ตอนที่ 6

“ถ้าเช่นนั้นก็ตามใจเจ้าแล้วกัน” ซ่งเวยหลงพูดขึ้น จากนั้นก็ดับไฟที่ตะเกียง แต่เมื่อก้าวขาขึ้นไปนอนบนเตียงเป็นต้องถอนหายใจ พร้อมทั้งลงจากเตียงเพื่อไปช้อนร่างบางขึ้นมานอนบนเตียงด้วยกัน

          “ว้าย” เซี่ยซูมี่ร้องเสียงหลง ในความมืดมองไม่เห็นว่าชายหนุ่มเปลี่ยนใจแล้วมาอุ้มร่างตนขึ้นมา

          “ไปนอนด้วยกันบนเตียงนั่นแหละดีที่สุดแล้ว” ซ่งเวยหลงตัดสินใจ เพราะหากปล่อยให้นางนอนที่พื้น เขาเองก็คงจะนอนไม่หลับเช่นเดียวกัน

          “แต่ว่า” เซี่ยซูมี่กำลังจะเอ่ยค้าน

          “หากเจ้ายังไม่หยุดพูด ข้าจะทำให้เจ้าเงียบเดี๋ยวนี้เลยนะ หากไม่เชื่อเจ้าจะลองดูได้” ชายหนุ่มพูดขู่ เพราะทั้งสองคนเสียเวลากับเรื่องนี้นานเกินไปแล้ว สู้เอาเวลาที่ถกเถียงกันป่านนี้คงหลับได้เป็นตื่นแล้ว

เซี่ยซูมี่รีบคว้ามือมาปิดปากตัวเองไว้ในทันที นางไม่ควรท้าทายอำนาจใด ๆ ของชายบ้านป่า แม้ว่าจะรู้สึกไม่ปลอดภัย แต่ก็ได้แต่คิดเข้าข้างตัวเองว่าเขาคงไม่ทำอะไรเด็กอายุ 15 ปีเช่นตนเป็นแน่ นี่มันพรากผู้เยาว์เลยนะ

          “หึ” ซ่งเวยหลงหัวเราะในลำคอด้วยความพอใจ ที่หญิงสาวเงียบได้เสียที

เมื่อล้มตัวนอนลงจริง ๆ เตียงมันไม่ได้แคบอย่างที่นางพูด ออกจะกว้างเกินไปเสียด้วยซ้ำ หญิงสาวขยับตัวจนชิดผนังของบ้าน ส่วนตัวเขานั้นก็นอนชิดริมขอบเตียง เหลือช่องว่างตรงกลางให้นอนอีกราวๆ 2 คนเห็นจะได้

          “ขะ ข้าควรนอนด้านนอกไม่ใช่หรือเจ้าคะ?” นางเป็นหญิงควรนอนริม เพราะเวลาตื่นต้องตื่นก่อนสามี ลุกนั่งจะได้ไม่รบกวน

“เจ้านอนตรงนั้นถูกแล้ว ข้าตื่นเช้าอีกไม่กี่ชั่วยามต้องออกไปดูกับดักสัตว์” ซ่งเวยหลงพูดขึ้น

          “เจ้าค่ะ” เซี่ยซูมี่รับคำอย่างง่ายดาย เพราะเริ่มง่วงจึงไม่อยากจะต่อปากต่อคำอีก วันนี้เดินทางเข้าเมืองทั้งวัน เลยรู้สึกล้าเกินกว่าที่จะมาคิดหวาดระแวงกัน

ซ่งเวยหลงพยายามข่มตาหลับ แต่เป็นเพราะตื่นแล้วจึงยากที่จะข่มตาให้นอนหลับได้ เมื่อหันไปอีกทีร่างบางที่นอนข้าง ๆ ก็ผ่อนลมหายใจเข้าออกอย่างสม่ำเสมอไปแล้ว คงจะเหนื่อยจากการเดินทางไม่น้อย อีกทั้งยังเดินเข้าร้านนั้นออกร้านนี้ราวกับว่าไม่เคยเห็นมาก่อน จะเป็นไปได้อย่างไรกัน เขาเองก็ไม่อยากจะเก็บเอาเรื่องไร้สาระมาคิดให้ปวดหัว แต่เมื่อคิดไปคิดมาก็เผลอหลับไปตั้งแต่ตอนไหนไม่รู้ รู้ตัวอีกทีก็เป็นเวลาที่ตนต้องออกไปดูกับดักที่วางเอาไว้เสียแล้ว

          เมื่อลืมตาขึ้นมาก็เห็นร่างบางนอนขดด้วยความหนาว อาจจะเป็นเพราะว่านางเอาผ้าห่มไปปูนอนที่พื้นแล้วไม่ได้เก็บขึ้นมา ตนจึงเอาผ้าผืนของเขานั้นห่มให้กับหญิงสาว จากนั้นก็เข้าป่าเพื่อไปดูกับดักสัตว์

“อือ” เซี่ยซูมี่รู้สึกตัวตื่นขึ้นในเช้าของอีกวัน หลังจากที่ได้นอนเต็มอิ่มก็รู้สึกสดชื่นขึ้นมาทันที อีกทั้งที่นี่ยังอากาศบริสุทธิ์มาก ให้ความรู้สึกคล้ายว่าได้ลาพักร้อน เพื่อมาดื่มด่ำกับธรรมชาติ

หลังจากที่บิดขี้เกียจเสร็จแล้วก็เข้าไปทำกิจวัตรประจำวัน อากาศช่วงเช้านี่ก็หนาวเอาเรื่องเหมือนกัน หญิงสาวห่อตัวด้วยความหนาว จากนั้นก็เดินไปในครัวเพื่อทำอาหารเช้ารอสามี เขาบอกเอาไว้ก่อนหน้านั้นแล้วว่าต้องตื่นเช้าเพื่อไปล่าสัตว์ วันนี้จึงไม่ต้องเสียเวลาเดินตามหา

สรุปว่าตนกลายมาเป็นสาวชาวป่าจริง ๆ แล้วสินะ อยากจะลองขึ้นเขาดูบ้างสักครั้งว่ามีอะไรบ้าง ป่าในยุคนี้คงจะอุดมสมบูรณ์มาก จะหาประโยชน์อะไรจากสิ่งที่อยู่ตรงหน้าดีนะ แต่ก่อนอื่นต้องรีบเตรียมอาหารเพื่อรอสามีในนามเสียก่อน

          เซี่ยซูมี่ทำอาหารง่ายๆ สำหรับมื้อเช้า เนื้อกระต่ายที่หมักเอาไว้ยังเหลืออยู่ จึงนำมันมาผัดแต่อาจจะต้องใช้เครื่องเทศเพื่อดับกลิ่นคาว ซึ่งก็หาได้ไม่ยากเลยเพราะบริเวณรอบ ๆ บ้านมีสมุนไพร เครื่องเทศเต็มไปหมด นี่มันคือชีวิตที่เคยโหยหามาตลอดนี่นา หลบหนีจากความวุ่นวายแล้วมาใช้ชีวิตเรียบง่าย แต่ที่เมื่อก่อนถอยไม่ได้ เพราะมีอีกหลายพันชีวิตที่จะต้องดูแล เมื่อก้าวขึ้นหลังเสือแล้วก็ยากที่จะลงได้

หลังจากที่ทำอาหารรอสามีแล้ว ตอนนี้ราวๆ ยามเฉินที่นั่งรอสามีกลับมาจากล่าสัตว์ ซึ่งตัวเซี่ยซูมี่เองก็ไม่รู้ว่าสามีจะกลับมาตอนไหน หญิงสาวเข้าไปพับผ้าห่ม จากนั้นก็ทำความสะอาดบ้าน ก่อนอื่นเลยจะต้องสร้างบ้านที่แข็งแรงและดีกว่านี้ให้ได้เสียก่อน

วันก่อนที่เข้าเมืองเพื่อไปซื้อของ ไม่เพียงแต่เลือกซื้อของอย่างเดียวเท่านั้น แต่ยังสำรวจสิ่งของที่ชาวบ้านขายกันอีกด้วย อีกทั้งยังจดจำราคาสิ่งของต่าง ๆ ได้อย่างแม่นยำ หรือว่านี่จะเป็นพรสวรรค์ที่ติดตัวมา นั่นก็คือความจำอย่างนั้นหรือ สิ่งของที่ได้เห็นก็มีเพียงสินค้าพื้นบ้านทั่ว ๆ ไป ที่จะมีราคาแพงหน่อยก็คงจะเป็นพวกของใช้ เครื่องนุ่งห่มแล้วก็เครื่องประดับ แต่ตัวเองไม่ถนัดทางด้านนี้เลยนี่สินะจะทำอย่างไรดี

          เซี่ยซูมี่นั่งคิดว่าตัวเองจะทำอย่างไรต่อไปดี ก็บังเอิญได้ยินเสียงสัตว์ร้อง ซึ่งหากเดาไม่ผิดก็น่าจะเป็นสามีนั่นเองที่พาพวกมันมา

         

“กลับมาแล้วหรือเจ้าคะ?” เซี่ยซูมี่พูดออกไปตั้งแต่อยู่ในบ้าน จากนั้นก็เดินออกไปดูสามีที่หน้าบ้าน ว่าเสียงสัตว์ที่ได้ยินนั้นคือเสียงของอะไร

          “อืม” ซ่งเวยหลงรับคำในลำคอ เพราะเขากำลังสาละวนกับการขังลูกหมูป่าทั้ง 3 ตัวในคอก

          “หมูป่าหรือเจ้าคะ?” เซี่ยซูมี่ถามย้ำ เมื่อเห็นเจ้าลูกหมูอายุน่าจะประมาณ 1-2 เดือน พวกมันส่งเสียงร้องอยู่ในคอกข้างๆบ้าน

“อืม แม่ของมันตกลงไปในกับดักที่ข้าทำเอาไว้ แต่ลูกของมันรอดชีวิต ก็เลยเอาพวกมันมาเลี้ยงรอให้โตกว่านี้ก่อน ค่อยเอาไปขายให้หลงจู๊ในเมือง” ซ่งเวยหลงอธิบาย

          “แล้วท่านพี่จะไปขนมันมาอย่างไรล่ะเจ้าคะ? ข้าได้ยินมาว่าหมูป่าตัวไม่ใช่เล็กๆ” เซี่ยซูมี่ถามขึ้น อย่าบอกนะว่าเขาจะให้ไปช่วยแบกหมูป่าน้ำหนักเป็นร้อย ๆ ชั่งกลับบ้าน

          “เรียกอาจื่อไว้แล้ว อีกชั่วครู่ก็คงตามมา” ซ่งเวยหลงพูดน้ำเสียงเนือยๆ หล่อนคิดว่าตนจะให้ไปช่วยแบกหมูหรืออย่างไรกัน แค่โดนลมพัดก็จะปลิวแล้ว ไปเป็นภาระน่ะสิไม่ว่า

          “ข้าขอไปด้วยได้หรือไม่เจ้าคะ? อยากจะเดินสำรวจรอบ ๆ ป่า” เซี่ยซูมี่ขออนุญาตสามี เพราะถึงแม้ว่าเขาไม่อนุญาต ถึงอย่างไรก็จะสะกดรอยตามไปอยู่แล้ว

          “ตามใจเจ้าเถิด เดินไม่ไหวอย่ามาเป็นภาระข้าก็พอ” ซ่งเวยหลงไม่ได้ว่าอะไร เพราะกับดักที่หมูป่าตกลงไปนั้นไม่ได้ไกลจากบริเวณบ้านของตนสักเท่าไหร่

 เขามักจะทำกับดักเอาไว้ใกล้ๆ บริเวณรอบ ๆ บ้าน เพราะเหตุการณ์เช่นนี้เกิดขึ้นอยู่เสมอ หากว่ามันมาทีเผลอก็อาจจะโดนมันทำร้ายได้เช่นกัน

“ถ้าเช่นนั้นรอข้าสักครู่นะเจ้าคะ” เซี่ยซูมี่เข้าไปเปลี่ยนชุดเป็นชุดเก่า ๆ เช่นเดิม เดินป่าคงไม่ดีแน่หากใส่ชุดใหม่ไป

เมื่อเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อย คนที่สามีเรียกว่าอาจื่อก็มาพอดี เขาเพียงยิ้มทักทายเท่านั้น ซึ่งสามีเองก็ไม่คิดที่จะแนะนำสหายของเขาให้รู้จัก

เซี่ยซูมี่ได้แต่ยิ้มและก้มหัวให้เขาเล็กน้อย เพื่อแสดงการทักทายและเดินตามหลังสามีไปอย่างเงียบๆ ระหว่างทางเซี่ยซูมี่ก็สังเกตเส้นทางไปด้วย เผื่อว่าพลัดหลงกับสามีจะได้หาทางกลับบ้านถูก สองข้างทางเห็นผลไม้ป่ามากมาย นั่นมันลูกพลับนี่นา น่าจะเอามาตากไว้ขาย คนแถวนี้เขาไม่นิยมกินกันหรืออย่างไร

เมื่อถึงจุดหมายที่สามีบอก ซึ่งมาคำนวณดูแล้วมันก็ไม่ได้อยู่ห่างจากบริเวณบ้านไปมากเท่าไหร่ แล้วทำไมเขาถึงกลัวว่าตนจะเดินไม่ไหวกันนะ

          “ท่านพี่เจ้าคะ ข้าขอตัวไปเก็บลูกพลับตรงโน้นได้หรือไม่เจ้าคะ?” เซี่ยซูมี่ถามสามีอย่างเกรงใจ ต่อหน้าผู้อื่นต้องให้เกียรติสามี เพราะยุคสมัยนี้สามีคือทุกสิ่งทุกอย่างเป็นเจ้าชีวิต

“อย่าไปไกลมาก พี่ดึงหมูป่าขึ้นได้แล้วจะไปตาม” ซ่งเวยหลงพยักหน้าเป็นเชิงอนุญาต จากนั้นก็มองตามหลังของภรรยาไป จนพบว่านางไปหยุดที่ต้นพลับต้นหนึ่งจึงหันมาสนใจกับดักตรงหน้าต่อ

          “ข้าคิดว่าท่านจะไม่สนใจนางเสียอีก” อาจื่อ สหายคนสนิทพูดขึ้นหลังจากที่เงียบปากอยู่นาน เดิมทีเขาเป็นคนช่างพูด แต่เป็นเพราะสหายไม่ยอมแนะนำภรรยาให้รู้จัก ตนจึงคิดว่าทั้งสองคงไม่ลงรอยกันเท่าไหร่

          “พูดมาก รีบดึงมันขึ้นมาเถอะ” ซ่งเวยหลงไม่ได้ตอบคำถาม เรื่องภายในบ้านห้ามนำออก และเรื่องภายนอกห้ามนำเข้า เขาไม่จำเป็นต้องเล่าเรื่องภายในบ้านของตนเองให้ผู้อื่นฟัง และไม่คิดที่จะสนใจเรื่องของผู้อื่น

          “ไม่เล่าก็ไม่เล่าตามใจท่านเถอะ” อาจื่อไม่เซ้าซี้ เพราะรู้จักนิสัยของสหายดี วันนี้ช่างเป็นวาสนาของตนยิ่งนักที่ได้มาช่วยสหายเอาหมูป่าตัวใหญ่ออกจากกับดักในครั้งนี้

ทั่วทั้งหมู่บ้านนี้ไม่มีใครไม่รู้จักฝีมือของซ่งเวยหลง ว่าเขานั้นเก่งกาจมากเพียงใด ไม่ใช่ว่ามีเขาเพียงคนเดียวที่เป็นนายพรานล่าสัตว์ แต่ไม่ค่อยมีใครยึดอาชีพนี้ทำงานเลี้ยงชีพ ส่วนมากแล้วแค่ล่าเพื่อเป็นอาหารของครอบครัวในฤดูหนาวเท่านั้น สัตว์ป่าดุร้ายไม่ใช่ใครก็จะล่าได้ง่าย ๆ ส่วนมากแล้วก็ทำไร่ทำนากันเพื่อเลี้ยงชีพทั้งนั้น

หลังจากที่พยายามกันอยู่ครึ่งชั่วยาม สองหนุ่มก็ลากหมูป่าขึ้นมาจากหลุมกับดักได้สำเร็จ

 เซี่ยซูมี่ที่กำลังเก็บลูกพลับจนเกือบจะเต็มตะกร้าที่พกติดตัวมาด้วย แต่เมื่อยกขึ้นสะพายหลังกลับพบว่าลุกไม่ขึ้น ช่างไม่ประมาณตนเอาเสียเลย ลืมไปว่าร่างนี้บอบบางมากแค่ไหน แม้จะผอมแต่ไม่ใช่ผอมแบบสุขภาพดี ผอมแบบผอมแห้งแรงน้อย พร้อมที่จะปลิวตามลมได้ทุกเมื่อ

“เหตใดถึงเก็บมามากมายเพียงนี้? มันมีอยู่ทั่วทั้งป่าจะมาอีกเมื่อไหร่ก็ย่อมได้” จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงสามีดังเข้ามาใกล้ และเมื่อเงยหน้าขึ้นมองก็เห็นเขายืนค้ำหัวอยู่

          “มีมากขนาดนั้นเลยหรือเจ้าคะ?” เซี่ยซูมี่ตาโต เพราะรู้สึกว่าจะเจอช่องทางหาเงินแล้ว

“มากมายนัก ไม่ค่อยมีผู้ใดกิน เพราะมันมีรสฝาด” ซ่งเวยหลงพูดขึ้น เขาเองก็เคยลองกินแล้ว มันมีรสฝาดจึงไม่คิดที่จะกินมันอีก

          “รสชาติดีเยี่ยมต่างหากล่ะเจ้าคะ ข้าจะทำให้ท่านพี่กินเอง” เซี่ยซูมี่คิดว่าที่เขาบอกว่ามีรสฝาดนั้น อาจจะเป็นเพราะกินตอนที่ผลของมันมีสีเหลือง แต่จะให้ดีต้องกินตอนมันสุก สีส้มรสชาติจะหวานกรอบมาก ๆ เลยด้วย แต่เดี๋ยวก่อนนะ หากว่าช่วงนี้ลูกพลับมีสีเหลืองเต็มต้นขนาดนี้ แสดงว่าก็ใกล้จะเข้าสู่หน้าหนาวแล้วน่ะสิ

          “ถือว่าข้าเตือนเจ้าแล้วก็แล้วกัน” ซ่งเวยหลงขี้เกียจต่อปากต่อคำ เพราะหากเขาชักช้ากว่านี้จะทำให้หมูป่าหมดราคา ไม่รู้ว่ามันตายมานานเท่าไหร่แล้ว โชคดีที่ตอนนี้ตัวมันยังอุ่น ๆ อยู่ต้องรีบไปขายเพื่อเรียกราคา

          “ท่านพี่เจ้าคะ ฤดูหนาวนี่หนาวมากหรือไม่เจ้าคะ?” เซี่ยซูมี่ไม่สนใจคำขู่ของสามี เพราะรู้ว่ามีของอร่อยอยู่ตรงหน้า

          “หนาวไปจนถึงกระดูกเลยล่ะ อีกไม่กี่เดือนก็จะเข้าหน้าหนาวแล้ว เราคงต้องเริ่มเตรียมเสบียงกันในไม่ช้านี้” ซ่งเวยหลงขมวดคิ้วสงสัย แม่นางผู้นี้ทำราวกับว่าไม่เคยเจอฤดูหนาว แล้วนางโตมาได้อย่างไรกันถึง 15 ปี