Partager

บทที่ 15

last update Date de publication: 2025-03-25 20:54:40

ยามเหมาสามคนอาหลานเดินขึ้นเขาอีกครั้งเพื่อไปเก็บกับดักและวางแผนกันว่าจะกองไม้ไผ่เอาไว้ที่ใกล้กับบ้าน

"แล้วแสร้งทำเป็นว่าท่านอาไปตัดมาและทำคอกหมูด้วยนะเจ้าคะท่านอา ข้าจะเอาพวกมันยัดเข้าคอกไว้เลยเราแกล้งออกไปรอบค่ำและทำเป็นหามลงมาวันละตัวก็พอดีไหมเจ้าคะ ข้ากลัวทุกคนจะสงสัยเอา" นางบอกความคิดของตัวเอง

"อือเอาตามที่หลานว่าเลย" อวี่จางเฉิงบอกเมื่อคืนนี้ภรรยาของเขานางร้องให้ด้วยความดีใจที่หลานสาวซื้อเสื้อผ้าให้สำหรับทุกคนทั้งยังซื้อผ้าพับให้อีกเป็บสิบพับให้ตัดชุดที่ใส่หน้าหนาวที่จะถึง

นางซื้อผ้าห่มอย่างดีให้ทุกคนรวมทั้งเครื่องนอนได้ครบทุกคนนางยังเอาปิ่นให้อาสะใภ้อีกสามอันรวมทั้งของอวี่ซิงด้วยนางดีใจที่ครอบครัวจะหลุดพุ้นจากความลำบากต่อ

จากนี้ที่หลานสาวรู้จักวิธีหาปลาไปส่งที่เหลาอาหารทุกวันทั้งยังนำมาทำปลาแดดเดียวเอาไว้ได้อีกนาน ข้าวหอมอย่างดีในบ้านตอนนี้สามกระสอบใหญ่และไม่ต้องกังวลเรื่องปากท้องอีกต่อไปแล้วกว่านางจะหยุดร้องให้เขาต้องปลอบนางจนหลับคาอกเลยทีเดียว

หลังจากที่ไม่เคยได้ชิดกันมานานเพราะความลำบากที่ทำให้คิดหาแต่เรื่องอาหารการกินของครอบครัว นับแต่นี้เขาลืมตาอ้าปากได้แล้วเพราะหลานสาวที่กตัญญูต่อครอบครัวของตายายรวมทั้งเขาด้วย

อวี่จางเฉิงจึงเดินยิ้มพูดคุยกับหลานสาวไปด้วยเสียงหัวเราะของทั้งสามคนที่พูดปรึกษากันไปตลอดทางตอนนี้นางเอาไฟสองหน้าของนางออกมาส่องได้อย่างสบายใจหลังจากบอกความลับท่านอากับญาติผู้น้องแล้วนั้นเอง

ตอนนี้เดินมาจนถึงทางแยกแล้วเห็นว่าที่สามียืนรอทุกคนอยู่แล้วนางจึงยื่นหอผ้าให้เขาเหมือนเดิมซึ้งชายหนุ่มก็รับไปด้วยความเต็มใจ นางจึงกระซิบให้ได้ยินสองคน

"ระวังตัวด้วยนะเจ้าคะข้าเป็นห่วงเดี๋ยวไม่มีคนแต่งข้าเข้าบ้านข้ารอเพียงท่านนายพรานคนเดียวนะเจ้าคะ"

นางพูดแล้วก็วิ่งตามหลังอาของนางกับลูกสาวที่เดินนำหน้าไปก่อนปล่อยให้หนุ่มสาวคุยกันอย่างรู้ใจ หานตงเทียนอยากจะวิ่งจับนางมาฟาดก้นสักทีให้หายซนที่ชอบพูดให้เขา

แล้วนางวิ่งหนีเขาจึงตะโกนตามหลังนางไป

"ข้าไม่ยอมให้เจ้าเป็นหม้ายหรอก" และหัวเราะเบาๆที่นางหัวมายกไม้ยกมือโบกไปมาให้เขาชายหนุ่มยิ้มยืนมองจนร่างสาวน้อยเดินหายไปจนลับตาเขาจึงเดินขึ้นไปที่วางกับดักที่วางเอาไว้ต่อ

หลังจากที่ได้ไปแล้วเมื่อวานและย้ายไปเรื่อยๆตามที่บิดาพาทำมาตอนที่ท่านยังมีชีวิตอยู่ด้วยและสอนวิธีวางกับดักให้กับลูกชายคนโตทุกอย่าง

"วันนี้ท่านตาสานที่ดักปลาให้เพิ่มมาอีกหลายอันพวกเราไว้ขึ้นไปเรื่อยๆดีกว่านะเจ้าคะท่านอา" ตั้งสิบอันที่ได้มาใหม่ถ้าพวกเราใส่ในหมู่บ้านทุกคนต้องเห็นอย่างแน่นอนแต่ที่นางให้ท่านตาไปใส่เอาไว้สี่อันในลำธารหลังบ้านตอนเช้าเก็บขึ้นมาก่อนที่ชาวบ้านจะเดินผ่านทางมาเจอและตอนที่มาพวกนางแวะเอาเข้ามิติไปเรียบร้อยติดจนจะยกไม่ไหวปลาเยอะยิ่งนัก วันนี้ท่านยายคงทำปลาตากแดดกันทั้งวัน นางว่าจะสอนอาสะใภ้ทำปลาส้มด้วยและลองหมักปลาร้าเอาไว้สักสิบใหคิดถึงส้มตำแล้วน้ำลายไหลเลยเราต้องแอบเข้าไปตำกินในมิติของเราแล้วนางคิดไปใส่ที่ดักปลาไปตอนนี้ทั้งสามคนมีไฟสองที่หน้ามองชัดแจ่มแจ๋วถูกใจทุกคนยิ่งนักที่นางมีของแปลกใหม่มาให้

พอวางจนครบสิบอันแล้วทั้งสามคนจึงเดินขึ้นไปเก็บปลาที่ดักเอาไว้ ก็ไม่ทำให้ผิดหวังเลยสักอันดีนะที่คนที่นี้เขาไม่รู้วิธีจับปลาไปกินเพราะพวกเขาไม่รู้วิธีดับคาวนั้นเองชาวบ้านจึงไม่ชอบกินปลาสักเท่าไร ปลาจึงเยอะมากเพราะประชากรคนในยุคนี้ยังไม่เยอะนั้นเองรอให้อีกร้อยปีก็ไม่แน่นางคิดเพราะคนจะเริ่มเก่งขึ้นมานั้นเอง

วันนี้เราเก็บเอาเห็ดกับผักป่าข้างลำธารลงไปด้วยดีกว่ามีเยอะแยะเลย

"ท่านอาท่านเดินไปตัดไม้ไผ่ให้ข้าเลยนะเจ้าคะ ข้าจะเก็บผักป่ารอ ดูสิหอมป่ากระเทียมป่าเยอะแยะเต็มไปหมด" นางเก็บเอาทุกอย่างที่กินได้และขุดเอาต้นอ่อนลงไปปลูกที่สวนเอาไว้ให้ครอบครัวของท่านอาด้วย อวี่จางเฉิงรีบไปตัดไม้ไผ่ให้กับหลานสาวทันทีตามที่นางต้องการจนได้กองใหญ่สองสาวก็เก็บผักเดินตามมาตามเสียงตัดไม้ของท่านอา

อวี่หลิงรีบเอาเข้ามิติก่อนและพากันเดินไปเก็บกับดักก่อนจะมานั่งกินมื้อเช้ากัน ทั้งสองถือเอาถังปลาและทำไม้หาบกันคนละอันตบตาของหานตงเทียน ส่วนท่านอาจะไปดูสัตว์ใหญ่ว่ามีอะไรตกที่หลุมบ้างในวันนี้ แต่ที่นั่งพักคือทำเอาไว้ตรงที่นัดเจอหานตงเทียน ที่วางถังใส่ปลาสองหาบและสะพายตระกร้าอีกคนละอันที่เต็มไปด้วยเห็ดและผักรวมทั้งหน่อไม้อีกจนเต็มหลังทุกคน

ที่จริงนางแอบเอากุ้งจากมิติไปได้เยอะเช่นเดียวกันเพราะทุกคนยังติดใจกุ้งเผานั้นเอง ตอนใส่ที่ดักปลาจึงช่วยกับจับใส่ถุงผ้ากันคนละอันมันเยอะก็ยกให้อวี่หลังใส่ในมิติไม่ต้องถือให้หนักให้เหลือไว้กันว่าที่สามีของนางสงสัยก็แค่นั้น

สองสาวเดินเก็บกับดักและย้ายที่ไปวางที่อื่นไปอีก จึงเดินย้อนกลับมาที่ท่านอารออยู่ที่หลุมดักสัตว์ที่ยังไม่ได้ขุดเพิ่ม เอาไว้วันไหนว่างค่อยขึ้นมาขุดใหม่นางจะหาไปเลี้ยงขยายพันธุ์มากกว่าไปขายจะขายก็นานๆครั้งก็ได้ นางก็ไม่ชอบล่าสัตว์ใหญ่สักเท่าไรปลานี้ก็คงพอเลี้ยงทุกคนให้สบายมากพอแล้ว เอาไปเลี้ยงสักยี่สิบตัวก็พอไม่นานพวกพวกจะแพร่พันธุ์อีกมากมาย นางคิดตอนที่เดินไปหาท่านอาที่ตอนนี้นั่งพักเหนื่อยหลังจากที่ดึงหมูป่าได้มาหนึ่งตัวใหญ่มันสลบคงตกใจที่ตกลงหลุม เขาจึงเอาเถาวัลย์มัดขาของมันเอาไว้ ยังไม่ตายแค่สลบไปนางจึงเอาเข้ามิติไปเลี้ยงเลยดีกว่าได้มาสี่ตัวแล้วส่วนไก่ป่านางไม่เอาเข้ามิติเพราะถือลงไปตัวเป็นๆนี้ละจะทำคอกเลี้ยง นางบอกรวมทั้งกระต่ายด้วยพวกมันออกลูกเร็วมากและขยายพันธุ์อย่างรวดเร็วไม่ต้องรอนานก็จะขายได้ในไม่ช้า

วันหน้าจะขึ้นมาหาหัวมันเทศลองดูมันเป็นพื้นล้มลุกหัวของมันหวานและอร่อยมากจะนำเถามันลงไปปลูกในสวนหลังบ้านต่อไปอีก ให้ตากับยายและท่านอาไม่ต้องดิ้นรนขึ้นมาหาบนเขาอีก อะไรที่จะนำลงไปปลูกนางขุดเอาทุกอย่าง

"ตอนนี้ข้าหิวแล้วเรากินมื้อเช้ากันก่อนค่อยเดินไปที่นัดพี่หานตงเทียนกัน" นางเอาซาลาเปาไส้หมูแดงออกมาวันนี้ให้สองพ่อลูกคนละไส้ทั้งสามลูก ตามด้วยน้ำเย็นจนชื่นใจก่อนจะถือไก่กับกระต่ายเดินตามหลังกันมา หานตงเทียนยืนรอทุกคนตรงถังใส่ปลาเขาเห็นอาของนางได้ไก่ป่าหลายตัวรวมทั้งกระต่ายด้วยอย่างอึ้งทึ่งในการหาสัตว์ของครอบครัวนี้พึ่งจะกล้าขึ้นเขามาล่าสัตว์เมื่อวันไหนๆนี้เอง นี้ถ้าพวกเขาขึ้นมานานคงไม่อดอยากมาจนถึงวันนี้เขาสงสัยแต่ไม่ถามมันเป็นความลับของคนในตระกูลของใครของมันและไม่นำมาเปิดเผยวิธีเลี้ยงชีพของครอบครัวตัวเอง

Continuez à lire ce livre gratuitement
Scanner le code pour télécharger l'application

Dernier chapitre

  • สามีข้าคือนายพรานตาบอด   บทที่ 56

    ในที่สุดอวี่หลิงนางก็เจ็บท้องคลอดลูกในตอนกลางคืนที่สามีเตรียมหมอตำแยเอาไว้สามคนเถ้าแก่ร้านทำเครื่องประดับหามาให้สำหรับทำคลอดกับอวี่หลิงโดยเฉพาะ ตอนดึกในห้องนอนในมิติกับสามีนางปวดท้องจนพาสามีออกมาจากในมิติมานอนในห้องที่เตรียมเอาไว้คลอด หานตงเทียนเรียกน้องสาวเสียงดังให้ต้มน้ำช่วยหมอตำแยเสียงดังตื่นเต้นทั้งร้อนรนไปหมดเสียงตีเกราะดังขึ้นคนงานในไร่รีบลุกไปที่บ้านของเจ้านายทันทีที่ตอนนี้นายหญิงคงกำลังเจ็บท้องจะคลอดนายน้อยหรือคุณหนูของไร่แล้ว ทุกคนจึงรีบมาช่วยกันต้มน้ำคอยรับใช้ว่าในห้องทำคลอดของนายหญิงต้องการอะไรบ้างเพราะทุกคนต่างก็รอคอยนายน้อยคุณหนูน้อยกันทุกคนหานตงเทียนเดินวนเวียนที่หน้าประตูห้าทำคลอดจนหานซูอิงตาลายไปหมดรวมทั้งหานตงเหวินด้วยที่ไปส่งข่าวบอกความให้คนที่บ้านของท่านตาอวี่เซี่ยท่านยายกับท่านอาของนางว่าพี่สะใภ้ใหญ่ปวดท้องจะคลอดลูกแล้วครอบครัวอวี่จึงรีบมาที่บ้านของนางกันทุกคนยกเว้นอวี่ซิงที่จะมาในตอนเช้าเพราะท้องของนางก็ใหญ่โตไม่แพ้กันกับอวี่หลิงเสียงกรีดร้องของเมียรักหานตงเทียนใจจะขาดเขาอยากเจ็บแทนนางทุกอย่างถ้าเลือกได้นางบอกว่าคนสมัยนี้คลอดลูกน่ากลัวเพราะไม่มีโรงหมอที่ใหญ่

  • สามีข้าคือนายพรานตาบอด   บทที่ 55

    หลังจากช่วยชาวบ้านและคนในเมืองนี้ก็ผ่านมาได้สองเดือนกว่าๆแล้ว แต่ข่าวการช่วยเหลือจากสองครอบครัวที่นายน้อยหลี่ออกหน้าให้แทน นายอำเภอแจ้งบอกกับชาวบ้านว่าที่ผ่านหน้าหนาวมาได้ในหนึ่งเดือนที่หนักสุดเพราะขาดจากการติดต่อจากเมืองหลวงและไม่มีเสบียงส่งมาได้เพราะพายุหิมะที่ตกหนัก ที่ทุกครอบครัวของชาวบ้านที่ได้ของแจกจ่ายมาจากสามครอบครัวคือเหลาอาหารของนายน้อยหลี่และครอบครัวตระกูลอวี่กับครอบครัวหานแห่งหมู่บ้านให่หนาน ชาวบ้านธรรมดาที่ยึดอาชีพทำสวนผักขายที่นำข้าวปลาอาหารมาแจกจ่ายในตอนที่หิมะตกหนักที่ผ่านมาสร้างชื่อเสียงให้กับสามครอบครัวในอำเภอนี้เป็นอย่างมาก จนนายอำเภอออกมาขอบคุณถึงที่บ้านเชิงเขาของสองครอบครัวตาหลานและได้รางวัลแห่งการทำดีที่นายอำเภอส่งไปที่เมืองหลวงเรื่องการบริจาคช่วยเหลือชาวบ้านตอนที่พายุหิมะถล่ม เป็นหน้าหนาวที่ยาวนานถึงหกเดือนตอนนี้ที่บ้านไร่พลิกหน้าดินและหว่านข้าวในที่ดินที่แบ่งเอาไว้ปลูกข้าวสามร้อยกว่าหมู่ ผักก็ทำการปลูกจนหมดทุกแปลงแล้วที่ผ่านมาทำตำลึงให้กับสองครอบครัวตาหลานมากมาย จนท่านยายร่ำให้ด้วยความดีใจที่ทุกวันนี้ไม่ต้องกลัวจะกับไปลำบากอีกต่อไปเพราะหลานสาวได้ทำอาชีพที่ยั่ง

  • สามีข้าคือนายพรานตาบอด   บทที่ 54

    "ตามที่จริงข้าก็ไม่ว่าอะไรหรอกเจ้าค่ะท่านลุงผู้ใหญ่บ้าน ข้ายินดีช่วยเหลือคนที่ตกทุกข์ได้ยากเช่นเดียวกันเอาเป็นว่าข้าจะจัดเตรียมเอาไว้ให้ทุกครอบครัวในหมู่บ้านของพวกเราเลย ท่านลุงก็ไปบอกให้พวกเขามารับที่หน้าบ้านของข้าได้เลยหรือท่านลุงจะรับไปแจกแทนข้าก็ได้เพราะบางครอบครัวพวกเขาต่างรังเกียจครอบครัวของสามีข้าคงไม่กล้ามารับด้วยตัวเองก็ได้" นางบอกให้หัวหน้าหมู่บ้านได้รับรู้"ถ้าพวกมันคิดเช่นนั้นก็พากันอดตายไปเถอะข้าจะไปประกาศให้รับรู้กันทั้งหมู่บ้าน ใครไม่มาก็ไม่ต้องเอาในเมื่อจิตใจแคบแคบต่อพวกเจ้าเองข้าก็คงไปช่วยเหลือพวกเขาไม่ได้แต่ที่วิ่งมาที่บ้านของข้าก็มีแต่พวกที่เคยรังเกียจหานตงเทียนนะส่วนใหญ่" หัวหน้าหมู่บ้านบอกกับอวี่หลิง"ข้าไม่เป็นอะไรหรอกขอรับท่านลุงข้าจะช่วยเท่าที่จะช่วยได้แต่อย่าเข้ามาล้ำเส้นข้าก็พอ" หานตงเทียนตอบกลับไป อวี่หลิงจึงถามท่านตาเรื่องนี้ด้วย"จะช่วยเหลือชาวเมืองร่วมกันกับข้าไหมเจ้าคะท่านตาท่านอา ข้าอยากช่วยคนที่ลำบากพวกเขาคงจะมีชีวิตไม่ต่างกับพวกเราเหมือนเมื่อก่อนข้าสงสารเด็กกับคนแก่เจ้าค่ะ ในเขตอำเภอข้าจะให้นายน้อยหลี่ออกหน้าให้เพราะข้าไม่ชอบความวุ่นวาย จะส่งของไปให้ห

  • สามีข้าคือนายพรานตาบอด   บทที่ 53

    หน้าหนาวนี้ยาวนานถึงหกเดือนข้าวของที่ชาวบ้านพากันซื้อมาตุนเอาไว้กำลังขาดแคลนเพราะว่าทุกปีจะหนาวแค่สามถึงสี่เดือน แต่ปีนี้เกิดพายุหิมะถล่มในหลายเมือง ดีที่ก่อนที่พายุจะถล่มหนักนายน้อยหลี่ได้ขนส่งผักผลไม้ส่งไปทุกเมืองเพียงพอต่อการทำอาหารและขายในหนึ่งเดือนตอนนี้จึงหยุดส่งมาได้หนึ่งอาทิตย์แล้วเพราะหิมะตกหนักมาก ทั้งยังมีพายุอีกเขาจึงเอาความปลอดภัยของคนงานและม้าเอาไว้ก่อนเพราะที่ส่งไปก็มากมายพอขายแล้วในตัวเมืองก็วุ่ยวายเพราะพายุหิมะถล่มคนก็ขาดแคลนเสบียงเพราะมันเข้าเดือนที่ห้าแล้วมีเพียงงานของอวี่หลิงกับท่านอาที่ไม่ขาดผักและอาหารต่อให้หนาวทั้งปีอวี่หลิงนางก็ยังอยู่ได้อย่างสบาย ตอนในหมู่บ้านคงกำลังวุ่นวายไหนจะพายุถล่มไหนจะขาดอาหารการกินทั้งกลัวว่าบ้านจะรับน้ำหนักไม่ไหวถล่มลงมาใส่คนในครอบครัวอีก"ท่านพี่หนาวนี้ทำไมยาวนานจังเลยละเจ้าคะ ข้าว่าคนในหมู่บ้านและตัวเมืองคงวุ่นวายน่าดูนี้ก็ห้าเดือนแล้วยังไม่มีวี่แววว่าหิมะจะหยุดตกเลย ข้าว่าอากาศมันแปรปวนยิ่งนักปีนี้ดีนะเจ้าคะที่ไร่ของเราไม่ขาดแคลนอาหารการกินข้าสงสารชาวบ้านที่ไม่มีตำลึงพอที่จะตุนเสบียงได้ยาวนานหลานเดือนทั้งคนไร้บ้านอีกเฮ้อ" นางถออนหา

  • สามีข้าคือนายพรานตาบอด   บทที่ 52

    ในที่สุดการเก็บผลชีกวาก็เสร็จไปเรียบร้อยอวี่หลิงนางจัดงานเลี้ยงให้กับรายได้ที่ขายทั้งผักรอบแรกกับแตงโมนางได้ตำลึงมาหลายแสน นางจึงฉลองให้กับทุกคน จนแทบจะคลานออกจากวงของงานเลี้ยงกันเลยทีเดียวและคนงานนางยังให้พิเศษกับครอบครัวของคนงานของนางครัวละหนึ่งร้อยตำลึงเงิน ให้เด็กน้อยทั้งสิบคนอีกคนละยี่สิบตำลึงเงินให้ทุกคนมีกำลึงใจทำงานให้นางกันทุกคนส่วนเด็กน้อยที่หัดปักผ้าสามสี่คนลูกของคนงานนางยังให้คนละห้าตำลึงเงินพวกเขาจะได้มีกำลังใจในการทำงานยิ่งๆขึ้นไป อีกทั้งยังทำตำลึงให้เลี้ยงดูตัวเองและครอบครัวอีกต่อไปในภายภาคหน้ามีเพียงครอบครัวของท่านตากับท่านอาของนางที่ไม่รับตำลึงจากหลานสาวแต่ให้ทำอาหารที่อร่อยให้กินก็พอแล้ว เพราะท่านอาได้ตำลึงเป็นแสนมาเช่นเดียวกันในตอนนี้ทั้งสองครอบครัวไม่ขาดตำลึงทั้งยังหามาได้ทุกวันจากการส่งปลาทุกวันอีกที่เหลาอาหารทั้งสองสาขาของนายน้อยหลี่เหลียงเฉิน และท่านก็ยังจ่ายค่าเหนื่อยให้กับคนงานทุกคนในไร่เช่นเดียวกันกับหลานสาวด้วยทั้งสองไร่เพราะใช้ระบบเดียวกันทุกอย่างและคนที่ได้กำไรมากสุดคือนายน้อยหลี่นั้นเอง แต่อวี่หลิงนางรับมาสามเด้งเลยทั้งค่าสูตรอาหารทั้งส่วนแบ่งหนึ่งส่วนจ

  • สามีข้าคือนายพรานตาบอด   บทที่ 51

    ในที่สุดผักที่บ้านของท่านอาของนางก็ตัดเสร็จใช้เวลาหนึ่งอาทิตย์เท่ากัน ตอนนี้กำลังไปเก็บชีกวาที่ไร่ของอวี่หลิงเกือบสามสิบหมู่รถม้าวิ่งเข้าออกที่บ้านไร่เชิงเขาทุกวัน ครอบครัวของท่านอาก็มาช่วยนางที่ไร่กันทุกคนเพราะแตงโมที่ไร่ของนางมีแต่ลูกใหญ่ๆเนื้อสีแดงหวานมากจนนายน้อยหลี่ต้องเหมารถม้ามาช่วยอีกจากต่างอำเภอใกล้เคียงที่มีสาขาของเหลาอาหารของเขา โดยผู้ดูแลเหลาหารถม้ามาให้ห้าสิบคันเลยจึงจะพอขนส่งแตงโมและผักส่งไปต่างเมืองแต่ก็แทบจะไม่พอขายสร้างกำไรให้นายน้อยหลี่จนยิ้มแก้มแทบจะแตกหลังจากวันที่เก็บผักวันสุดท้ายท่านอาได้เลี้ยงฉลองให้กับคนงานและคนที่มารับจ้างกันทุกคนรวมทั้งครอบครัวของอวี่หลิงด้วย นายน้อยหลี่ดื่มเหล้าของอวี่หลิงจนเมาได้ที่ก็สารภาพรักอวี่ซิงจนนางอายม้วนหลบหลังอวี่หลิงตลอดเวลา นางบอกกลัวว่าเขาจะรังเกียจที่นางเป็นคนบ้านป่าคงไม่สามารถไปเป็นฮูหยินของเขาได้ที่เมืองหลวงได้และนางจะอยู่ที่บ้านไร่ไม่จากไปไหนจากท่านพ่อท่ายแม่ตากับยายและอวี่หลิงญาติของนางเอง ซึ่งนายน้อยหลี่ก็บอกว่าเขาจะอยู่ที่นี้เพราะบิดายกเหลาอาหารให้สองสาขาที่หุ้นกันกับหลงจู๊ดูแลทั้งสองสาขา และคงต้องอยู่ที่นี้ตลอดไปจะกลับเ

  • สามีข้าคือนายพรานตาบอด   บทที่ 30

    ยามเหมาอวี่หลิงจะพาสามีออกมาที่ห้องหอในเวลานี้ทุกวันแต่นางไม่ยอมลุกเพราะเพลียมากจากที่โดนสามีเคี้ยวกร่ำสามคืนไม่เคยหยุดพักเลย หานตงเทียนก็บอกให้นางนอนต่ออีกไม่ต้องรีบตื่นทุกอย่างสามีรับอาสาทำแทนนางทุกอย่าง ใช่สิอีกคนกระปี้กระเป่าแต่นางขายังสั่นไม่หายเลย ดีนะที่ได้ดื่นน้ำในมิติไม่เช่นนั้นจะลุกไหวหรื

  • สามีข้าคือนายพรานตาบอด   บทที่ 16

    "อ้าวพี่หานตงเทียนนานหรือยังเจ้าคะ" นางถามทันทีที่เห็นเขายืนรออยู่ตรงพวกนางวางของกองป่าเอาไว้"ข้ามาถึงสักครู่" หานตงเทียนตอบอวี่หลิง"อ้อแล้วกินมื้อเช้าหรือยังเจ้าคะ" นางถามว่าที่สามีและส่งยิ้มให้เขาไปด้วย นี้คงจะรีบมาหาพวกนางเพราะเขาไปเก็บกับดักคนเดียวกว่าจะวางเสร็จเลยสายกว่าพวกนางที่มากันสามคน

  • สามีข้าคือนายพรานตาบอด   บทที่ 14

    "ท่านพี่หานตงเทียนข้าเอาของใส่ในตระกร้าให้ท่านไปฝากน้องๆที่บ้านด้วยนะเจ้าคะและห้ามเปิดก่อนที่จะถึงบ้านด้วยไม่เช่นนั้นข้าจะโกรธท่านถ้าไม่รับของที่ข้าซื้อให้ท่าน อ่าแล้วข้าอยากขอแรงท่านมาช่วยทำคอกวัวและล้อมหน้าบ้านของตากับยายของข้าก่อนที่ท่านจะแต่งข้าเข้าบ้านได้ไหมเจ้าคะ" นางถามหานตงเทียน นางบอกว่าซ

  • สามีข้าคือนายพรานตาบอด   บทที่ 13

    หานตงเทียนจึงพาอวี่จางเฉิงไปซื้อเกวียนที่ตลาดค้าสัตว์ เขาคิดถึงคำพูดของอวี่หลิงที่ต้องการให้เขาเข้าเมืองขายของพร้อมกับท่านอาของนางเพราะมันจำเป็น นางไม่อยากให้เขาเดินเข้าเมืองคนเดียวตอนนี้ถือว่าเป็นเรื่องที่ดีครอบครัวของงนางมีวิธีจับปลาขายโดยที่ปลายังไม่ตายนางช่างใส่ใจทุกคนในครอบครัวและตัวเขาเองยังร

Plus de chapitres
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status