บทที่ 6

ไม่ทันเอ่ยจบริมฝีปากของฉิงเทียนก็ถูกช่วงชิงไปในทันที ปากที่ขยับเอื้อนเอ่ยอยู่ทำให้เหวินหวงส่งเรียวลิ้นเข้าไปในโพรงปากอย่างง่ายดาย ฉิงเทียนตัวแข็งทื่อ กว่าจะรู้สึกตัวความขมภายในปากก็เหือดหาย เพราะถูกกวาดต้อนจนหมดสิ้น แม้ว่ายามนี้จะไม่หลงเหลือรสยาให้รู้สึก ทว่าริมฝีปากของพวกเขาก็ยังไม่ผละออก จนกระทั่งลมหายใจของคนป่วยค่อย ๆ หอบหนัก จึงค่อยถูกผละออก

นิ้วเรียวยาวสัมผัสแผ่วเบาตรงมุมปากกระจับสีแดงระเรื่อ เหตุเพราะถูกเขาบดจูบและขบกัด ใบหน้าหล่อเหลาหยัดยิ้มพึงพอใจกับผลงานของตนเอง ผิดกับฉิงเทียนที่มีใบหน้าแดงก่ำและบึ้งตึง

“อยากออกไปเดินเล่นข้างนอกหรือไม่ ไข้เจ้าก็ลดลงมากแล้ว ออกไปสูดอากาศเสียหน่อยคงจะดีขึ้น” เหวินหวงจับมือเรียวเล็กขึ้นแนบกับข้างแก้ม เมื่ออีกฝ่ายไม่มีไข้อย่างที่เป็นห่วงก็โล่งใจ เขาอดรู้สึกผิดไม่ได้เช่นกันที่ใช้ร่างกายของชายาอย่างหนักเพราะข่มความต้องการของตนเองเอาไว้ไม่ไหว ถึงกระนั้นเขาก็ไม่อาจรับปากได้อยู่ดีว่าหลังจากที่ร่างเล็กตรงหน้าหายดีแล้วเขาจะไม่ทำเช่นเดิม

“ได้หรือ ข้าออกไปข้างนอกได้หรือ” ดวงหน้าหวานที่เพิ่งมีเลือดฝาดหลังจากซีดเซียวเพราะพิษไข้เอ่ยย้ำให้แน่ใจ เมื่อได้ยินว่าจะออกไปข้างนอกก็ลืมไปหมดสิ้นแล้วว่าเมื่อครู่ถูกอีกฝ่ายกระทำสิ่งใดไว้

เหวินหวงยิ้มรับพร้อมจะพยักหน้า “ตราบใดที่อยู่ในสายตาข้า เจ้าอยากไปที่ใดก็ย่อมได้”

“นี่ข้าเป็นนักโทษหรือชายาเจ้ากันแน่ เหตุใดข้าต้องอยู่ในสายตาเจ้าตลอดด้วย”

“ข้าดีใจที่เจ้าเอ่ยว่าเจ้าเป็นชายาของข้า”

“ข้าแค่เปรียบเทียบ เจ้าคิดไปเองทั้งนั้น”

“ไปกันเถิด มีที่ที่หนึ่งที่ข้าอยากพาเจ้าไป” เหวินหวงรีบเปลี่ยนเรื่อง เพราะรู้ดีว่าหากยังเถียงต่อฉิงเทียนไม่มีทางยอมแพ้เป็นแน่ เขาลุกขึ้นเต็มความสูง โน้มกายขยับโอบอุ้มร่างบนเตียงขึ้นแนบอก

“ขะ…ข้าเดินเองได้” ฉิงเทียนปฏิเสธ แต่ยิ่งดิ้นอ้อมกอดแกร่งก็ยิ่งกระชับแน่น

“ข้าแน่ใจว่าสถานที่ที่ข้าจะพาไป เจ้าจะไม่อยากเดินเองแน่” เขาหยัดยิ้ม ทว่าฉิงเทียนหน้าบึ้งเพราะโดนขัดใจ แต่พอคิดว่าไม่ต้องเดินเองให้เหนื่อยเปล่าเช่นนี้ก็ดีเหมือนกัน

ฉิงเทียนมองไปเบื้องหน้าสายลมอ่อน ๆ ของอากาศในยามเย็นกระทบผิวกายจนต้องขยับหาที่อบอุ่น มือเรียวเล็กเกาะกุมชายอาภรณ์ของร่างที่โอบกอดแน่นด้วยความหวาดหวั่น เรียกได้ว่าเกิดมาสองหน นี่คงเป็นครั้งแรกที่ถูกอุ้มแล้วทะยานในอากาศรวดเร็วเช่นนี้ ยามที่เหวินหวงออกตัวครั้งแรก ทำเอาเขาแทบเสียสติเพราะความไวที่ไม่คาดคิด ทว่าเมื่อปรับตัวได้เขากลับรู้สึกว่ามันปลอดภัยและสบายดี

เขาเข้าใจแล้วว่าเหตุใดอีกฝ่ายถึงไม่อยากให้เขาเดินไป หากเป็นเช่นนั้นมีหวังเขาคงต้องเดินอย่างน้อยไม่ต่ำกว่าค่อนวันเห็นจะได้ ทั้งลัดเลาะไปตามป่าทั้งยังต้องขึ้นเขา ฉิงเทียนคิดว่าดีแล้วที่เขาไม่ต้องเดิน และการมีสามีปีศาจก็มีข้อดีเช่นนี้เหมือนกัน

พอร่างทั้งสองพ้นแนวระยะป่า ฉิงเทียนก็ตาเป็นประกายทันที เสียงเอื่อย ๆ ของน้ำตกดังอยู่ไม่ไกล อีกทั้งทิวทัศน์บรรยากาศรอบ ๆ ก็เริ่มเปลี่ยนไป จากที่เห็นเพียงต้นไม้ก็เริ่มมีดอกไม้ประปรายให้เห็น

เหวินหวงลดระดับความเร็วลงเรื่อย ๆ จนกระทั่งเปลี่ยนเป็นเดินช้า ๆ ฉิงเทียนชะเง้อมองแล้วมองอีกเพื่อหาน้ำตกที่ตนเองได้ยิน ไม่นานสิ่งที่เขาหวังก็มาถึง ฉิงเทียนสะกิดเบา ๆ ที่ต้นแขนของสามี เหวินหวงก็เข้าใจดีจึงปล่อยให้ชายาเป็นอิสระ

“อย่าไปไหนไกล” เขาเอ่ยบอกชายาด้วยความเป็นห่วง มองดูร่างเล็กที่ค่อย ๆ เดินลงไปในลำธารน้ำตกอย่างทุลักทุเล

“ห้ามไปไหนไกลจากสายตาข้า ข้ารู้แล้ว ๆ” ฉิงเทียนหันกลับมาเอ่ยอย่างล้อเลียน จากนั้นก็หันกลับไปธารน้ำตกใส ๆ ตรงหน้าแทน

เขาชอบธารน้ำตกเช่นนี้มาก น้อยครั้งที่จะมีโอกาสได้ชื่นชมหรือเรียกอีกอย่างคือเมื่อก่อนที่เขาจะฟื้นแล้วได้สามีเป็นปีศาจเช่นนี้ เขาไม่เคยแม้แต่จะได้เห็นกับตาเลยด้วยซ้ำ หมู่บ้านที่เขาอยู่เป็นหมู่บ้านที่อยู่ปลายน้ำ จะมีก็แค่เพียงธารน้ำเล็ก ๆ ที่ไหลมาพอให้ชาวบ้านได้กินอยู่อาบใช้ หากอยากขึ้นไปต้นน้ำ เห็นทีว่าลำบากไม่น้อย ดังนั้นเขาจึงไม่มีโอกาสสักครั้ง

“นี่ เจ้าไม่ลงมาเล่นกับข้าหรือ หรือว่าปีศาจเช่นเจ้ากลัวน้ำกัน” ร่างเล็กยิ้มร่า เดินลงไปในลำธารใสอย่างสนุกสนาน เห็นว่าสามีปีศาจเอาแต่ยืนนิ่งจึงเอ่ยเรียกให้ลงมาเล่นด้วยกัน

“ดูเหมือนชายาข้าจะเพลิดเพลิน ไม่เกรงกลัวต่อสิ่งใด”

“เอ๊ะ เจ้าว่าอันใดนะ ข้าฟังไม่ค่อยถนัด” อาจจะเป็นเพราะอีกฝ่ายเอ่ยด้วยเสียงที่เบากว่าปกติ ซ้ำยามนี้ยังมีเสียงของน้ำตกอีกด้วย นั่นจึงทำให้ไม่ค่อยได้ยินที่เหวินหวงพูด

เหวินหวงมองชายาของตนเองที่เอาแต่เล่นน้ำสนุกสนาน ไม่รู้ตัวเลยว่าเจ้าปลาตัวเล็กตัวน้อยที่ตนกำลังไล่จับอยู่นั้นคือปลาอะไร ราชาปีศาจหยัดยิ้มเล็กน้อย ทันใดนั้นร่างของผู้เป็นชายาตรงหน้าก็พลันหายไปกับสายน้ำต่อหน้าต่อตา ทว่าเขากลับไม่มีท่าทีตกใจ

ธารน้ำตกแห่งนี้อยู่ระหว่างแดนมนุษย์และปีศาจ จึงไม่แปลกที่จะมีปีศาจอาศัยอยู่ เพราะเป็นเช่นนี้จึงไม่ค่อยมีมนุษย์ย่างกรายเข้ามา ทว่าหากหลงเข้ามานั่นก็อีกเรื่อง แต่สำหรับราชาปีศาจแล้วผู้ที่มีพลังและอำนาจมากกว่าปีศาจเกือบทั้งหมด เพียงแค่ปลาปีศาจตรงหน้าหรือจะคณนามือเขา

ร่างสูงปลดเปลื้องอาภรณ์บางส่วนออกจากร่างกาย เผยให้เห็นสัดส่วนกล้ามมัดแน่นก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นร่างปีศาจเต็มตัว เขาสีดำเรียวแหลมค่อย ๆ โผล่พ้นจากศีรษะ นัยน์ตาสีดำสนิทถูกกลืนกินแทนทีด้วยสีแดงดั่งโลหิต นิ้วเรียวยาวปรากฏเล็บแหลมคมดูน่าหวาดกลัว เหวินหวงกระโจนตัวลงน้ำตรงตำแหน่งเดียวกับที่ชายาของเขาผลุบหายลงไป