บทที่ 9

เหมือนกาลเวลาจะผ่านพ้นไปอย่างรวดเร็ว ฉิงเทียนใช้ชีวิตอยู่ร่วมกับสามีเหวินหวงซึ่งเป็นราชาปีศาจที่เขาถูกส่งตัวขึ้นเกี้ยวมาเพื่อเซ่นสังเวย ร่วมกว่าสองเดือนแล้วที่เขาสามารถปรับตัวได้ดีในที่แห่งนี้ราวกับเป็นส่วนหนึ่ง ทว่าที่ผ่านมาเขากลับไม่เคยนึกถึงที่ที่เขาจากมาแม้แต่น้อย ต่อให้นึกถึงและอยากกลับไปเพียงใด มันก็คงเนิ่นนานเกินกว่าที่เขาจะกลับไปอยู่ดี

ฉิงเทียนรู้ดีว่าจากวันนั้นจวบจนวันที่เขาสิ้นลมหายใจอย่างโดดเดี่ยวลำพังผ่านมาเนิ่นนานเพียงใด ความรู้สึกยามสิ้นลมเขายังจำได้ดีราวกับว่าเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน แต่การที่จู่ ๆ เขาก็กลับมามีชีวิตอีกครั้งในคืนส่งตัวเข้าหอคืนนั้น เขาไม่รู้เลยว่าเกิดขึ้นได้อย่างไร จะว่าแปลกก็ช่างแปลก แต่ที่ผ่านมาเขากลับไม่เคยนึกถึงมันแม้สักครั้ง

“คิดสิ่งใดอยู่หรือ”

ฉิงเทียนหลุดจากภวังค์ หันไปมองต้นเสียงก่อนจะต้องตาลุกวาว เพราะของที่อยู่ในมือของเหวินหวง

“ผลไม้พวกนี้ของข้าหรือ”

เหวินหวงยื่นจานที่มีผลไม้หลากหลายชนิดให้กับชายา เขาเคยได้ยินบางครั้งที่ฉิงเทียนช่วงนี้จะบ่นอยากกินนู่นนี่นั่นหลายอย่าง แม้ว่าเขาอยากจะหาให้เพียงใด ทว่าบางสิ่งก็หามิได้จากในแดนปีศาจ

ฉิงเทียนส่งยิ้มหวานให้กับสามี พร้อมกับรับเอาจานผลไม้มาถือครองไว้ผู้เดียวบนตัก

“เจ้าช่างรู้ใจข้าเสียจริง”

คำพูดของฉิงเทียนทำเอาราชาปีศาจใจฟู แม้ว่าจะเป็นคำพูดที่ฉิงเทียนพูดออกมาลอย ๆ เมื่อได้ของที่ถูกอกถูกใจก็เท่านั้น ทว่าสำหรับเหวินหวงเขากลับรู้สึกว่ามันน่าภูมิใจ

“รีบกินเถิด ก่อนที่พวกมันจะไม่อร่อย”

“นี่เจ้าคิดจะขุนข้าให้เป็นหมูหรืออย่างไร” ฉิงเทียนบ่นอุบอิบ ทว่ามือก็ยังหยิบผลไม้เข้าปากไม่หยุดหย่อน เมื่อชิมชิ้นหนึ่งหมดก็หยิบชิ้นใหม่เข้าปากในทันที

“แต่เจ้าก็กินทุกอย่างที่ข้าหามาให้ไม่ใช่หรือ”

“เจ้าเป็นปีศาจที่หยาบคายที่สุดเหวินหวง เจ้ากำลังต่อว่าชายาเจ้าว่าเป็นหมูไม่เลือกกินอยู่หรืออย่างไรกัน” ฉิงเทียนส่งสายตาเคือง ๆ ให้สามี ทว่าก็ไม่ได้จริงจังมากนัก เขาชินแล้วกับการพูดหยอกล้อของอีกฝ่าย ต่อให้เขาจะเคืองจริงหรือแค่ล้อเล่น อย่างไรแล้วเหวินหวงก็จะเป็นฝ่ายยอมและง้อเขาตลอดอยู่ดี

“ข้าหมายถึงสามีเช่นข้าเห็นชายากินดีอยู่ดีย่อมดีใจ” เขายอบกายลงนั่งข้าง ๆ นั่งมองฉิงเทียนที่กินผลไม้อย่างเอร็ดอร่อย

“เจ้าอยากกินหรือ ต่อให้จ้องมองข้าจนตาถลนข้าก็ไม่แบ่งให้หรอกนะ” มือเรียวเล็กจับจานผลไม้บนตักไว้แน่น แล้วก็ค่อย ๆ เลื่อนจานไปแอบซ่อนไว้ด้านหลัง

เหวินหวงคลี่ยิ้ม แต่เดิมเข้าไม่ชอบกินของพวกนี้เสียเท่าไหร่ แต่เมื่อเห็นฉิงเทียนทำท่าทีหวงเช่นนี้เขาก็นึกอยากแกล้งชายาขึ้นมาบ้างแล้ว

ดวงหน้าหล่อเหลาค่อย ๆ เคลื่อนเข้าไปใกล้ นัยน์ตาจับจ้องใบหน้าของชายาอย่างไม่ละสายตา รอยยิ้มเล่ห์ร้ายปรากฏบนใบหน้า

“ข้าไม่ได้อยากกินสิ่งที่อยู่ในจานของเจ้า”

“แล้วเจ้าจะกินตรงไหนแล้ว ผลไม้นี่มีแต่ในจะ…” ริมฝีปากอุ่นร้อนประกบกับริมฝีปากฉ่ำเต็มไปด้วยรสหวานของผลไม้ที่เพิ่งกินเข้าไป ฉิงเทียนเอ่ยยังไม่ทันได้จบประโยค เพราะมัวแต่สนใจขยับจานผลไม้ไปไกล ๆ พอจะหันหน้ามาอีกหนก็ถูกอีกฝ่ายช่วงชิงริมฝีปากไปเสียดื้อ ๆ

ลิ้นร้อนไล่ต้อนตักตวงความหวานในโพรงปาก ทั้งเกี่ยวกระหวัด ดูดกลืนจนไม่หลงเหลือรสชาติของผลไม้ที่ฉิงเทียนเพิ่งกินเข้าไป พึงพอใจแล้วเขาก็ผละออก

ริมฝีปากที่เพิ่งฉกฉวยความหวานจากชายาเปลี่ยนมาคาบผลไม้ที่เหลือครึ่งซีกในมือของฉิงเทียนแทน

“รสชาติเช่นนี้เองหรอกหรือ” เขาทั้งเคี้ยวและยิ้มในเวลาเดียวกัน “แต่ข้าว่าที่ปากของชายาข้ารสชาติดีกว่าผลไม้ในจานนั้นเป็นไหน ๆ”

ฉิงเทียนเมื่อเป็นอิสระจากการเอาเปรียบของเหวินหวงก็เอาแต่เม้มริมฝีปากข่มอารมณ์เอาไว้ ทั้งโกรธและเคืองที่โดนฉวยโอกาสหลายต่อหลายครั้ง ทั้งหวามไหวและรู้สึกดีใจในเวลาเดียวกัน บางครั้งก็ทำเอาสับสนเช่นกัน

แต่นั่นแหละ ปีศาจตรงหน้ากลับยิ้มหน้าระรื่นทุกครั้งที่ได้เอาเปรียบเขา แต่ก็เป็นเพราะเขาอีกนั่นแหละที่ไม่ว่าเมื่อใดก็ไม่เคยปฏิเสธแม้สักหน จะทำก็แค่เพียงต่อว่า สุดท้ายก็ลงเอยที่เขาใจอ่อนเพราะอีกฝ่ายงอนง้อทุกครั้ง

“เจ้าชอบฉวยโอกาสจากข้าทุกครั้ง”

“แต่เจ้าก็ไม่เคยปฏิเสธ”

“แล้วอย่างไรเล่า หากข้าปฏิเสธ เจ้าจะยอมหยุดเช่นนั้นหรือ”

“เจ้าย่อมรู้ดี ชายาข้า”

“เจ้าเล่ห์นัก ข้าไม่คุยกับเจ้าแล้ว” ฉิงเทียนสะบัดใบหน้าหนี ขยับกายออกห่างให้ไกลจากเหวินหวง เขารู้ดีว่าไม่อาจหลีกหนีสามีได้พ้น แต่นั่นก็เพื่อความสบายใจ

เหวินหวงมองตามร่างเล็กที่กระเถิบหนี ทั้งที่ความจริงเจ้าตัวแค่หันหลังให้เขาแค่เท่านั้น หลายวันมานี้เขารู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงของชายา ไม่ว่าจะเป็นเรือนร่างที่ช่วงนี้ไม่ว่าจะแตะหรือจับส่วนใดก็ดูจะเต็มไม้เต็มมือไปเสียหมด เทียบกับเมื่อก่อนแล้วอาจจะเรียกได้ว่าฉิงเทียนอ้วนขึ้นมานิดหน่อย

ไหนเลยจะอาการอยากกินอยู่ตลอดเวลา บางครั้งก็มีอาการหน้ามืดร่วมด้วย แต่เพราะเจ้าตัวบอกว่าไม่ได้มีสิ่งอื่นใดผิดปกติเขาเลยไม่ได้กังวลใจอันใดนัก

หรือบางทีเขาอาจจะแค่คิดมากไป…

“นั่นเจ้ากำลังคิดอันใดอยู่ มองข้าเช่นนี้มิใช่ว่ากำลังคิดเรื่องลามกอยู่ใช่หรือไม่” คราวนี้ฉิงเทียนขยับถอยให้ห่างจากสามีปีศาจจริง พร้อมทั้งยังยกแขนทั้งสองข้างปกปิดเรือนร่างตนเองเอาไว้ จับจ้องไปทางเหวินหวงอย่างระแวดระวัง

“ข้ากำลังคิดว่าช่วงนี้เจ้ากินเยอะเกินไปหรือไม่ ดูเหมือนว่าตอนที่ข้าจับช่วงเอวเจ้ารู้สึกเหมือนมันจะขยายขึ้นมาหน่อย”  เหวินหวงหรี่ตามองสำรวจเรือนร่างผู้เป็นชายาอย่างพินิจ

ทว่าฉิงเทียนกลับรู้สึกถึงหางคิ้วของตนเองที่กำลังกระตุกเล็กน้อย เพราะถ้อยคำของสามี มือเรียวเล็กยกขึ้นชี้หน้าก่อนจะบ่นและก่นด่าในเวลาเดียวกัน “นี่เจ้ากำลังต่อว่าชายาเจ้าว่าอ้วนหรือ เจ้ามันปีศาจชั่วช้าจริง ๆ ทั้งหยาบคายและลามกที่สุด เหตุใดข้าต้องมาใช้ชีวิตเช่นนี้กับเจ้าด้วย”