บทที่ 2 ความสงสัย

         “อนุหว่าน ข้าละอายจริงๆ ที่ท่านมาพบเข้า เมื่อครู่ข้ากับพวกองครักษ์เดินผ่านมาดูเรือนแถวนี้ บังเอิญปวดเบาขึ้นมาข้าก็เลยวิ่งมาหลบที่พุ่มไม้ ไม่คิดว่าท่านจะมาเดินเล่นในยามหัวค่ำ”

         หว่านอิ๋งอิ๋งมีสีหน้าเก้อเขิน หากว่าเดินมาเร็วกว่านี้นิดก็อาจจะได้เห็นท่าทางของเขาในยามที่กำลังปัสสาวะ...น่าอายนัก

         “เอาเถอะๆ ข้าจะถือว่าไม่ได้เดินมาพบท่านก็แล้วกัน”

         หลิวเฉิงมองตามหลังสตรีที่เร่งฝีเท้าจากไปด้วยความโล่งใจ เมื่อครู่เขาเหยียบกิ่งไม้ที่เปราะจนตกลงมาใส่พุ่มไม้ข้างล่าง ดีที่นางไม่ได้ยินเสียง เขาจึงกลบเกลื่อนได้ทันเวลา

         หว่านอิ๋งอิ๋งสาวเท้ากลับมาถึงห้องโถงเรือนนอนก็ทรุดตัวลงนั่ง นางเพิ่งได้ยืนประจันหน้ากับหัวหน้าองครักษ์จากสกุลชิงเป็นครั้งแรก ทำให้พบว่าใบหน้าของเขาเป็นอย่างที่เจียงลี่จังกล่าวไว้

         ‘คนผู้นี้พอได้เห็นใกล้ๆ ก็ไม่เลวเลย’

         “อิ๋งอิ๋ง เจ้าเหม่อเช่นนี้ มิใช่ว่า ไปพบเรื่องดีๆ มาหรอกนะ”

         หญิงสาวที่กำลังจิบน้ำชาอยู่พลันสะดุ้ง หันขวับไปมองเจียงลี่จังที่เดินถือกระบี่เข้ามานั่งตรงข้าม

         “ดีนี่! เจ้าออกไปพร้อมกับกระบี่และยังมีผู้ติดตาม แต่ข้าเดินออกไปตรวจตราตามลำพัง”

         “ไม่ต้องเสแสร้งน่าอิ๋งอิ๋ง ท่าทางดูตื่นๆ เช่นนี้ เมื่อครู่เจ้าไปเจอผู้ใด ”

         “ไม่เจอ! ข้าไม่ได้เจอผู้ใดสักหน่อย”

         “จริงหรือ  ข้าเห็นหลังไวๆ ข้าว่ามีบุรุษเดินหันหลังออกไปจากทางเดินสวนด้านหลังเรือนพวกเรานะ”

         หว่านอิ๋งอิ๋งพลันได้สติ ที่หัวหน้าองครักษ์หนุ่มผู้นั้นบอกนางว่าเขาวิ่งมาปัสสาวะหลังพุ่มไม้ เห็นท่าคงจะเป็นแค่คำพูดกลบเกลื่อน

         ปัง!

         เสียงตบโต๊ะแรงจนอนุเจียงและสาวใช้อีกสองคนสะดุ้ง

         “ข้าพลาดเอง! พวกเราคงจะถูกคนสอดแนมเสียแล้วล่ะ”

         เจียงลี่จังเลิกคิ้วสูง “ผู้ใด ”

         “หัวหน้าองครักษ์ตาผีจมูกสุนัขผู้นั้นของเจ้า!”

         “ข้าว่าอนุภรรยาทั้งสองของใต้เท้าเสิ่น ฝีเท้าเบา ท่านั่งร่างตรง ของพวกนางดูไม่ผ่อนคลายเลยสักนิด ข้าลองพูดคุยอยู่ด้วยนานพอสมควร ดูแล้วร่างกายพวกนางแข็งแกร่ง ดูๆ ไป พวกนางน่าจะเป็นผู้คุ้มกันมากกว่าสาวใช้”

หลิวเฉิงยืนฟังสิ่งที่ชิงเว่ยเว่ยกำลังวิเคราะห์ด้วยความตั้งใจ คุณหนูสี่แห่งสกุลชิงทั้งชาญฉลาดและวรยุทธ์ล้ำเลิศ นางได้เดินทางมาเมืองฉู่จิ้งพร้อมกับบิดาผู้เป็นเจ้ากรมกลาโหม

         ช่วงนี้กำลังจะเกิดสงคราม ใต้เท้าชิงต้องเดินทางมาเพื่อประเมินสถานการณ์ที่เมืองใหญ่แถบชายแดน เขาจึงนำเอาบุตรสาวคนเล็กติดตามมาด้วย ชิงเว่ยเว่ยที่เป็นเด็กหญิงวัยย่างเข้าสิบสองขวบ นางเก่งกาจและรอบคอบราวกับผู้ใหญ่คนหนึ่ง ที่สำคัญนางคือนักสืบอันดับต้นๆ ของสำนักข่าวนกกระจิบ ซึ่งเป็นสำนักข่าวอันดับหนึ่งของแคว้นหมิง

         “คุณหนูขอรับ ข้าไปสืบมาแล้ว พวกนางมีวรยุทธ์” ไห่ฮ่าวองครักษ์หนุ่มประจำตัวชิงเว่ยเว่ยรีบรายงาน

         ในจวนเจ้าเมืองฉู่จิ้งแห่งนี้ เดิมทีใต้เท้าชิงจะต้องพักอยู่ด้วยแต่เพราะมีเหตุฉุกเฉินในค่ายทหารที่อยู่นอกเมือง บิดาของชิงเว่ยเว่ยและองครักษ์ส่วนหนึ่งจึงได้เร่งเดินทางไปตรวจการและพักอยู่ในค่ายสักระยะ

         คุณหนูสี่แห่งสกุลชิงเห็นความผิดปกติในจวนแห่งนี้ นางคิดว่าใต้เท้าเสิ่นกับคนในจวนดูมีลับลมคมในจึงมิได้ตามบิดาไป

         ส่วนจ้งซูกับจ้งหนิงสาวใช้คนสนิทของชิงเว่ยเว่ยที่หายไปตลอดเช้า พอจวนใกล้เที่ยงพวกนางก็กลับมารายงานเรื่องที่คุณหนูให้ไปสืบ

         “บิดาของเสิ่นฮูหยินเมื่อครึ่งปีก่อนเกิดล้มป่วยเจ้าค่ะ เสิ่นฮูหยินจึงกลับไปเมืองหลวงเพื่อดูแลบิดา และเพิ่งกลับมาเมื่อเดือนก่อน พร้อมกับนำอนุภรรยาทั้งสองมาด้วย แต่ก็น่าแปลกนะเจ้าคะ ตั้งแต่พวกนางมาที่นี่ก็ไม่เคยร่วมห้องกับใต้เท้าเสิ่นเลยเจ้าค่ะ”

         ทุกคนที่อยู่รายรอบชิงเว่ยเว่ยต่างพากันขมวดคิ้ว

         “สถานะของพวกเขายิ่งดูก็ยิ่งแปลก ใต้เท้าเสิ่นผู้นี้มีคนเล่าว่าเขารักใคร่ ฮูหยินยิ่งนักก็ไม่น่าจะยอมรับอนุภรรยา อีกอย่างหลังกลับจากเมืองหลวง สองสามีภรรยาไม่ยอมอยู่ร่วมห้องกันเลยด้วยซ้ำ เสิ่นฮูหยินเองก็มีท่าทางห่างเหินกับสามี แค่จับมือกันพวกเขาก็แทบจะไม่ทำ”        

         “เรื่องในจวนนี้มันดูผิดที่ผิดทางไปหมด เห็นทีเราต้องไม่ปล่อยให้สิ่งใดรอดหูรอดตาไปแม้สักนิด”

         “เรื่องไปสอดแนมในเรือนอนุทั้งสองปล่อยให้เป็นหน้าที่ของข้าเองขอรับ”

         “ดี! ฝากท่านด้วยนะหัวหน้าหลิว”

         หลิวเฉิงไปแอบซ่อนอยู่ใต้ขื่อห้องนอนของหว่านอิ๋งอิ๋งตั้งแต่หัวค่ำ ไม่นานนักอนุเจียงก็เดินตามมาใกล้ แต่สิ่งที่หัวหน้าองครักษ์หลิวคาดไม่ถึงก็คือ เสิ่นฮูหยินก็เดินตามมาด้วย

         “เดือนกว่าแล้ว เรายังหาตัวท่านพี่ไม่เจอ ข้าอยากรู้นักว่ามันเอาเขาไปซ่อนไว้ที่ใด ”

         “เจ้าเสิ่นตัวปลอมนั่นมันระวังตัวแจเลยนะเจ้าคะ ไม่เปิดโอกาสให้พวกเราได้เข้าใกล้ คงเกรงพวกเราจะรู้ความลับ”

         “ตั้งแต่ได้พบท่านหมอผู้นั้น ข้าก็ไม่เคยนอนหลับได้สนิทได้สักคืน ไม่รู้ว่าป่านนี้ท่านพี่ถูกพวกมันจับไปซ่อนไว้ที่ใด”

         “ใต้เท้าตกจากหน้าผาหมายฟ้าสูงชัน ไม่สิ้นชีวิตก็นับว่าสวรรค์เมตตาแล้วนะเจ้าคะ กระดูกหักไปทั้งตัวก็นับว่าไม่แปลก อันที่จริงท่านหมอก็ยืนยันว่าอาการของใต้เท้าไม่ถึงชีวิต”

         เสิ่นฮูหยินพยักหน้า น้ำตาของนางจวนเจียนจะหยดเมื่อนึกถึงตอนที่ไปตามหาสามีในหลายอำเภอละแวกนั้นแต่ก็ไม่พบ

         “คนชั่วพวกนั้น มันคิดจะทำสิ่งใดกันแน่  เหตุใดจึงได้คิดฆ่าท่านพี่ ”

         “หากพวกเราจับมันได้คาหนังคาเขาเมื่อใด ข้าจะเป็นคนกรีดเนื้อเถือหนังมันเองเจ้าคะคุณหนู” หว่านอิ๋งอิ๋งเอ่ยด้วยความเคียดแค้น

         เสิ่นฮูหยินเชิดหน้าขึ้น “ข้าจะต้องเข้มแข็งและเร่งมือควานหาท่านพี่ให้เจอให้จงได้ ถึงวันนั้น ข้าจะต้องแทงคนชั่วพวกนั้นสักพันแผล”

         หลินเฉิงตกตะลึงไปกับสิ่งที่พวกนางคุยกัน ใต้เท้าเสิ่นตัวจริงคงจะถูกคนร้ายวางแผนฆ่าคนตกหน้าผา พอมีคนช่วยชีวิตเอาไว้ได้ พวกโจรก็ยังตามหาเขาจนพบแล้วเอาตัวเขาไปจนได้

...ตอนนี้ชะตากรรมของเสิ่นฮั่นเหลียง[1]ไม่รู้เป็นตายร้ายดีอย่างไร ...

         หัวหน้าองครักษ์หนุ่มรอจนสตรีทั้งสามเดินตามกันออกไปนอกห้องนอนอีกคราจึงได้หลบออกจากห้องนอนของอนุหว่าน

[1] เสิ่นฮั่นเหลียงเจ้าเมืองฉู่จิ้ง ปรากฏในเรื่อง “เว่ยเว่ยสาวน้อยสลับวิญญาณ เล่ม4”