ตอนที่ 7

เมื่อกลับมาถึงบ้านสหายของซ่งเวยหลงก็รับหน้าที่ไปยืมเกวียนบ้านท่านผู้นำหมู่บ้าน จากนั้นทั้งสองคนก็ขนหมูป่าตัวใหญ่เข้าไปขายในเมือง โดยกำชับให้เซี่ยซูมี่นั้นรอเขาอยู่ที่บ้าน

          “ข้า” เซี่ยซูมีกำลังจะขอเข้าไปในเมืองด้วย เพราะถึงอย่างไรก็ไม่ต้องเดินเท้าสบายกว่ากันเยอะ

          “เจ้ารอพี่อยู่ที่บ้าน พี่ไปไม่นานจะรีบกลับมา” ซ่งเวยหลงพูดดักขึ้น เพราะเพียงแค่เห็นสายตาตื่นเต้นของหญิงสาวก็รู้ได้ทันทีว่าคิดอะไรอยู่

          “ก็ได้เจ้าค่ะ” เซี่ยซูมี่ไม่คิดดึงดันที่จะขอไปด้วย เพราะตัวเองก็มีงานใหม่ที่ต้องทำ นั่นคือเดินไปเก็บลูกพลับที่เหลือ ถึงอย่างไรแล้ววันนี้ก็ว่างไม่มีอะไรทำ จึงทำอะไรที่ก่อให้เกิดประโยชน์มากกว่านั่งรอสามีกลับมาบ้าน

เซี่ยซูมี่ใช้เวลาเกือบค่อนวันเก็บลูกพลับ ซึ่งตอนนี้นั้นลานหน้าบ้านได้เต็มไปด้วยลูกพลับสีส้มส่งกลิ่นหอม จากนั้นก็ล้างทำความสะอาดเพื่อปอกเปลือก ทำเป็นลูกพลับตากแห้ง เอาไว้กินในหน้าหนาวที่กำลังจะมาถึง นอกจากนั้นก็ตั้งใจว่าจะลองเอาไปขายที่ในเมืองอีกด้วย เท่าที่เดินดูมายังไม่เคยเห็นของกินจำพวกนี้มาก่อน

“เหนื่อยใช่ย่อยแฮะ” เซี่ยซูมี่บ่นกับตัวเองหลังจากที่ล้างลูกพลับลูกสุดท้ายเสร็จ แต่ตอนนี้ที่บ้านไม่ได้มีที่ตากที่มากพอ คงต้องให้สามีสานที่ตากเพิ่มไม่อย่างนั้นมีหวังได้เน่าก่อนที่จะตากแห้งหมดอย่างแน่นอน

ยามเซิน ( 15.00-16.59 น.) ซ่งเวยหลงเดินเข้ามาภายในบ้าน ทั่วทั้งบ้านของเขาตอนนี้นั้นเต็มไปด้วยลูกพลับ ส่งกลิ่นตลบอบอวนชวนให้เวียนหัว แต่เขาเองก็ไม่ได้พูดอะไร ได้แต่สอดสายตาเพื่อหาตัวการที่ขนลูกพลับทั้งป่ามาไว้ภายในบ้าน

          “กลับมาแล้วหรือเจ้าคะ? ท่านหิวหรือไม่ข้าอุ่นอาหารไว้รอท่านพอดีเจ้าค่ะ” เซี่ยซูมี่ได้ยินเสียงเท้าของคนเข้ามาภายในบ้าน จึงคิดว่าน่าจะเป็นสามีพรานป่าจึงเดินออกมาดู

“อืม” ซ่งเวยหลงไม่ได้ปฏิเสธ ทั้งๆ ที่ก่อนจะกลับก็ได้แวะซื้อหมั่นโถวกินมาระหว่างทางกับสหายแล้ว

          “ถ้าเช่นนั้นท่านนั่งพักให้หายเหนื่อยก่อน รอข้าสักครู่นะเจ้าคะ” เซี่ยซูมี่บอกไม่ถูกว่าทำไมถึงรู้สึกดี เวลาที่เราใส่ใจใครสักคน หรือรอเขากลับมาบ้านเพื่อกลับมากินฝีมือที่ตัวเองทำ 

         

แต่เมื่อกำลังจะยกออกไปให้เขาที่โต๊ะอาหารกลับรู้สึกไม่มั่นใจ ไม่รู้ว่าเขาจะกินฝีมือของตนได้หรือไม่ ซึ่งก็ต้องยอมรับว่าตัวเองก็ไม่ได้ทำอาหารเก่งแต่อย่างใด วันๆเอาแต่ทำงานเสียเป็นส่วนใหญ่ ไม่เคยต้องมาทำอาหารให้ใครกิน 

          “อะ เอ่อ ข้าเองก็เพิ่งจะเคยทำอาหาร เมื่อตอนที่ย้ายมาอยู่กับท่าน หากว่า...” เซี่ยซูมี่พูดขึ้น แต่ยังไม่ทันจะพูดจบ ซ่งเวยหลงก็ชิงพูดขึ้นมาก่อน

          “รสชาติดี” เขาพูดเพียงเท่านั้น จากนั้นก็ตั้งหน้าตั้งตากินราวกับว่าไม่เคยกินมาก่อน คำพูดเพียงแค่นี้ก็สามารถทำให้คนฟังใจฟูขึ้นมาได้ 

“ถ้าเช่นนั้นก็กินเยอะๆนะเจ้าคะ” เซี่ยซูมี่เผลอยิ้มออกมา และพูดกับเขาด้วยอาการยิ้มแย้ม

          “เจ้าเอาลูกพลับมาทำอะไรตั้งมากมาย” ซ่งเวยหลงนึกขึ้นได้จึงเอ่ยถามขึ้น

          “อ่อ ข้าจะเอามาทำลูกพลับตากแห้ง ไว้กินในช่วงฤดูหนาวน่ะเจ้าค่ะ ตั้งใจว่าจะเข้าไปเก็บในป่าด้วย หากมีมากก็จะเอาไปขายในเมือง” เซี่ยซูมี่บอกความตั้งใจของตัวเองออกไป

          “นี่เป็นเงินขายหมูป่า ครั้งนี้อาจจะได้ไม่มากเพราะมีส่วนแบ่งเพิ่ม” ซ่งเวยหลงล้วงมือเข้าไปหยิบถุงเงินในอกเสื้อมาให้กับภรรยา

          “ขอบคุณเจ้าค่ะ ว่าแต่ขายได้เท่าไหร่หรือเจ้าคะ” เซี่ยซูมี่เอ่ยถามขึ้น เพราะในถุงเงินนี้คล้ายว่าจะมีพวงเงินอยู่หลายพวงทีเดียว

          “800 อีแปะ แต่ให้ให้อาจื่อไป 300 อีแปะ ที่เขามาช่วยแบกหมูป่าไปขายในเมือง” ซ่งเวยหลงอธิบาย เป็นไปไม่ได้ที่จะแบ่งกันคนละครึ่ง เพราะกับดักนี้ซ่งเวยหลงเป็นคนทำขึ้นมาคนเดียว ส่วนสหายของเขานั้นแค่มาช่วยยกมันขึ้นมาเท่านั้น ได้ไปตั้ง 300 อีแปะก็ถือว่ามากพอแล้ว

          “เจ้าค่ะ” เซี่ยซูมี่รู้สึกเสียดาย หมูป่าน้ำหนักตัวราวๆ ร้อยกว่าชั่งได้เงินแค่ 800 อีแปะเองหรือ ถ้าเช่นนั้นก็นำมันมาแปรรูปเป็นอย่างอื่น แล้วเอาออกไปขายจะไม่ดีกว่าหรือ อย่างเช่นขาหมูรมควัน สามชั้นหมักเค็ม หรือไม่ก็แหนมหมู คิดว่ามันน่าจะขายได้ราคาที่ดีมากกว่าขายหมูเป็นตัวๆอย่างแน่นอน

          “เจ้าจะไม่นับเงินในถุงนั่นก่อนหรือ” ซ่งเวยหลงพูดขึ้น เพราะหากเป็นบรรดาภรรยาของสหายเขาทั้งหลาย ทันทีที่พวกหล่อนได้เห็นห่อผ้าใส่เงิน เป็นต้องคลี่ออกมานับว่าขาดเกินอยู่เท่าไหร่ และจะต้องไล่บี้ถามเอาความจริงว่าเงินส่วนที่เหลือไปไหน ซึ่งแน่นอนว่าส่วนมากแล้วมักจะลงที่ไหสุรา เขาเองก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าเป็นนักร่ำสุรา เพียงแต่ช่วงนี้ไม่ยังไม่ว่างที่จะออกไปก็เท่านั้น

          “ไม่เจ้าค่ะ ท่านพี่ว่าเท่าไหร่ข้าก็ว่าเท่านั้นจะต้องนับทำไมกันหลายรอบ” เซี่ยซูมี่แสดงออกว่าไว้ใจสามี

การที่คนสองคนจะใช้้ชีวิตอยู่ร่วมกันสิ่งสำคัญที่สุดคือความซื่อสัตย์ รองลงมาคือความไว้เนื้อเชื่อใจกัน หากมัวแต่มาใช้ชีวิตบนความหวาดระแวง แล้วจะหาความสุขได้อย่างไรกัน

          “อืม” ซ่งเวยหลงเมื่อได้ยินคำตอบก็รู้สึกพอใจเป็นอย่างมาก เพราะไม่คิดว่าภรรยาในนามจะไว้ใจตนมากถึงเพียงนี้ มันทำให้เขารู้สึกว่าเข้าใกล้คำว่าสามีภรรยาเพิ่ิมมากขึ้น นอกจากการกลับบ้านมาแล้วมีคนทำอาหารไว้รอ ซักเสื้อผ้าที่สะอาดสะอ้านเอาไว้ให้ และรอกินข้าวด้วยกันในทุกๆ มื้อ

“จริงสิเจ้าคะ ท่านช่วยตัดไม้ไผ่มาสานกระด้งอันใหญ่ๆ ให้ข้าได้หรือไม่เจ้าคะ?” เซี่ยซูมี่นึกได้ว่ายังไม่มีที่สำหรับตากลูกพลับ

          “ได้ พรุ่งนี้พี่จะจัดการให้ ว่าแต่เจ้าจะเอาไปทำสิ่งใดหรือ?” แค่เรื่องตัดไม้ไผ่มาสานกระด้งไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไร เพียงแต่นางจะเอาไปทำอะไร เพราะในบ้านก็มีแล้ว 2-3 อัน

          “ข้าจะเอามาตากลูกพลับน่ะเจ้าค่ะ ทิ้งไว้นานเกรงว่ามันจะเน่าทิ้งเสียก่อน อีกอย่างข้าก็อยากจะเร่งไปเก็บต้นที่เหลือด้วย เพราะมันเริ่มจะสุกจนหมดแล้ว” เซี่ยซูมี่ไม่คิดปิดบัง เพราะหากให้ทำคนเดียวมีหวังตายก่อนรวยอย่างแน่นอน

          “ถ้าเช่นนั้นพี่จะไปขอซื้อจากท่านลุงจูดีกว่า เพราะท่านลุงทำพวกนี่ขายโดยเฉพาะ หากมัวแต่รอพี่สานให้เจ้ามีหวังลูกพลับพวกนี้ของเจ้าได้เน่าก่อนเป็นแน่” เมื่อดูจากปริมาณที่ภรรยาเก็บมาแล้ว ซ่งเวยหลงคิดว่าคงจะต้องตากเลย การสานกระด้งไม่ใช่เรื่องยาก หากแต่ว่าจำเป็นต้องใช้เวลา เพราะต้องขึ้นเขาไปตัดไม้ไผ่ จากนั้นก็ต้องนำมาเหลาเป็นแผ่นบางๆ เพื่อสาน เกรงว่าจะใช้เวลาหลายวันกว่าจะเสร็จ

          “ถ้าเช่นนั้นท่านพี่จัดการให้ข้าด้วยก็แล้วกันเจ้าค่ะ” เซี่ยซูมี่มอบหมายหน้าที่นี้ให้กับสามี เพราะไม่รู้จักบ้านของพ่อเฒ่าจูว่าอยู่ที่ไหน หากจะพูดหรือบอกออกไปว่าไม่รู้จัก ก็กลัวว่าจะเป็นที่น่าสงสัยกันอีก สู้โยนให้เขารับผิดชอบเองเลยก็แล้วกันส่วนตนนั้นทำหน้าขึ้นเขาไปเก็บลูกพลับสบายใจกว่า

          เช้าวันถัดมาซ่งเวยหลงตื่นขึ้นมาในยามอิ๋น ลุกขึ้นมาล้างหน้าล้างตา จากนั้นก็เดินไปที่บ้านของพ่อเฒ่าจู ตามที่ได้รับคำสั่งจากภรรยา

ตอนที่ตนตื่นขึ้นมานั้นนางยังนอนอยู่ข้างๆ ไม่รู้สึกตัว อาจจะเป็นเพราะว่าเหนื่อยจากการขึ้นเขาไปเก็บลูกพลับมาทั้งวัน ดูจากปริมาณที่กองในพื้นห้องโถงบ้านก็น่าจะพอเดาได้คร่าวๆว่าไม่น่าจะต่ำกว่า 5-6 เที่ยวอย่างแน่นอน

          “ท่านลุงจูตื่นหรือยังขอรับ?” ซ่งเวยหลงเดินเข้าไปบริเวณรั่วบ้านของพ่อเฒ่าจู ที่กล้าตะโกนเรียกเป็นเพราะว่าสังเกตเห็นตะเกียงภายในบ้านจุดอยู่ นั่นหมายความว่าคนในบ้านเองก็น่าจะตื่นแล้วเช่นเดียวกัน

“ตื่นแล้ว นั่นใครหรือ? เสียงเหมือนอาหลง ใช่อาหลงหรือไม่?” พ่อเฒ่าจูอาศัยอยู่คนเดียว เนื่องจากว่าภรรยาอันเป็นที่รักได้จากไปแล้ว ส่วนลูกสาวทั้งสองคนก็แต่งงานไปมีครอบครัวย้ายไปอยู่บ้านสามี ทำให้พ่อเฒ่าจูต้องใช้ชีวิตอยู่เพียงลำพัง ก็คงจะมีเพียงซ่งเวยหลงเท่านั้นที่มักจะเอาของป่ามาให้อยู่บ่อยๆ

          “ข้าเองขอรับ” ซ่งเวยหลงขานรับ เพราะไม่อยากทำให้คนแก่ต้องเป็นกังวล

          “เข้ามาในบ้านก่อนสิ มีเรื่องอันใดถึงได้มาเวลานี้เล่า” พ่อเฒ่าจูนึกแปลกใจ หากจะบอกว่าเขากลับจากหาของป่าก็ไม่น่าจะเป็นไปได้ เพราะเวลานี้มันยามอิ๋นเท่านั้น

          “ไม่ใช่หรอกขอรับ ข้าแค่จะมาถามซื้อกระด้งไปให้ภรรยาเท่านั้น” ซ่งเวยหลงปฏิเสธ

          “ภรรยารึ เจ้าแต่งงานตั้งแต่เมื่อไหร่กัน เหตุใดข้าถึงไม่รู้เรื่อง” พ่อเฒ่าจูแปลกใจ งานสำคัญเพียงนี้ทำไมตนถึงไม่ได้ไปงาน

          “ไม่ได้จัดงานใหญ่โตอะไรน่ะขอรับ มีเพียงพิธีกราบไหว้ฟ้าดินเท่านั้น ท่านลุงแก่แล้วเดินเหินไม่สะดวก เอาไว้ข้าจะหาเวลาพานางมาทำความเคารพท่านลุงนะขอรับ” ซ่งเวยหลงรู้สึกผิด เพราะตนเองก็นับถือพ่อเฒ่าจูเหมือนญาติผู้ใหญ่คนหนึ่ง แต่เป็นเพราะปีนี้ท่านแก่ลงไปมากตนจึงไม่อยากทำให้คนแก่ลำบาก

          “ดีๆ พาหลานสะใภ้มาให้ข้าเห็นหน้าก่อนตาย อยากจะเห็นหน้าแม่นางผู้นั้นว่าโชคดีมากเพียงใดที่ได้เจ้าเป็นสามี ฮ่าๆ” พ่อเฒ่าจูพูดเหย้าหลานชาย จากนั้นก็เข้าไปภายในห้องเก็บของ เพื่อหอบเอากระด้งมาให้หลานชายตามที่เขาต้องการ

          “เท่าไหร่หรือขอรับ?” ซ่งเวยหลงเตรียมตัวจะล้วงเอาเงินในถุงผ้าที่ภรรยาเตรียมเอาไว้ให้

          “ไอหยา…คนกันเองทั้งนั้นจะคิดเงินได้อย่างไรกัน นี่ถือว่าเป็นของขวัญแต่งงานให้หลานสะใภ้ก็แล้วกัน” พ่อเฒ่าจูส่ายหน้า พร้อมทั้งโบกมือไปมา เพราะเดิมทีก็ไม่คิดที่จะเก็บเงินกับหลานชายอยู่แล้ว แม้ว่าจะมีภรรยาหรือไม่ก็ตาม

          “ขอบคุณครับท่านลุง ถ้าเช่นนั้นข้าขอตัวก่อน” ซ่งเวยหลงพูดจบก็ขอตัวลา ในเมื่อเป็นของขวัญแต่งงานตนจะปฏิเสธได้อย่างไรกัน ถึงอย่างไรก็ต้องรับเอาไว้เป็นสินน้ำใจ หวังว่ากระด้งอันใหญ่ทั้ง 5 อันนี้น่าจะเพียงพอสำหรับการตากลูกพลับในครั้งนี้ของนาง

เมื่่อกลับถึงบ้านปรากฏว่าภายในบ้านมีการจุดตะเกียงขึ้นแล้ว นั่นแปลว่าภรรยาเขาตื่นแล้วอย่างนั้นหรือ ทำไมนางถึงตื่นเช้าเพียงนี้ เดิมทีตั้งใจว่าจะออกไปดูกับดักเสียหน่อย

          “ทำไมตื่นเช้านักเล่า ไม่นอนต่ออีกสักหน่อย” ซ่งเวยหลงเข้าไปภายในบ้านเห็นร่างบางกำลังจะก่อไฟ

“นอนไม่หลับแล้วเจ้าค่ะ เมื่อคืนนอนเร็วทำให้นอนเต็มอิ่มแล้ว” เซี่ยซูมีตอบสามี ทั้งสองคนนอนบนเตียงเดียวกัน แต่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น ยังคงเว้นระยะห่างกันไว้เป็นอย่างดี 

เซี่ยซูมี่เองก็ตั้งใจว่าจะลองเปิดใจให้กับผู้ชายคนนี้ดู ไหนๆ ก็ทำอะไรไม่ได้แล้ว คงต้องมีนายหน้าหนวดนี้เป็นสามี แต่เมื่อสังเกตจากโครงหน้าของเขาแล้ว ก็อดที่จะคิดเข้าข้างตัวเองไมได้ว่าเขามีเสน่ห์ สายตาน่าหลงใหลชวนให้มองจ้องราวกับว่าถูกดึงดูดเข้าหากัน มีบางครั้งที่เผลอรู้สึกว่าเขาก็ดูดีไม่แพ้ชายใด แต่ก็เป็นเพียงเสี้ยวความรู้สึกเท่านั้น เพราะความจริงเรื่องที่ว่าสามีคือชายหนุ่มบ้านป่า หนวดยาวเฟื้อยก็ไม่ได้จางหายไปไหน แต่สิ่งที่เปลี่ยนไปคือข่าวลือที่ว่าเขาโหดเหี้ยมนั้น คงต้องบอกว่าไม่เป็นความจริงเลยสักนิด เพราะชายที่ยืนอยู่ข้างๆในเวลานี้นั้นช่างใจดีและแสนอบอุ่น