สามีข้าคือนายพรานตาบอด

สามีข้าคือนายพรานตาบอด

last updateآخر تحديث : 2025-03-25
بواسطة:  ปลายฝนต้นหนาวمستمر
لغة: Thai
goodnovel12goodnovel
10
2 تقييمات. 2 المراجعات
56فصول
8.3Kوجهات النظر
قراءة
أضف إلى المكتبة

مشاركة:  

تقرير
ملخص
كتالوج
امسح الكود للقراءة على التطبيق

สายธารฝันซ้ำๆว่าเธอฝันเห็นครอบครัวหนึ่งที่มีพี่ชายน้อยชายสามคนอาศัยอยู่ท้าหมู่บ้านที่ห่างออกจากตัวหมู่ไปเป็นลี้ในบ้านดินทีมีสามห้องนอนบนเนื้อที่ห้าหมู่ที่บิดามารดาทิ้งเอาไว้ให้พี่ชายมีอาชีพเป็นพรานป่า

عرض المزيد

الفصل الأول

บทที่ 1

"Wilbur, why did you rape Yvonne?"

Wilbur Penn responded calmly to the Willows' interrogation, "Yvonne came home drunk late at night with her clothes all messy. I was just helping her to bed so she could rest, but you accused me of raping her. Also, she's my wife. How is that considered rape?"

"It is if violence was used, even if you're married," roared Wilbur's father-in-law, Jackson Willow.

His mother-in-law, Miranda Wester, chimed in as well. "That's right! You must get a divorce today, and you're leaving with nothing."

Wilbur's brows furrowed so hard that they knitted together… It felt like a storm was brewing.

Just then, his younger sister-in-law, Chelsea Willow, said, "Dad, Mom, what are you guys doing? If it hadn't been for Wilbur giving us fifty million dollars back then, we wouldn't have moved on from being regular folks to becoming billionaires with a booming supermarket business right now. Have you forgotten what Wilbur has done for us?"

Wilbur's wife, Yvonne, roared. "Shut up, you! It's true that he gave us fifty million dollars, but he hasn't done anything in the past three years other than lazing around! We built the Willow empire on our own. He has nothing to do with it."

Chelsea was just about to refute it when her father said, "There's nothing more for you to say. They're definitely getting a divorce."

Chelsea bit her lip and sighed.

Wilbur shook his head. It had been three years. Apart from Chelsea, every other member of the Willows had let him down.

"I'll think about it," said Wilbur as he returned to his room.

Wilbur walked into the shower after taking off his clothes. His back was exposed, showing a ferocious-looking dragon head covering most of his back.

It was not a tattoo but a mark that he bore ever since he was born. He had also gotten mysterious energy from the mark.

Ever since that day, he changed his name to Trevor Penn, fighting with his life on the line overseas and made his mark in history by forming the legendary Abyss Mercenaries.

He got tired of all the bloodshed many years later and dispersed the mercenaries once he made enough money. Only a few executives stayed behind, who used their riches to form the Cape Consortium. They hired the best people from Waller Street to run it, making investments around the world and becoming one of the best consortiums in the world.

Wilbur himself had returned to Seechertown. He picked up his old name of Wilbur again and chose to get married to his fiancee, Yvonne Willow. He was prepared to retire his old identity and live the rest of his life in the suburbs.

At first, the Willows were so overjoyed to get those fifty million dollars from him that they practically treated Wilbur like a king.

Yet as time passed, the Willows grew stronger financially, and they began to change how they treated him. Now, they were even trying to chase him out and leave him with nothing.

Wilbur stood under the cold water as his expression turned cold.

It was not that he refused to leave the Willows but that Yvonne's grandfather was a benefactor of his own grandfather in the past.

Wilbur's grandfather's dying wish was for him to marry into the Willows in a matrilocal pattern to repay that favor. Both their grandfathers had promised the arranged marriage early on.

Wilbur went through with the marriage, but the Willows were getting sick of him.

Since that was the case, he would just leave. Was there any point in suffering like this? He would live in the mountains and focus on cultivating for good. That would be better, anyways.

Upon making up his mind, Wilbur walked out of the bathroom. He was just about to get dressed when Chelsea opened the room's door and walked right in.

"Ahh! What are you doing? Put on your clothes!" Chelsea cried out in shock and closed the door hurriedly.

Wilbur threw on his clothes, his face flushing. It was embarrassing to have Chelsea see all of him.

"I'm done. You can come in now," Wilbur said while trying his best to keep a calm tone.

Chelsea opened the door by a crack and only went in after she made sure that Wilbur was dressed.

The two of them sat on the couch. Chelsea was blushing. "Wilbur, I know this is hard for you, but you don't need to worry. I'm not going to let you two get divorced. The Willows would be nowhere without you. I won't forget that."

"Silly girl. There's no good in forcing things that aren't meant to be. You don't have to care about this anymore," Wilbur replied.

Chelsea was the only person in the Willow family who was kind to Wilbur. She was the only one who still had a pure heart, which was truly hard to find.

Yet Chelsea said, "This is something I care about! Just ignore them. They can't force you to get divorced as long as you don't consent to it. Listen to me."

"Alright. I understand. You should go to work," Wilbur said with a smile.

Chelsea glanced at her watch. "I'll make a move now. Remember what I said."

Chelsea only got up after seeing Wilbur nod.

Wilbur smiled. He smoked a cigarette before getting up to go downstairs.

Only Yvonne and his in-laws were there.

"Are you not going to work today?" Wilbur asked.

The Willow family had built an empire for themselves, and everyone was busy all the time. What was going on?

Yvonne scoffed coldly. "We're having guests today, and we're preparing for it."

Wilbur glanced at the maids who were hard at work. He was about to say something when the front door was pushed open.

"Oh my, you're here, Mister Woods. Please, have a seat." Jackson and Miranda welcomed the man at the door at once, helping him over to the sofa.

Yvonne walked over to him as well, sat down right next to him and exchanged pleasantries.

Wilbur frowned. He sat by the side and smoked a cigarette.

The other four chatted away happily, completely ignoring Wilbur's presence. Wilbur himself did not say anything, wanting to see what they were playing at.

After talking for some time, Mister Woods turned around all of a sudden and said to Wilbur, "You must be Mister Wilbur Penn."

Wilbur smiled lightly. "Yes, and how should I address you?"

"I'm Blake Woods. CEO of Woods Corporate." Blake was beaming at him.

Wilbur nodded and uttered without turning a hair. "I've heard about you."

"I heard that you've been married to Yvonne for three years but haven't been intimate at all. Is this true?" Blake asked shamelessly.

Wilbur nodded. "Yes."

He had reached an important point in cultivating back then and needed to maintain an air of purity. That was why he had not slept with Yvonne.

However, after he had passed that point, Yvonne had already lost feelings for him. He did not force anything either, and thus the two had merely remained married in name only.

Blake broke out laughing. "Yvonne was telling me that last night, and I couldn't even believe it… but I guess it's true. How were you able to resist a beauty like her? Could it be that you're lacking in a certain aspect?"

Wilbur smirked as he sensed Blake's arrogant tone, but he remained calm. "You were the one drinking with her last night? Did she tell you everything?"

"That's right. We talked long and late into the night. It's such a pity that we only met each other this late in our lives. It truly is a shame for such a good person to end up with a loser like you. God bless her." Blake shook his head.

Wilbur smirked coldly. "Seems like you've got it all figured out, and you're just waiting for me to get lost, aren't you?"

Black replied smugly, "I'll be honest with you. Woods Corporate is worth billions right now. We've also just connected with the Cape Consortium, and they're going to invest another five billion in us. My company's growing by the second. Yvonne's only going to be happy with me. What can you give her?"

"Cape Consortium is in Seechertown?" Wilbur asked in surprise.

He rarely questioned or meddled in the consortium's finances and had no idea that they had expanded all the way here.
توسيع
الفصل التالي
تحميل

أحدث فصل

فصول أخرى

المراجعات

Magic Muffin
Magic Muffin
บทไม่ขยับเลยสงสัยจะเท
2025-09-23 16:13:00
0
0
Big-Bee Heroine
Big-Bee Heroine
บทที่ 56 - 24/5/68 รอมาอัพนะคะ
2025-05-24 23:26:30
0
0
56 فصول
บทที่ 1
สายธารสาวสวยดีกรีบัญฑิตดีเด่นพึ่งจะจบจะมหาลัยการเกษตรหมาดๆ กลับที่บ้านทางภาคอิสานทำไร่นาสวนผสมตามรอยพ่อหลวงเกษตรพอเพียงได้สองปีจนทุกอย่างเริ่มลงตัว ที่ดินห้าสิบไร่ที่พ่อกับแม่ทิ้งเอาไว้ให้ก่อนที่ท่านทั้งสองจะเสียชีวิตด้วยอุบัติเหตุตั้งแต่ที่เธอเรียนเรียนมหาวิทยาลัยในปีแรก จึงได้เงินประกันชีวิตของพ่อกับแม่ที่ทำให้เธอเรียนจนจบมาได้และได้กลับมาดูแลมรดกของพ่อกับแม่ที่ตากับยายดูแลเอาไว้ให้เป็นอย่างดีและพวกท่านก็จากเธอไปอีก หลังจากที่เธอกับมาช่วยพวกท่านทำไร่นาสวนผสมได้สองปีที่ตากับยายบุกเบิกสร้างเอาไว้รอหลานสาวคนเดียวที่ลูกสาวทิ้งเอาไว้ให้ดูต่างหน้าหลังจากที่ทำงานเหนื่อยมาทั้งวันแล้วอาบน้ำกินข้าวนอนหลับพักผ่อนในห้องนอนที่แสนจะสบาย ในคืนนั้นเธอฝันเห็นครอบครัวหนึ่งมีสามคนพี่น้อง คนพี่คงจะยี่สิบกว่าๆส่วนน้องสองคนของเขาคงเป็นฝาแฝดชายหญิงอายุราวๆสิบขวบได้อาศัยที่บ้านดินติดชายป่าทางขึ้นเขา พวกเขาใช้ชีวิตอยากยากลำบากเพราะพี่ชายของพวกเขาไปล่าสัตว์โดนหมีทำร้ายบาดเจ็บสาหัสเลือดท่วมตัวเสียงสองแฝดพี่น้องร้องให้เสียงดังในบ้านดินหลังน้อย สายธารสะดุ้งตื่นด้วยใจที่เต้นระทึกเหงื่อไหลเต็มหลังมันเหมือนว่าเธอ
اقرأ المزيد
บทที่ 2
หลังกินมื้อค่ำเสร็จทุกคนต่างก็แยกย้ายกันไปนอนพักผ่อน ตอนนี้อวี่หลิงกับอวี่ซิงกำลังนอนพูดคุยกันในเรื่องทั่วไป ทั้งสองสาวชวนกันขึ้นเขาตอนเช้ามืดอวี่หลิงบอกญาติสาวว่านางหายดีแล้วไม่ต้องเป็นห่วง นางจะพาไปเก็บผักป่าพรุ่งนี้ที่เจอไว้เมื่อวานว่าจะเดินไปพอดี แต่เห็นปลาในลำธารเยอะนางจึงเดินไปที่ลำธารก่อนจึงลื่นตกน้ำไป พรุ่งนี้จะขอไปแก้ตัวใหม่ ทั้งสาวสองนัดกันแล้วก็หลับไปด้วยความเหนื่อยหล้า แต่อวี่หลิงหลับและฝันไปเจอตากับยายรวมทั้งพ่อกับแม่ที่มาอวยพรที่นางจะแต่งงานและใช้ชีวิตที่ให้ให้ดีที่ได้โอกาสกลับมาเกิดใหม่ในครั้งนี้และทำความดีเอาไว้มากๆนะหลานรัก พร้อมมอบกำไลให้สายธารเธอจึงหยิบมาใส่เอาไว้ที่แขน ตายายบอกมันคือของวิเศษเป็นกำไลมิติ"ยายให้หลานเป็นของขวัญแต่งงานไม่มีใครแย่งชิงเอาจากหลานได้ มีแค่หลานคนเดียวที่มองเห็นเอาละตายายกับพ่อแม่ของเจ้าหมดห่วงแล้ว" แล้วพวกเขาเดินเข้ามากอดสั่งลาหลานสาวสายธารร้องร้องให้กอดพ่อกับแม่และตายายแน่นไม่ยอมปล่อย"แม่ขออวยพรให้ลูกของแม่จงโชคดีและมีความสุขตลอดไปนะลูกรัก""พ่อก็อวยพรด้วยเช่นเดียวกัน"สายธารในร่างของอวี่หลิงสะดุ้งตื่นขึ้นมาน้ำตาของเธอยังไหลเต็มสองแก้มขอ
اقرأ المزيد
บทที่ 3
พอหานตงเทียนพูดจบก็มีเสียงอือฮากันทั่วทั้งบริเวณลานบ้านของตากับยาย สายธารในร่างของอวี่หลิงมองหน้าของว่าที่สามีในอนาคต เขารูปร่างสูงใหญ่ผิวออกไปทางดำแดงเพราะตากแดดกลางแจ้งจะให้ขาวเหมือนบัณฑิตคงจะไม่ได้ หน้าซีกที่ไม่ปิดก็มีหนวดเคราแต่ฝั่งที่ปิดเอาไว้แค่ที่ดวงตามองไปเหมือนโจรสลัดในทะเลเลยสายธารคิดในใจเอาวะไหนๆเราก็ตายจนจากมาเข้าร่างคนอื่นแล้วคงมีคนอยากให้เรามาละนะ เธอคิดปลอบใจตัวเองหลังจากมองหน้าของวาที่สามีของตัวเองจนพอใจแล้ว ถึงแม้จะมีรอยแผลเป็นยาวลงมาข้างแก้มที่เด็กมองเห็นแล้วกลัว เพราะเขาไว้หนวดจึงทำให้แม้แต่สาวๆในหมู่บ้านยังมองนายพรานตาบอดด้วยความรังเกียจ เขาจึงไม่ค่อยเข้ามาในหมู่บ้านเท่าไรเวลาที่ไปขายสัตว์ป่าเขาก็ไปตั้งแต่ยามเหมาทุกคนจึงไม่ค่อยเห็นหน้าพรานหนุ่มแต่ถ้าเจอก็พากันวิ่งหนีเหมือนเขาจะมาเอาชีวิตใครไปเสียอย่างงั้นหานตงเทียนก็มองสาวน้อยว่าที่ภรรยาที่มองหน้าเขาด้วยเช่นเดียวกัน สองสายตาสบกันใจของพรานหนุ่มเต้นรัวนี้เขาเป็นอะไรอยู่มาได้ยี่สิบสองหนาวไม่เคยสนใจผู้หญิงในหมู่บ้านเลยสักครั้ง แต่สบกับดวงตาที่ใสซื่อของนางแล้วใจของเขาสั่นไหวจนยกมือจับหน้าอกตัวเองหรือเราจะไม่สบายกัน หาน
اقرأ المزيد
บทที่ 4
หลังจากพูดคุยกันเข้าใจแล้วสองพี่น้องหานก็เดินทางกลับไปที่บ้านเชิงเขาของพวกเขาสามคนพี่น้อง ที่อาศัยอยู่พอมาถึงก็เจอกับน้องสาวที่ชะเง้อคอมองว่าพี่ชายของนางที่ไปดูกับดักและเก็บผักป่าทำไมจึงนานมากเช่นนี้ทำให้สาวน้อยหานซูอิงเป็นห่วงพี่ทั้งสองของตัวเองมาก พอมองเห็นพี่ชายกับฝาแฝดของตัวเองมาถึง นางจึงวิ่งไปหาด้วยความดีใจ"พี่ใหญ่พี่รองพวกท่านกลับมากันแล้วหรือเจ้าคะ ข้าดีใจยิ่งนักทำไมถึงไปนานมากละเจ้าคะข้าเป็นห่วงกลัวว่าจะเกิดเรื่อง" นางรัวคำถามใส่พี่ชายทั้งสองทันทีที่เจอหน้าหานตงเทียนเอามือลูบหัวน้องสาวคนเล็กด้วยความอ่อนโยน"ไม่มีอะไรพวกเราไปกินข้าวกันเถอะ" เขาตอบน้องสาวก่อนจะพากันเดินเข้าบ้านของทั้งสามคนไป ส่วนพี่ชายใหญ่สร้างกระท่อมไม้ไผ่ขึ้นมาอีกหลังหนึ่งที่ทำเหมือนบ้านทั้งหลังเลยมีห้องนอนห้องโถงและอยู่ไกลกันเขาไม่คิดเลยว่าจะได้ใช้เรือนไม้นี้แต่งภรรยาเข้ามาอาศัยอยู่ด้วย ก็ไม่ใช่ไม้ไผ่อย่างเดียว ไม้เนื้อแข็งที่เขากับน้องชายตัดลงมาสร้างเอาไว้ใช้ ใช้เวลาเป็นเดือนเอาเวลาหลังจากขึ้นเขาล่าสัตว์มาทำกับน้องชายสองคนจนแล้วเสร็จและหานตงเทียนยังไม่ได้ขึ้นนอนเลยสักคืนวันนี้หลังจากกินมื้อเช้าแล้วเขาจะทำค
اقرأ المزيد
บทที่ 5
"ท่านไปตัดไม้ไผ่มาให้ข้าสักลำหน่อยสิเจ้าคะ ข้าจะลองทำที่ดักปลาก่อนที่เราจะกลับไปเก็บกับดักแล้วกลับลงไปหมู่บ้านเลยทีเดียว ถ้ามันดีข้าจะให้ท่านตาทำให้หลายๆอันนำไปทำปลาตากแห้งเอาไว้กินหน้าหนาวด้วยเจ้าค่ะถ้าเยอะเราก็เอาเอาไปขายในตลาด" อวี่หลิงบอกท่านอาของนาง"ได้สิเดี๋ยวอาจะไปตัดมาให้เจ้าเดี๋ยวนี้ละหลิงเอ๋อร์"พออาของนางเดินไปที่ป่าไผ่ อวี่หลิงก็ลุกขึ้นเดินสำรวจในลำธารว่ามีปลากุ้งเยอะมากไหมนางพันขากางเกงขึ้นเหนือเข่าลงไปส่องดูกุ้งตามโขดหินไปเรื่อยๆโดยมีอวี่ซิงเดินตามข้างๆเพราะกว่าว่านางจะลื่นล้มอีกนั้นเองและลำธารข้างบนนี้ก็ไม่ทำให้นางผิดหวังเพราะมันไม่ค่อยมีคนขึ้นมาหาอาหารทางฝั่งนี้นั้นเอง พวกผู้หญิงชาวบ้านส่วนมากจะหาอยู่รอบนอกไม่กล้าเข้ามาในป่าลึกรวมทั้งเจ้าของร่างเดิมนางก็จะหาตามตีนเขาพอประทังชีวิตไปในแต่ละวันกับญาติสาวของนาง"ซิงเอ๋อร์เจ้ามาดูนี้เร็วกุ้งมีแต่ตัวโตๆทั้งนั้นเลย ไปเทผักรวมกันเอาตระกล้ามาใส่กุ้งด้วยดีกว่าไหม" นางถามอวี่ซิง"ไม่ต้องก็ได้ข้ามีถุงผ้านี้ไงหลิงเอ๋อร์เอาใส่ไปก่อนก็ได้ แต่ว่ามันกินได้จริงๆหรือหลิงเอ๋อร์ข้าไม่เคยกินเลยนะมันน่ากลัวดูตามันสิมีกล้ามเหมือนปีศาจเลย" น
اقرأ المزيد
บทที่ 6
พอเดินมาถึงที่วางกับดักทั้งสามคนก็แยกกันไปเก็บกับดักของตัวเอง อวี่หลิงมาเจอก็เห็นกับดักของนางติดไก่ป่ามาหกตัว ของอวี่ซิงได้กระต่ายป่ามาสองตัวทั้งสองคนจึงเดินขึ้นไปอีกพอประมาณ"วางทิ้งเอาไว้อีกสักคืนก็น่าจะดีนะซิงเอ๋อร์ข้าว่าจะได้มาดูพร้อมปลาของพวกเราเช่นไรละดีไหม" สองพี่น้องปรึกษากันก่อนจะแยกกันวางกับดักกันต่อและเดินมารออาของนางตรงทางแยกนั้นเองอวี่ซิงทั้งตื่นเต้นและดีใจที่นางสามารถจับกระต่ายได้สองตัวยังไม่ตายนางมัดขามันเอาไว้ก่อนอย่างดีกันมันกระโดดหนีน่าเสียดายแย่สิถ้าหนีไปเกิดมาพึ่งจะเป็นครั้งแรกที่นางจับได้ส่วนอวี่หลิงนางก็มัดขาไก่และทำเหมือนชะรอมเอาไก่ยัดเข้าไปในนั้นเลยกันมันตาย นางตัดเอาเถาวัลย์นั้นมาทำแก้ขัดไปก่อนและยื่นให้อวี่ซิงใส่กระต่ายของนางด้วยเช่นเดียวกัน ทั้งยังตัดไม้มาทำไม้หาบอีกต่างหากนางเอาถุงหอยกับกุ้งคนละข้างและเอาไก่ใส่ข้างถุงหอยนั้นเอง อวี่ซิงจึงทำตามนางบ้างแต่ได้ยินเสียงท่านอาเรียกเสียก่อน"หลิงเอ๋อร์ซิงเอ๋อรพวกเจ้ามาช่วยข้าลากหมูป่าหน่อยมันตัวใหญ่มาก" ตอนนี้ท่านอาของนางร่างเต็มไปด้วยเหงื่อกว่าจะเอาหมูขึ้นมาจากหลุมได้ มันตกลงไปขาหักเขาจึงฆ่ามันจนตายและจับมัดด้วย
اقرأ المزيد
บทที่ 7
ลูกชายของทานอาอวี่จางเฉิงมายืนรอพ่อที่หน้าบ้านพอเห็นพ่อลากหมูป่ามาตามทางเขาดีใจวิ่งเข้าบ้านมาบอกแม่ให้ออกไปดูพ่อ"ท่านพ่อได้หมู่ป่ามาขอรับ ข้าเห็นท่านพ่อกำลังลากมาใกล้จะถึงบ้านของพวกเราแล้วขอรับท่านแม่ท่านตาท่านยายไปดูหน้าบ้านเลยถ้าไม่เชื่อข้า" เสียงของลูกชายคนเล็กของบ้านตะโกนบอกแม่ของตนเองทุกคนจึงรีบเดินออกมาดูที่หน้าบ้านก็พอดีกับอวี่จางเฉิงกับนายพรานหานลากหมูเข้ามาถึงในบ้านแล้ว กำลังลากต่อไปที่หลังบ้านก่อน จึงพากันมานั่งที่แคร่พักเหนื่อย"ขอบใจเจ้ามากหานตงเทียนถ้าไม่พบเจ้าพวกข้าทั้งสามคนคงมาถึงบ้านมืดค่ำอย่างแน่นอนเพราะแรงของลูกสาวกับหลานของข้าไม่มีมากขนาดนั้น" อวี่จางเฉิงบอกว่าที่หลานเขยของตัวเอง"ไม่เป็นไรขอรับท่านจางเฉิงอีกไม่กี่วันข้าก็จะแต่อวี่หลิงเข้าบ้านแล้วข้ายินดีช่วยเหลือครอบครัวของภรรยาขอรับ" เขาตอบรับคำขอบคุณยังกล่าวมาถึงนางอีกทุกคนจึงหันไปมองหลานสาวตัวเองยิ้มๆ"เอาละพักเหนื่อยแล้วก็ช่วยจางเฉิงแล่หมูด้วยนะหานตงเทียนจะได้นำเนื้อหมูไปทำมื้อค่ำให้กับน้องของเจ้าด้วย""ขอรับ""แล้วนี้นังหนูมันได้อะไรมากันจนเต็มตระกร้าไปหมด" ท่านตาถามหลานสาวตอนนี้ทุกคนนั่งดื่มน้ำด้วยความหิว"
اقرأ المزيد
บทที่ 8
"พี่ใหญ่ท่านมามืดเลยนะขอรับวันนี้ไหนบอกว่าแค่ขึ้นไปวางกับดักอย่างไรเล่า" น้องชายถามพี่ชายด้วยความเป็นห่วงพวกเขามีกันแค่สามคนพี่น้องถ้าไม่มีพี่ชายใหญ่สองพี่น้องต้องตายตามพี่ชายไปอย่างแน่นอนเพราะคนในหมู่บ้านรังเกียจพวกเขาที่มีพี่ชายตาบอดจนไม่มีเพื่อนเล่นด้วยเลยสักคนพวกเขาจึงมีกันแค่สามคนเท่านั้น"อ้อพอดีพี่เจอครอบครัวของว่าที่พี่สะใภ้ของพวกเจ้านางขึ้นไปหาของป่าจึงเจอ พวกนางโชคดีได้หมูป่าตัวใหญ่ลากกันลงมาถึงครึ่งทางที่พี่ลงเขามาพอดีจึงช่วยพวกเขาลากเข้าไปที่บ้านและช่วยชำแหละหมูป่าจนเสร็จได้เนื้อหมูมาเยอะแยะเลยในตระกร้าข้างหลังพี่ ยังมีในห่อผ้านี้ว่าที่พี่สะใภ้ใหญ่ของพวกเจ้านางบอกว่าเป็นอาหารใหม่ที่นางเจอในป่าจึงทำเผื่อพวกเราพร้อมกับครอบครัวของนางด้วย นี้ไงเจ้าเอาไปขึ้นโต๊ะอาหารเถิด" หานตงเทียนยกน้องห่อผ้าให้น้องสาวคนเล็กนำไปเปิดใส่ถ้วยกินมื้อค่ำกัน"ข้าอยากเจอหน้าพี่สะใภ้ใหญ่ยิ่งนักเห็นพี่ชายรองบอกนางน่ารักมากพูดจาไพเราะมากๆเลยเจ้าค่ะ วันนี้พวกข้าก็ทำความสะอาดบ้านรอนางแล้วนะเจ้าคะ" นางบอกก่อนจะเดินยิ้มเข้าไปในบ้านพร้อมพี่ชายที่เดินตามหลังนางมาติดๆ"เดี๋ยวก็ได้เจอ กินข้าวก่อนค่อยไปหมักหมูใ
اقرأ المزيد
บทที่ 9
ยามเหมาสามคนอาหลานได้เวลาตื่นนอน อวี่หลิงเตรียมซาลาเปาไส้หมูใส่ห่อผ่าและเอากระบอกไม้ไผ่ใส่น้ำดื่มในมิติของนางสามกระบอกให้กับสองพ่อลูก นางแยกห่อซาลาเปาอีกห่อเอาไว้ให้กับว่าที่สามีที่นัดกันขึ้นเขาไปเก็บกับดักด้วยเช่นเดียวกันเพราะชายหนุ่มไปเขาฝั่งซ้ายนางกับท่านอาไปฝั่งขวา จึงนัดเจอกันที่ทางพบกันตรงทางแยกที่ไปเก็บกับดัก พอเตรียมของครบทั้งสามคนก็รีบออกจากบ้านทันที นางบอกอาสะใภ้ไว้แล้วว่าให้ดูหม้อตุ๋นหมูให้นางด้วยมันเปื่อยแล้วเพียงแต่ดูไฟให้อุ่นตลอดก็พอซาลาเปาในเข่งนางอุ่นเอาไว้สำหรับทุกคนแล้วท่านอาของนางเดินนำหน้าถือคบไฟส่องนำทาง สองสาวเดินตามหลังอวี่หลิงรั้งท้ายนางอยากเอาไฟของนางออกมาใช้แต่คงทำไม่ได้เพราะความลับยังไม่อยากเปิดเผยทั้งกลัวว่าครอบครัวของร่างเดิมจะตกใจกลัวนางของให้มั่นใจเสียก่อนตอนนี้ตามน้ำไปก่อนช่วยให้พวกเขาหลุดพ้นจากความลำบากเสียก่อนเดินขึ้นเขามาครึ่งชั่วยามก็ถึงทางแยกที่จะเลี้ยวขวาหานตงเทียนยืนรออยู่ตรงทางแยกตามที่บอกเอาไว้"อ้างตงเทียนมาถึงนานแล้วหรือ" อวี่จางเฉิงถามว่าที่หลานเขยพอมองเห็นว่าเขายืนรอทุกคนอยู่ก่อนแล้ว"ข้าพึ่งมาถึงสักครู่ขอรับท่าอวี่จาง" เขาตอบและมองไปข้างห
اقرأ المزيد
บทที่ 10
อวี่หลิงมองลงไปที่ก้นหลุมเห็นหมูป่าสามตัวนอนหลับพวกมันคงจะเหนื่อยทั้งคืนที่ตกลงไปจึงวิ่งในหลุมจนหมดแรง มันคงเป็นครอบครัวเดียวกันที่เดินมาหากินพร้อมกันจนตกลงไปในหลุมทั้งสามตัวเลยสงสัยความลับเราคงต้องบอกท่านอากับญาติผู้น้องแล้วกระมังอวี่หลิงคิดก่อนที่จะเงยหน้าเรียกสองพ่อลูก"ท่านอาข้ามีความลับจะบอกข้าสามารถไว้ใจพวกท่านเพราะข้าถือว่าคือคนในครอบครัวของข้าและสิ่งที่ข้าจะบอกพวกท่านทั้งสองขอให้เก็บเป็นความลับไปจนตายได้ไหมเจ้าคะ ถึงแม้จะไม่มีใครมาแย่งมันจากข้าไปได้แต่ข้าก็ไม่อยากให้ใครรู้โดยไม่จำเป็นพวกท่านรับปากข้าได้ไหมเจ้าคะ" นางถามท่านอาและลูกสาวของท่านอาของนาง"หลิงเอ๋อร์ถึงแม้ครอบครัวเราจะยากจนแต่อาคนนี้ไม่เคยเอาเปรียบหรือรังแกเจ้า ข้ารักเจ้าเท่าลูกสาวของข้าคนหนึ่งที่พี่สาวทิ้งให้ข้าดูแลเจ้ามาเจ้าไม่เชื่อใจข้าอีกหรือ" ท่านอาถามนางกับด้วยความน้อยใจ"ไม่ใช่นะเจ้าคะแต่สิ่งที่ข้าจะบอกมันเหลือเชื่อมากต่างหากละเจ้าคะพวกท่านอย่าได้ตกใจไปละถ้าข้าบอกแล้ว" นางย้ำอีกอวี่ซิงพยักหน้ายิกๆ"ข้าสาบานด้วยความจริงใ-" นางยังพูดไม่จบอวี่หลิงนางเอามือปิดปากของนางเอาไว้ก่อนและส่งเสียงอือๆในลำคอ"พอเลยข้าเชื่
اقرأ المزيد
استكشاف وقراءة روايات جيدة مجانية
الوصول المجاني إلى عدد كبير من الروايات الجيدة على تطبيق GoodNovel. تنزيل الكتب التي تحبها وقراءتها كلما وأينما أردت
اقرأ الكتب مجانا في التطبيق
امسح الكود للقراءة على التطبيق
DMCA.com Protection Status