บทที่ 4 บั้นท้ายของนาง

         ชายหนุ่มยืนอยู่ตรงระเบียงสองมือบีบราวระเบียงแน่น แค่หลับตาลง บั้นท้ายนั่นก็หลอกหลอนเขาทุกทีไป นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาเป็นเช่นนี้ นับตั้งแต่เห็นแผ่นหลังและบั้นท้ายของนางเป็นต้นมา...เขาก็กลายเป็นชู้กับนางทางความคิดและความฝัน

         “หัวหน้าหลิว ท่านมีเรื่องในใจหรือ”

         หัวหน้าองครักษ์หันกลับไปเห็นไห่ฮ่าวก็รีบเอ่ย

         “เจ้าพอจะมีสุราเก็บเอาไว้ให้ห้องบ้างหรือไม่”

         “มีสิ! เหลืออยู่สามขวด ท่านอยากดื่มหรือ ”

         “อืม...ข้าขอซื้อต่อก็แล้วกัน”

         “ไม่ต้องหรอกหัวหน้า พวกเราทำงานอยู่จวนเดียวกัน มีเจ้านายคนเดียวกัน ของแค่นี้แบ่งปันกันได้”

         ไห่ฮ่าวเดินกลับไปในห้อง หยิบเอาสุราในขวดกระเบื้องเล็กสีขาวขนาดใหญ่เท่าฝ่ามือออกมาสองขวด เขายื่นขวดหนึ่งให้กับหัวหน้าหลิว

         “ข้าดื่มเป็นเพื่อนท่าน” ไห่ฮ่าวยกขึ้นมารอชนขวดกับหลิวเฉิง

         “เจ้าเองก็มีเรื่องนอนไม่หลับหรือ”

         “อืม...บางเรื่องก็กวนใจข้า”

         “คงมิใช่เรื่องขององครักษ์สกุลซิวหรอกนะ”

         “หุบปาก!” ใบหน้าของไห่ฮ่าวบึ้งตึงขึ้นทันควัน “ท่านจะดื่มดีๆ หรือจะฝึกกระบี่กับข้าก่อนค่อยดื่ม”

         “ก็ได้ๆ ข้าไม่เย้าเจ้าแล้ว มาๆ ดื่มกันเถอะ” หลิวเฉิงเอ่ยพลางชนขวดกระเบื้องกับขวดสุราของไห่ฮ่าวแล้วยกขึ้นดื่ม “ไห่ฮ่าว ที่เจ้าโมโหเช่นนี้ น่าจะมีเค้าอยู่นะ ข้าว่าหลินเต๋อก็น่ารักมิใช่น้อย บุรุษหลายคนในเมืองฉู่จิ้งเห็นเขาแล้วก็ต้องมองซ้ำ” หัวหน้าองครักษ์หนุ่มรีบยกขวดขึ้นดื่ม

         เมื่อมีเรื่องของผู้อื่นให้สนใจมากกว่า เรื่องของตนเองก็สามารถเก็บเอาไว้ก่อนได้ หลิวเฉิงเองก็เช่นกัน เขาพยายามหันเหความสนใจของตนไปยังเรื่องของบุรุษทั้งสอง

         “หัวหน้าหลิว ท่านนอนไม่หลับเพราะคดีในจวนนี้หรือ ” ไห่ฮ่าวไม่ยอมแพ้ เขาต้องหาทางบ่ายเบี่ยงเลี่ยงเรื่องของหลินเต๋อไปให้ได้

         “อืม...ซับซ้อนยิ่งนัก ฮูหยินกับอนุทั้งสองก็มีความลับ ใต้เท้าเสิ่นก็มีความลับ ดูไปพวกเขาน่าจะกำลังดูเชิงอีกฝ่ายอยู่”

         “ข้าก็คิดเหมือนท่าน คนปลอมเป็นผู้อื่นเข้ามาในเรือนเช่นนี้ยากจะเป็นคนดี แต่ข้าก็ยังไม่เข้าใจว่าเหตุใดคนร้ายจึงไม่ถือโอกาสนี้ร่วมหอห้องกับพวกนางทั้งสาม จะว่าไปทั้งพวกนางก็ล้วนงดงามกันทั้งสามคน หรือท่านว่าอย่างไร”

         หลิวเฉิงสะดุ้ง เขาอุตส่าห์คิดจะหาสุราดื่มเพื่อลืมบั้นท้ายนั่นของ หว่านอิ๋งอิ๋งแต่ไห่ฮ่าวกลับพูดเรื่องนี้ขึ้นมาอีกจนได้

         “พวกนางระแวงในตัวเสิ่นตัวปลอมผู้นี้อยู่แล้ว คงต้องหาทางบ่ายเบี่ยงไม่ยอมร่วมเตียงเป็นแน่ แต่พวกนางก็กลับมานานแล้ว หากว่าใต้เท้าตัวปลอมคิดอยากจะหลับนอนกับพวกนางจริง พวกนางคงต้องหาทางปฏิเสธ แต่ได้ยินว่า                   เสิ่นฮั่นเหลียงเองก็ไม่ยอมร่วมห้องกับพวกนาง ข้าว่าคนผู้นี้อาจจะมีความลับปกปิดเอาไว้”

         “เช่นนั้น ข้าจะเข้าไปสืบดูในเรือนนอนของพวกนางดีหรือไม่ ”

         “ไม่ได้!” หลิวเฉิงร้องลั่น

         “เพราะเหตุใด ”

         “เรื่องนี้คุณหนูสี่ให้ข้าเป็นคนจัดการแล้ว ให้ข้าไปดีกว่า ไม่เช่นนั้นข้าต้องถูกตำหนิแน่”

         “จริงด้วย ข้าลืมไป ถ้าอย่างนั้นข้าจะรอฟังผลการสืบของท่านก็แล้วกัน”

         หัวหน้าองครักษ์หนุ่มรีบยกขวดสุราขึ้นดื่มเพื่อกลบเกลื่อนความตื่นเต้น เขาจะยอมให้ไห่ฮ่าวบุกเข้าไปในเรือนนั้นไม่ได้ หากบังเอิญไห่ฮ่าวเข้าไปในห้องของหว่านอิ๋งอิ๋งแล้วเจอเหตุการณ์อย่างเขาเข้า

         ...แค่คิดหัวของหลิวเฉิงก็ออกร้อน สตรีน่าตายผู้นั้นยิ่งเปลี่ยนเสื้อผ้าโดยไม่ระมัดระวังอยู่ด้วย...

         “เจ้าไปทำงานตามที่คุณหนูสั่งเถิด เรื่องในเรือนเสิ่นฮูหยินข้าจัดการเอง”

         วันต่อมา หลิวเฉิงก็แอบเข้าไปในห้องนอนของหว่านอิ๋งอิ๋งอีกครั้งเพราะเขาบังเอิญได้ยินว่าพวกนางนัดกันมาคุยในช่วงยามซวี[1]

         หัวหน้าองครักษ์หนุ่มขึ้นซ่อนบนขื่อที่เดิม สิ่งที่เขาคาดไม่ถึงก็คือ เมื่อหว่านอิ๋งอิ๋งเข้ามาในห้อง นางก็ตรงไปยังตู้เสื้อผ้า หยิบเอาเสื้อผ้าชุดใหม่มาวางที่โต๊ะข้างๆ แล้วก็ถอดเสื้อผ้าโยนใส่ตะกร้าอย่างรวดเร็ว

         หญิงสาวยืนเปลือยกายอยู่หน้าตู้เสื้อผ้า นางเลือกเอี๊ยมและกางเกงตัวน้อยมาทาบกับตัวแล้วก้มลงสวม

         เมื่อครู่นางรู้สึกร้อน เดินผ่านห้องอาบน้ำรวมของสาวใช้พอดีจึงถือโอกาสแวะอาบให้เรียบร้อยแต่เพราะสวมเสื้อผ้าชุดเก่า เมื่อมาถึงห้องจึงเร่งรีบเปลี่ยนเสื้อผ้า

         ‘หะ! สตรีผู้นี้ เหตุใดจึงชอบถอดเสื้อผ้าเรี่ยราดนัก ฉากแต่งตัวก็มีแต่นางก็ไม่รู้จักไปหลบ  ช่างไม่มีความอายเอาเสียเลย’

         หลิวเฉิงพยายามข่มใจหลับตา แต่ใจเขากลับสั่นระรัวอย่างไม่มีเหตุผล

         “โอ๊ย!”

         องครักษ์หนุ่มลืมตาขึ้นอย่างรวดเร็ว เกรงว่าจะมีเหตุร้ายเกิดขึ้นในห้องของนาง ทว่าพอมองไปกลับเห็นนางก้มลงหยิบกางเกงที่หล่นลงพื้น

บั้นท้ายกลมกลึงขาวผุดผาดของนางเต็มตาเขายิ่งกว่าคราก่อน

         พรวด!

         ชายหนุ่มรีบยกมือขึ้นกุมจมูกของตนเองไว้อย่างรวดเร็ว เลือดกำเดาของเขาไหลออกมาคล้ายกับน้ำลายที่ถูกพ่น ดีที่ก้นของหว่านอิ๋งอิ๋งชนเข้ากับประตูตู้เสื้อผ้าจนน้องร้องโอ๊ะออกมาอีกคำ ทำให้ไม่รู้สึกถึงเสียงคล้ายจะจามบนขื่อ

         “บ้าชะมัด! แค่นี้ก็ชนได้ เจ็บจริง” นางเอามือลูบก้นเบาๆ รีบสวมกางเกงกับเสื้อเอี๊ยมแล้วเดินไปหยิบเอาตลับยาทาแก้ปวดมาทาบั้นท้ายช้ำๆ ของตน

         คราวนี้หลิวเฉิงจึงได้เห็นเต็มตาว่าสัดส่วนหน้าอกของนางก็เร้าใจไม่แพ้กับบั้นท้าย  เขาควักเอาผ้าเช็ดหน้าออกมากดจมูกห้ามเลือดกำเดาแล้วนอนหงาย ในใจก็นึกดีใจที่ตนเองไม่ยอมให้ไห่ฮ่าวมาแทน

         ‘สตรีห่ามๆ เช่นนี้ หากปล่อยให้บุรุษได้เห็นเรือนร่างของนางหลายคน วันหน้าบุรุษใดจะมาสู่ขอไปเป็นภรรยาเล่า ’

หว่านอิ๋งอิ๋งรีบเปลี่ยนเสื้อผ้าอย่างว่องไว เสิ่นฮูหยินกับเจียงลี่จังใกล้จะมาถึงแล้ว นางต้องเตรียมขนมกับน้ำชาเอาไว้รอ

         เมื่อติดเตาเล็กไว้บนโต๊ะเรียบร้อย นางก็ไปหยิบเอากล่องขนมที่อยู่บนชั้นข้างผนังมาแล้วจัดใส่จาน ครู่หนึ่งเสิ่นฮูหยินกับเจียงลี่จังก็มาถึง

         “พวกเราบุกเข้าไปไม่สำเร็จ เวรยามก็เพิ่มขึ้น เห็นทีคงต้องปล่อยไปสักพักหรือไม่ก็ต้องหาพันธมิตรมาช่วยเสียแล้วล่ะ”

[1] ยามซวี คือช่วงเวลา 19.00-20.59 น.