยังพื้นที่ใช้สำหรับอาบน้ำ

สระน้ำขนาดใหญ่ปรากฏต่อสายตาของฉิงเทียน เกิดมาเขาเพิ่งเคยเห็นสระอาบน้ำขนาดใหญ่เช่นนี้เป็นครั้งแรก นัยน์ตาทั้งของข้างทอประกายเมื่อพบเจอสิ่งที่ถูกอกถูกใจ มือเล็ก ๆ สะกิดเบา ๆ ที่ต้นแขนของผู้ที่โอบอุ้มอยู่เพื่อเป็นการบอกว่าเขาต้องการลงไปแช่น้ำจนใจจะขาดอยู่แล้ว

ร่างหนาค่อย ๆ หย่อนกายภรรยาให้ลงแช่ในน้ำ กลิ่นดอกไม้ที่ลอยอยู่เต็มสระส่งกลิ่นหอมชวนให้ผ่อนคลาย เมื่อเห็นภรรยาตื่นเต้นและชอบใจเขาก็เดินลงตามไปแช่ในน้ำด้วยเช่นกัน

“ดูเหมือนชายาข้าจะชอบสระน้ำที่นี่”

“ก็ดูเฉย ๆ ข้าแค่อยากอาบน้ำเท่านั้น”

“หากว่าเจ้าอยากแช่น้ำ ไว้ข้าจะมากับเจ้าด้วย”

“เหตุใดข้าต้องมากับเจ้าด้วย” เขาหันไปมองหน้าผู้ที่ได้ชื่อว่าสามีทันที

“ข้าเป็นสามี ไม่เห็นแปลกอันใดหากจะอาบน้ำกับชายา”

“สำหรับเจ้าไม่แปลก แต่สำหรับข้าแปลก บะ…บุรุษจะอาบน้ำร่วมกันได้อย่างไร เจ้าไม่อายบ้างหรือ”

“แปลกอันใด อายสิ่งใด ยามนี้เจ้าก็อาบน้ำร่วมกับข้าอยู่มิใช่หรือ อีกทั้งเมื่อคืนข้าก็เห็นเรือนร่างทุกส่วนของเจ้าจนหมด เจ้าเองก็สัมผัสทุกส่วนของข้าแล้วเช่นกัน มิเห็นต้องมีสิ่งใดน่าเขินอาย”

ใบหน้าเรียบเฉยตอนเอ่ยวาจาลามก ทำเอาฉิงเทียนรู้สึกเหมือนว่าปลายคิ้วของเขากระตุกเบา ๆ แม้ว่าที่อีกฝ่ายเอ่ยออกมานั้นเป็นความจริงที่ว่าทุกส่วน แล้วอย่างไรเล่า เขาไม่ได้เป็นคนเริ่มเรื่องทั้งหมดเสียหน่อย

“ขะ…ข้ายังไม่ยอมรับเจ้าเสียหน่อยว่าเป็นสามีข้า ข้าไม่เห็นจำได้ว่าข้าเข้าพิธีแต่งงานกับเจ้าตอนไหน” ฉิงเทียนเถียงต่อ เขาจำไม่เห็นได้ว่าร่วมพิธีกราบไหว้ฟ้าดินกับอีกฝ่ายตอนไหน

ฉิงเทียนจึงหยิบยกเรื่องนี้ขึ้นมาอ้างเผื่อว่าอีกฝ่ายจะฝ่ายแพ้

แต่ดูแล้วเหมือนจะไม่เป็นไปดั่งที่คิดไว้ เมื่ออีกฝ่ายเอ่ยอย่างไม่ยี่หระต่อการแอบอ้างแล้ว ซ้ำยังเอนกายพิงขอบสระด้วยท่าทางที่สบายจนน่าเจ็บใจ

“ต่อให้เจ้าไม่ได้กราบไหว้ฟ้าดินกับข้า แต่เมื่อคืนก็ข้าก็เป็นสามีเจ้าแล้วเช่นกัน”

แต่มีหรือที่จะยอมแพ้ ฉิงเทียนเถียงกลับอย่างไม่ลดละเช่นกัน

“ขะ…ข้ายังไม่รู้แม้แต่ชื่อของเจ้าด้วยซ้ำ จะให้ข้ายอมรับได้อย่างไร” แม้ก่อนหน้าจะทำใจได้บางแล้ว คิดว่าอย่างน้อยก็ในชีวิตนี้ก็คงไม่โดดเดี่ยวดังเช่นที่ผ่านมา แต่จะให้ยอมรับตรง ๆ เลยมันก็กระไรอยู่

“นี่เจ้าแต่งงานโดยที่ไม่รู้จักแม้กระทั่งชื่อของสามีหรอกหรือ”

“ข้าไม่อยากรู้แล้วก็ได้” คำตอบของผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นสามีทำเอาปลายคิ้วเขากระตุกอีกรอบ หากมิใช่เพราะเป็นรองในเรื่องเรือนร่างที่บอบบางกว่า ซ้ำส่วนตรงนั้นยังเจ็บเคือง ไม่เช่นนั้นเขาคงได้ทุบตีสามีตรงหน้าสักหนสองหนเป็นแน่ แต่ยามนี้ทำได้เพียงหมุนกายหนี ไม่มองหน้าอีกฝ่ายก็เท่านั้น

แต่ผิดกับคนด้านหลังที่หยัดยิ้มให้กับท่าทีแง่งอนของผู้เป็นชายา

“เหวินหวง ชื่อของข้าคือเหวินหวงและเป็นสามีเจ้า”

“ข้าไม่อยากรู้” ฉิงเทียนยังไม่ยอมที่จะหายโกรธแม้ว่าภายในใจจะรู้สึกดีขึ้นมาบ้างเล็กน้อย และการหันหลังให้อีกฝ่ายก็ดูเหมือนจะเป็นอะไรที่ไม่รู้ตัวเลยว่าคนที่อยู่ด้านหลังยามนี้ได้ขยับเข้ามาประชิดตัวเสียแล้ว

เอวบางถูกคว้าให้ขยับเข้ามาใกล้ ๆ ฉิงเทียนตกใจจะผละหนี ทว่าก็ช้าไปเสียแล้ว เขาถูกสามีหมาด ๆ บังคับให้หมุนกายหันกลับมาเผชิญหน้า มือเรียวเล็กที่หมายจะยกขึ้นเพื่อทุบตีอีกฝ่ายให้ยอมปล่อยมือก็ถูกจับรวมเอาไว้ ฉิงเทียนได้แต่ก้มทำใบหน้าบึ้งตึงใส่ก็เท่านั้น

“หากไม่อยากรู้เจ้าก็ต้องรู้ เพราะคืนนี้เจ้าจะต้องส่งเสียงร้องเรียกชื่อข้าอีกทั้งคืน”