5. หย่า /1

ฉางเยว่ไม่ได้ใส่ใจคำพูดของสามีแม้แต่น้อย นางยังคงเดินเข้ามาในห้องชำระร่างกายที่มีไอน้ำอุ่นลอยฟุ้งกระจาย เพื่อล้างคราบคาวโลกีย์ที่ยังหลงเหลือติดอยู่บนตัวให้สิ้นไป

เมื่อนั่งลงในอ่างใบใหญ่ได้ นางก็ใช้มือขาวกวักน้ำอุ่นขึ้นมารดเรือนร่างขาวผ่องของตน เพื่อชะล้างคราบไคลและร่องรอยแห่งความป่าเถื่อนของบุรุษที่ได้ชื่อว่าเป็นสามี

หลี่ซือหยางมองแผ่นหลังขาวเนียนที่ดูเปราะบาง ทว่าในวันนี้เขากลับรู้สึกว่ามันแฝงความแข็งแกร่งไว้อย่างน่าประหลาด ความสับสนเริ่มตีรวนขึ้นมาจนเขารู้สึกเหมือนจะหายใจไม่ออก

พิษสุราที่เคยกระตุ้นเร้าอารมณ์บัดนี้กลับจางหายไป เหลือเพียงความมึนงงที่ทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ ราวกับตนเองกำลังเผชิญกับคนแปลกหน้าซึ่งมาในร่างของภรรยาที่เขาเคยดูแคลน

“เจ้าคิดจะทำอันใด หลิงฉางเยว่” น้ำเสียงเขาทรงอำนาจและแฝงความเดือดดาล ราวกับกำลังเอ่ยกับศัตรูในสนามรบ

ทว่าสตรีที่นั่งอยู่ในอ่างน้ำกลับไม่แม้แต่จะสะดุ้งตัว ฉางเยว่ทำเพียงแค่หมุนกายกลับมามองเขา ดวงตาคู่สวยที่เคยฉายแววตัดพ้อในอดีต บัดนี้กลับราบเรียบดุจผิวน้ำยามที่ไร้ลมพัดผ่าน

มันคือความว่างเปล่าที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าความโกรธเกรี้ยวใด ๆ สายตานางในยามนี้ มันไม่ต่างไปจากการมองคนแปลกหน้าที่ไร้ซึ่งความสำคัญต่อชีวิต จนอีกฝ่ายถึงกับชะงักนิ่ง

“ข้าบอกแล้วมิใช่หรือว่า ข้าต้องการหย่า” น้ำเสียงของนางนุ่มนวล ทว่าเยือกเย็นจนบาดลึกถึงกระดูก

ซือหยางรีบก้าวเท้าเข้ามาใกล้จนปลายเท้าของเขาเกือบชิดขอบอ่าง ความโกรธที่พุ่งพล่านเริ่มผสมปนเปกับความรู้สึกที่เขาไม่อาจนิยามได้ มันไม่ใช่แค่ความเกลียดชัง แต่มันคือความรู้สึกที่ว่าอำนาจสั่งการที่เคยมีกำลังจะถูกนางแย่งชิงไป

“หย่า? เจ้าใช้เล่ห์เหลี่ยมทุกอย่าง ใช้ราชโองการมาบีบบังคับข้าให้ตบแต่งเจ้าเข้าจวน มาบัดนี้เจ้ากลับพูดออกมาง่าย ๆ ว่าจะหย่า หลิงฉางเยว่... เจ้าเห็นจวนโหวเป็นสถานที่เช่นใดกัน คิดจะมาก็มา จะไปก็ไปง่าย ๆ กระนั้นหรือ” หลี่เป่ยโหวเอ่ยพลางก้มลงมาคว้าข้อมือเรียวของนาง พลางออกแรงบีบแน่น ส่งผ่านอารมณ์คุกรุ่นไปยังผิวของภรรยา แต่มันกลับไร้ซึ่งความหมายในความคิดฉางเยว่ นางแค่นยิ้ม ยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตา

“หลี่ซือหยาง อย่าทำเหมือนท่านไม่อยากหย่ากับข้าสิ” ดวงตาคู่สวยจ้องมองผู้เป็นสามี พลางยกยิ้มมุมปากอย่างคนเป็นต่อ ยิ่งได้เห็นท่าทางอึกอักที่เขาเผยออกมา ยิ่งทำให้ฉางเยว่ขบขัน

“ข้าหรืออยากจะรั้งเจ้าไว้ ฝันกลางวันแล้วหลิงฉางเยว่!” เสียงดุดันตวาดกร้าวขึ้น มือที่กำแขนนางอยู่ก็รีบปล่อยออก

ฉางเยว่เห็นเช่นนั้นก็ยกยิ้ม ก่อนจะหันกลับมากวักน้ำล้างเนื้อตัวของตนต่อ พร้อมกับเอ่ยด้วยเสียงเรียบเย็นชา ไม่ต่างจากสีหน้านางในยามนี้ “เช่นนั้นก็หย่าสิ ท่านจะรีรอไปไย”

หลี่ซือหยางชะงักไปอีกครา กว่าจะเอ่ยออกมาได้ก็เนิ่นนานพอควร “คิดว่ามันง่ายนักหรือ หากเจ้ามีบ้านเดิมให้กลับ ข้าก็ไม่ต้องทนฝืนใจให้เจ้าอยู่ที่นี่มานานนับปีกระมัง” ท่านโหววัยยี่สิบห้า กล่าวถึงเหตุผลที่เขาไม่อาจหย่ากับนางได้

ตระกูลหลิงบ้านสามบัดนี้เหลือเพียงแค่หลิงฉางเยว่ผู้เดียว บิดาและพี่ชายนางต่างก็สิ้นใจในสนามรบ มารดาก็สิ้นชีพตามไปในเวลาไล่เลี่ยกัน ทำให้บุตรสาวคนเล็กของตระกูลขาดที่พึ่งพิง

นี่จึงเป็นโอกาสให้นางร้องขอราชโองการมาบีบบังคับเขาให้แต่งงานด้วย ทว่ามาบัดนี้นางกลับเอ่ยว่าจะหย่าขาดจากกัน

มันช่างไม่สมเหตุสมผลเอาเสียเลย คนอย่างหลิงฉางเยว่น่ะหรือ จะหย่าขาดจากเขาแล้วไปดิ้นรนใช้ชีวิตด้วยตนเอง

หลี่ซือหยางจ้องมองใบหน้างาม ซึ่งยามนี้นางก็กำลังจ้องเขาเช่นกัน ทั้งยังเผยรอยยิ้มเย็นเยียบออกมาอีก

“หลี่เป่ยโหว นี่ท่านห่วงข้าหรือ” ฉางเยว่เอ่ยพลางขยับมาเกาะขอบอ่างไม้ เผยยิ้มเจ้าเล่ห์ใส่สามีจนเขาถึงกับเสียงติดขัด

“ขะ... ข้าหรือห่วงเจ้า ฝันไปเถอะ” หลี่เป่ยโหวรีบตอบ

“เช่นนั้นก็ดี วันพรุ่งก็เขียนจดหมายหย่าให้ข้าเสีย ส่วนเรื่องที่ข้าจะมีบ้านเดิมให้กลับหรือไม่ ท่านไม่จำเป็นต้องกังวล ภายหน้าข้าจะเป็นตายร้ายดีมันก็ไม่เกี่ยวอันใดกับท่าน” หญิงสาวเอ่ยเสียงหนักแน่น พลางจ้องหน้าเขาด้วยดวงตาแน่วแน่

ซือหยางนิ่งงันไปครู่หนึ่ง “สตรีที่ทำเป็นแต่เย็บปักถักร้อยอย่างเจ้าน่ะหรือ จะเอาตัวรอดได้” เขากล่าวหยันเสียงดัง

“ท่านจะสนไปไยว่าข้าจะรอดหรือไม่” ฉางเยว่เอ่ยพลางขยับลุกจากอ่าง โดยที่ร่างกายของนางนั้นมีเพียงชุดขาวที่เปียกน้ำปกคลุมตัว หากเป็นสตรีอื่นคงไม่กล้าทำเรื่องเช่นนี้เป็นแน่

“ไร้ยางอาย” ซือหยางก่นด่าอย่างเหลืออด พลางเบี่ยงสายตาหนีร่างกายเย้ายวนที่ได้รีดน้ำเขาไปหลายรอบก่อนหน้านี้

ฉางเยว่เพียงแค่ยกยิ้มมุมปาก ก่อนจะก้าวออกจากอ่างน้ำด้วยท่วงท่าเชื่องช้า แล้วเดินนวยนาดไปยังฉากที่มีอาภรณ์แขวนอยู่ ปากก็กล่าวตำหนิผู้ที่ยืนอยู่ในห้องอย่างไม่เกรงใจ

“ข้าหรือไร้ยางอาย เป็นท่านต่างหากหลี่ซือหยาง ท่านไม่เคยรักข้า แต่ก็ยังมาหาความสำราญบนเรือนร่างนี้ไม่หยุดหย่อนแอบอ้างเอาฐานะสามีมาบังหน้า แต่ความจริงท่านติดใจร่างกายข้ามากกว่า ใช่หรือไม่” น้ำเสียงช่วงท้ายปนความเย้ยหยันอยู่ในที

“ข้าไม่ได้ติดใจเจ้า! สตรีแพศยาเช่นเจ้าหรือจะทำให้ข้าติดใจได้” หลี่เป่ยโหวคำรามลั่น พลางสาวเท้าเข้ามาคว้าแขนนาง จนมือที่กำลังผูกปมผ้ารอบสุดท้ายถูกกระชากออก

ฉางเยว่มองเขาด้วยแววตานิ่งเฉย “เช่นนั้นก็หย่าเสียสิ”

ซือหยางขบกรามแน่น “ได้! ข้าจะหย่าให้เจ้า แต่อย่าหวังเชียวว่าข้าจะมอบเงินทองให้เจ้าได้เอาไปเสวยสุข เก่งนักเจ้าก็ออกไปพร้อมกับสินเดิมที่มีอยู่น้อยนิดนั่นเถิด แล้วภายหน้าก็อย่าได้คลานกลับมาขอให้ข้าช่วยเชียว เพราะจวนข้าไม่ต้อนรับ” สิ้นคำ มือเรียวก็ออกแรงดันจนร่างเล็กเซถลาไปติดผนัง จากนั้นร่างสูงก็เดินออกไปจากห้องโดยไม่หันกลับมามองอีก

ฉางเยว่ไม่ได้มองตามเขา นางเพียงแค่ก้มลงมามองมือตนที่มีรอยแดงเป็นริ้วพลางยกยิ้มราวกับคนไร้ซึ่งความเจ็บปวด

“ที่ผ่านมาเป็นข้าเองที่โง่เขลา คิดว่าแต่งแล้วท่านก็คงจะรักข้าขึ้นมาบ้าง หึหึ กว่าเจ้าจะฉลาดนะหลิงฉางเยว่” เสียงพึมพำแผ่วเบาเปล่งออกมาราวกับสายลมที่พัดผ่านทุ่งหญ้า

พลันความทรงจำเมื่อครั้งอดีต ก็เริ่มไหลเวียนเข้ามาหลอกหลอนทำนางเจ็บปวด หลิงฉางเยว่ในวันวานคือสตรีที่หลงงมงายในรัก หลับหูหลับตาทำในสิ่งที่สตรีในยุคนี้ควรใฝ่รู้

ไม่ว่าจะเย็บปักถักร้อย เล่นดนตรีเพื่อเอาไว้มัดใจบุรุษ ทั้งพูดจาหวานหูเพื่อเป็นเกียรติเป็นศรีให้ชายอันเป็นที่รัก

ทว่าทั้งหมดทั้งมวน ผู้เป็นสามีกลับไม่เห็นค่าเลย

ครั้นเมื่อนางได้รู้ว่าหลี่ซือหยางมีสตรีที่พึงใจอยู่แล้ว ทั้งยังเอ่ยว่าจะแต่งสตรีนางนั้นเข้ามาเป็นฮูหยินรองในอีกไม่ช้า

ความคิดอันแสนชั่วร้ายก็เข้าครอบงำ หลิงฉางเยว่ถึงกับลอบวางแผนกำจัดศัตรูหัวใจในวันที่ทั้งคู่แต่งงานกัน

ไฟแห่งความหึงหวงทำนางไร้ซึ่งการยับยั้งชั่งใจ เป็นเหตุให้มีอีกหลายสิบชีวิตต้องตายเพราะแผนการในครานี้

นำพาหายนะมาสู่ตัวนางรวมถึงตระกูลหลิงที่เคยถูกยกย่องว่าเป็นวีรบุรุษ ให้กลายเป็นที่ครหาไปทั่วบ้านทั่วเมือง

ทว่าเมื่อครึ่งเดือนก่อน...

คนที่ถูกประหารต่อหน้าธารกำนัลเพราะความผิดที่ก่อไว้ กลับได้โอกาสย้อนกลับมาก่อนที่ความคิดชั่วร้ายจะบังเกิด นางจึงรีบตัดไฟเสียแต่ต้นลม เพื่อไม่ให้จิตใจริษยาของตนนำพาภัยพิบัติที่เคยเกิดขึ้น หวนกลับมาทำให้ตนต้องกลายเป็นคนใจบาปอีกครั้ง

นางจะปล่อยให้สามีที่ไม่เคยไยดีกัน ไปรักกับสตรีที่เขาพึงใจเสีย เหตุนี้ฉางเยว่จึงเอ่ยปากขอหย่ากับชายอันเป็นที่รัก แม้มันจะไม่ง่าย ทว่านี่น่าจะเป็นทางออกเดียวที่ดีที่สุด

เพราะนางไม่อยากหลงอยู่ในวังวนเหล่านี้อีกแล้ว

“ฉางเยว่ เจ้าควรเป็นตัวของตัวเอง อย่าได้ทำตัวโง่เขลาเช่นวันวานอีกเป็นอันขาด” หญิงสาวเตือนตนเองเสียงหนักแน่น ก่อนจะเดินออกมาจากห้องชำระล้าง พร้อมกับใบหน้าฉงนเล็กน้อย

“มีอะไรหรือชิงอี้ ดูทำหน้าเข้า” นางเอ่ยถามเสียงหยอกเย้า

“ฮูหยิน ท่านโหวให้คนนำจดหมายหย่ามาให้ท่านเจ้าค่ะ” สาวใช้เอ่ยพลางเผยสีหน้าเป็นกังวลอย่างชัดเจน