6. หย่า /2

ฉางเยว่ได้ยินเช่นนั้นก็นิ่งไปพักใหญ่ แม้จดหมายหย่าจะเป็นสิ่งที่นางปรารถนาที่สุดในยามนี้ แต่เมื่อได้เห็นมันวางอยู่ตรงหน้า ใจดวงน้อยก็วูบไหวจนลมหายใจติดขัดขึ้นมาในทันที

“รวดเร็วดีเหลือเกิน ท่านคงรอโอกาสนี้มานานแล้วสินะ” เสียงสั่นเครือดังขึ้น พร้อมกับก้อนน้ำใสที่เริ่มคลอเบ้า

“ฮูหยิน ท่านลืมแล้วหรือว่าเราไม่มีบ้านเดิมให้กลับ อีกทั้งทรัพย์สมบัติของตระกูลหลิงบ้านสาม บัดนี้ก็ได้ตกไปเป็นของหลิงจินเฉินหมดแล้ว สตรีที่แต่งออกไม่มีสิทธิ์ในทรัพย์สมบัติเดิมของบิดานะเจ้าคะ” ชิงอี้เอ่ยเตือนสตินายของตนด้วยความหวังดี

ฉางเยว่หันมามองหน้าสาวใช้คนสนิทที่โตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก พลางเผยยิ้มอ่อนก่อนจะเอ่ย “หากเจ้าเกรงว่าไปกับข้าแล้วจะอดตาย เช่นนั้นเจ้าอยู่ต่อที่นี่ก็ได้นะ ข้าไม่ตำหนิเจ้าหรอก”

“เปล่านะเจ้าคะ บ่าวก็แค่เป็นห่วงท่านก็เท่านั้น ฮูหยินอยู่ที่ไหน บ่าวก็จะอยู่ที่นั่นเจ้าค่ะ” ชิงอี้รีบเอ่ยพลางทำหน้ารู้สึกผิด

“ข้าเย้าเจ้าเล่นหรอกน่า” ฉางเยว่เอ่ยพลางยกมือบีบแก้มสาวใช้ “ไปเก็บของเถิด วันพรุ่งเราจะไปจากที่นี่กัน”

“เจ้าค่ะ” ชิงอี้รับคำ ทั้งที่ในใจยังมีเรื่องมากมายที่อยากถาม แต่เพราะเกรงผู้เป็นนายจะหงุดหงิด นางจึงได้เงียบเอาไว้

ฉางเยว่ สั่งคนของตนแล้วนางก็ออกมาเดินเล่นที่สวน ดวงตาคู่งามทอดมองไปรอบทิศ ราวกับจะซึมซับเอาภาพความทรงจำที่แสนทรมานนี้ไว้ในใจ สถานที่ที่ครั้งหนึ่งนางเคยปลื้มปริ่มกับการได้ครอบครองมัน เรือนพำนักของฮูหยินเอกหลี่เป่ยโหว

ทว่าพอนานเข้า ที่แห่งนี้กลับกลายเป็นกรงขัง บดบังความสามารถที่แท้จริง ทั้งยังเป็นที่ที่ทำให้นางพบกับความทุกข์อย่างแสนสาหัส ซ้ำร้ายนางยังกลายเป็นคนชั่วเอาชีวิตคนอื่นอีก

“นับจากนี้ไป เจ้าจงเป็นเจ้า อย่าได้คิดเปลี่ยนแปลงตนเองเพื่อใครอีกนะหลิงฉางเยว่” หญิงสาวเอ่ยเตือนตนเองแผ่วเบา

จากนั้นร่างอรชรก็เดินทอดน่องเหม่อมองจันทราเบื้องบน ซึ่งมันดูหมองหม่นไม่ต่างไปจากดวงตาของนางเท่าใดนัก ราวกับมันรับรู้ถึงการล่มสลายของพันธะสัญญาที่เคยผูกมัดคนสองคนไว้

ฉางเยว่ยืนนิ่งอยู่กลางสวนหินที่นางเป็นผู้บรรจงจัดแต่งด้วยความรัก หวังเพียงว่าวันหนึ่งสามีจะหันมามองเรือนที่ตนอยู่อาศัย ด้วยใจที่เมตตาเฉกเช่นคู่สามีภรรยาทั่วไป

ทว่าบัดนี้เมื่อกวาดสายตามองไปรอบกาย ทุกอย่างที่นางตั้งใจทำกลับดูแปลกตาและไร้ค่าจนอยากจะพังทลายมันทิ้งเสีย

สองเท้าเริ่มก้าวลึกเข้าไปในสวน ผ่านศาลาไม้ที่ครั้งหนึ่งนางเคยนั่งดีดพิณจนนิ้วมือระบม หวังเพียงให้เสียงเพลงไปถึงหูผู้เป็นสามีที่เดินผ่านไปมา พลันนางก็มองเห็นภาพเงาร่างของตนในอดีต ที่คอยชะเง้อมองหาสามีด้วยใจจดจ่อ ภาพที่ปรากฏเพียงชั่วครู่นี้ ดูแล้วช่างน่าเวทนานัก ‘ช่างโง่เขลาเหลือเกิน หลิงฉางเยว่’

พลันน้ำตาที่กลั้นไว้ก็เริ่มเอ่อล้นออกมาจากดวงตาคู่สวย ส่งผ่านหยดน้ำใสล่วงหล่นลงสู่พื้นหินเย็นเยียบ ฉางเยว่มิได้เจ็บปวดเพราะถูกทอดทิ้ง ทว่าหยาดน้ำตาที่ไหลรินนี้ มาจากการที่นางมองเห็นชีวิตที่ต้องสูญเปล่าและไร้ค่าของตนต่างหาก

ร่างอรชรยังคงยืนเหม่อท่ามกลางแสงจันทร์ ทันใดนั้นก็มีเสียงฝีเท้าที่มั่นคงเดินเข้ามา ฉางเยว่ยืนนิ่งสงบยิ่งกว่าเดิม เพราะนางรู้ดีว่าผู้ทียืนอยู่ทางด้านหลังนั้นคือใคร

“ยังไม่นอนหรือ” น้ำเสียงของหลี่เป่ยโหวนิ่งเรียบ ทว่ามันกลับสั่นประสาทคนฟังอย่างบอกไม่ถูก

หลี่ซือหยางหยุดยืนอยู่ห่างจากนางเพียงไม่กี่ก้าว กลิ่นอายของบุรุษเพศที่ยังคงติดตรึงอยู่ในความรู้สึกเมื่อไม่กี่ชั่วยามก่อน ทำเอาฉางเยว่รู้สึกราวกับถูกเปลวไฟแผดเผา

“ข้ากำลังร่ำลา” นางเอ่ยตอบเสียงแหบพร่า ดวงตายังคงทอดมองไปเบื้องหน้า “ร่ำลาชีวิตที่เคยโง่งมของตนเอง”

หลี่ซือหยางขมวดคิ้วแน่นก่อนจะก้าวเข้ามาประชิดตัวนาง เงาของเขาทาบทับร่างเล็กจนมิด แววตาที่ใช้มองนั้นซับซ้อนเกินกว่าที่ฉางเยว่จะอ่านออก มันมีทั้งความหงุดหงิด ความเกลียดชัง และความสับสนที่แฝงไปด้วยความอาวรณ์ ซึ่งตัวเขาก็ไม่อาจยอมรับ “ออกไปจากที่นี่ เจ้าก็ไม่มีอะไรเลย” ถ้อยคำเขาราวกับกำลังข่มขู่ให้นางตื่นกลัวการใช้ชีวิตในวันข้างหน้า

อึดใจต่อมาเขาก็เอ่ยขึ้นอีกด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น “หากเจ้ายอมทำตัวดีดีอยู่ที่นี่ต่อ ข้าสัญญาว่าเจ้าจะมีเงินทองใช้ไม่ขาดมือเหมือนที่ผ่านมา แต่ถ้าเจ้าออกไป เจ้าจะกลายเป็นเพียงสามัญชนที่ไร้หัวนอนปลายเท้าเข้าใจหรือไม่หลิงฉางเยว่”

คนฟังก็ได้แต่หัวเราะออกมาเบา ๆ แต่มิใช่เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความสุขแต่อย่างใด “เงินทองหรือ? หลี่เป่ยโหว นี่ท่านยังไม่เข้าใจอีกหรือว่าอะไรคือสิ่งที่ข้าต้องการอย่างแท้จริง”

นางหันกลับมาสบตากับเขา แววตาสีนิลคู่นั้นเปียกชื้นไปด้วยหยาดน้ำตา ทว่ามันกลับส่องประกายเด็ดเดี่ยว “ข้าต้องการความเป็นคนคืนมา ต้องการหลุดพ้นจากนามฮูหยินหลี่เป่ยโหวที่ไม่เคยถูกสามียกย่อง ในใจข้ายามนี้...” นางนิ่งและจ้องหน้าเขา

“ใจข้ายามนี้ ขอเพียงแค่ได้หายใจในที่ที่ไม่มีท่านเป็นกรงขังก็เพียงพอ ต่อให้ต้องไปนอนข้างถนนหรือไม่มีจะกิน ข้าก็ยังยินดีมากกว่าจะอยู่กับคนที่ไม่ได้รักกัน...” เสียงของนางเงียบลงเพียงครู่ ก็เอ่ยขึ้นอีก “ข้าเคยรักท่านมากหลี่ซือหยาง รักสุดหัวใจจนโง่งม ทว่าบัดนี้... ข้ารักตนเองมากกว่า และข้ามิใช่ผู้ที่ต้องสูญเสียสิ่งใดไป กลับกัน...คนที่สูญเสียคือท่านต่างหาก นับจากนี้ท่านสูญเสียสตรีที่รักท่านสุดหัวใจไปแล้วหลี่ซือหยาง”

คำพูดหนักแน่นมั่นคงที่ฉางเยว่เอื้อนเอ่ยออกมานั้น เปรียบประดุจค้อนเหล็กที่ทุบลงกลางใจของคนฟัง นำพาผู้เป็นสามีนิ่งชะงักไปราวกับถูกสาป กระทั่งเขาได้สติจึงเอ่ยขึ้นด้วยโทสะที่มี

“ดี...” หลี่เป่ยโหวแค่นเสียงอย่างเดือดดาล “ถ้าเจ้าอยากไปนัก ก็เชิญ! แล้วอย่าได้กลับมาเหยียบที่จวนแห่งนี้อีกเป็นอันขาด” สิ้นคำ หลี่ซือหยางก็สะบัดชายเสื้อแล้วเดินจากไป ทิ้งให้สตรีที่กล้าต่อต้านตนยืนเคว้งอยู่กลางความมืดมิดเพียงลำพัง

ฉางเยว่ทรุดลงนั่งกับพื้นหญ้า มือเล็กกำชายกระโปรงแน่นจนสั่นสะท้าน ‘ดีแล้ว มันจะได้จบเสียที’ นางเตือนตนซ้ำ ๆ พร้อมกับปล่อยให้หยดน้ำตาไหลรินอาบแก้ม ความเจ็บปวดนี้ไม่ใช่เพราะการสูญเสียเขา แต่มันคือความเจ็บปวดที่ได้เห็นว่า ชายที่นางรักจนหมดหัวใจ กลับไม่แม้แต่จะรู้จักนางเลย... ไม่เลยสักนิด

ค่ำคืนสุดท้ายในจวนเป่ยโหว บัดนี้กลับกลายเป็นดั่งกรงขังในสายตาของฉางเยว่ ความเงียบงันภายในห้องนอนที่เคยอบอวลไปด้วยความอึดอัด กลับกลายเป็นความสงบที่น่าสะพรึงกลัวไปเสียแล้ว ทุกตารางนิ้วล้วนแต่เป็นความทรงจำที่แตกสลาย

หญิงสาวนั่งนิ่งอยู่บนเตียงไม้เดิมที่นางเคยถูกย่ำยีด้วยความดิบเถื่อนและอำนาจของสามี บัดนี้ร่องรอยที่ติดอยู่บนร่าง กลับกลายเป็นหลักฐานยืนยันถึงความโง่เขลาของตนเอง

นางใช้มือเรียวลูบไปตามผืนผ้าปูที่นอน พลางหลับตาลงนิ่งความอดทนที่ฝืนไว้ในใจถูกปล่อยผ่านหยดน้ำตาที่ไหลรินอย่างเงียบเชียบ ไม่มีเสียงสะอื้น ไม่มีถ้อยคำตัดพ้อใด ๆ อีกแล้ว

ยามรุ่งสาง... แสงตะวันเริ่มจับขอบฟ้าแล้ว

ฉางเยว่และชิงอี้สาวเท้าก้าวข้ามธรณีประตูจวนโหวด้วยฝีเท้าที่หนักแน่น ร่างอรชรในชุดเรียบง่ายดูบอบบางยังคงตั้งมั่นที่จะออกไปจากที่นี่ ท่าทางของนางหาได้มีความลังเลแม้เพียงนิด

ทว่าในมุมหนึ่งของจวน หลี่ซือหยางกำลังยืนกอดอกแน่น สายตาคมกริบคอยเฝ้ามองร่างเล็กที่ก้าวเดินห่างออกไปเรื่อย ๆ ราวกับรอดูว่านางจะหันกลับมาเมื่อใด แต่เมื่อเห็นว่าร่างนั้นไม่มีทีท่าจะหันกลับ เขาก็เผลอขบกรามจนขึ้นสันนูนชัดเจน

ความรู้สึกเริ่มบิดเบี้ยวระคนสับสน ในใจยังติดกับความคิดเดิมที่ว่า นี่เป็นเพียงการแสดงของสตรีที่อยากเรียกร้องความสนใจ

‘ประเดี๋ยวก็คงจะร้องไห้วิ่งกลับมา’ เขาคิดในใจ ทว่าลึก ๆ กลับเกิดความหวั่นเกรงขึ้นมา เมื่อเห็นที่หน้าประตูยังว่างเปล่า

ชั่วยามผ่านไป... ทุกอย่างยังคงเงียบสงัด

หนึ่งวันผ่านไป... กลับไร้ซึ่งข่าวคราว

“ซือหยางเจ้าไม่คิดจะส่งคนไปดูหน่อยหรือว่าฉางเยว่เป็นตายร้ายดีเช่นไร” กู้เทียนหลาง สหายคนสนิทของหลี่เป่ยโหวติง

“นางอยากไปเองไยข้าต้องตาม” ซือหยางเอ่ยตอบโดยไม่เงยหน้าออกจากม้วนฎีกาที่เขาจะยื่นต่อฝ่าบาทวันพรุ่ง

“ทำเป็นมาพูดดี จดหมายหย่าก็ไม่ลงตราประทับ ไม่ได้คิดจะหย่าแล้วเหตุใดเจ้าถึงยังปล่อยนางออกไปลำบากอีก”

ดวงตาคมกริบตวัดไปยังคนสนิทของตนที่ยืนยิ้มแห้งทันที ก่อนจะหันมาทางสหายที่ก้าวเดินมาหยุดหน้าโต๊ะ

“เจ้าคิดจะทำอันใดกันแน่” กู้เทียนหลางจี้ถาม

“ข้าก็แค่อยากสั่งสอนนาง แต่เจ้าไม่ต้องห่วงไปหรอก ข้าว่าไม่เกินสามวันนางต้องร้องไห้กลับมาแน่” ผู้ที่นั่งอยู่ตอบอย่างมั่นใจ