บทที่ 8

“เพราะเหตุใดน่ะหรือ คงอาจเป็นเพราะข้าพบได้พบกับเจ้าละมั้ง” เขานิ่งเงียบหวนนึกถึงคืนวันที่เขาถูกส่งตัวขึ้นเกี้ยว “ในคืนที่ข้าถูกส่งตัวขึ้นเกี้ยว ภายในใจข้านึกถึงความตายมากมายสารพัด ข้าจะตายเช่นไร เจ็บปวดหรือไม่ หรือทรมานเพียงใด หากข้าเจอราชาปีศาจเขาจะฆ่าข้าเลยหรือไม่ หรือจะทำเช่นไรกับข้าบ้าง”

“แล้วยามนี้เจ้าเป็นเช่นไร”

ฉิงเทียนไม่ตอบในทันที ดวงหน้าหวานเหม่อมองดวงตะวันที่กำลังร่วงหล่นพ้นขอบฟ้า เขารอจนกว่าแสงอาทิตย์สุดท้ายจะสิ้นสุด จากนั้นก็ค่อย ๆ พลิกกายเปลี่ยนจากนั่งผิงอกแกร่งเป็นหันหน้าเข้าหากัน ท่อนแขนเรียวยกขึ้นคล้องลำคอสามี โน้มใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มประดับสดใสแอบอิงหน้าผากของเขาแนบลงบนหน้าผากของเหวินหวง

“ข้าก็ต้องทรมานมากเลยน่ะสิ”

“ทรมานอย่างไร”

“เจ้าอยากรู้หรือ”

ดวงหน้าอ่อนหวานเย้ายวนเอ่ยถามกลับ พร้อมกับบดโยกสะโพกไปมาบนหน้าขา เหวินหวงตอบสนองสัมผัสโดยการส่งมือหนาเคล้นคลึงสะโพกกลม ริมฝีปากได้รูปกระจับจรดลงบน

อวัยวะส่วนเดียวกัน ฉิงเทียนเป็นฝ่ายชักนำ ส่งเรียวลิ้นกวาดต้อนสัมผัสกระหวัดเกี่ยวปลายลิ้นของสามี

ฉิงเทียนพลักร่างเหวินหวงให้นอนราบกับพื้นดิน ค่อย ๆ ปลดเปลื้องอาภรณ์ของคนตัวใหญ่กว่าใต้ร่างอย่างอาจหาญ มือเรียวเล็กลากสัมผัสแผงอก เคลื่อนย้ายลงมากอบกุมส่วนแข็งร้อนตรงหว่างขา ก่อนจะค่อย ๆ เคลื่อนกายลงไปตาม จับส่วนร้อนจดจ่อตรงริมฝีปาก ก่อนจะใช้สายตาหวานฉ่ำปรือเหลือบมองผู้เป็นสามี

“ข้าจะทำให้เจ้ารู้ว่าการทรมานของข้าเป็นเช่นไร และนี่ก็คือการลงโทษที่เจ้าทำให้ข้าหวาดกลัว”

ส่วนใหญ่โตกลางกายถูกส่งเข้าในโพรงปาก ลิ้นเรียวแลบเลียส่วนหยัก ตรงปลายปริดปริ่มน้ำสีใสคาวขื่น เขาพยายามครอบกลืนส่วนแข็งร้อน ทว่ายากลำบากเพราะใหญ่เกินกว่าที่เขาจะกลืนได้หมด เขาต้องใช้มือช่วยรูดรั้ง เพราะเคยถูกเหวินหวงกระทำให้จนรู้สึกดี เสียงครางต่ำในลำคอของผู้ถูกกระทำทำให้

ฉิงเทียนย่ามใจ เร่งจังหวะรูดรั้งให้เร็วขึ้นอีกนิด

ดวงตากลมต้องเอ่อคลอหยาดน้ำตาเพราะเหวินหวงสวนสะโพกกลับ ส่วนปลายหยักกระแทกโดนลำคอด้านในตอนที่

ฉิงเทียนไม่ทันตั้งตัว เขาพยายามจะคายส่วนใหญ่โตออก ทว่ากลับโดนเหวินหวงกดศีรษะเอาไว้

“เจ้าเรียนรู้เร็ว ชายาข้า ข้ารู้สึกทรมานอย่างที่เจ้าว่า

จริง ๆ” เขาเอ่ยทั้งขยับสะโพกไม่หยุด “บางทีอาจจะมีสิ่งอื่นของเจ้าสามารถทรมานข้าได้มากกว่านี้ เช่นตรงนั้นของเจ้าที่ตอดรัดข้า”

ร่างของฉิงเทียนถูกผลักออกให้พลิกคว่ำลงกับพื้น ทาบทับตามด้วยร่างที่ใหญ่โตกว่า ลำคอระหงถูกลิ้นร้อนแลบเลียลากสัมผัสก่อนจะขบกัดเบา ๆ ให้คนใต้ร่างได้สั่นสะท้านไปทั้งตัวและแผ่นหลัง เนื้อตัวทั้งสองเบียดเสียดจนรุ่มร้อน ไม่นานอาภรณ์ที่สวมใส่ก็ถูกถอดออกจนหมดไม่เหลือแม้สักชิ้น แก้มก้นทั้งสองข้างถูกแยกออก ส่วนกลางกายขนาดใหญ่บดเบียดไปมาที่ต้นขา

ค่อย ๆ ขยับถูไถส่วนปลายที่ช่องทางด้านหลัง

ฉิงเทียนตัวสั่นเครือเพราะช่องทางฝืดเคืองยังไม่ได้ขยับขยาย หากท่อนรักของเหวินหวงสอดใส่ เขารู้ดีว่าต้องเจ็บมากเพียงใด หากแต่ยามนี้ความรู้สึกวาบหวามที่เขาเป็นคนก่อให้รีรอเพียงเพื่อต้องเตรียมพร้อมคงไม่ทันใจ

“อือ เหวินหวง ข้าต้องการ” ฉิงเทียนแอ่นสะโพกขยับไปมาถูไถส่วนปลายที่ร้อนจัด

“ชายาข้า รู้จักยั่วยวนสามีเป็นแล้วหรือ”

“พูดมากจริง เจ้าจะทำหรือไม่ หากไม่ข้าจะ…อึก อื้อ”

ฉิงเทียนส่งเสียงครวญคราง เมื่อถูกท่อนรักขนาดใหญ่สอดใส่ช่องทางกระแทกหนเดียวจนลึกถึงด้านใน ทั้งเจ็บและจุก ทว่าก็เสียดเสียวจนต้องผ่อนลมหายใจ แต่เหมือนเหวินหวงจะไม่เหลือเวลาให้เขา

เหวินหวงค่อย ๆ ขยับสะโพกสวนกระแทกย้ำ ๆ ตรงที่ชายาของเขารู้สึกดี ร่วมหอกันมานับครั้งมีหรือที่เขาจะไม่รู้ว่าจุดไหนที่ทำให้ฉิงเทียนพึงพอใจ

“ในตัวเจ้าทำให้ข้ารู้สึกดี ส่วนนั้นของเจ้าบีบรัดข้าจนแทบทนไม่ไหว อืม เห็นไหมเล่า ส่วนตรงนี้ของเจ้าทรมานข้าได้ดีเชียวล่ะ”

“เข้ามาลึก ๆ ข้าจะเสร็จแล้ว”

ฉิงเทียนเร่งเร้าเพราะจวนจะปลดปล่อยเต็มทน จากที่หมายจะทรมานอีกฝ่าย แต่เหตุใดจึงกลายเป็นเขาที่ถูกทรมานแทนเสียเอง จุดกระสันถูกกดย้ำถี่ ๆ ฉิงเทียนเชิดหน้าส่งเสียงคราง โดนกระตุ้นจุดนั้นจนร่างกายกระตุกเกร็ง ปลดปล่อยหยาดหยดขุ่นคาวจนเปรอะเปื้อนเต็มหน้าท้อง หลังจากส่งชายาให้ถึงฝั่งฝัน เหวินหวงก็ไม่ยอมปล่อยให้คนที่เพิ่งปลดปล่อยได้พักหายใจ เขาโถมกายกระแทกส่วนแข็งขืนถี่กระชั้นจนกระทั่งปลดปล่อยน้ำคาวขืนจนเติมเต็มช่องทาง

ดวงหน้าแดงระเรื่อถูกจับให้หันกลับมารับจุมพิตที่แก้มขาว เหวินหวงคลอเคลียเอาใจชายากระซิบแผ่วเบาที่ข้างใบหู

“ข้ารักเจ้า ฉิงเออร์”