LOGINShare
บทที่ 5 เมาด้วยกัน
publish date:
2026-08-04 23:51:24หว่านอิ๋งอิ๋งยิ้มกว้าง มองหน้าอดีตคุณหนูสกุลโม่กับสหายอย่างมีเลศนัย
“คุณหนู ข้าพอจะมองเห็นผู้ที่จะช่วยเราได้แล้วเจ้าค่ะ” ในยามที่พวกนางอยู่กันเอง อนุภรรยาทั้งสองยังคงเรียกเสิ่นฮูหยินตามความเคยชินว่าคุณหนู
“ผู้ใด เจ้ารีบพูดมาเร็ว”
“คุณหนูสี่สกุลชิงเจ้าค่ะ”
“จะไหวหรือ ”
“พรุ่งนี้เราลองหาวิธีชวนคุณหนูชิงมาดื่มก่อนเถิดเจ้าค่ะ แล้วค่อยดูว่าจริงๆ แล้วนางเหมาะหรือไม่ ”
“อิ๋งอิ๋ง คุณหนูสี่เป็นแค่เด็กผู้หญิง นางจะมาดื่มสุรากับเราได้อย่างไร ”
“เอาอย่างนี้สิเจ้าคะ ท่านก็เอาน้ำผลไม้ที่เก็บเอาไว้ออกมาให้นางดื่มก็สิ้นเรื่อง เด็กผู้หญิงกับน้ำผลไม้คงไม่เป็นอันใด”
“จริงด้วย พวกเราดื่มเหล้ากันไป ให้นางดื่มน้ำผลไม้แบบนี้ก็ดี”
พวกนางทั้งสามพูดคุยกันไป กินขนมกันไปจนดึกดื่น จากนั้นก็แยกย้ายกันไปนอน หลิวเฉิงอาศัยช่วงที่หว่านอิ๋งอิ๋งเดินไปส่งนายหญิงของนางแอบออกจากห้องไป
‘ต้องรีบไปบอกคุณหนูสี่ให้รู้ตัวว่าพวกนางจะใช้แผนนี้ จะได้ซ้อนแผนเพื่อล้วงความลับพวกนางเสียที’
เย็นวันต่อมาชิงเว่ยเว่ยกับสาวใช้ประจำตัวก็ไปเยือนเรือนนอนของเสิ่นฮูหยินพร้อมด้วยขนมจากภัตตาคารเป่าฟู่ ร้านหรูหราและดังที่สุดในเมืองฉู่จิ้ง หว่านอิ๋งอิ๋งประหลาดใจที่คุณหนูชิงช่างมาได้เวลา ราวกับรู้แผนของพวกนาง นางทำหน้าที่เตรียมน้ำผลไม้ที่เสิ่นฮูหยินได้มาจากแคว้นเหลียนเอาไว้
...นี่เหยื่อพร้อมจะมาเข้าปากเสือโดยที่เสือยังไม่ทันตั้งตัว
“อิ๋งอิ๋ง ไปเอาน้ำผลไม้ที่เก็บไว้ออกมาเถอะ”
หว่านอิ๋งอิ๋งนำไหน้ำผลไม้ไปเปิดแล้วก็เทใส่โถนำมาให้นายหญิงของตน ส่วนสาวใช้ก็นำเอาขนมที่คุณหนูชิงนำมาใส่จัดใส่จานออกมาวางบนโต๊ะ
“คุณหนูชิง อนุทั้งสองล้วนเติบโตมากับข้า พวกเราสนิทสนมดุจดังพี่น้อง ท่านคงไม่ถือสาหากข้าจะให้พวกนางมานั่งดื่มด้วย”
“ยินดีเจ้าค่ะ เชิญอนุหว่านกับอนุเจียงตามสบาย”
“ขอบคุณคุณหนูชิง”
สาวใช้ทั้งสองยอบกายลงขอบคุณอย่างสุภาพ ฐานะของชิงเว่ยเว่ยบุตรเจ้ากรมกลาโหมนับว่าสูงส่งยิ่งไม่ว่านางเดินทางไปที่ใดทุกคนย่อมต้องยำเกรง
ชิงเว่ยเว่ยมิได้รู้ว่าตนเองนั้นดื่มน้ำผลไม้ไปมากเท่าใด แต่ยิ่งดื่มก็ยิ่งอร่อยและคุยสนุก เสิ่นฮูหยินกับคุณหนูสี่สกุลชิงที่เมาได้ที่กอดคอหัวเราะกันเอิ๊กอ๊าก
“ต่อไปพวกเราเป็นพี่น้องกัน เจ้าเป็นน้องเว่ยเว่ย ส่วนข้าก็จะเป็นพี่สาวของเจ้า เจ้าต้องเรียกข้าว่าพี่จางลี่ เข้าใจหรือไม่”
หลังจากที่ดื่มกันจนเมา เสิ่นฮูหยินก็เล่าเรื่องที่นางรู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงของสามีหลังจากกลับมาจากเมืองหลวง ชิงเว่ยเว่ยจึงบอกสิ่งที่นางสืบรู้มาให้เสิ่นฮูหยินได้ทราบ
“เสิ่นฮั่นเหลียงผู้นี้มิใช่สามีของท่าน มันเป็นพวกเดียวกันกับคนที่ปลอมเป็นใต้เท้าฉี ตอนนี้ข้ากำลังตามหาว่าพวกมันเอาใต้เท้าเสิ่นกับใต้เท้าฉีไปซ่อนไว้ที่ใด ”
บอกได้เท่านั้น สตรีทั้งสามก็ฟุบหลับลงไป ชิงเว่ยเว่ยที่ยืนโงนเงนอยู่ข้างโต๊ะถูกองครักษ์ของนางอุ้มกลับไปนอนยังเรือนรับรอง ส่วนเสิ่นฮูหยินก็ถูกสาวใช้สองคนประคองไป หว่านอิ๋งอิ๋งที่ฟุบหน้าลงกับโต๊ะเงยหน้าขึ้นโวยวายให้สาวใช้พาอนุเจียงเข้าไปนอน ส่วนนางสะบัดมิให้ผู้ใดจับ
“ม่ายต้อง...เดี๋ยวข้าเดินเอง”
หลิวเฉิงที่ยืนดูอยู่ห่างๆ เห็นหว่านอิ๋งอิ๋งโซซัดโซเซตามหลังทุกคนเพื่อจะกลับไปยังห้องนอน เขาก็รีบลอบตามไป
ปัง!
หว่านอิ๋งอิ๋งยกเท้าขึ้นถีบประตูก่อนจะเดินก้มหน้าป่ายมือเปะปะคลำไปถึงโต๊ะกลมกลางห้องแล้วฟุบลงไป
‘สตรีบ้า! ดูทำเข้า คนอย่างเจ้า มันช่างห่ามเสียเหลือเกิน’
หัวหน้าองครักษ์หนุ่มมองสภาพของอนุภรรยาของท่านเจ้าเมืองด้วยความเอือมระอา เขานึกเป็นห่วงว่านางจะได้รับอันตราย หากว่าคนของใต้เท้าเสิ่นตัวปลอมเกิดบุกเข้ามา
ชายหนุ่มรีบเข้าไปลั่นดาลประตูห้องนอนให้นางแล้วประคองผู้หญิงที่เมาเละเทะผู้นั้นขึ้นไปนอนบนเตียง เขามองปลายเท้าของนางแล้วก็ได้แต่ส่ายหน้า
‘ข้ายังต้องถอดรองเท้าแล้วห่มผ้าให้เจ้าด้วยหรือ ข้าไม่ได้ใจดีกับผู้อื่นขนาดนั้น แค่ดูแลความปลอดภัยก็พอแล้ว’
เขาดึงผ้าห่มมาคลุมให้นางอย่างจำใจแล้วก็ลอบออกไปทางหน้าต่าง
แสงแดดยามสายทำให้หว่านอิ๋งอิ๋งรู้สึกตัว เสียงเคาะประตูถี่ๆ นั้นเร้าให้นางต้องลุกขึ้นโซเซไปเปิดประตู สาวใช้สองคนทักทายยามเช้า
“อนุหว่าน พวกเรามาเตรียมน้ำอุ่นให้เจ้าค่ะ”
“ดีๆ ข้าอยากอาบน้ำมากเลยตอนนี้”
“นายหญิงบอกให้ท่านรีบหน่อยเจ้าค่ะ เพราะเรื่องเมื่อคืนที่พวกท่านเมาเละเทะนั่น ทำให้ความลับถูกคุณหนูชิงเปิดโปงแล้ว” สาวใช้ผู้หนึ่งเอ่ยขึ้น
“อ๋า ” ใบหน้าของหว่านอิ๋งอิ๋งเหลอหลา นางเริ่มจำเรื่องเมื่อคืนได้แล้ว แต่ยังนึกไม่ออกว่าตนเองไปถึงเตียงได้อย่างไร
“เมื่อคืนท่านเข้านอน ไม่ถอดรองเท้าก่อนสินะเจ้าคะ ดูสิ ที่นอนเปื้อนหมด” สาวใช้ชี้ให้ดูรอยรองเท้าเปื้อนบนฟูกซึ่งเกิดรอยครูดเป็นทางยาว
“เออ...ข้าขอโทษด้วยก็แล้วกัน แต่ในที่สุดแล้วข้าก็ถอนนะ เจ้าดูสิ มันตั้งคู่กันอยู่ตรงนั้น” หว่านอิ๋งอิ๋งชี้ไปยังรองเท้าที่ถูกถอดอย่างเป็นระเบียบ วางเลยไปทางปลายเตียง
“ท่านเมาแล้วถอดเองได้แบบนั้นหรือเจ้าคะ หรือว่ามีคนมาถอดให้ ”
“นั่นสิ ข้าก็ไม่แน่ใจ” หญิงสาวโคลงศีรษะ
นางรีบอาบน้ำแล้วออกไปหาเสิ่นฮูหยิน ฝ่ายนั้นกำลังนั่งรับประทานอาหารเช้าพร้อมกับเจียงลี่จัง ทั้งสามมองหน้ากันด้วยความกังวล ต่างคนต่างก้มหน้าก้มตารับประทานจนอิ่ม
สาวใช้ผู้หนึ่งจึงวิ่งเข้ามารายงานว่าคุณหนูชิงมาขอพบ เด็กหญิงเดินเข้ามาด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม นั่งลงมองหน้าสตรีทั้งสาม
“เรื่องเมื่อคืนพวกท่านอย่าได้กังวล...ข้าจะช่วยพวกท่านเอง”
หว่านอิ๋งอิ๋งนั่งฟังด้วยความตื่นเต้นเมื่อชิงเว่ยเว่ยเป็นผู้วางแผนจะพาคนบุกเข้าไปในเรือนหลังใหญ่ของใต้เท้าเสิ่น
Latest chapter
สามีข้าจะคุ้มครองท่านเอง บทที่ 54 งานแต่ง (ตอนจบ)
“บ้านที่หัวหน้าหลิวซื้อเอาไว้ มีเพียงเรือนขนาดกลางกับเรือนครัว ซ้ำเรือนนั้นยังมีห้องนอนเดียว ท่านพ่อข้าเห็นว่าหากพวกเขามีแขกไปมาหาสู่จะไม่สะดวกจึงสร้างเรือนนอนให้หลังหนึ่งเพื่อเป็นเรือนหอ เรือนใหญ่จะได้มีไว้ต้อนรับแขกเหรื่อ” “ท่านพ่อเจ้าช่างใจป้ำเสียจริง” ซิวอี้เซิงเอ่ยชม “ท่านพ่อบอกว่าหัวหน้าหลิวรับใช้ท่านพ่อมานาน เสี่ยงชีวิตมาก็หลายคราว นี่คือสิ่งตอบแทนที่เขาสมควรจะได้รับแล้ว” ระหว่างที่มีการแห่ขบวนเจ้าสาว มีหญิงสาวมากมายมายืนดูอยู่สองข้างทาง พวกนางล้วนส่งเสียงทวงคืนหัวหน้าหลิวกันเสียงดังลั่น “เอาหัวหน้าหลิวของพวกเราคืนมา!” “หว่านอิ๋งอิ๋ง! เจ้ามันเป็นจอมฉก!” ไห่ฮ่าวที่ขี่ม้าอยู่ข้างๆ เกี้ยวหัวเราะเบาๆ ไปตลอดทาง ส่วนเจ้าบ่าวทำหน้าปุเลี่ยนๆ หญิงสาวทั้งหลายเพิ่งจะซื้อบันทึกการเดินทางเล่มล่าสุดของหลิวเฉิงไปอ่านเมื่อสองเดือนก่อนทว่าในเล่มกลับมิได้กล่าวถึงหว่านอิ๋งอิ๋งแม้แต่น้อย พอได้รู้ว่าหัวหน้าองครักษ์หนุ่มต้องแต่งงานกระชั้นชิดเช่นนี้ พวกนางล้วนทำใจไม่ได้ หว่านอิ๋งอิ๋งแหวกผ้าม่านข้างเกี้ยวออกมามองไห่ฮ่าว ไห่ฮ่าว แ
สามีข้าจะคุ้มครองท่านเอง บทที่ 53 เต็มใจแต่ง
“อ๋า! พวกเขาสองคนคลุมเครือกันมานานแล้วน่ะสิเจ้าคะ” “องครักษ์ทั้งหมดก็พอจะรู้นะ แค่พวกเขาไม่กล้าเย้าต่อหน้าเพราะกลัวไห่ฮ่าวจะโมโห แต่ฝ่ายหลินเต๋อ เขาเปิดเผยชัดเจน” หลิวเฉิงอมยิ้มเมื่อนึกถึงยามที่องครักษ์หน้าใสของสกุลซิวมาคอยพูดคุยอยู่ใกล้ไห่ฮ่าว ...ทุกคนพอจะมองออกว่าหลินเต๋อชอบไห่ฮ่าวแต่ฝ่ายถูกชอบยังคงสงวนท่าทีมาโดยตลอด... “ท่านพูดเช่นนี้ แสดงว่าที่ผ่านมาไห่ฮ่าวมีท่าทีเย็นชาแต่แท้จริงก็มีใจให้กับหลินเต๋อใช่หรือไม่เจ้าคะ ” “อืม...ก็ทำนองนั้น” “ครั้งนี้เป็นท่านที่กระตุ้นให้เขาหึงหวงจนทนไม่ไหวหรือพี่เฉิง ” หลิวเฉิงหัวเราะเบาๆ “ก็ทีเขายังทำให้ข้าตกที่นั่งลำบากเรื่องเจ้านี่นา เหตุใดข้าจะไม่อยากเอาคืน ” “นี่ข้าดูไม่ออกเลยนะเจ้าคะว่าท่านเป็นคนเจ้าคิดเจ้าแค้น” หลิวเฉิงไม่ต่อความ เขายิ้มน้อยๆ ให้กับหญิงคนรัก “เจ้าคอยดูพวกเขาสองคนคืนนี้ก็แล้วกัน” ในงานเลี้ยงจวนเจ้าเมืองฉู่จิ้งคืนนั้น ไห่ฮ่าวดูสงบเสงี่ยมผิดปกติ เขาค่อยๆ จิบสุราในจอก ก่อนจะยกจอกสุราขึ้นแต่ละครั้งก็หันไปมองหน้าองครักษ์หนุ่มของสกุลซิว
สามีข้าจะคุ้มครองท่านเอง บทที่ 52 ไห่ฮ่าวกับหลินเต๋อ
“หัวหน้าหลิว ท่านไปรู้เรื่องนี้มาจากผู้ใด” “ข้าได้ยินเจียงลี่จังเล่าให้เสิ่นฮูหยินฟังน่ะสิ” “หืม พวกนางสนใจเรื่องของหลินเต๋อด้วยหรือ” “อืม...แม่นางเจียงบอกกับเสิ่นฮูหยินว่าคุณชายจ้าวน่าจะชอบหลินเต๋อเพราะเทียวไล้เทียวขื่อมาคฤหาสน์สกุลซิวแทบทุกวัน ที่สำคัญคุณชายจ้าวผู้นี้แสดงออกอย่างชัดเจนว่าชอบบุรุษมานานแล้ว” “ท่านจะมาเยาะเย้ยหรือคิดจะมาช่วยข้า ” “ไห่ฮ่าว ตอนที่ข้าถูกจงกว้านซีท้าประลอง เจ้าก็ยังยืนดูข้าอย่างมีความสุข มาถึงตอนนี้ยังกล้าถามข้า เจ้าไม่เคยได้ยินหรือว่า...การแก้แค้นเป็นสิ่งหอมหวาน” หลิวเฉิงหัวเราะเบาๆ แล้วหันไปสั่งเสี่ยวเอ้อที่มายืนรอให้สั่งอาหารอยู่ด้านหลัง “เอาขนมแป้งถั่วเขียวมาหนึ่งจานกับชาเลิศรสหนึ่งกา” เสี่ยวเอ้อรับคำแล้วถอยห่างออกไป “วันนี้ข้าจะเลี้ยงชาดีเจ้าเอง ชาให้ดื่มเปล่าๆ พวกนี้เจ้าอย่าดื่มเลย มันดับความร้อนรนในใจเจ้ายามนี้ไม่ได้หรอก” ยิ่งมองเห็นหลินเต๋อพูดคุยและหัวเราะกับคุณชายผู้นั้นอย่างรื่นรมย์ ในใจของไห่ฮ่าวก็ราวกับมีเพลิงมาสุม “ก่อนหน้านี้ข้าเห็นหลินเต๋อคอยมาว
สามีข้าจะคุ้มครองท่านเอง บทที่ 51 พลอดรัก
ใบหูของหญิงสาวแดงจัด นับตั้งแต่คืนที่นอนบนเตียงด้วยกันในคราวนั้น ทั้งสองก็ยังไม่มีโอกาสได้พลอดรักกันอีก “ท่านก็อย่าเข้าไปในหอคณิกาอีกเล่า ข้าไม่อยากให้สตรีอื่นมาแตะต้องท่านแม้เพียงปลายนิ้ว” หลิวเฉิงหัวเราะเบาๆ จูบปลายใบหูนางคราหนึ่ง“ดีใจจริงที่ได้ยินเช่นนี้ ข้านึกว่าเจ้าจะไม่หวงข้าเสียแล้ว”หว่านอิ๋งอิ๋งแนบศีรษะลงที่ต้นคอของชายคนรัก“ท่านเป็นสามีข้านะ ไม่หึงท่านแล้วจะให้หึงผู้ใด ”“ได้ๆ ข้าให้เจ้าหึงข้า มาเถิดให้ข้าปักปิ่นทองให้เจ้า หมดไปตั้งหลายตำลึงเชียวนะ”คืนนั้นหลิวเฉิงดึงดันไม่ยอมกลับห้องนอนของตน เขาขอนอนกอดนางอยู่บนเตียงพร้อมสัญญาว่าจะทำเกินกว่านั้นแต่...สัญญาของบุรุษเมื่อได้ขึ้นเตียงแล้วมักไม่ซื่อตรง กว่าหว่านอิ๋งอิ๋งจะได้หลับนอนเขาก็เอาแต่วนเวียนจูบนางครั้งแล้วครั้งเล่าเช้าวันต่อมา ไห่ฮ่าวเห็นปิ่นทองปักอยู่บนศีรษะขององครักษ์หญิงก็รู้ว่าตนเองกลายเป็นพวกที่ต้องกินอาหารสุนัขอีกคราแล้ว“พอพวกท่านสามีภรรยาคืนดีกัน ข้าก็กลายเป็นหมาหัวเน่าสินะ”หว่านอิ๋งอิ๋งได้ทีก็หันมาทำสายตาดุ“ไห่ฮ่าว เอาไว้ถึงเมืองฉู่จิ้งก่อนเถอะ ข้าจะฟ้องหลินเต๋อ” ไห่ฮ่าวเ
สามีข้าจะคุ้มครองท่านเอง บทที่ 50 ผงนิทรา
“แค่ผงนิทราเท่านั้น ไม่ใช่ยาพิษ” สีหน้าของหว่านอิ๋งอิ๋งยังไม่คลายความโมโห “พวกเจ้าทั้งหมด ลงมาจากเตียงเดี๋ยวนี้!” มิจฉาชีพทั้งสามๆ ค่อยๆ ลงจากเตียงอย่างระมัดระวัง หน้าของพวกมันดูคล้ายนักโทษที่กำลังจะถูกประหาร ฉับ! ฉับ! ฉับ! “ว้าย!” เสียงร้องของหญิงทั้งสองดังขึ้นพร้อมกัน หว่านอิ๋งอิ๋งตวัดปลายกระบี่ฟันแขนเสื้อของคนทั้งสาม ทีละคนจนขาดหวิ่นทั้งสองข้าง “หากเจ้าแตะต้องสามีของข้าอีก ข้าจะฟันมือของเจ้าทิ้งเสีย” “ขะ ข้า ข้าไม่กล้าอีกแล้ว แม่นาง โปรดไว้ชีวิตเราด้วย!” เสียงร้องของคนในห้องทำให้เสี่ยวเอ้อที่อยู่ด้านนอกรีบผลักประตูเข้ามา แขกเหรื่อที่อยู่ห้องใกล้ๆ เองก็ตกใจ พวกเขารีบเปิดประตูออกมามุงดูเหตุการณ์ “คนของหอแห่งนี้วางยานอนหลับสามีกับสหายของข้าแล้วคิดจะปลดทรัพย์ พวกท่านดูสิ! หากข้าไม่ตามมา ป่านนี้ข้าวของเงินทองคงสูญทั้งหมดแล้ว” คนรอบข้างส่งเสียงฮือฮาประณามการกระทำของคนทั้งสามที่นั่งคุกเข่าตัวสั่นงันงกอยู่ต่อหน้าหญิงสาวชุดดำที่ถือกระบี่อย่างน่ากลัว เถ้าแก่เนี้ยเจ้าของหอหญิงง
สามีข้าจะคุ้มครองท่านเอง บทที่ 49 คู่หมั้น
เขาเบือนหน้ากลับมามองหญิงสาวที่ยืนอยู่ข้างๆ เมื่อคืนมีการเลี้ยงฉลองการเปิดตัวคู่หมั้น เขาก็ถูกไห่ฮ่าวกับจงกว้านซีมอมเหล้าจนต้องแกล้งฟุบ จากนั้นตกดึกจึงค่อยย่องไปหานาง “อิ๋งอิ๋ง เจ้าต้องเลิกเรียกข้าหัวหน้าหลิวได้แล้ว ต่อไปต้องเรียกว่าพี่เฉิงจึงจะเหมาะสม” เขากระซิบยิ้มๆ นางช้อนสายตาอ่อนหวาน รับคำอุบอิบ “เมื่อคืนเจ้าเขียนบันทึกเรื่องข้าหรือยัง อย่าลืมเขียนเรื่องที่ข้าจูบเจ้าลงไปด้วยเล่า บางทีสตรีทั้งหลายที่ซื้อไปอ่านจะได้ตระหนักกันเสียทีว่าข้ามีภรรยาแล้ว ต่อไปพวกนางก็จะเลิกสนใจข้า” “ข้าไม่เขียนหรอกเจ้าค่ะ ทำเช่นนั้นจ้งซูกับจ้งหนิงก็เสียลูกค้าแย่” หญิงสาวปฏิเสธพร้อมทั้งเดินหนีไป หลิวเฉิงรีบเดินตามนางกลับมาที่รถม้า “แล้วเจ้าไม่กลัวเสียข้าไปบ้างหรือ สตรีพวกนั้นล้วนแต่ให้ความสนใจให้ตัวข้า เจ้าเป็นภรรยาไม่รู้สึกหึงหวงบ้างหรือไร ” “ไม่เห็นเป็นไรเลย พวกนางก็แค่ชื่นชม ท่านเองก็ไม่ได้ชอบพวกนางเสียหน่อย อย่างไรท่านก็ต้องแต่งงานกับข้าอยู่ดี” หญิงสาวยืดอกอมยิ้ม ชายหนุ่มพลันรู้สึกหงุดหงิด ที่ผ่านมาเขาเป็นฝ่ายหึงหวงนางอยู่ฝ่ายเ
You May Also Like
ซูเม่ย พระชายาเซียนแพทย์
Little_Hua เสี่ยวฮวา31.2K viewsทะลุมิติมาเป็นภรรยาตัวน้อยของสามีพิการ
หิมะที่ปลิดปลิว96.6K viewsเสร็จพ่อสุดจะฟลุคเพราะแอบฟังความคิดลูกสาวจอมป่วน
อันอี่หราน115.0K viewsชาตินี้ ข้าไม่ขอรัก!
ซีไซต์35.8K viewsเมื่อข้าเก็บสามีได้ในไร่ชา
มิณิณ/ชงฉีป๋อซาน41 viewsเมียแรกที่ไม่ได้แปลว่าเมียหลวง
กาวหมด479 viewsท่านอ๋องของข้าหาได้เกรงกลัวพระชายา
BigM00N229 viewsม่านรัก ม่านทระนง
ม่านอวี้362 views
