บทที่ 5

ร่างกายไหวสั่นภายใต้ผ้าห่มผืนบาง เป็นเพราะพิษไข้ทำให้ฉิงเทียนต้องนอนซมอยู่กับเตียงนอน ยังดีที่ผู้เป็นสามีคอยดูแลไม่ห่างกาย แม้ว่ายามนี้อาการจะดีขึ้นมาก ทว่าก็ยังไม่อาจขยับกายได้ดั่งใจนึก

การใช้เวลาอยู่ร่วมกับสามีเพียงไม่กี่ค่ำคืนทำให้เขายอมที่จะเปิดใจยอมรับอีกฝ่ายขึ้นมาบ้าง เพราะการที่เหวินหวงคอยดูแลแสดงความห่วงใยอยู่ตลอดเวลานั้นทำให้เขารู้สึกดี ผิดกับยามที่ตนเองโดดเดี่ยว แม้ยามป่วยเช่นนี้ก็หามีคนคอยดูแล นั่นคงเป็นสิ่งที่เขาโหยหามาโดยตลอด

แม้ว่าในยามนั้นความรู้สึกมากมายที่กัดกินภายในใจ ทั้งความเดียวดายและสิ้นหวัง เกิดเป็นความคับแค้นใจจนคิดว่าหากมีโอกาสต่อให้ตายอีกกี่หนเพื่อได้บรรเทาความโกรธเกลียดออกมาบ้างก็คงดี แต่นั่นแหละ เขาก็เป็นแค่มนุษย์ธรรมดา

และสิ่งหนึ่งที่เขารู้ได้ก็คือในยามนั้น เขาได้สิ้นลมหายใจไปแล้วจริง ๆ แต่ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดเขาถึงกลับมามีชีวิตอีกครั้ง เพราะภาพสุดท้ายที่เขาจำได้คือเขาได้นอนหมดลมหายใจบนเตียงเก่า ๆ เท่านั้น

แต่มีอีกหนึ่งสิ่งที่เขาเพิ่งจะรู้ด้วยเช่นกันว่าสามีเหวินหวงของเขาผู้นี้มิใช่มนุษย์…แต่เป็นราชันปีศาจผู้ที่เขาต้องกลายเป็นเครื่องสังเวยในคืนวันนั้น แต่เพราะเหตุใดก็ไม่รู้เช่นกัน เขาที่เมื่อก่อนต้องโดดเดี่ยวและตายไปถึงได้กลับกลายมาเป็นเช่นนี้

“เจ้าฟื้นแล้วหรือ”

ฉิงเทียนค่อย ๆ ขยับเปลือกตามองไปยังต้นเสียงที่เอ่ยทัก จากนั้นก็พยักหน้าเบา ๆ

“มาเถิด ข้าจะเอายาให้เจ้าดื่ม และจะได้ทายาให้เจ้าด้วย”

คำพูดของผู้เป็นสามีทำให้ร่างที่นอนอยู่บนเตียงขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจ หากเขาเข้าใจไม่ผิดจากอาการที่เป็นอยู่ การดื่มยามิใช่เรื่องแปลก แต่การทายาคือสิ่งใดกัน “เหตุใดข้าต้องทายา มิใช่ว่าข้าป่วยด้วยไข้พิษหรอกหรือ”

เหวินหวงคลี่ยิ้มอย่างอ่อนโยน ก่อนจะหยิบถ้วยยาที่เขาเตรียมเอาไว้เดินเข้ามานั่งลงข้างเตียงใกล้ ๆ ชายา

“เจ้าป่วยไม่ผิดแน่ แต่ที่ต้องทายาเพราะส่วนตรงนั้นของเจ้ายังบอบช้ำจากการที่ข้าและเจ้าร่วมหอกันอยู่ ตอนที่เจ้าไร้สติข้าเป็นคนทายาให้เจ้าเองกับมือ วันนี้ด้วยเช่นกัน”

“ขะ…หายเจ็บแล้ว เพราะฉะนั้นข้าดื่มแค่ยาก็เพียงพอแล้ว” ดวงหน้าหวานตื่นตระหนกกับคำพูดของสามี ใบหน้าที่แดงระเรื่อเพราะพิษไข้กลับยิ่งแดงยิ่งขึ้นไปอีกเมื่อในหัว พลันเกิดนึกภาพที่อีกฝ่ายสัมผัสในส่วนนั้นของตนเองตอนที่ไม่ได้สติ

“เจ้าแน่ใจหรือ” เขาเอ่ยถามย้ำด้วยความเป็นห่วง

“ข้าแน่ใจ”

“เช่นนั้นข้าขอดูหน่อย ถ้าหายจริงอย่างที่เจ้าว่า เจ้าไม่จำเป็นต้องทายาแล้วก็ได้”

ว่าแล้วร่างเล็กที่นอนซมอยู่ก็ถูกจับพลิกให้นอนคว่ำหน้าอย่างง่ายดาย

“ไม่ ไม่ ไม่” หากเป็นเช่นนี้ก็ไม่ต่างจากการที่เขาต้องโดนอีกฝ่ายทายาให้อยู่ดีไม่ใช่หรือ เมื่อปฏิเสธอย่างไรก็ไม่เป็นผลเพราะอาภรณ์ที่สวมไว้ถูกปลดออกจนเขาสัมผัสได้จากความเย็นตรงแก้มก้น เขารีบซุกใบหน้าลงกับเตียงทันทีเพื่อหลบซ่อนความขัดเขิน

“ดูเหมือนว่ายังบวมอยู่นิดหน่อย เช่นนั้นทายาแค่อีกหนเดียวก็พอแล้ว”

ฉิงเทียนไม่ตอบได้แต่นอนอยู่เฉย ๆ ปล่อยให้อีกฝ่ายกระทำตามที่ต้องการ เหวินหวงที่เห็นท่าทีนิ่งเฉยของชายาก็อดไม่ได้ที่นึกสนุกอยากแกล้งขึ้นมา เขาค่อย ๆ เปิดตลับยาก่อนจะใช้นิ้วเรียวยาวปาดสิ่งที่อยู่ในตลับและป้ายลงบนจีบนุ่มของชายาตรงหน้า ทุกทีเขาเพียงแต่ป้ายยาลงบนช่องทางตรงนี้ก็เป็นการเสร็จเรียบร้อย ทว่าวันนี้เขากลับใช้นิ้วที่เปื้อนยาคลึงเบา ๆ รอบ ๆ จีบนุ่มที่บวมอยู่เล็กน้อย

เมื่อเห็นว่าร่างบนเตียงเริ่มสั่นระริก อีกทั้งยังเผลอหลุดเสียงครางแผ่วเบา ก็ทำเอาใบหน้าหล่อเหลาอดที่จะยิ้มออกมาไม่ได้ เขารู้ดีว่าชายาของเขากำลังเขินอาย เมื่อได้กลั่นแกล้งจนพอใจเขาก็จัดการสวมอาภรณ์ให้อีกฝ่ายอย่างเรียบร้อยโดยดี

“เสร็จเรียบร้อยแล้ว” เขาเอ่ยบอกกับผู้เป็นชายา ทว่าร่างเล็กบนเตียงก็ยังนิ่งเฉยไม่ขยับกายหันกลับมาเสียที นั่นทำให้เขาต้องเอ่ยบางสิ่งเพื่อให้อีกฝ่ายยอมหันมา “เจ้ารู้หรือไม่ ตอนที่เจ้าไร้สติ นอนซมเพราะพิษไข้ ข้าใช้ส่วนใดในร่างกายข้าป้อนยาให้กับเจ้า หากยังไม่ยอมกันกลับมาดื่มยาเช่นนี้เห็นทีว่าข้าคงต้องใช้วิธีนั้น”

และนั่นก็ได้ผลดีเกินคาด คนที่เอาแต่ซุกใบหน้าหนียอมหันกลับมาแต่โดยทันที

“ไหนเล่า ยาของข้า” เขาเอ่ยถามทั้งยังไม่มองหน้าอีกฝ่าย

ถ้วยยาขนาดพอดีถูกหยิบยื่นให้กับเขา มือเล็ก ๆ รับมาด้วยความไม่ยินดี แต่ก็จำต้องฝืนกินให้หมดเพราะต้องการให้ร่างกายของตนเองหายเป็นปกติเสียที รสขมปร่าค่อย ๆ ไหลผ่านคอ ฉิงเทียนนิ่วหน้าพะอืดพะอมอยากคายทิ้ง แต่เมื่อเห็นใบหน้าหล่อเหลาที่ส่งสายตาเหมือนกำลังบอกว่า “หากเจ้าคายออกมาข้าจะใช้ส่วนนั้นป้อนเจ้า” ฉิงเทียนก็รีบกลืนลงคอในทันที เขายื่นถ้วยยาที่หมดแล้วให้อีกฝ่าย และก็อดไม่ได้ที่ต้องบ่นออกมา

“ขม”

“แน่นอนว่าขมเพราะมันคือยา”

“ข้ารู้ว่าเป็นยา มิใช่ว่าเจ้าแอบใส่ยาพิษให้ข้าด้วยหรือเหตุใดมันจึงขมมากขนานนี้” ฉิงเทียนแลบลิ้นพร้อมกับชี้ให้

เหวินหวงดู “ดูสิ ลิ้นข้าฝาดไปหมดแล้ว”

“เจ้าอยากกินสิ่งอื่นที่หวานกว่านี้หรือไม่” ใบหน้าหล่อเหลาเอ่ยขึ้นพร้อมกับยิ้มมุมปาก

ฉิงเทียนตาลุกวาวราวกับเด็กน้อยได้ของเล่นชิ้นใหม่ เขาสนใจสิ่งอื่นที่หวานกว่ายาเมื่อครู่ ความขมปร่ายังคงติดอยู่ที่ลิ้นไม่หายแม้ว่าจะกลืนน้ำลายหลายรอบแล้วก็ตามที

“ก็แน่ล่ะ ใครกันที่จะชอบกินยาขม ๆ เช่นนี้ ข้าคนหนึ่งล่ะที่ไม่ชอบ หากไม่ใช่เพราะป่วยข้าไม่ยอมแตะมันเป็นแน่ เพราะเจ้าทำให้ข้าป่วย เช่นนั้นก็ต้องรับผิดชอบสิ สวรรค์ไม่ยุติธรรมเลยเหตุใดข้าต้องป่วยอยู่ผู้เดียว” ฉิงเทียนบ่นอุบอิบ คนที่ถูกต่อว่ากลับไม่ได้สะทกสะท้าน

“จะว่าไปข้าก็มีอยู่ในตอนนี้ ของที่จะทำให้เจ้าหายขม”

“สิ่งใดเล่า รีบ ๆ เถิด ลิ้นข้าขมจะต…”