สามีข้าคือพรานป่า

สามีข้าคือพรานป่า

last updateTerakhir Diperbarui : 2025-05-14
Oleh:  ScinceTamat
Bahasa: Thai
goodnovel18goodnovel
10
1 Peringkat. 1 Ulasan
63Bab
9.0KDibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

เซี่ยซูมี่สาวสวยมากความสามารถอายุ 23 ปี กลับประสบอุบัติเหตุในช่วงเวลาที่โลกอดีตและอนาคตเปิดในรอบ 2000 ปี ทำให้วิญญาณหลุดออกจากร่าง รู้ตัวอีกทีคือต้องแต่งงานกับพรานป่าผู้โหดร้าย หน้าตาอัปลักษณ์

Lihat lebih banyak

Bab 1

ตอนที่ 1

桜峰市。

夜の八時。

水野グループの祝賀会は、グラスを合わせる音と笑い声、軽やかな会話で賑わっている。

人々に囲まれていた水野蒼司(みずの そうじ)は、かつて家が没落した後、ゼロから立ち上がり、水野グループを再上場へ導いた人物だった。今日の祝賀会は、その功績を称える場でもあった。

「おめでとうございます、蒼司さん。本当に若くして有能でいらっしゃいますね」

「これからもぜひ、お付き合いさせていただきたいですな」

「お仕事だけじゃなく、ご家庭も円満だとか。うちの奥さんなんて、いつも『良妻がいれば何も心配ない』って言ってますよ。あんな奥さんがいるなんて、本当にうらやましいです」

無理もない。若くして継母となり、二人の子どもを立派に育て上げた彩乃を妻に持ち、それを羨ましく思わない男はいないだろう。

その名が出た瞬間、人々に持ち上げられた蒼司は周囲をゆっくりと巡った。

黒のイブニングドレスをまとい、上品に来客と会話を交わす女性――それが蒼司の妻、高瀬彩乃(たかせ あやの)だった。

この祝賀会は、ひと月前から彩乃が自ら準備してきたものだった。それでも忙しい合間にも子どもたちの世話を欠かすことはなかった。

今、子どもたちは健やかに成長し、蒼司の仕事も安定している。その陰には間違いなく彩乃の貢献があった。

この点については、蒼司もはっきりと認めていた。

彩乃が子どもたちを連れて近づき、蒼司の腕にそっと手を絡めた。

人々はすかさず褒め言葉を贈った。「蒼司さんと奥さま、それにお子さんたち……まさに理想の家族ですね」

「本当にお幸せそうで」

彩乃は柔らかく微笑み、応えた。「皆さんのおかげで、これまで蒼司がやってこられました。これからも……」

その言葉を遮るように、会場入口で驚きの声が上がった。「真理?あなた、真理じゃない?」

警備員が怪訝そうに言った。「美佐さん、この人、ずっと入口付近をうろうろしてましてね。お知り合いですか?」

声は小さくなかった。瞬く間にその名は会場中に広がった。

彩乃は「真理」という名前を聞いた瞬間、心臓がぎくりと跳ねた。

反応する間もなく、腕から蒼司の温もりが消えた。

彼は早足で入口へ向かい、その表情には緊張と期待が入り混じっていた。

――真理?

この世に何人の真理がいるというのか?

ましてや、この場に現れるのは、ほかに誰がいるというのか?

入口では、警備員が一人の女の腕をつかんでいた。「どなたです?招待状は?」

「放せ!」その低く鋭い声は、蒼司の口から発せられた。

人々も慌ててその後を追った。

藤沢真理(ふじさわ まり)という名を知らない者はいなかった。

それは蒼司の幼なじみで、かつて婚約までしていた女性。そして彩乃が育ててきた、二人の子どもの実母でもあった。

「真理……本当に君なのか?」蒼司はその腕をつかみ、信じられない様子で見つめた。

その切迫した様子は、彩乃の胸にも鋭く響いた。

「蒼司……子どもたちがあまりにも恋しくて……どうしても会いたくて来ただけなの。邪魔するつもりはなかった……ごめん……」

質素な服をまとい、赤く潤んだ瞳の真理は、彩乃のそばにいる二人の子どもを名残惜しそうに見つめた。

蒼司の胸に痛みが走った。

昔の真理は明るく笑い、堂々としていた。今のように怯え、落ちぶれた姿ではなかった。

蒼司は彼女をじっと見つめ、まるでまた突然姿を消すのを、恐れているかのように問いかけた。「……この数年間、どこにいたんだ?」

会場の空気が一気に冷え込む。

「蒼司さんがつかんでいるあの人は誰?愛人か?」

「真理だよ。あの藤沢家のお嬢さん。昔、蒼司さんと婚約してたけど、金融危機で両家とも傾いたんだ。確か双子を産んだあと、行方をくらませて、結婚も果たせなかったはず」

「彼女があの双子の実の母親なのか?じゃあ……奥さまは?」

視線が一斉に彩乃へ注がれた。

彩乃は二人の子どもを連れ、夫が自分の目の前で他の女を気遣う様子を見ていた。

真理の目には深い悲しみ、そして懇願の色があふれていた。「産後すぐ病気になって……あの頃はお互いに苦しかったわ。これ以上、あなたの足を引っ張りたくなかったの。勝手にいなくなったのは私が悪かった。でも子どもたちは何も悪くない。あなたはもう出世したのね……でもどうか、子どもたちを大事にして……」

その言葉は他人にはまるで、彩乃が継母として子を粗末にしているかのように、聞こえてしまった。

蒼司は眉をひそめた。――産後に病を?

だから自分から去ったのか?病気で迷惑をかけたくない一心で。

真理はもがきながら言った。「もう行くわ、蒼司。手を離して……」

それに対し蒼司は静かに「まだ行くな」と返した。

その言葉を聞いて、周囲の人々はそれぞれ思惑をめぐらせたが、ひときわ多くの視線が彩乃に向けられた。

しかし、彩乃にこの場の雰囲気を止めることなどできるはずもなかった。

真理が子どもたちの実母である事実は、誰にも覆せないのだから。

そのとき、双子の姉の水野若葉(みずの わかば)が顔を上げて彩乃に尋ねた。「ママ、パパが抱いてるあの人、誰?」

弟の水野陽翔(みずの はると)も無邪気に言った。「パパ、なんで他の人を抱っこしてるの?」

場はさらに静まり、幼い声がはっきりと響いた。

蒼司は一瞬はっとしたように周囲を見渡し、口を開いた。「皆さん、もう遅いですし、また改めてお招きします」

「では、蒼司さん、お先に失礼します」

人々が去り、静けさが戻った。

蒼司は真理の涙をそっとぬぐった。「泣くな。子どもに会いたいなら、今夜は泊まっていけ。好きなだけ一緒に過ごせ」

「……本当に?」怯えたような笑みを浮かべ、真理は彩乃に向き直った。

「彩乃さん、ごめんなさい。ただ子どもたちに会いたいだけなんです。気を悪くなさらないで」

ここまで言われて、「嫌です」とは言えなかった。

実母が子に会うのは、当然のことだった。

彩乃は目を伏せ、答えた。「もちろん、構いません」

彼女の了承を聞いた蒼司は、ほっとしたように執事へ指示を飛ばした。「ゲストルームを用意してくれ。埃ひとつないように。真理は潔癖だから」

潔癖症があるまで覚えていたことに、真理は感謝と喜びをにじませた。

彩乃は黙って視線を落とした。

真理は部屋に入ると、子どもたちの前に膝をつき、そっと頬に触れようとする。

だが、若葉も陽翔も本能的に数歩後ずさる。

真理の顔に絶望の色が浮かんだ。「……蒼司、あの子たち、私を嫌ってるの?」

蒼司はすぐに子どもたちに向かって言った。「若葉、陽翔。この人こそ、お前たちのたった一人の母親だ。ほら、『ママ』と呼びなさい」

――たった一人の母親?

彩乃の胸が締めつけられた。

それじゃ、自分は何なんだろう?

家の家政婦たちも眉をひそめた。

彩乃は実母ではなかったが、生まれて間もないころから、双子を育ててきた存在だった。

その言葉はあまりにも酷かった。

「やだ!」陽翔が怒って声を上げた。「この人、ママじゃない!ママはこっち!」

そう言って彩乃の腕にしがみつき、その背中に隠れた。

――ママが本当のママじゃないなんて嘘だ。

パパが嘘をついてるんだ!

蒼司は子どもたちに優しく説明した。「彩乃はお前たちの実の母じゃない。真理こそが……この世で一番、お前たちを愛している人だ。親に勝る存在なんていない。そんな態度をするな、礼儀がなってないぞ」

彩乃は顔を上げ、蒼司をまっすぐ見据えた。

母が子を愛することを否定はしない。だが、その言葉は自分の存在を完全に否定していた。

この数年間、二人をわが子のように育て、自分の子さえ持たなかったというのに。

若葉は鼻を鳴らし、きっぱりと言った。「そんなの知らない!一番優しい人はママよ!私たちを育ててくれたのもママ!彩乃だよ!他の女なんかじゃない!」
Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya

Ulasan-ulasan

kookai kookooi
kookai kookooi
เรื่องนี้จะโดนเทมั้ย
2025-06-11 20:11:53
2
0
63 Bab
ตอนที่ 1
“คุณเซี่ยคะ วันนี้มีงานเปิดตัวคอนโดใหม่ ทางคุณจางส่งการ์ดเชิญมาด้วยนะคะ” เลขาคนสนิท อีกทั้งยังเป็นคนจัดการตารางงานทุกอย่างให้กับสาวสวยวัย 23 ปีคนนี้เซี่ยซูมี่ เป็นหญิงแกร่งเพราะสร้างเนื้อสร้างตัวมาตั้งแต่อายุยังน้อย ใครบอกว่าเรียนจบแค่ชั้นมัธยมต้น แล้วจะประสบความสำเร็จไม่ได้ เธอเป็นอีกคนที่แสดงให้เห็นแล้วว่าหากมีความพยายามและตั้งใจ ถึงอย่างไรก็จะต้องไปถึงฝั่งฝันเข้าสักวัน“อืม...กี่โมงนะ” เซี่ยซูมี่ใช้มือคลึงขมับ เพราะช่วงนี้เธอเร่งทำงานให้เสร็จ เพื่อที่จะได้ส่งออกให้ทันตามกำหนด จึงพักผ่อนไม่ค่อยเป็นเวลา หากไม่เหนื่อยเสียตั้งแต่ตอนนี้ คงได้เกษียณอายุตอนแก่แน่ๆเธอไม่อยากจะเป็นคนที่อายุ 50 ปีแล้ว ยังต้องต่อสู้ดิ้นรนชีวิตอีก ไม่คาดหวังว่าจะมีลูกหลานเอาไว้เลี้ยงดูตอนแก่ เพราะถ้าหากมีเงินก็ไม่จำเป็นต้องมีคนดูแล ให้เงินดูแลตัวเองง่ายที่สุดแล้ว มีเงินเสียอย่างทำอะไรก็ง่ายไปหมด“งานเริ่ม 14.00 น.ค่ะ แต่อาจจะไปสายกว่านั้นได้นิดหน่อย” เลขาเผื่อเวลาให้เจ้านายได้มีเวลาส่วนตัว เพราะเธอเข้าประชุมตั้งแต่เช้า เพิ่งจะได้กินมื้อกลางวันตอน 13.00 น.“เตรียมเสื้อผ้าแล้วใช่ไหม ถ้างั้นก็เรียกช่างเข้ามาเลย
Baca selengkapnya
ตอนที่ 2
เซี่ยซูมี่ลืมตาขึ้นมาในสถานที่ไม่คุ้นเคย เพราะมันทั้งเหม็นอับ และสกปรก เธอเป็นคนสะอาดเกลียดที่สุดกับความสกปรก แต่ตอนนี้ที่ตัวเองกำลังเผชิญอยู่นั้นนับว่ายิ่งกว่าคำว่าสกปรก“เสี่ยวมี่ เสี่ยวมี่ ตื่นหรือยังลูก อีกหน่อยจะถึงฤกษ์ส่งตัวลูกแล้วนะ” เซี่ยซูมี่ได้ยินคนมาเคาะห้อง “ใครกัน” เซี่ยซูมี่ได้แต่นั่งและทบทวนกับตนเอง ยังไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าตัวเองถูกดึงกระชากมาที่ไหน คงต้องบอกว่ากระชากเพราะหลังจากที่คำขอเสร็จสิ้น ก็เหมือนมีแรงโน้มถ่วงกระชากให้เข้ามายังที่แห่งนี้“เสี่ยวมี่ แม่เข้าไปได้หรือไม่” ผู้ที่เรียกแทนตัวเองว่าแม่เอ่ยขึ้นเซี่ยซูมี่เดินไปเปิดประตูให้กับคนข้างนอก จากนั้นก็ตาโตขึ้นมาทันที เพราะผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าก็คือแม่แท้ ๆ ที่ทิ้งไปตั้งแต่อายุ 14 นั่นเอง นี่เหตุการณ์มันจะเดจาวูอีกแล้วหรือนี่ แล้วคำขอนั้นเล่าทำไมถึงไม่เป็นผล“ลูกตื่นแล้วหรือ ลุกขึ้นไปล้างหน้าล้างตาเถอะ จวนจะได้เวลาส่งตัวเจ้าสาวแล้วล่ะ” คนบ้านป่าไม่จำเป็นต้องมีพิธีมากมาย เพียงแค่มีสินสอดเล็ก ๆ น้อยพอเป็นน้ำใจ กราบไหว้ฟ้าดินรับรู้ว่าเป็นสามีภรรยากันก็เท่านั้น “แต่งงาน” เซี่ยซูมี่ไม่ได้ล่วงรู้เหตุก
Baca selengkapnya
ตอนที่ 3
หญิงสาวมองสิ่งที่เห็นตรงหน้าอย่างพอใจ ใช้เวลาทั้งวันกับการทำความสะอาดบ้าน บ้านหลังนี้สร้างด้วยไม้ หลังคามุงด้วยหญ้า ซึ่งบ้านในสมัยนี้ก็มุงด้วยหญ้าด้วยกันทั้งนั้น แต่อาจจะมีบางหลังที่แม้จะมุงหลังคาด้วยหญ้าแต่ก็เริ่มมีสร้างด้วยดินกันบ้างแล้วเซี่ยซูมี่เคยดูสารคดีที่นำจอมปลวกมาทำเป็นปูน สงสัยต้องลองทำดูเสียแล้ว บ้านหลังนี้แม้ว่าจะแข็งแรงแต่ถ้าหน้าหนาวมาถึง ไม่อยากจะนึกสภาพเลยให้ตายสิเมื่อจัดการกับความสะอาดเรียบร้อยแล้ว ก็สำรวจภายในห้องนอน พบที่นอนเก่าๆ อยู่หนึ่งผืน ซึ่งมีแคร่ไม้สำหรับทำเป็นเตียง แต่สิ่งที่สังเกตได้อีกอย่างคือมันยังใหม่อยู่ หากเดาไม่ผิดเขาน่าจะทำมันขึ้นมาใหม่ให้เหมาะสำหรับสองคน ถือว่าชายหน้าหนวดคนนั้นมีความเตรียมพร้อมพอสมควร แต่ตนคงทำใจนอนที่นอนเก่าแบบนั้นไม่ได้แน่นอนเมื่อคิดได้เช่นนั้นเซี่ยซูมี่เริ่มตั้งจิตคิดถึงห้องนอนของตัวเอง ปรากฏว่าสามารถเข้าไปสัมผัสข้าวของในนั้นได้ สิ่งแรกที่เรียกออกมาคือผ้าม่านสีขาวสะอาดตา จากนั้นก็นำที่นอนออกมา โชคดีที่เป็นคนชอบสีคุมโทนไม่ฉูดฉาด ที่นอนคงจะเอาออกมาไม่ได้ หากถูกจับได้สิ่งของที่มีทั้งหมดได้จบกันแน่ นางไม่จะยอมเสี่ยงเป็นอันขาด“ผ้า
Baca selengkapnya
ตอนที่ 4
เช้าวันถัดมา เซี่ยซูมี่ตื่นตั้งแต่ยามอิ๋น (03.00-04.59 น.) รู้สึกว่าตัวเองนอนในห้องนอนเพียงลำพัง และไม่รู้ด้วยว่าสามีในนามนั้นหายไปไหน มั่นใจว่าเขาไม่ได้กลับเข้ามาภายในบ้านอีก หลังจากที่ตะโกนใส่หน้าเมื่อคืน หญิงสาวเองก็ไม่ได้สนใจ ดีเสียอีกจะได้ทำอะไรสะดวกๆ หน่อย“ทำอะไรกินดีล่ะทีนี้” เซี่ยซูมี่คุยกับตัวเอง นางเบื่อข้าวต้มเกลือที่สามีทำให้ เขาไม่ใส่อะไรนอกจากข้าวและเกลือ มันให้ความรู้สึกจืดชืดกินแล้วไม่มีเรี่ยวแรงเลยแม้แต่น้อยแต่เมื่อเข้าไปถึงห้องครัวกลับต้องแปลกใจ เพราะเตายังคงอุ่นอยู่ นอกจากนั้นบนเตายังมีหม้อข้าวต้ม และมีไก่ย่างอีก 1 ตัว ใช่แล้วล่ะไม่ผิดเลยแม้แต่น้อย เพราะมันคือไก่ย่างที่เสียบไม้ย่างทั้งตัว เหมือนในหนังกำลังภายในที่เคยดูตอนเด็ก ๆ ซึ่งตอนนี้มันกำลังส่งกลิ่นหอมไปทั่ว ทำให้ท้องของนางกำลังร้องประท้วง หากยังไม่รีบเอาเจ้าไก่ตัวนั้นเข้ามาในท้องพวกมันจะประท้วงให้ดังกว่าเดิม“น่ากินจัง” เซี่ยซูมี่ไม่คิดว่าจะมีใครอื่นนอกจากสามีในนามที่ทำอาหารให้ ว่าแต่ตอนนี้เขาหายไปไหนนะ แล้วจะต้องรอกินข้าวพร้อมเขาหรือไม่ หรือจะลองเดินสำรวจดูรอบ ๆ เผื่อว่าเขาอยู่บริเวณหลังบ้านเมื่อคิดได้เช่น
Baca selengkapnya
ตอนที่ 5
เมื่อพ้นประตูเมืองเข้ามา เซี่ยซูมี่ก็ต้องประหลาดใจ เพราะมีของขายมากมายละลานตา มีร้านขายของไม่แพ้ในเซินเจิ้นเสียด้วยซ้ำ ไม่คิดเลยว่าครั้งหนึ่งบรรพบุรุษของตนจะเจริญรุ่งเรืองเพียงนี้ ผืนป่าอุดมสมบูรณ์ ข้าวของมากมาย เลือกซื้อได้ตามอัธยาศัย อยากจะเอาของมาทำการค้าในเมืองนี้เสียจริง“ท่านอยากได้อะไรหรือไม่เจ้าคะ?” เซี่ยซูมี่ถามคนที่ยืนอยู่ข้างๆ ตอนนี้นางและสามีกลายเป็นจุดเด่น อาจจะเพราะรูปร่าง หน้าตารุงรังของสามีด้วย จึงทำให้ผู้คนต่างมองด้วยสายตาหวาดกลัว เขาไม่เคยคิดที่จะโกนหนวดโกนเคราบ้างหรืออย่างไรกันนะ เรื่องผมยาวพอจะเข้าใจได้ เพราะในยุคนี้ผู้ชายเองก็ไว้ผมยาวไม่แพ้สตรี นางสังเกตเห็นว่าผมของสามียังดูดีกว่าผมที่แห้งแตกปลายของตนเสียอีก “ไม่ล่ะ เจ้าเลือกซื้อของที่ต้องการเถอะ” ซ่งเวยหลงเบื่อสายตาของชาวบ้านพวกนี้ ขนาดว่าตัวเขาตัดสินใจไว้หนวดเครามานานหลายปีแล้ว ผู้คนยังจำได้อยู่อีกหรือ “ข้าอยากจะได้เสื้อผ้าใหม่น่ะเจ้าค่ะ หวังว่าท่านจะไม่ว่าอะไร” เซี่ยซูมี่รู้สึกเกรงใจที่จะใช้เงินของสามี เพราะไม่ได้เป็นคนหาเงินมา หากเป็นเงินของตัวเองล่ะก็ เฮ้อ... “ตามที่เจ้าเห็นสมควร
Baca selengkapnya
ตอนที่ 6
“ถ้าเช่นนั้นก็ตามใจเจ้าแล้วกัน” ซ่งเวยหลงพูดขึ้น จากนั้นก็ดับไฟที่ตะเกียง แต่เมื่อก้าวขาขึ้นไปนอนบนเตียงเป็นต้องถอนหายใจ พร้อมทั้งลงจากเตียงเพื่อไปช้อนร่างบางขึ้นมานอนบนเตียงด้วยกัน “ว้าย” เซี่ยซูมี่ร้องเสียงหลง ในความมืดมองไม่เห็นว่าชายหนุ่มเปลี่ยนใจแล้วมาอุ้มร่างตนขึ้นมา “ไปนอนด้วยกันบนเตียงนั่นแหละดีที่สุดแล้ว” ซ่งเวยหลงตัดสินใจ เพราะหากปล่อยให้นางนอนที่พื้น เขาเองก็คงจะนอนไม่หลับเช่นเดียวกัน “แต่ว่า” เซี่ยซูมี่กำลังจะเอ่ยค้าน “หากเจ้ายังไม่หยุดพูด ข้าจะทำให้เจ้าเงียบเดี๋ยวนี้เลยนะ หากไม่เชื่อเจ้าจะลองดูได้” ชายหนุ่มพูดขู่ เพราะทั้งสองคนเสียเวลากับเรื่องนี้นานเกินไปแล้ว สู้เอาเวลาที่ถกเถียงกันป่านนี้คงหลับได้เป็นตื่นแล้วเซี่ยซูมี่รีบคว้ามือมาปิดปากตัวเองไว้ในทันที นางไม่ควรท้าทายอำนาจใด ๆ ของชายบ้านป่า แม้ว่าจะรู้สึกไม่ปลอดภัย แต่ก็ได้แต่คิดเข้าข้างตัวเองว่าเขาคงไม่ทำอะไรเด็กอายุ 15 ปีเช่นตนเป็นแน่ นี่มันพรากผู้เยาว์เลยนะ “หึ” ซ่งเวยหลงหัวเราะในลำคอด้วยความพอใจ ที่หญิงสาวเงียบได้เสียทีเมื่อล้มตัวนอนลงจริง ๆ เตียงมันไม่ได้แคบอย่างท
Baca selengkapnya
ตอนที่ 7
เมื่อกลับมาถึงบ้านสหายของซ่งเวยหลงก็รับหน้าที่ไปยืมเกวียนบ้านท่านผู้นำหมู่บ้าน จากนั้นทั้งสองคนก็ขนหมูป่าตัวใหญ่เข้าไปขายในเมือง โดยกำชับให้เซี่ยซูมี่นั้นรอเขาอยู่ที่บ้าน “ข้า” เซี่ยซูมีกำลังจะขอเข้าไปในเมืองด้วย เพราะถึงอย่างไรก็ไม่ต้องเดินเท้าสบายกว่ากันเยอะ “เจ้ารอพี่อยู่ที่บ้าน พี่ไปไม่นานจะรีบกลับมา” ซ่งเวยหลงพูดดักขึ้น เพราะเพียงแค่เห็นสายตาตื่นเต้นของหญิงสาวก็รู้ได้ทันทีว่าคิดอะไรอยู่ “ก็ได้เจ้าค่ะ” เซี่ยซูมี่ไม่คิดดึงดันที่จะขอไปด้วย เพราะตัวเองก็มีงานใหม่ที่ต้องทำ นั่นคือเดินไปเก็บลูกพลับที่เหลือ ถึงอย่างไรแล้ววันนี้ก็ว่างไม่มีอะไรทำ จึงทำอะไรที่ก่อให้เกิดประโยชน์มากกว่านั่งรอสามีกลับมาบ้านเซี่ยซูมี่ใช้เวลาเกือบค่อนวันเก็บลูกพลับ ซึ่งตอนนี้นั้นลานหน้าบ้านได้เต็มไปด้วยลูกพลับสีส้มส่งกลิ่นหอม จากนั้นก็ล้างทำความสะอาดเพื่อปอกเปลือก ทำเป็นลูกพลับตากแห้ง เอาไว้กินในหน้าหนาวที่กำลังจะมาถึง นอกจากนั้นก็ตั้งใจว่าจะลองเอาไปขายที่ในเมืองอีกด้วย เท่าที่เดินดูมายังไม่เคยเห็นของกินจำพวกนี้มาก่อน“เหนื่อยใช่ย่อยแฮะ” เซี่ยซูมี่บ่นกับตัวเองหลังจากที่ล้างลูกพลับ
Baca selengkapnya
ตอนที่ 8
เซี่ยซูมี่ตื่นขึ้นมาในเช้าของอีกวัน พบว่าคนที่นอนข้างๆ เมื่อคืนไม่อยู่แล้ว ซึ่งมันก็มักจะเป็นแบบนี้อยู่เสมอตั้งแต่ที่มาอยู่ที่นี่ จากนั้นก็พับผ้าห่มที่นอน ลุกเข้าไปในครัวเพื่อเตรียมอาหารเช้ารอสามี เขาน่าจะออกไปดูกับดักสัตว์เฉกเช่นทุกวัน “ทำไมถึงได้ตื่นเร็วนักเล่า” “อุ๊ย” เซี่ยซูมี่ตกใจเพราะไม่คิดว่าสามีจะกลับมาเร็ว นี่ยังไม่ฟ้าสางเลยด้วยซ้ำไป “ต้องขอโทษด้วยที่ทำให้เจ้าตกใจ” ซ่งเวยหลงกล่าวขอโทษ เพราะเขาเข้ามาแบบไม่ให้สุ้มให้เสียงทำให้นางตกใจ “ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ข้าแค่คิดว่าท่านไม่น่าจะกลับเร็วเพียงนี้” เซี่ยซูมี่พูด “วันนี้พี่ยังไม่ได้เข้าป่า เพราะตั้งใจว่าจะไปซื้อกระด้งมาให้เจ้าก่อน” ซ่งเวยหลงพูดจบก็ยื่นกระด้งที่ซื้อมาให้กับภรรยา“ขอบคุณเจ้าค่ะ” เซี่ยซูมี่ซึ้งใจที่ผู้ชายหน้าหนวดตรงหน้าเอาใจใส่รายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ เดิมที คิดว่าเขาคงจะรับปากไปอย่างนั้น เพราะของที่อยากได้ที่บ้านก็ยังมีอยู่ หากไม่จำเป็นจริงๆ ก็คงไม่มีใครจะซื้อสักเท่าไหร่ “อืม" ซ่งเวยหลงรับคำในลำคอ ไม่คิดว่าเพียงแค่ซื้อกระด้งมาให้จะทำให้นางมองเขาอย่างปลาบปลื้มมากถึ
Baca selengkapnya
ตอนที่ 9
วันนี้เป็นวันที่ 10 หลังจากที่ซ่งเวยหลงเข้าป่า แต่ยังคงไร้วี่แววว่าเขาจะกลับเข้าบ้านมา เซี่ยซูมี่รู้สึกเป็นห่วงสามีในนามไม่น้อย ไม่คิดว่าการที่เขาบอกว่าอาจไปนานหลายวันนั้นจะไปนานถึงเพียงนี้ ไม่รู้ว่าเป็นอย่างไรบ้าง อีกทั้งยังเดินทางเข้าป่าลึกเพียงคนเดียว ระหว่างที่ใช้เวลาอยู่คนเดียวในกระท่อมหลังน้อย เซี่ยซูมี่ใช้เวลาทำลูกพลับตากแห้ง ต้องบอกว่าได้มามากพอสมควร ถ้าจะให้ดีต้องใช้เวลาราวๆ 20 วันถึงจะเรียกว่าสมบูรณ์แบบ แม่ไก่ที่สามีอุ้มกลับมาคราวก่อนก็ฟักไข่ออกมาเป็นตัวทั้งหมด 6 ตัว ซึ่งถือว่ามาพอสมควรวันนี้จึงตั้งใจว่าจะออกไปสำรวจป่ารอบบ้านอีกครั้ง นอกจากนั้นจะลองไปดูว่ามีจอมปลวกอยู่บ้างหรือไม่ เรื่องสร้างบ้านยังคงเป็นเป้าหมายหลักและจะต้องทำให้สำเร็จระหว่างที่ออกเดินสำรวจป่ารอบๆ ก็พบเข้ากับจอมปลวกใหญ่ๆอยู่ 2 อัน แค่นี้ก็น่าจะเพียงพอแล้ว เพราะมันเป็นจอมปลวกที่ใหญ่พอสมควร จากนั้นก็เริ่มขุดเพื่อที่จะเอาไปเก็บไว้ที่บ้านก่อน ไหนๆ ก็เจอแล้วจะได้ไม่ต้องเสียเวลาหลายรอบ แต่เมื่อกลับถึงบ้านก็ต้องตกใจกับสิ่งที่เห็นตรงหน้า “สะ เสือ” เซี่ยซูมีขาสั่น นางพบเข้ากับเสือที่นอนอยู่ตรงลานบ้าน จากนั้นก็กลื
Baca selengkapnya
ตอนที่ 10
ระหว่างที่ทั้งสองคนกำลังจะกลับบ้าน เซี่ยซูมี่เป็นคนถือเงินทั้งหมด เริ่มนับเงินในใจ เดิมทีมีเงินค่าสินสอด 5 ตำลึง เงินจากการขายหมูป่า 500 อีแปะ และเงินที่เหลือจากการขายกวาง 750 อีแปะ ตอนนี้เธอจึงมีเงินในตัวทั้งหมดอยู่ 3 ตำลึงทอง 39 ตำลึงเงินและอีก 250 อีแปะ ซึ่งน่าจะเพียงพอสำหรับสร้างบ้าน ก่อนที่ฤดูหนาวจะมาถึง ตอนนี้ยามเซิน (15.00-16.59 น.) เดิมทีเซี่ยซูมี่อยากจะไปคุยเรื่องสร้างบ้านกับช่างในเมือง แต่ก็เกรงใจเจ้าของเกวียน จึงคิดว่าพรุ่งนี้จะชวนสามีเข้ามาในเมืองอีกครั้งหนึ่ง“ท่านพี่เจ้าคะ พรุ่งนี้เราเข้ามาในเมืองเพื่อหาซื้อเกวียนกันเถอะเจ้าค่ะ อีกอย่างข้าก็อยากจะหาช่างฝีมือดีมาสร้างบ้านให้พวกเราก่อนที่ฤดูหนาวจะมาเยือนด้วยเจ้าค่ะ” เซี่ยซูมี่บอกกับสามี ตอนนี้นางนั่งอยู่บนเกวียนและกำลังจะกลับบ้าน“อืม เจ้าจะแวะซื้อของเข้าบ้านด้วยหรือไม่” ซ่งเวยหลงเห็นด้วยกับภรรยา และเห็นว่าข้าวสารที่ซื้อไปครั้งก่อนก็น่าจะหมดแล้วเช่นเดียวกัน ตนไม่ได้อยู่บ้านหลายวันจึงไม่รู้ว่าของใช้ภายในบ้านเหลืออะไรอยู่บ้าง “พรุ่งนี้ดีกว่าเจ้าค่ะ ใกล้จะมืดแล้วเกรงใจท่านผู้นำด้วย” เซี่ยซูมี่บอกความต้องการกับสามีอ
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status